Volume 13.7

ဇာတ်သိမ်းပိုင်း

အထက်တန်းကျောင်းသူကျောင်းသားတစ်တန်းလုံး နေ့ခင်းကြောင်တောင်မှာ ခြေရာမခံဘဲ ပျောက်ဆုံးသွားတဲ့ အဖြစ်ဆိုးကြီးကနေ တစ်နှစ်လောက်ကြာသွားခဲ့ပြီ။ စာသင်ခန်းတစ်ခုထဲမှာ ထိုင်နေတဲ့ ကျောင်းသားသုံးဆယ့်နှစ်ယောက်နဲ့ သူတို့ရဲ့ အတန်းပိုင်ဆရာမတို့ဟာ ဘာအရိပ်အယောင်မှမရှိဘဲ ခြေရာပျောက်သွားခဲ့ကြတယ်။ ဒီဖြစ်ရပ်ဟာ ဘာအကြောင်းရင်းမှ ရှာမရတဲ့၊ ဖြေရှင်းလို့မရတဲ့ ထိတ်လန့်စရာအဖြစ်တစ်ခုဖြစ်ခဲ့တယ်။ နေ့ခင်းကြောင်တောင်အချိန်ဖြစ်တာကြောင့် ပြန်ပေးဆွဲခံရတာမျိုးလည်းမဖြစ်နိုင်သလို ကျောင်းထဲက တခြားဘယ်သူမှလည်း သတိမထားမိခဲ့ကြဘူး။ ဒါ့အပြင် အဲဒီလောက်များတဲ့လူအုပ်စုကြီးကို ဘယ်လိုပဲပုန်းအောင်းဖို့ကြိုးစားပါစေ လမ်းပေါ်မှာ သတိထားမိမှာသေချာတယ်။ ကျောင်းသားသုံးဆယ်ကျော်နဲ့ ဆရာမကို လမ်းတွေပေါ်မှာ ဘယ်နေရာမှာမှ မြင်ခဲ့ရတာမရှိသလို သူတို့ပျောက်ဆုံးသွားတဲ့အခိုက်အတန့်ကိုလည်း ဘယ်သူမှမတွေ့ခဲ့ရဘူး။

အစပိုင်းမှာ လူတွေက ဆရာမကိုယ်တိုင် ကျောင်းသားတွေကို အိပ်မွေ့ချတာမျိုး လုပ်ပြီး သီးခြားစီထွက်သွားစေကာ တစ်နေရာရာမှာ စုဝေးစေတာမျိုး လုပ်ခဲ့သလားလို့ သံသယရှိခဲ့ကြတယ်။ ဒါပေမဲ့ စုံစမ်းရေးအေဂျင်စီအမျိုးမျိုးရဲ့ စစ်ဆေးမှုတွေမှာ သူမဆီက သံသယဖြစ်စရာ လုပ်ရပ်မျိုး ဘာတစ်ခုမှ သက်သေမတွေ့ခဲ့ရဘူး။ ဒါ့အပြင် လူတိုင်းရဲ့ နေ့လယ်စာတွေကို တစ်ဝက်လောက်ပဲစားလက်စနဲ့ စာသင်ခန်းထဲမှာ ကျန်ရစ်ခဲ့တာကိုတွေ့ရတယ်။ နောက်ဆုံးအချိန်အပြေးအလွှားလုပ်နေတဲ့ တစ်ဝက်ပဲပြီးသေးတဲ့အိမ်စာတွေ၊ တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းသာဖျက်ထားတဲ့ သင်ပုန်းမဲကြီးနဲ့ ရွှေ့နေတုန်းစားပွဲခုံတွေ၊ ထိုင်ခုံတွေ အားလုံးက ကောက်ချက်တစ်ခုတည်းကိုပဲ ညွှန်ပြနေတယ်၊ ကျောင်းသားတွေဟာ သူတို့ရုတ်တရက်ပျောက်ဆုံးမသွားခင်အချိန်ထိ ပုံမှန်အတိုင်း နေ့စဉ်ဘဝကို ဖြတ်သန်းနေခဲ့တယ်ဆိုတာပဲ။

စာသင်ခန်းထဲကနေ အတင်းဆွဲခေါ်သွားခံရတဲ့ လက္ခဏာတွေ၊ သူတို့ဆန္ဒမပါဘဲ ရွှေ့ပြောင်းခံရတဲ့ အရိပ်အယောင်တွေ လုံးဝမရှိတဲ့အတွက် သူတို့ဟာ နေ့လယ်စာစားနေတဲ့အချိန်မှာ ချက်ချင်းအငွေ့ပျောက်သွားခဲ့ကြသလိုပါပဲ။ ကပ်လျက်စာသင်ခန်းတွေမှာရှိတဲ့ ကျောင်းသားတွေနဲ့ အဲဒီအချိန်က ဖြတ်သွားတဲ့သူတွေအားလုံးက အဲဒီကျောင်းသားတွေ ရုတ်တရက်မရှိတော့ခင်အထိ အရာအားလုံးက ပုံမှန်ပါပဲလို့ ထွက်ဆိုခဲ့ကြတယ်။ ပြီးတော့ စာသင်ခန်းတစ်ခန်းလုံး တောက်ပတဲ့အလင်းတန်းတစ်ခု ဖုံးလွှမ်းသွားတာကို အားလုံးက မြင်ခဲ့ရပြီး “အားလုံး ထွက်ကြ!” လို့ တစ်ယောက်ယောက် အော်တာကိုကြားပြီး စက္ကန့်ပိုင်းအတွင်းမှာပဲ အားလုံးပျောက်သွားခဲ့တယ်လို့လည်း ဖော်ပြခဲ့ကြတယ်။ ကံဆိုးစွာနဲ့ပဲ ရဲတပ်ဖွဲ့ဟာ ဘာသဲလွန်စမှ ရှာမတွေ့နိုင်ခဲ့ဘူး။ ဒါဟာ မေရီ ဆယ်လက်စ်တီး သင်္ဘောဖြစ်ရပ်လိုမျိုး ခေတ်သစ်ကာလမှာ ထပ်ဖြစ်လာသလိုပါပဲ။ အချိန်အတန်ကြာပြီးနောက်မှာတော့ ကျောင်းသားတွေရဲ့ ဖြေရှင်းမရတဲ့ပျောက်ဆုံးမှုဟာ မြို့ပြဒဏ္ဍာရီတစ်ခုဖြစ်လာခဲ့တယ်။

သဘာဝကျကျပဲ မီဒီယာတွေက ဒီဖြစ်ရပ်ကို အဆက်မပြတ် အာရုံစိုက်ဖော်ပြခဲ့ကြတယ်။ ဒီအဖြစ်ဟာ နိုင်ငံတကာ သတင်းအေဂျင်စီတွေကပါ ဂျပန်နိုင်ငံတင်မကဘဲ ကမ္ဘာတစ်လွှားက စတင်သတင်းပို့လာတဲ့အထိ ကျော်ကြားသွားခဲ့တယ်။ သတင်းထောက်တွေ၊ ဘာသာရေးဂိုဏ်းခေါင်းဆောင်တွေနဲ့ သဘာဝလွန်လေ့လာသူတွေဟာ သက်သေအထောက်အထားရှာဖို့ဒါမှမဟုတ် ပျောက်ဆုံးရခြင်းအကြောင်းအတွက် သူတို့ရဲ့ကိုယ်ပိုင်ထူးခြားဆန်းကြယ်တဲ့သီအိုရီတွေကို ပေးဖို့ ကမ္ဘာတစ်ဝှမ်းက လာရောက်စုဝေးခဲ့ကြတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကံဆိုးစွာနဲ့ပဲ အဲဒီအချက်က ဒီအထက်တန်းကျောင်းရှိတဲ့မြို့မှာ ရာဇဝတ်မှုနှုန်း မြင့်တက်လာစေခဲ့ပြီး ကျောင်းသားတွေရဲ့လုံခြုံရေးအတွက် ကျောင်းကို အချိန်အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိ ပိတ်ထားခဲ့ရတယ်။ ပျောက်ဆုံးသွားတဲ့ ကျောင်းသားတွေရဲ့ မိဘတွေနဲ့ မိသားစုတွေဟာ သတင်းထောက်တွေရဲ့ မေးခွန်းတွေနဲ့ အဆက်မပြတ် မီဒီယာအာရုံစိုက်မှုကို ခံခဲ့ကြရတယ်။

အံ့သြစရာမဟုတ်ဘဲ အဲဒီမိသားစုတွေဟာ မလိုလားအပ်တဲ့အာရုံစိုက်မှုကို ကိုင်တွယ်ရင်း ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာရော စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာပါ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်လာခဲ့ကြတယ်။

ကောင်းတာရောဆိုးတာပါတွဲပြီးတော့ အချိန်ရဲ့ချီတက်မှုက မဆုတ်မနစ်ဖြစ်နေပြီး နှစ်ဝက်လောက်ကြာတဲ့အခါ လူထုရဲ့အာရုံစိုက်မှုက တခြားကိစ္စတွေဆီကို ပြောင်းသွားခဲ့တယ်။ သတင်းဌာနတွေက ဒီဖြစ်ရပ်နဲ့ပတ်သက်တဲ့ သတင်းတွေထုတ်လွှင့်တာ ရပ်တန့်သွားပြီး စုံစမ်းစစ်ဆေးမှုတိုးတက်မှုအတွက် အပ်ဒိတ်အတိုအကျဉ်းလေးတွေပဲ လုပ်ဆောင်တော့တယ်။ လေ့လာသုံးသပ်သူတွေနဲ့ သဘာဝလွန်ဝါသနာရှင်တွေက သူတို့ရဲ့ကိုယ်ပိုင်နာမည်ကျော်ကြားမှုတိုးဖို့ ရနိုင်သလောက် အကြောင်းအရာတွေထုတ်ဖို့ကြိုးစားကြပေမဲ့ သာမန်လူထုကတော့ နောက်ဆုံးပေါ်နိုင်ငံရေးဖြစ်ရပ်တွေနဲ့ အနုပညာရှင်တွေရဲ့အရှုပ်တော်ပုံတွေကို လိုက်ကြည့်တာဘက်ကို ပြန်ပြောင်းသွားခဲ့တယ်။ ဒီဖြစ်ရပ်နဲ့ ဆူပူမှုတွေကြောင့် အားတက်လာတဲ့ ရာဇဝတ်ကောင်တွေကိုလည်း ချက်ချင်းဆိုသလို ဖမ်းဆီးရမိခဲ့ပြီး ရာဇဝတ်မှုအရှိန်အဟုန်လည်း ရပ်ဆိုင်းသွားခဲ့ပါတယ်။

ဒီလျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်တဲ့ အထက်တန်းကျောင်းရှိတဲ့မြို့ရဲ့ လူနေရပ်ကွက်မှာ အိမ်ရှေ့တံခါးဝမှာ “နာဂူမို” လို့ရေးထားတဲ့ နာမည်ပြားရှိတဲ့ သင့်တင့်လျောက်ပတ်တဲ့အိမ်တစ်အိမ်ရှိတယ်။ အဲဒီအိမ်ရဲ့ ဧည့်ခန်းထဲမှာ အရပ်ရှည်ရှည် ပိန်ပိန်ပါးပါးနဲ့ ဆံပင်အတိုတောင့်တောင့် အနက်ရောင်ညှပ်ထားတဲ့ လူတစ်ယောက်က ပင်ပန်းနွမ်းနယ်တဲ့အသံနဲ့ “ဆုမိရဲ၊ အိပ်ရာဝင်သင့်ပြီနော်။ မနေ့ကလည်း အိပ်ရာနှောင်းသေးတယ်။” လို့ပြောလိုက်တယ်။

သူက တခြားသူမဟုတ်၊ ဟာဂျိမဲရဲ့အဖေ နာဂူမို ရှုး ဖြစ်တယ်။ သူက ဧည့်ခန်းစားပွဲမှာထိုင်ပြီး သူ့ရဲ့လက်တော့ပ်စခရင်ကို စူးစူးစိုက်စိုက်ကြည့်နေတယ်။

“ငါအဆင်ပြေပါတယ်။ ပြောရရင် အိပ်ဖို့လိုတာက ရှင်ပဲ။” လို့ ဟာဂျိမဲရဲ့အမေ နာဂူမို ဆုမိရဲက ပြောလိုက်တယ်။ သူမက စားပွဲရဲ့တစ်ဖက်မှာထိုင်ပြီး စကားပြောနေတဲ့သူကိုမကြည့်ဘဲ သူမရဲ့အလုပ်ကိုပဲ စူးစိုက်ကြည့်နေတယ်။

ဟာဂျိမဲသာ သူ့မိဘတွေ အခုဘယ်လိုပုံစံရှိနေတယ်ဆိုတာကို မြင်ခဲ့ရရင် အတော်လန့်သွားလိမ့်မယ်။ သူတို့နှစ်ယောက်စလုံးဟာ ပုံမှန်ဆိုရင် တက်ကြွပြီး အမြဲလိုလိုဟာသလုပ်တတ်ကြပေမဲ့ အခုတော့ အသက်မဲ့နေတဲ့ ကြောက်စရာလူတစ္ဆေတွေလို ဖြစ်နေတယ်။

ရှုးက ပျောက်ဆုံးနေတဲ့ ကျောင်းသားတွေရဲ့သတင်းအတွက် အင်တာနက်ကိုရှာနေပြီး ဆုမိရဲက ဟာဂျိမဲရဲ့မျက်နှာပုံပါတဲ့ လက်ကမ်းကြော်ငြာတွေလုပ်နေပေမဲ့ သူတို့ရဲ့နှလုံးသားထဲမှာ စိတ်မပါသလိုပဲ စက်ရုပ်လို အလုပ်လုပ်နေကြတယ်။

“မင်းက ဒါတွေအပြင် ပုံမှန်အလုပ်တွေပါ လုပ်နေတာမဟုတ်လား။ ဒီအတိုင်းသွားရင် ပင်ပန်းလွန်းလို့ လဲကျလိမ့်မယ်။”

“မစိုးရိမ်ပါနဲ့၊ ငါအဆင်ပြေပါတယ်။ ငါ့ကုမ္ပဏီက လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်တွေအားလုံး ကူညီနေကြတယ်။ တကယ်တော့ ငါဘယ်လောက်ဖျားနာနေသလဲဆိုတဲ့ပုံစံနဲ့ ငါ့ကို အလုပ်ထဲက တခြားနေ့က မောင်းထုတ်လိုက်ကြတယ်၊ ငါလုံးဝအကူအညီမဖြစ်ဘူးဆိုပြီးတော့။”

“ငါ့နေရာမှာလည်း အတူတူပဲ။ အနားယူတာ သိပ်ကြာနေပြီဆိုတော့ ထပ်အနားယူရမှာ အားနာပေမဲ့ ငါ့အယ်ဒီတာနဲ့ အကူတွေအားလုံးက လိုသလောက်အနားယူဖို့ အခိုင်အမာပြောကြတယ်။”

ကျန်တဲ့ကမ္ဘာကြီးက အစုလိုက်အပြုံလိုက် ပျောက်ဆုံးမှုကနေ ရှေ့ဆက်သွားခဲ့ပေမဲ့ ကျောင်းသားတွေရဲ့ မိသားစုတွေကတော့ လုံးဝရှေ့မဆက်နိုင်ခဲ့ကြဘူး။ ရဲကိုပဲစောင့်နေတာနဲ့မကျေနပ်နိုင်ဘဲ သူတို့ဟာ အတူတကွစုစည်းပြီး အချက်အလက်တွေမျှဝေဖို့နဲ့ ပျောက်ဆုံးမှုကို သီးခြားစုံစမ်းဖို့ အသင်းတစ်ခုဖွဲ့ထားကြတယ်။

သဘာဝကျကျပဲ အဲဒီမိဘတွေရဲ့ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်တွေအားလုံးက သူတို့အခြေအနေကို နားလည်ခဲ့ကြတယ်။ ရှုးက သေးငယ်တဲ့ ဗီဒီယိုဂိမ်းကုမ္ပဏီတစ်ခုရဲ့မန်နေဂျာဖြစ်ပြီး ဆုမိရဲက နာမည်ကြီး ရှိုဂျိုမန်ဂါဆရာမတစ်ယောက်ဖြစ်တယ်။ ပုံမှန်ဆိုရင် သူတို့လို ဒီလောက်အချိန်အများကြီးအနားယူရင် သက်ဆိုင်ရာအလုပ်ရှင်တွေက အလုပ်ထုတ်ပစ်လောက်ပေမဲ့ သူတို့ရဲ့လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်တွေနဲ့ အထက်လူကြီးတွေက ဒီလင်မယားနှစ်ယောက်ကို စာနာပြီး တတ်နိုင်သမျှ ကူညီထောက်ပံ့ပေးခဲ့ကြတယ်။ ရှုးနဲ့ဆုမိရဲရဲ့ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်အများစုဟာ ဟာဂျိမဲကို ငယ်ငယ်ကတည်းက ကိုယ်တိုင်သိခဲ့ကြတယ်၊ အကြောင်းက သူဟာ နှစ်ယောက်လုံးရဲ့အလုပ်မှာ လာကူညီလေ့ရှိတာကြောင့်ဖြစ်ပြီး သူတို့လည်း သူ့အတွက် စိုးရိမ်နေခဲ့ကြတယ်။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူတို့ပတ်ဝန်းကျင်ကလူတွေရဲ့ကြင်နာမှုကြောင့် ရှုးနဲ့ဆုမိရဲဟာ အလုပ်မပြုတ်ခဲ့ကြဘူး။ ဟာဂျိမဲပြန်လာတဲ့အခါ မိဘနှစ်ယောက်စလုံး အလုပ်လက်မဲ့၊ ကျောင်းလက်မဲ့ ဖြစ်နေတာမျိုးကို သူတို့မလိုလားခဲ့တဲ့အတွက် ဒါကိုနှစ်ယောက်လုံး ကျေးဇူးတင်ခဲ့ကြတယ်။ ဒါပေမဲ့ အချိန်ကြာလာတာနဲ့အမျှ ရှုးနဲ့ဆုမိရဲပတ်ဝန်းကျင်ကလူတွေက ယုံကြည်မှုဆုံးရှုံးလာခဲ့ကြတယ်။ အစပိုင်းမှာ ဟာဂျိမဲကို မကြာခင်သေချာပေါက်ရှာတွေ့လိမ့်မယ်ဆိုပြီး အားပေးစကားတွေပြောခဲ့ကြပေမဲ့ အခုတော့ သူသေဆုံးသွားပြီလို့ သတ်မှတ်ပြီး သူအသက်ရှင်နေသေးတယ်လို့ အသည်းအသန်ယုံကြည်နေတဲ့ သူ့မိဘတွေကို စာနာစကားဆိုလာကြတယ်။ ဟုတ်ပါတယ် သူပြန်မလာတော့ဘူးလို့ ပြောဖို့မရဲကြပေမဲ့ သူတို့စိတ်ထဲမှာတော့ ရှုးနဲ့ဆုမိရဲ သူတို့ကိုယ်တိုင်ရဲ့ကောင်းကျိုးအတွက် ရှေ့ဆက်သွားစေချင်ကြတယ်။

ရှုးနဲ့ဆုမိရဲနှစ်ယောက်လုံးက အဲဒီအပြောင်းအလဲကို သတိထားမိလောက်အောင် ထိုးထွင်းသိမြင်နိုင်စွမ်းရှိပြီး အဲဒါက သူတို့ကို ပိုပြီးအကူအညီမဲ့သလိုခံစားစေတယ်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ သူတို့ရဲ့လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်တွေရဲ့ သနားမှုကြောင့်သာ ဟာဂျိမဲကိုဆက်ရှာနိုင်တာဖြစ်တဲ့အတွက် ဘာတစ်ခုမှ မပြောနိုင်ခဲ့ကြဘူး။

တခြားမိသားစုတွေကတော့ ဒီလောက်ကံမကောင်းခဲ့ကြဘူး။ မိဘအတော်များများဟာ အလုပ်ထွက်ဖို့ တွန်းအားပေးခံခဲ့ရတယ်၊ ဒါမှမဟုတ် အလုပ်လုပ်နေရင်းနဲ့ကလေးကိုပါ ရှာဖွေရတဲ့စိတ်ဖိစီးမှုကြောင့် ပြိုလဲသွားခဲ့ကြတယ်။ ဥပမာ ဆိုနိုဘဲ မိသားစုဟာ သတင်းထောက်တွေနဲ့ လာရောက်ကြည့်ရှုသူတွေရဲ့ နှောင့်ယှက်မှုကို အလွန်အမင်းခံခဲ့ရတာကြောင့် သူတို့ရဲ့စားသောက်ဆိုင်ကို ယာယီပိတ်ထားခဲ့ရတယ်။ ဟာတာယာမ မိသားစုကတော့ ဒီထက်တောင်ဆိုးသေးတယ်၊ အစပိုင်းမှာ လူတွေက အိုက်ကိုကို ပျောက်ဆုံးမှုရဲ့နောက်ကွယ်က လက်သည်လို့ သံသယရှိခဲ့ကြတယ်။ အထောက်အထားမရှိဘဲ အခြေအမြစ်မရှိတဲ့စွပ်စွဲချက်တွေကိုယုံကြည်တဲ့လူများစွာက သူတို့မိသားစုကို အလွန်ဆိုးရွားစွာ နှောင့်ယှက်ခဲ့ကြတဲ့အတွက် အိုက်ကိုရဲ့အဘိုးအဘွားတွေဟာ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာပြိုကွဲပြီး ဆေးရုံတက်ခဲ့ရတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူတို့ရဲ့အခြေအနေဘယ်လိုပဲဖြစ်နေပါစေ မိဘတိုင်းက တစ်နှစ်ကြာပြီးနောက်မှာတောင် သူတို့ကလေးကို အသည်းအသန်ရှာဖွေနေတုန်းပဲ။

ကံဆိုးစွာနဲ့ပဲ ဘယ်သူမှ သဲလွန်စတစ်စုံတစ်ရာ ရှာမတွေ့နိုင်ခဲ့ဘူး။ နေ့ရက်တိုင်းကုန်ဆုံးလာတာနဲ့အမျှ သူတို့ကလေးတွေကိုရှာတွေ့ဖို့အခွင့်အလမ်းတွေ ပိုပိုပြီးနည်းပါးလာနေတဲ့အဖြစ်မှန်က လူတိုင်းကိုဖိအားပေးနေပြီး သူတို့ရဲ့မျှော်လင့်ချက်နဲ့အားအင်ကို စုပ်ယူသွားတယ်။

ရှုးနဲ့ဆုမိရဲကလည်း ခြွင်းချက်မဟုတ်ပါဘူး။ သူတို့သားဟာ ဒီပြင်ပတစ်နေရာရာမှာ အသက်ရှင်နေပြီး အိမ်ပြန်ဖို့အတွက် တတ်နိုင်သမျှလုပ်နေတယ်ဆိုတာကို ယုံကြည်နေတုန်းပဲ။ သူပြန်လာတိုင်းအတွက် အဆင်သင့်ဖြစ်အောင် သူ့အခန်းကို နေ့တိုင်းသန့်ရှင်းရေးလုပ်ပေးကြတယ်။ ဒါပေမဲ့ အချိန်ကြာလာတာနဲ့အမျှ မျှော်လင့်ချက်အပေါ် စိတ်ပျက်အားငယ်မှုက အနိုင်ရလာပြီး သူတို့ရဲ့နှလုံးသားတွေ ယိမ်းယိုင်လာခဲ့တယ်။ သူ့အခန်းကိုသန့်ရှင်းတဲ့အခါတိုင်း သူမရှိဘဲ ဘယ်လောက်အေးစက်နေတယ်ဆိုတာကို ခံစားမိပြီး အခန်းထောင့်တွေကနေ သူ့အသံရဲ့ပဲ့တင်သံတွေကို ကြားနေရသလိုပဲ။ အဲဒီအသံတွေဟာ စိတ်ထင်ယောင်ထင်မှားမှုမှန်း သူတို့သိပေမဲ့ လှည့်ကြည့်တိုင်း မျှော်လင့်ချက်အပြည့်နဲ့ မလှည့်မိအောင် မနေနိုင်ကြဘူး။

တံခါးခေါင်းလောင်းမြည်တိုင်း ဟာဂျိမဲ အပြင်မှာရပ်နေမယ်လို့မျှော်လင့်ချက်နဲ့ သူတို့ အပြေးအလွှားသွားကြတယ်။ ဒါပေမဲ့ မကြာသေးခင်ကာလတွေမှာ နှစ်ယောက်သား တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် စကားသိပ်မပြောဖြစ်ကြတော့ဘူး။ စကားပြောဖို့အတင်းကြိုးစားရင်တောင် အခုလိုအချည်းနှီးအပြန်အလှန်ပြောဆိုမှုတွေကိုပဲ ဦးတည်စေတဲ့အတွက် သူတို့ဟာ စကားနည်းနည်းပဲပြောဖြစ်လာတယ်။ ဒါပေမဲ့ တိတ်ဆိတ်မှုကျဆင်းလာတဲ့အခါ အချိန်ရဲ့မဆုတ်မနစ်ဖြတ်သန်းမှုကို မှတ်သားနေတဲ့ နာရီရဲ့မကောင်းသတင်းပါးတဲ့ တစ်ချက်ချက်မြည်သံကို သူတို့ကြားနေရတယ်။

အင်တာနက်ပေါ်က ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်တဲ့မှတ်ချက်တွေဖတ်ရတာ ငြီးငွေ့လာတဲ့အတွက် ရှုးက လက်တော့ပ်ကိုပိတ်လိုက်ပြီး သက်ပြင်းအရှည်ကြီးချလိုက်တယ်။ အမြဲလိုလိုပဲ သူ အသုံးဝင်တဲ့အချက်အလက် ဘာတစ်ခုမှ ရှာမတွေ့ခဲ့ဘူး။ သူက စားပွဲပေါ်မှာ တံတောင်ဆစ်ကိုအုပ်ပြီး မျက်နှာကို လက်နဲ့အုပ်ထားလိုက်တယ်။

“ဟာဂျိမဲ…မင်း ဘယ်မှာလဲ။”

“အချစ်ရေ…” လို့ ဆုမိရဲက စိုးရိမ်တကြီးပြောလိုက်တယ်။ နှစ်ယောက်စလုံးက အသက်လေးဆယ်အစောပိုင်းတွေပဲရှိသေးပေမဲ့ နှစ်ယောက်လုံး အိုမင်းရင့်ရော်နေပုံပေါက်တယ်။

ဆုမိရဲက သူမရဲ့အလုပ်ကိုရပ်လိုက်ပြီး ငိုနေတဲ့သူ့ခင်ပွန်းကို မော့ကြည့်လိုက်တယ်။

“အိပ်လိုက်သင့်တယ်ထင်တယ် မဟုတ်လား။”

“အိပ်ချင်ရင်တောင် အိပ်လို့မရဘူးဆိုတာ မင်းသိပါတယ်။”

“ဟုတ်မှာပါ…” လို့ ဆုမိရဲက ဝမ်းနည်းစွာ တိုးတိုးလေးရေရွတ်လိုက်တယ်။ သူမဟာ ခင်ပွန်းသည်ရဲ့ခံစားချက်တွေကို အပြည့်အဝနားလည်တယ်။ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာအရ ဘယ်လောက်ပဲ ပင်ပန်းနေပါစေ အိပ်နေတဲ့အချိန်ကို အလဟသဖြုန်းတီးနေသလိုခံစားရတာကို သူတို့မလွတ်မြောက်နိုင်ခဲ့ကြဘူး။

ရက်တွေကြာလာတာနဲ့အမျှ သူတို့ရဲ့ဂနာမငြိမ်ဖြစ်မှုနဲ့ စိတ်ရှုပ်ထွေးမှုတွေက တိုးပွားလာတယ်။ သူတို့သားအိမ်ကို ဘေးကင်းလုံခြုံစွာပြန်မရောက်မချင်း သူတို့အိပ်လို့ရမှာမဟုတ်ဘူး။

“မစိုးရိမ်ပါနဲ့။ တစ်နှစ်ပဲရှိသေးတယ်။ ဆယ်စုနှစ်တွေကြာသွားရင်တောင် ငါတို့သူ့ကိုရှာတွေ့မယ်။ အဲဒီအချိန်ထိ ငါတို့လဲကျလို့မရဘူး။”

“အင်း၊ မင်းမှန်တယ်။”

ရှုးက တောင့်တင်းနေတဲ့ မျက်နှာကြွက်သားတွေကို အတုအယောင်အပြုံးတစ်ခုအဖြစ် ပုံဖော်လိုက်ပြီး ဆုမိရဲကလည်း သူမရဲ့ကိုယ်ပိုင်ခါးချိုးတဲ့အပြုံးနဲ့ ပြန်တုံ့ပြန်လိုက်တယ်။ သူမထရပ်ပြီး ရှုးဆီကိုလှည့်လာကာ နည်းနည်းလေးဖြစ်ဖြစ် နှစ်သိမ့်ပေးဖို့ကြိုးစားပေမဲ့ သူမဖက်မထွေးနိုင်ခင်မှာပဲ တံခါးခေါင်းလောင်းမြည်လာတယ်။

ရှုးနဲ့ဆုမိရဲ အချင်းချင်းအကြည့်ဖလှယ်လိုက်ပြီး ဧည့်ခန်းထဲက နာရီကိုလှည့်ကြည့်လိုက်ကြတယ်။ ညသန်းခေါင်ကျော်ပြီ။

“ငါသွားကြည့်လိုက်မယ်။ ဒီလင်းတတွေထဲက တစ်ကောင်ဖြစ်မှာပါ။”

“သတိထားနော်။”

အချိန်ကိုကြည့်ရင် သတင်းစူးစမ်းလိုတဲ့ သတင်းထောက်တစ်ယောက်ဒါမှမဟုတ် နှောင့်ယှက်တဲ့သူတစ်မျိုးမျိုးပဲ ဖြစ်နိုင်တယ်။ စုံစမ်းမှုမှာ ကြီးမားတဲ့အောင်မြင်မှုရှိခဲ့ရင်တောင် ရဲတွေ ဒါမှမဟုတ် ရှုးရဲ့အဆက်အသွယ်တစ်ယောက်ယောက်က တံခါးလာမခေါက်ခင်မှာ သူ့ကို အရင်ဖုန်းဆက်လိမ့်မယ်။ ဒီအချိန်မှာ ဘယ်လျောက်ပတ်တဲ့သူမှ တံခါးလာခေါက်မှာမဟုတ်ဘူး။ အဆိုးဆုံးအခြေအနေမှာ သူခိုးဓားပြ ဒါမှမဟုတ် တခြားရာဇဝတ်ကောင်တစ်ယောက်တောင် ဖြစ်နိုင်တယ်။

မကြာသေးခင်က သိချင်စိတ်နဲ့လာကြည့်တဲ့သူတွေနဲ့ သတင်းထောက်တွေဆီက လာရောက်လည်ပတ်မှုတွေ သိပ်မခံရတော့တာကြောင့် ရှုးဒါမှမဟုတ် ဆုမိရဲဟာ တခြားဖြစ်နိုင်ခြေတစ်ခုရှိတယ်ဆိုတာကို ခန့်မှန်းသင့်ပေမဲ့ သူတို့က အရမ်းပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေတဲ့အတွက် တံခါးသွားတိုင်း သူတို့သားဖြစ်လိမ့်မယ်လို့ မျှော်လင့်တာကို ရပ်တန့်နေခဲ့ကြတယ်။

ရှုးက ဖြည်းဖြည်းချင်းထရပ်ပြီး အင်တာဖုန်းလက်ခံကိရိယာကို ကောက်ကိုင်လိုက်တယ်။ တစ်ဖက်မှာ သူ့သားရဲ့အသံကိုကြားရလိမ့်မယ်လို့ သူ့အိပ်မက်ထဲမှာတောင် သူမထင်ထားခဲ့မိဘူး။

“အင်း…ကျွန်တော်ပါ…”

ရှုးက မျက်နှာပြင်ပေါ်ကိုကြည့်လိုက်တော့ သူ့ပါးစပ်အဟောင်းသားဖြစ်သွားတယ်။ ဟာဂျိမဲက တံခါးရှေ့မှာရပ်ပြီး ကင်မရာကို ရှက်ရွံ့စွာနဲ့ မော့ကြည့်နေတယ်။ သူ့ကို တော်တပ်စ်ကမ္ဘာကနေ သိတဲ့သူတွေဆိုရင် သူဒီလောက်မသေချာတဲ့ပုံစံကိုကြည့်ပြီး တော်တော်လန့်သွားကြလိမ့်မယ်။

မျက်နှာပြင်ကိုစိုက်ကြည့်နေတဲ့ ဆုမိရဲကလည်း သူ့ခင်ပွန်းလိုပဲ အံ့သြတုန်လှုပ်နေတယ်။ ဟုတ်ပါတယ် ဟာဂျိမဲဟာ တော်တပ်စ်မှာရှိတဲ့အချိန်အတွင်း ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာရော စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာပါ ကြီးထွားလာခဲ့တယ်။ သူ့မှာ အခု မတူညီတဲ့အသွင်အပြင်တစ်ခုရှိလာတယ်၊ စင်တီမီတာအနည်းငယ်ပိုအရပ်ရှည်လာပြီး သူ့မျက်လုံးတွေမှာ အရင်ကမရှိခဲ့တဲ့ အန္တရာယ်များတဲ့အရောင်လက်မှုတစ်ခုရှိလာတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ရှုးနဲ့ဆုမိရဲဟာ သူ့ကိုချက်ချင်းမှတ်မိလိုက်တယ်၊ အထူးသဖြင့် သူဘယ်လိုလုပ်ရမှန်းမသိတဲ့အခါ သူ့မျက်ခုံးတွေကို အနည်းငယ်ပင့်လိုက်တဲ့အမူအရာက လုံးဝမပြောင်းလဲခဲ့ဘူး။ သူတို့ရဲ့အချစ်ဆုံးသားလေး၊ သူတို့အသက်ရှင်နေသေးတယ်လို့ ပြင်းပြင်းထန်ထန်ယုံကြည်ခဲ့တဲ့သားလေး နောက်ဆုံးတော့ အိမ်ပြန်လာခဲ့တယ်။

ရှုးက လက်ခံကိရိယာကိုပြုတ်ကျသွားပြီး သူနဲ့ဆုမိရဲ နှစ်ယောက်စလုံး တံခါးဆီကိုအပြေးအလွှားသွားကြတယ်။ ကျဉ်းမြောင်းတဲ့စင်္ကြံကိုဖြတ်ကျော်ရင်း တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက်တိုးမိတိုက်မိရင်း အဝင်တံခါးကို ဖွင့်လှစ်လိုက်ကြတယ်။

“အင်း…အိမ်ပြန်လာပါပြီ အေမ၊ အေဖ။”

ဒီတစ်ခါတော့ စိတ်ထင်ယောင်ထင်မှားမဟုတ်ဘူး။ အလွန်တကယ့်ဟာဂျိမဲက တံခါးရှေ့မှာရပ်ပြီး သူ့မိဘတွေကို နည်းနည်းကြောက်ရွံ့တဲ့ပုံစံနဲ့ ကြည့်နေတယ်။

“ဟာဂျိမဲ!” လို့ ရှုးနဲ့ဆုမိရဲက တစ်ပြိုင်တည်းအော်လိုက်ပြီး သူ့ကို ပြေးဖက်ရင်း လဲမတတ်တွန်းမိကြတယ်။

“ဟာဂျိမဲရယ် ဒီငမိုက်သားရယ်! ဒီတစ်ချိန်လုံး မင်းဘယ်ရောက်နေတာလဲ။”

“အာ…ဘုရားသခင်ကိုကျေးဇူးတင်တယ်… မင်းဘေးကင်းတယ်ဆိုတာ။ ငါတို့ဘယ်လောက်စိုးရိမ်ခဲ့ရတယ်ဆိုတာ မင်းသိလား။”

သူတို့နှစ်ယောက်လုံးက သူ့ကို အသက်ရှူကျပ်သွားလောက်အောင် တင်းတင်းကြပ်ကြပ်ဖက်ထားကြတယ်။ သူတို့ကြုံခဲ့ရတဲ့စိတ်ထင်ယောင်ထင်မှားတွေအားလုံးပြီးနောက် သူအစစ်အမှန်ဖြစ်ကြောင်း သူတို့သိဖို့လိုတယ်။ သူပြန်ပျောက်မသွားဘူးဆိုတာ သူတို့သိဖို့လိုတယ်။ ဒါကြောင့် သူတို့တတ်နိုင်သလောက် တင်းတင်းကျပ်ကျပ်ဖက်ထားကြတယ်။

မှိန်ပျပျလမ်းမီးတွေ၊ အိမ်ထဲကနေယိုစိမ့်ထွက်လာတဲ့အလင်းအနည်းငယ်နဲ့ ဖျော့တော့တဲ့လရောင်တို့က နောက်ဆုံးတော့ ပြန်လည်ဆုံစည်းတဲ့မိသားစုတစ်စုကို ညင်သာစွာအလင်းပေးနေတယ်။

အချိန်အတော်ကြာအောင် ဟာဂျိမဲက ဘာမှမပြောဘူး။ သူက လက်တစ်ဝက်မြှောက်လျက်နဲ့ရပ်ပြီး မျက်လုံးအဝိုင်းသားနဲ့ ရပ်နေခဲ့တယ်။ သူပျောက်ဆုံးသွားတာဟာ သူ့မိဘတွေကိုစိတ်ပူပန်စေခဲ့တယ်ဆိုတာ သူသိတယ်။ သူပြန်လာလိမ့်မယ်ဆိုတဲ့ယုံကြည်ချက်ရှိမယ်ဆိုတာလည်း သူသိထားတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူဟာ သူတို့သိခဲ့တဲ့လူနဲ့ အရမ်းကိုကွဲပြားတဲ့လူတစ်ယောက်ဖြစ်နေပြီ။ ဟုတ်ပါတယ် သူ့ဆံပင်ကိုအနက်ရောင်ပြန်ဆိုးထားပြီး သူ့ရဲ့လက်တုနဲ့မျက်လုံးတုကို တတ်နိုင်သလောက်သဘာဝကျအောင်လုပ်ထားပေမဲ့ အဲဒါက သူ့အတွင်းစိတ်ထဲကအရာကိုမပြောင်းလဲစေဘူး။ သူ့မိဘတွေ သူဘယ်လောက်ပြောင်းလဲသွားတယ်ဆိုတာကို တုန်လှုပ်သွားလိမ့်မယ်လို့ထင်ထားတယ်။ တကယ်တော့ သူဟာ တကယ်ဟာဂျိမဲဟုတ်ရဲ့လားလို့ သူတို့သံသယဝင်မလားလို့တောင် မျှော်လင့်နေခဲ့တယ်။ အခြေအနေပေါ်မူတည်ပြီး သူတို့က သူ့ကိုချက်ချင်းလက်ခံဖို့အဆင်သင့်မဖြစ်သေးရင် သူတို့ရဲ့ခံစားချက်တွေကိုစီစစ်ဖို့ အချိန်နည်းနည်းပေးဖို့တောင်စီစဉ်ထားတယ်။

အခုလက်တွေ့ဖြစ်လာချိန်မှာတော့ သူစိုးရိမ်စရာမလိုခဲ့ဘူးဆိုတာ သူသဘောပေါက်သွားတယ်။ သူဘယ်လောက်ပြောင်းလဲသွားပါစေ ဆုမိရဲနဲ့ရှုးဟာ သူတို့ရဲ့ကိုယ်ပိုင်သားကို ဘယ်တော့မှမှားမှာမဟုတ်ဘူး။ သူတို့ဟာ သူ့ကိုမဆိုင်းမတွဖက်ထားခဲ့တယ်ဆိုတဲ့အချက်က အဲဒါရဲ့သက်သေပါပဲ။ ဟာဂျိမဲရဲ့ပုံတူအရိပ်က နှင်းခဲဂူတွေမှာ သူ့ကိုလွှင့်ပစ်ခဲ့တဲ့အကြောက်တရားတွေ၊ စိုးရိမ်မှုတွေအားလုံးဟာ အခြေအမြစ်မရှိတာဖြစ်ခဲ့တယ်။

စိတ်လှုပ်ရှားမှုလွန်ကဲပြီး တော်တပ်စ်မှာ သူမြင်ခဲ့တွေ့ကြုံခဲ့သမျှအားလုံးရဲ့မြင်ကွင်းတွေက ဟာဂျိမဲရဲ့စိတ်ထဲမှာ တစ်ခုပြီးတစ်ခုပေါ်လာတယ်။ အတိတ်ကိုပြန်တွေးပြီးတဲ့အခါ သူဒီလိုတွေးမိလိုက်တယ်၊ အာ… ငါနောက်ဆုံးအိမ်ကိုရောက်ပြီ။

တုန်ယင်နေတဲ့လက်မောင်းတွေနဲ့ သူ့မိဘတွေကို ကြီးမားတဲ့ဖက်တွယ်မှုတစ်ခုနဲ့ ပတ်ဖက်လိုက်တယ်။ ပိန်ချုံးပြီးအားနည်းနေတဲ့သူ့မိဘတွေကို သူ့ရဲ့ဘီလူးဆန်တဲ့အားနဲ့မချေမိအောင် သတိထားဖို့လိုတဲ့အတွက် သူ့ဖက်တွယ်မှုက တတ်နိုင်သလောက်ညင်သာခဲ့တယ်။ သူ့လက်မောင်းတွေလိုပဲ တုန်ယင်နေတဲ့အသံနဲ့ “အေဖ၊ အေမ… အိမ်ပြန်လာပါပြီ” လို့ပြောလိုက်တယ်။

ဒီစကားလုံးတွေကို သူအရမ်းကြာကြာပြောချင်နေခဲ့တာ။

ခဏအကြာမှာ ရှုးနဲ့ဆုမိရဲက မျက်ရည်တွေနဲ့အတူ နောက်ပြန်ဆုတ်သွားကြတယ်။ သူတို့သားကို ပြန်ငုံ့ကြည့်ပြီး သူ့ကိုခြုံငုံကြည့်လိုက်တယ်။ ပြီးတော့ ပြုံးရင်း အလားတူတုန်ယင်နေတဲ့အသံတွေနဲ့ “ကြိုဆိုပါတယ် ဟာဂျိမဲ!” လို့ပြောလိုက်ကြတယ်။

ဒီစကားလုံးတွေက ဟာဂျိမဲရဲ့ရှည်လျားပြီးနာကျင်တဲ့ခရီးလမ်းရဲ့အဆုံးသတ်ကို အချက်ပြခဲ့တယ်။

ဟာဂျိမဲဟာ သူ့အတန်းဖော်တွေနဲ့အတူ တခြားကမ္ဘာတစ်ခုဆီကို တယ်လီပို့ခံခဲ့ရပြီး အသုံးအများဆုံးကျွမ်းကျင်မှုတစ်ခုပေးခံခဲ့ရပေမဲ့ ဘုရားသခင်ကိုယ်တိုင်ကိုအနိုင်ယူနိုင်လောက်အောင် သန်မာလာအောင်ကြီးထွားလာခဲ့တယ်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အိမ်ပြန်ဖို့ဆုံးဖြတ်ချက်နဲ့ သူ့လမ်းကြောင်းပေါ်ကအတားအဆီးအားလုံးကိုကျော်လွှားခဲ့တယ်။ အခု သူအိမ်ပြန်ရောက်ပြီဖြစ်တဲ့အတွက် သူ့ဇာတ်လမ်းဟာ နောက်ဆုံးအဆုံးသတ်နိုင်ခဲ့ပြီ။

ဟာဂျိမဲက သွေးစုပ်ဖုတ်ကောင်မင်းသမီးတစ်ပါး၊ ယုန်မိန်းကလေးတစ်ယောက်၊ ဒုက္ခခံရတာကို နှစ်သက်တတ်တဲ့ နဂါးတစ်ကောင်နဲ့ ဒါဂွန်မိခင်နဲ့သမီးတစ်စုံကို အတူခေါ်လာတယ်ဆိုတာ သိလိုက်ရတဲ့အခါ နာဂူမိုမိသားစုဟာ တော်တော်လေး အလုပ်ရှုပ်သွားမှာ သေချာပါတယ်။ ပျောက်ဆုံးနေတဲ့ ကျောင်းသားတွေ ရုတ်တရက် ပြန်ပေါ်လာတာကြောင့် ကမ္ဘာကြီးတစ်ခုလုံး အလန့်တကြားဖြစ်သွားမှာဖြစ်ပြီး လုံးဝကွဲပြားတဲ့ အခြားကမ္ဘာတစ်ခုတည်ရှိကြောင်း သိရှိသွားတဲ့အခါ အင်အားကြီးမားတဲ့ အဖွဲ့အစည်းများစွာနဲ့ ကမ္ဘာ့အစိုးရတွေက လှုပ်ရှားမှုတွေ စတင်လုပ်ဆောင်ကြမှာ ဖြစ်ပါတယ်။

ငြိမ်းချမ်းနေတယ်ဆိုရင်တောင်မှ ဟာဂျိမဲနဲ့ သူ့ရဲဘော်တွေရဲ့ နေ့ရက်တွေဟာ အဖြစ်အပျက်မျိုးစုံနဲ့ စွန့်စားမှုတွေ ပြည့်နှက်နေဦးမှာပါပဲ။ ဒါပေမယ့် အဲဒါတွေအားလုံးဟာ နောက်တစ်ကြိမ်မှ ပြောပြရမယ့် ဇာတ်လမ်းတွေပါ။

ဒါပေမယ့် သေချာတဲ့အချက်တစ်ခုကတော့ ဟာဂျိမဲရှေ့ကို ဘယ်လိုအခက်အခဲတွေ ရောက်လာပါစေ၊ သူဟာ မဖြစ်မနေ ကျော်လွှားနိုင်မယ်ဆိုတာပါပဲ။ ခြိမ်းခြောက်မှုက ဘယ်လောက်ပဲ အင်အားကြီးမားပါစေ၊ အဲဒီ့ထက်တောင် ပိုကြီးမားတဲ့ စွမ်းအားနဲ့ ချေမှုန်းပစ်မှာပါ။ ကံကြမ္မာက သူ့ကို ဆန့်ကျင်ဖို့ ကြံစည်လာရင်တော့ ကံကြမ္မာကိုယ်တိုင်ကိုတောင် ဆုတ်ဖြဲပစ်လိုက်မှာပါ။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ သူ့ရဲ့တန်ဖိုးမဖြတ်နိုင်တဲ့ ရဲဘော်တွေ—နဲ့ သူချစ်မြတ်နိုးရတဲ့ သွေးစုပ်ဖုတ်ကောင်မင်းသမီး—က သူ့အနားမှာ ရှိနေသရွေ့ ဟာဂျိမဲဟာ ဘယ်သူမှ မတားဆီးနိုင်အောင် ဖြစ်နေမှာပါ။