Volume 12.1

အခန်း ၁
ဆိုက်ရောက်ခြင်း

—

ဝင်္ကပါမြို့တော် ရာပန်သည် တစ်မူထူးခြားသော မြို့တစ်မြို့ ဖြစ်သည်။

ရာပန်သည် ကျယ်ပြောလှသော သဲကန္တာရအလယ်၌ တည်ရှိပြီး ထူးဆန်းသည့် ဧရာမ အဖြူရောင်လှောင်အိမ်ကြီးထဲတွင် ပိတ်မိနေသည်။ စူးစမ်းလိုစိတ်ရှိသူတစ်ဦး အနီးသို့ချဉ်းကပ်ကြည့်လျှင် ယင်းလှောင်အိမ်ကြီးကို အရိုးများဖြင့် တည်ဆောက်ထားကြောင်း သိရှိရပေလိမ့်မည်— ထိုအရိုးများမှာ ရှေးပဝေသဏီက သေဆုံးသွားသော ဧရာမသတ္တဝါကြီး၏ အရိုးများပင် ဖြစ်သည်။ နံရိုးများသည်ပင် မြို့တစ်ခုလုံးကို ငုံမိရန် လုံလောက်သော အရွယ်အစားရှိသည်။

တစ်ချိန်က ဤမြို့သည် အိုအေစစ်ငယ်လေးတစ်ခုမျှသာ ဖြစ်ခဲ့သည်။ ထိုဧရာမသတ္တဝါကြီး၏ အကြွင်းအကျန်များက ၎င်းကို ပြောင်းလဲစေခဲ့ပြီး ယခုအခါ အံ့ဩဖွယ်ရာ ဝင်္ကပါအမြောက်အမြားဖြင့် ဝန်းရံထားကာ မရေမတွက်နိုင်သော စွန့်စားခန်းသမားများအတွက် ဆွဲဆောင်မှုရှိသော နေရာတစ်ခု ဖြစ်လာသည်။ ချမ်းသာမှုကို အလျင်အမြန်ရှာဖွေရန် ကမ္ဘာအနှံ့မှ စီးဝင်လာကြသော ဤစွန့်စားခန်းသမားများကြောင့် မြို့သည် ပျော်ရွှင်ဖွယ်ဇာတ်သိမ်းများနှင့် ကြေကွဲဖွယ်ဇာတ်လမ်းများ နှစ်မျိုးစလုံး ဖြစ်ပေါ်ရာ ဇာတ်ခုံတစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့သည်။

ပရမ်းပတာ လေပွေထဲတွင် ရစ်ပတ်နေသော ဤမြို့သည် လက်ရှိတွင် ဘယ်ဂါရစ်တိုက်၏ အကြီးဆုံးနှင့် အထင်ရှားဆုံးမြို့များထဲမှ တစ်ခုဖြစ်သည်။

— စွန့်စားခန်းသမားနှင့် စာရေးဆရာ ဘလဒ်ဒီ ကန့်၏ ‘ကမ္ဘာလှည့်ခရီး’ မှ ကောက်နုတ်ချက်

—

ကမ္ဘာလှည့်ခရီး စာအုပ်ထဲက အချက်အလက်တွေကို ကျွန်တော် မှိန်ဖျော့ဖျော့ မှတ်မိနေတယ်။ ရာပန်ဟာ ထူးခြားတဲ့ ဖြူဖွေးတဲ့ တိုင်ကြီး တစ်ဆယ့်နှစ်တိုင်ရဲ့ အလယ်မှာ တည်ရှိပြီး မြေရောင်အဆင်းရှိတဲ့ မြို့ကြီးတစ်မြို့ဖြစ်ကာ အဆောက်အဦးတွေကို ရွှံ့နဲ့ ဒေသခံသတ္တဝါတွေဆီက ရတဲ့ပစ္စည်းတွေနဲ့ ဆောက်လုပ်ထားတယ်။ နတ်ဆိုးတိုက်မှာ ဒီပုံစံအတိုင်း မြို့တွေ အများကြီး တွေ့ဖူးတယ်။

ဒါပေမဲ့ ဒီနေရာက အရိုးတိုင်တွေဘေးက အိုအေစစ်ကြောင့်လားတော့မသိ၊ ထင်မထားလောက်အောင် စိမ်းလန်းစိုပြေနေတယ်။ အဝေးကနေတောင် ထန်းပင်နဲ့တူတဲ့ အပင်တွေ တန်းစီနေတာကို မြင်ရတယ်။ လေထုကလည်း ထူးခြားတယ်။ လူစည်ကားတဲ့ ကျွန်ဈေးကွက်တွေလိုမျိုး မသန့်ရှင်းတဲ့ အနံ့တစ်မျိုး လွင့်ပျံနေတယ်။

“အံ့ဩသွားလား။ အဲဒီတိုင်တွေက တကယ်တော့ ဧရာမသတ္တဝါကြီးရဲ့ နံရိုးတွေပဲ”

ကျွန်တော်တို့ ပတ်ဝန်းကျင်ကို လေ့လာရင်း လမ်းလျှောက်နေတုန်းမှာ ဂါလ်ဘန်က ကြွားကြွားဝါဝါနဲ့ လှမ်းပြောတယ်။ အခုအဖွဲ့ရဲ့ ဖွဲ့စည်းမှုကြောင့် သူနဲ့ ကျွန်တော် မကြာသေးခင်ကာလတွေမှာ စကားအပြောများဖြစ်နေတယ်။ ဒီလူက ကြွားရတာကို နှစ်သက်တယ်။ သူ့ဇာတ်လမ်းတွေက အမြဲတမ်း မယုံနိုင်စရာတွေချည်းဖြစ်ပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ချီးကျူးတာများတယ်၊ မှန်ကန်မှုက သံသယဖြစ်စရာဆိုပေမဲ့ ယုံကြည်ချက်ကို ဆိုင်းငံ့ထားရင် နားထောင်ရတာ ပျော်စရာပဲ။

“မဟာသူရဲကောင်း၊ ဒုတိယမြောက် မြောက်နတ်ဘုရား ကောလ်မန်က ဒီနယ်မြေကို ရောက်လာတုန်းက သူနဲ့သူ့အပေါင်းအပါတွေက သဲကန္တာရထဲမှာ သောင်းကျန်းနေတဲ့ ဧရာမသတ္တဝါကြီးကို အနိုင်ယူခဲ့တယ်။ သူတို့က အသားတချို့ကို စားပြီး ကျန်တဲ့အကြွင်းအကျန်တွေကို ဆွေးမြည့်ပျက်စီးဖို့ ထားခဲ့တာ၊ အခုမင်းတို့မြင်နေရတဲ့အတိုင်း— ဆွေးမြည့်ဖို့ငြင်းဆန်ပြီး အချိန်ကာလရဲ့ဖြတ်သန်းမှုကို သက်သေခံနေတဲ့ အရိုးတွေ ကျန်ရစ်ခဲ့တယ်။”

“ဝိုး”

ဒီတော့ ဒီနယ်မြေက မြောက်နတ်ဘုရား ကောလ်မန်နဲ့ ဆက်စပ်မှုရှိတာပေါ့။ သူ့အကြောင်း ပုံပြင်တချို့တော့ သိပေမဲ့ သူက ဧရာမသတ္တဝါကြီးကို သတ်ခဲ့တယ်ဆိုတာ တစ်ခါမှ မကြားဖူးဘူး။ ခရီးသွားရင်း ကိုယ်တိုင်တော့ ဧရာမသတ္တဝါတစ်ကောင်ကို မြင်ဖူးပေမဲ့ တိုက်ခိုက်ဖို့ စဉ်းစားဖို့တောင် မဖြစ်နိုင်လောက်အောင် ကြီးမားလွန်းတယ်။ စမ်းကြည့်ဖို့တောင် အရူးပဲလုပ်နိုင်တယ်။ သူ ဘယ်လိုလုပ်နိုင်ခဲ့သလဲလို့ တွေးမိတယ်။ အင်း၊ မြောက်နတ်ဘုရားက မသေနိုင်တဲ့ နတ်ဆိုးဘုရင်တစ်ပါးနဲ့ ဧရာမ နဂါးကြီးကိုတောင် အနိုင်ယူခဲ့တယ်ဆိုတော့ ကြီးမားလှတဲ့ သွေးအားရှိတဲ့ သတ္တဝါတွေကို အနိုင်ယူတာက သူ့ဝါသနာဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်တယ်။

“သေဆုံးသွားတဲ့ ဧရာမသတ္တဝါကြီးရဲ့ အသားကို စားသောက်ခဲ့တဲ့ သတ္တဝါများစွာထဲမှာ ပုရွက်ဆိတ်တွေလည်းပါတယ်၊ သူတို့ကပဲ မြို့ရဲ့ မြောက်မြားစွာသော ဝင်္ကပါတွေရဲ့ အကြောင်းရင်းပဲ။ သတ္တဝါတွေက သူတို့ထက် ပိုသန်မာတဲ့ အခြားသတ္တဝါတွေကို စားမိတဲ့အခါ အလှည့်အပြောင်းအနေနဲ့ သန်မာတဲ့ မျိုးဆက်တွေကို မွေးထုတ်ပေးတယ်။ အဲဒီ မျိုးဗီဇပြောင်း ပုရွက်ဆိတ်တွေက မရေမတွက်နိုင်တဲ့ တွင်းတွေကို တူးခဲ့ပြီး အဲဒီတွင်းတွေအားလုံးက ဝင်္ကပါတွေအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားတယ်။”

“အိုး၊ နားလည်ပါတယ်”

ဧရာမသတ္တဝါကြီးသေသွားတဲ့အခါ အင်းဆက်တွေ ပြုံလာခဲ့တယ်။ ပြီးတော့ သူတို့တွေ မျိုးပွားပြီး တွင်းတွေ စတူးခဲ့တယ်။ နှစ်ပေါင်းများစွာကြာတော့ အဲဒီအင်းဆက်တွေ သေကုန်ပြီး တွင်းတွေက ဗီဇပြောင်းလာကာ ဝင်္ကပါတွေ ဖြစ်လာတယ်။

ဒီလိုဖြစ်လာတာပဲလို့ ကျွန်တော်တွေးမိတယ်။

သန်မာတဲ့ သတ္တဝါတွေကိုစားပြီး သန်မာတဲ့ မျိုးဆက်တွေ မွေးထုတ်တယ်ဆိုတဲ့ အပိုင်းကတော့… အဲဒါ ရိုးရာပုံပြင်တစ်ပုဒ် ဖြစ်ရမယ်၊ ရေသူမရဲ့အသားကိုစားရင် မသေနိုင်တဲ့အသက်ကိုရတယ်ဆိုတဲ့ ပုံပြင်တွေထက် ပိုပြီးမယုံကြည်နိုင်စရာ မရှိဘူး။ အဲဒါသာမှန်ရင် နတ်ဆိုးတိုက်သားတွေက သတ္တဝါအသားတွေကို နေ့စဉ်စားနေကြတာဆိုတော့ သူတို့တွေ အခုထက် ပိုသန်မာနေသင့်တယ်။ သတ္တဝါတွေအတွက်တော့ ဒီစည်းမျဉ်းက ထူးခြားတဲ့ခြွင်းချက်ဖြစ်ကောင်းဖြစ်မယ်၊ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်ကတော့ မယုံဘူး။

နေပါဦး။ တကယ်တော့ ဒါက ဘာဒီဂါဒီနဲ့ ကီရှီရီကာတို့လို သန်မာတဲ့လူတွေ အဲဒီမှာ ပိုများတဲ့နှုန်းကို ရှင်းပြနိုင်သလား။ သတ္တဝါတွေကိုယ်တိုင်က သာမန်တိရစ္ဆာန်တွေရဲ့ ဗီဇပြောင်းပုံစံတွေပဲ။ လူတွေမှာလည်း ဒီလိုမျိုးဗီဇပြောင်းတွေ မွေးထုတ်နိုင်ရင် အဓိပ္ပါယ်ရှိနိုင်တယ်…

အိုး၊ ဟိုးမား။ ကျွန်တော်ကိုယ်တိုင်လည်း သတ္တဝါအသားတွေ အတော်အသင့်စားဖူးတယ်။ ဆီလ်ဖီနဲ့ရမယ့် ကျွန်တော့်ကလေးက “ငါဟာ နတ်ဆိုးလောကရဲ့ ဧကရာဇ်ပဲ” လို့ကြေညာပြီး မွေးလာရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။ ဥတွေကိုဝပ်ပြီး ကိုယ့်ဥထဲမှာ ကူကူးငှက်သားပေါက်ပါလာတာကို တွေ့လိုက်ရတဲ့ ငှက်တွေနဲ့ ရုတ်တရက် စာနာမိသွားနိုင်တယ်။

“စွန့်စားခန်းသမားတွေနဲ့ ကုန်သည်တွေ ကမ္ဘာအနှံ့ကနေ ဒီမှာစုဝေးကြတယ်” ဂါလ်ဘန်က သူ့အာဂျင့်ကို ဆက်ပြောတယ်။

မှော်ပစ္စည်းတွေ အမြောက်အမြား ထုတ်လုပ်တယ်။ မှော်ကိရိယာတွေနဲ့ ချပ်ဝတ်တန်ဆာတွေ ရေပက်ဝင်အောင် ရောင်းရတယ်။ မှော်ပုံဆောင်ခဲ— မှော်ကျောက်လို့လည်းခေါ်တဲ့— တွေနဲ့ မှော်စွမ်းအင်သွင်းထားတဲ့ ပုံဆောင်ခဲတွေ ဘယ်လောက်များများ ဘယ်တော့မှ မလုံလောက်ဘူး။ ကုန်ပစ္စည်းတွေက အရည်အသွေး သတ်မှတ်ချက်တစ်ခုရှိရင် အားလုံး ဈေးကောင်းနဲ့ရောင်းရမှာ သေချာတယ်။ ဒါက ကုန်သည်တွေရဲ့ အိပ်မက်တွေ တကယ်ဖြစ်လာတဲ့ နယ်မြေပဲ။

ဒါပေမဲ့ ဒီကိုရောက်ဖို့က သဲကန္တာရကို ဘယ်လိုဖြတ်သန်းရမယ်ဆိုတဲ့ ဗဟုသုတတွေ အပါအဝင် အခြားအရာတွေ လိုအပ်တယ်။ လက်တစ်ဆုပ်စာလောက်ကပဲ ဒါကို အကျင့်တစ်ခုလို လုပ်နိုင်တယ်။ ကျန်တဲ့သူတွေကတော့ အလယ်ပိုင်းတိုက်ကိုသွားရင် ပိုပြီးအမြတ်များပြီး အန္တရာယ်ကင်းတဲ့ ကုန်သွယ်မှုကို သေချာပေါက် တွေ့ကြလိမ့်မယ်။

ဒါပေမဲ့လည်း ရေကန်ငယ်ထဲက ငါးက သမုဒ္ဒရာအကြောင်း ဘာမှမသိဘူး။ ဂါလ်ဘန်က သူ့ကိုယ်သူ အထင်ကြီးတာကို မူးယစ်နေပုံရတယ်၊ ဒါကြောင့် ကျွန်တော်က သူ့ပျော်ရွှင်မှုကို မဖျက်ဆီးချင်ဘူး။ စီးပွားရေးက သူလို ကုန်သည်တွေကြောင့်ပဲ လည်ပတ်နေတာပဲ။

—

ရာပန်ကိုရောက်ပြီးနောက် ဂါလ်ဘန်ကို နှုတ်ဆက်ခဲ့တယ်။ သူ့အဖွဲ့က မြို့အစွန်မှာ သူတို့ရဲ့တဲကို ဆောက်ဖို့သွားတာဖြစ်ပုံရတယ်။ အတူရှိခဲ့တဲ့အချိန်က တိုတောင်းပေမဲ့ သူ့အဖွဲ့ဆီက အများကြီးသင်ယူခဲ့ရပြီး သူတို့က ကျွန်တော်တို့ကို စောင့်ရှောက်ပေးခဲ့တယ်။

“အရာအားလုံးအတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်”

“ငါလည်း အတူတူပဲ။ နောက်ထပ် တစ်ခုခုလိုအပ်ရင် ပြောလိုက်နော်”

ခွဲခွာတာက မြန်ဆန်တယ်။ ကျွန်တော်က ဘာလီဘာဒွမ်နဲ့ ကာမေလီတာကို ဦးညွှတ်ရုံလောက်ပဲ ပြုလုပ်ပြီး နှုတ်ဆက်စကားကို အနည်းဆုံးလောက်ပဲ ပြောခဲ့တယ်။ နောက်ဆုံးတော့ နည်းနည်း တင်းမာခဲ့ပေမဲ့ ငါတို့ကြားမှာ မကောင်းတဲ့သဘောထားတွေ မရှိဘူးလို့ မျှော်လင့်မိတယ်။

အခုတော့ ဂီးစ်ကိုရှာရမယ်။ ဒါမှမဟုတ် ပေါလ်ကို။ ဒီလောက်အမြန်ရောက်အောင်လာခဲ့တာဆိုတော့ သူတို့တွေ ဒီမှာရှိကိုရှိရမယ်လို့ သေချာပေါက်မျှော်လင့်တယ်။ နေမဝင်ခင်အချိန်နည်းနည်းကျန်သေးတယ်၊ သာမန်ဆိုရင် အရင်ဆုံး တည်းခိုခန်းရှာဖို့ ပြောင်းရွှေ့မှာဖြစ်ပေမဲ့ ဒီနှစ်ယောက်ကို ဦးစားပေးရှာသင့်တယ်။

“ဒါကို ဘယ်လိုဆက်လုပ်ကြမလဲ” လို့ ကျွန်တော်က မေးတယ်။

“မေးခွန်းကောင်းပဲ” လို့ အယ်လီနာလစ်ဇ်က ပြောတယ်။ “ဒီမြို့က စွန့်စားခန်းသမားတွေရဲ့ အသင်းတော်တစ်ခုရှိရမယ့်အထိ ကြီးတယ်၊ ဒါကြောင့် အဲဒီကို အရင်သွားကြည့်ရအောင်”

“ဟုတ်ကဲ့”

အရင်ဆုံး ပစ္စည်းတွေကို ချထားချင်ပေမဲ့ ကောင်းပြီ၊ ဒါလည်း အဆင်ပြေတယ်။ ဖြစ်နိုင်ရင် ဂီးစ်နဲ့ ပေါလ်တို့နဲ့ တည်းခိုခန်းတစ်ခုတည်းမှာ နေချင်တယ်။

—

အသင်းတော်ရဲ့ တည်နေရာကို မေးမြန်းတဲ့အခါ မြို့လယ်ခေါင်ကို ညွှန်ပြခံရတယ်၊ ဒါက ဒီလိုအရာတွေအတွက် ပုံမှန်နေရာပဲ။ လမ်းတွေပေါ်မှာ သွားလာနေကြတဲ့လူတွေက အဓိကအားဖြင့် ကုန်သည်တွေပဲ။ အများစုက ဂါလ်ဘန်နဲ့ အလားတူဝတ်စုံကိုဝတ်ထားကြတယ်၊ ခေါင်းပေါင်းပါတယ်၊ ရိုးရှင်းပြီး လျော့ရဲနေတဲ့ အဝတ်တွေက ကိုယ်ခန္ဓာတစ်ခုလုံးကို ရစ်ပတ်ထားပြီး မုတ်ဆိတ်မွှေးအပြည့်နဲ့။ သူတို့က ကုလားအုတ်တွေကို ဆွဲခေါ်ရင်း လမ်းဘေးမှာ ရောင်းဖို့ပစ္စည်းတွေ ဖြန့်ချရင်း လမ်းတွေပေါ်မှာ လျှောက်သွားနေကြတယ်။ အများစုက အရေပြားကိုမြင်ရဖို့မရှိလောက်အောင် ခြုံထားကြတယ်။

အဝတ်ထည်မိုးကာတွေ ဆောက်လုပ်နေသူတွေထဲမှာ အလာဒင်ဇာတ်ကောင်လိုဝတ်စားထားတဲ့သူတစ်ယောက်ရှိတယ်။ သူ့ဆိုင်က အထွေထွေစတိုးဖြစ်ပြီး သတ္တုနဲ့လုပ်ထားတဲ့မီးခွက်တွေ၊ ထူးဆန်းတဲ့ပုံစံတွေဆွဲထားတဲ့ အိုးတွေကို ရောင်းတယ်။ အားလုံးက အလွန်အာရေဗျဆန်တယ်။ ပုလွေမှုတ်လိုက်ရင် ပန်းအိုးထဲကနေ မြွေနီတစ်ကောင် ကြည့်ဖို့ခေါင်းထွက်လာမယ်ဆိုတာ သေချာတယ်။

စွန့်စားခန်းသမားတွေရဲ့ အသင်းတော်ကို နီးကပ်လာတဲ့အခါ ရင်းနှီးတဲ့ စွန့်စားခန်းသမားဝတ်စုံကိုဝတ်ထားသူ အများအပြားကို တွေ့ရတယ်။ ဒီဧရိယာမှာ မူလက အလယ်ပိုင်းတိုက်က လူတွေ အများကြီးရှိရမယ်။ သူတို့အားလုံးမှာ တိုက်ခိုက်မှုတွေကြောင့် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေတဲ့မျက်နှာတွေရှိတယ်၊ ဝင်္ကပါထဲငုပ်တာကို အထူးပြုတဲ့ S-အဆင့် စွန့်စားခန်းသမားတွေ ဖြစ်နိုင်တယ်။ အများစုက တော်တော်ပေါ့ပေါ့ပါးပါး အဝတ်အစားတွေဝတ်ထားတယ်။ အရေပြားကိုကာကွယ်ဖို့ လုံလောက်တဲ့ဖုံးအုပ်မှုမရှိဘဲ နေရောင်တောက်ပနေတဲ့အပြင်ကိုထွက်တာ အန္တရာယ်ရှိပေမဲ့ အချိန်အကြာကြီးထွက်မသွားသရွေ့ အဆင်ပြေနိုင်တယ်။

—

စွန့်စားခန်းသမားတွေရဲ့ အသင်းတော်အတွက် အဆောက်အဦးကို ဧရာမကျောက်တုံးကြီးထဲကနေ ထွင်းထုထားတာဖြစ်ပြီး မှော်ပညာကိုသုံးပြီး လုပ်ထားနိုင်ခြေအများဆုံးပဲ။ ကိုယ်တိုင်လုပ်ထားတာနဲ့ဆင်တူလို့ ချက်ချင်းသိနိုင်ပေမဲ့ တည်ဆောက်မှုရဲ့ ရှုပ်ထွေးမှုက ကျွန်တော့်စွမ်းရည်ကို ကျော်လွန်တယ်။ ဝင်ပေါက်မှာ အနုစိတ်ထွင်းထုထားတဲ့ ရုပ်ကြွရှိပြီး အတွင်းထဲကိုဝင်လိုက်တာနဲ့ လေဝင်လေထွက်ကောင်းတဲ့အတွက် လန်းဆန်းအေးမြတဲ့ခံစားချက်ကိုရတယ်။

အသင်းတော်အတွင်းက အငွေ့အသက်က မြို့ရဲ့ကျန်တဲ့အပိုင်းတွေနဲ့ အတူတူပဲ၊ ဒါပေမဲ့ ဒီလိုမြို့မျိုးဖြစ်တာကြောင့် အတွေ့အကြုံမရှိသေးတဲ့ စွန့်စားခန်းသမားတွေကို မတွေ့ရဘူး။ အားလုံးက သန်မာပုံရတယ်။ အထူးသဖြင့် ကျွန်တော့်မျက်စိကိုဖမ်းစားတာက မျက်နှာနဲ့ ခန္ဓာကိုယ်မှာ အမာရွတ်တွေရှိတဲ့သူတွေပဲ။ အားလုံးမှာ အတိတ်ကအဖြစ်အပျက်ဆိုးတွေ ရှိခဲ့ပုံရတယ်။ ကျွန်တော်ကတော့ မဟုတ်ဘူး— အကာအကွယ်ရတဲ့ဘဝမှာနေခဲ့တာ၊ အကွက်တွေလည်းမရှိ၊ အစင်းတွေလည်းမရှိ၊ အစက်အပြောက်တွေလည်းမရှိဘူး။

“အိုကေ၊ ပေါလ်နဲ့ ဂီးစ်အကြောင်း စမေးကြည့်ရအောင်” လို့ အယ်လီနာလစ်ဇ်က ပြောတယ်။

“အဆင်ပြေမယ်” လို့ ကျွန်တော်က သဘောတူတယ်။ “မေးရင် တစ်ခုခုတော့ တွေ့မှာပါ”

“ဂီးစ်က ဒီမှာ သတင်းကွန်ရက်တစ်ခု ရှိနေသင့်ပြီ၊ ဒါကြောင့် သူ့နာမည်ကိုသုံးပြီး လှည့်မေးရင် သူကြားမှာ သေချာတယ်… အိုး၊ မလိုအပ်တော့ဘူးထင်တယ်” ကျွန်တော် အယ်လီနာလစ်ဇ်ရဲ့ အကြည့်အတိုင်း လိုက်ကြည့်တော့ အသင်းတော်ရဲ့ ထောင့်တစ်နေရာမှာ မျောက်မျက်နှာနဲ့လူတစ်ယောက်ကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ သူက ဓားကိုင်ထားတဲ့ သားရဲလူတစ်ယောက်နဲ့ နက်ရှိုင်းတဲ့စကားပြောနေတယ်။

“လာပါကွာ၊ ငါတောင်းနေတယ်လေ” ဂီးစ်က တောင်းပန်တယ်။ “မင်းလည်း သူ့အတွက် အကြွေးရှိတယ်ဆိုတာ ငါသိတယ်”

“မဖြစ်နိုင်တာကို မင်းတောင်းနေတယ်”

“ဒီတစ်ခါလောက် လိုက်လျောလို့မရဘူးလား။ ဒါအချိန်နဲ့အပြိုင်ပြေးနေရတဲ့ကိစ္စ”

“တစ်လလောက်ရှိပြီမဟုတ်လား။ သူမသေပြီ”

“မဟုတ်ဘူး” ဂီးစ်က ခေါင်းခါတယ်။ “မဖြစ်နိုင်ဘူး။ သေရင်တောင်မှ အနည်းဆုံးတော့ ဝင်ပြီးစစ်ဆေးပြီး သူ့အကြွင်းအကျန်ကိုရှာရမယ်။ လာပါကွာ၊ ငါအသနားခံနေတယ်။ မင်းရဲ့စွမ်းရည်ကို ငါကိုယ်တိုင်မြင်ဖူးတယ်၊ အဲဒါကြောင့် ငါဒီကိုလာတာ။ မင်းလိုချင်ရင် နှစ်ဆပေးမယ်”

သူ့မျက်နှာက အသည်းအသန်ဖြစ်နေတယ်။ ဒီခပ်လိမ္မော်လိမ္မာ လူလေးက ဒီလိုမျက်နှာမျိုးလုပ်နိုင်တယ်ဆိုတာ ကျွန်တော်တစ်ခါမှမသိခဲ့ဘူး။

“တောင်းပန်ပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ တခြားတစ်ယောက်ကို စမ်းကြည့်ပါ။ ငါသေချင်စိတ်မရှိဘူး”

ဂီးစ်က အဲဒီလူကို ခဏလောက်ဆွဲဆောင်ဖို့ကြိုးစားပေမဲ့ နောက်ဆုံးမှာ သားရဲလူက ခေါင်းခါပြီး ဂီးစ်က ငါတို့ရပ်နေတဲ့နေရာကနေ ကြားနိုင်လောက်အောင် လျှာဖျားနဲ့အသံကျယ်ကျယ်လုပ်လိုက်တယ်။ “ချီး၊ မင်းက သူရဲဘောကြောင်ကောင်။ ဒီလိုစိတ်ထားနဲ့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် စွန့်စားခန်းသမားလို့ခေါ်ရဲသေးတယ်ဆိုတာ မယုံနိုင်စရာပဲ”

“အင်း၊ အင်း၊ မင်းကြိုက်သလိုပြော” အဲဒီလူက နောက်ပြန်လှည့်မကြည့်ဘဲ တံခါးကနေ ထွက်သွားတယ်။

ဂီးစ်က တစ်ယောက်ယောက်ကို ဆဲဆိုတာ ရှားတယ်။ မဟုတ်ဘူး—တကယ်တော့ သူ့အကြောင်း ကျွန်တော်အများကြီးမသိဘူး။ အရင်က ကျွန်တော်တွေ့ဖူးတဲ့ ဂီးစ်က ပိုပြီးပေါ့ပါးပျော်ရွှင်တတ်တယ်၊ အဲဒါကို ကျွန်တော်က ပြောလိုက်တယ်။ “သူ တော်တော်လေး ထောင့်ချိုးခံရသလိုပဲ”

“အိုး၊ ဒါပေမဲ့ သူ့ပုံစံက အဲဒီလိုပဲ” လို့ အယ်လီနာလစ်ဇ်က ပြောတယ်။

“တကယ်လား။ ကျွန်တော်ကတော့ သူ့အပေါ် နည်းနည်းကွဲပြားတဲ့အထင်ရှိခဲ့တယ်”

“မင်းရှေ့မှာ ပိုပြီးရင့်ကျက်ဟန်ဆောင်ဖို့ ကြိုးစားနေတာဖြစ်ရမယ်။ ဟေး၊ ဂီးစ်”

ဂီးစ်က ခေါင်းလှည့်ရှာတယ်။ သူက ကျွန်တော်တို့ကိုတွေ့တော့ မျက်လုံးပြူးသွားပြီး ကျွန်တော်တို့ဆီကို ခြေလှမ်းတွေနဲ့လာတယ်။ “အိုး၊ ဟေး။ အယ်လီနာလစ်ဇ်ပဲ”

“စောင့်ရတာ စိတ်မရှိပါနဲ့” လို့ သူမက ပြောတယ်။

ဂီးစ်က ခြောက်ကပ်ကပ်ရယ်သံတစ်ခုပေးတယ်။ “မဟုတ်ပါဘူးဗျာ၊ တကယ်တော့ ခင်ဗျားတို့က ကျွန်တော်ထင်ထားတာထက် ပိုမြန်တယ်” သူက ပြုံးပြီး သူမရဲ့ပခုံးကိုပုတ်တယ်။ “တကယ်တော့ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီလောက်မြန်မြန်ရောက်လာတာလဲဗျ။ စာပို့ပြီး ခြောက်လပဲရှိသေးတယ်။ အာ၊ စာမဖတ်လိုက်ရဘူးထင်တယ်နော်။ ခရီးထွက်နေတုန်း လွဲသွားတာဖြစ်နိုင်တယ်”

“အဲဒါကို နောက်မှပြောကြတာပေါ့။ ဇင်းနစ်တ်နဲ့ပတ်သက်ပြီး ဘာတွေဖြစ်နေလဲ” အယ်လီနာလစ်ဇ်က မေးတယ်။

သူ့မျက်နှာ အုံ့မှိုင်းသွားတယ်။ “မကောင်းဘူး။ ဒီကိစ္စက ရှည်ကြာမယ့်ကိစ္စလို့ တွက်မိလို့ ခင်ဗျားဆီ စာပို့လိုက်တာ။ ဒါပေမဲ့ ရိုးရိုးသားသားပြောရရင်… အင်း၊ ဒါလည်း နောက်မှပြောကြတာပေါ့”

အခြေအနေတွေ ကောင်းမွန်နေပုံမရဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်တို့ မျှော်လင့်ထားတဲ့အတိုင်းပဲ။ ကျွန်တော်တို့ဒီရောက်တဲ့အချိန်မှာ အားလုံးဖြေရှင်းပြီးလိမ့်မယ်ဆိုတဲ့ အလွန်အမင်းအကောင်းမြင်တဲ့မျှော်လင့်ချက်က လျင်မြန်စွာ မှားယွင်းကြောင်းသက်သေပြခဲ့တယ်။

“အခုလောလောဆယ်တော့” ကျွန်တော်က ကြားဖြတ်ပြောတယ်၊ “ကျွန်တော့်အဖေရှိတဲ့နေရာကို လမ်းပြပေးနိုင်မလား”

ဂီးစ်က ကျွန်တော့်ကိုကြည့်တဲ့အခါ မျက်လုံးပြူးသွားတယ်။ ပြီးတော့ သူ့အပေါ်နှုတ်ခမ်းကို ကုတ်တယ်။ “အိုး၊ ဟေး… အဲဒါ မင်းပဲနော်၊ သူဌေးလေး။ မင်းတကယ်ကြီးလာတာပဲ”

“ပြီးတော့ ခင်ဗျားက လုံးဝမပြောင်းလဲဘူးလို့ ထင်ရတယ်၊ ဂီးစ်ဆရာ”

“အိခ်၊ တော်ပါတော့။ ကြက်သီးထစရာကောင်းတယ်။ အရင်ကလိုပဲ ငါ့ကို ‘လူသစ်လေး’ လို့ပဲခေါ်ပါ”

အာ၊ ဒီအပြန်အလှန်စကားပြောတာက တကယ်ကို အမှတ်တရတွေကို ပြန်လည်ပေါ်လွင်စေတယ်။

“အိုးအိုး၊ မင်းတို့နှစ်ယောက် တော်တော်ရင်းနှီးပုံရတယ်” လို့ အယ်လီနာလစ်ဇ်က ပျော်ရွှင်စွာ မှတ်ချက်ပြုတယ်။

ဒါကိုကြားတော့ ဂီးစ်က ပြုံးလိုက်တယ်။ “အင်း၊ ငါတို့ အကျဉ်းခန်းထဲမှာ အတူနေခဲ့ကြတယ်လေ မဟုတ်လား သူဌေးလေး”

“ဟုတ်ပါတယ်” လို့ ကျွန်တော်က ပြောတယ်၊ “တကယ်ကို အမှတ်တရတွေကို ပြန်လည်ရရှိစေတယ်”

အာ၊ အမှတ်ရစရာ— ဒိုးလ်ဒီးယားမျိုးနွယ်ရဲ့ရွာက အကျဉ်းခန်းထဲမှာ အဝတ်အစားမပါဘဲ လုံးဝအချည်းစည်းနဲ့ ကုန်ဆုံးခဲ့တဲ့အချိန်။ နတ်ဆိုးတိုက်ကနေ မီလစ်တိုက်ကို ပင်လယ်ဖြတ်ပြီး ပြန်ရောက်ပြီးနောက် ပြန်ပေးဆွဲမှုတစ်ခုမှာ ပါဝင်ပတ်သက်ခဲ့ပြီး သူတို့ရွာကို ပြန်ခေါ်ဆောင်သွားခံရတယ်။ ဒိုးလ်ဒီးယားတွေထဲမှာ လေးနက်တဲ့ရာဇဝတ်မှုကျူးလွန်တဲ့သူတွေကို အဝတ်အစားချွတ်ပြီး အကျဉ်းခန်းထဲပစ်ထည့်တယ်။ ကျွန်တော်လည်း မြင့်မြတ်တဲ့သားရဲကို ပြန်ပေးဆွဲပြီး လိင်ပိုင်းဆိုင်ရာလုပ်ရပ်တွေကျူးလွန်ဖို့ကြိုးစားတယ်ဆိုတဲ့ အခြေခံကြောင့် အလားတူဆက်ဆံခံခဲ့ရတယ်။ အဲဒါတွေက မှားယွင်းတဲ့စွပ်စွဲချက်တွေပါ။ ဘယ်သူက ခွေးပေါက်လေးတစ်ကောင်နဲ့ လိင်ပိုင်းဆိုင်ရာလုပ်ရပ်တွေကျူးလွန်ဖို့ကြိုးစားမှာလဲ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အဲဒီမှာ ဂီးစ်နဲ့တွေ့ခဲ့တာ။ သူ့ပြစ်မှုက သူ့လောဘကြောင့်ဖြစ်လာတဲ့ အသေးအဖွဲကိစ္စပါ။ သူက အတော်လေး ရက်ရောတဲ့သူခိုးပဲ။

“အာ၊ အဲဒါလောက်ဆိုတော်ပြီ။ ပေါလ်ရှိတဲ့နေရာကို ခေါ်သွားမယ်” ဂီးစ်က နောက်ထပ် ခြောက်ကပ်ကပ်ရယ်သံတစ်ခုပေးရင်း စွန့်စားခန်းသမားတွေရဲ့ အသင်းတော်ကို နောက်ခံထားခဲ့ကြတယ်။

—

ပေါလ်က မြို့ရဲ့ထောင့်တစ်နေရာက တည်းခိုခန်းတစ်ခုမှာ တည်းခိုနေတယ်။ အဆောက်အဦးကို ရွှံ့နဲ့ကျောက်တုံးတွေနဲ့ ဆောက်လုပ်ထားပြီး အနည်းဆုံး နတ်ဆိုးတိုက်စံနှုန်းအရ B-အဆင့် စွန့်စားခန်းသမားတွေအတွက် ရည်ရွယ်ထားတယ်။ ခမ်းနားလွန်းသလို ဟောင်းနွမ်းလွန်းတာလည်းမဟုတ်ဘူး။

ဝင်ပေါက်ကိုရောက်တဲ့အခါ ဂီးစ်က ကျွန်တော်တို့ကိုပြောတယ်၊ “သေချာနားထောင်၊ ပေါလ်က အခုအတော်လေးကို အခြေအနေဆိုးနေတယ်။ ဒါကြောင့် အယ်လီနာလစ်ဇ်၊ မင်းပြောချင်တာတွေ အများကြီးရှိမှာသိပေမဲ့ ဒီတစ်ခါတော့ သိမ်းထားလိုက်ပါ”

“ကတိပေးလို့မရဘူး” လို့ သူမက ခေါင်းခါရင်း ပြန်ဖြေတယ်။

ဂီးစ်က အတင်းအကြပ်ပြုံးပြပြီး ပခုံးတွန့်ကာ ဒီအတိုင်းထားလိုက်တယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒါက ကျွန်တော်တို့ပြောနေတဲ့ အယ်လီနာလစ်ဇ်ပဲ။ သူမက ရုတ်တရက် ရန်လိုပြီး ကြမ်းတမ်းသွားမှာမဟုတ်ဘူး။ “မင်းလည်း အတူတူပဲ သူဌေးလေး။ အရင်တစ်ခေါက်လိုမျိုး ရန်မစတင်နဲ့၊ အိုကေနော်။ မင်းပြောချင်တာတွေ အများကြီးရှိမှာ သေချာပေမဲ့… သူ့ကို အရမ်းကြီး အပြစ်မတင်မိအောင် ကြိုးစားပါ၊ ဟုတ်ပြီလား”

ဂီးစ်က ဒီလောက်ရှည်ရှည်ဝေးဝေး နိဒါန်းချီးရမယ်ဆိုတော့ အတော်လေးဆိုးနေရမယ်။ ဒါ့အပြင် ကျွန်တော်က ပေါလ်ကို သူ့ရဲ့အားအနည်းဆုံးအချိန်နဲ့ ပြဿနာတွေကနေ ထွက်ပြေးနေတဲ့အချိန်မှာ မြင်ဖူးပြီးသား။ အလားတူတစ်ခုခုအတွက် စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ပြင်ဆင်ထားရုံပဲလိုအပ်တယ်။

သူ့အသွင်အပြင်က အခြားတစ်မျိုးပြနေပေမဲ့ ပေါလ်က စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အကြံ့ခံနိုင်ဆုံးသူမဟုတ်ဘူး။ တစ်ခုခုဆိုးရင် ချက်ချင်း စိတ်ဓာတ်ကျသွားတတ်တယ်။ သူ့ကို စိတ်ခံစားမှုအပျက်အစီးလို့တော့ မပြောလိုပေမဲ့ ကြီးမားတဲ့အခက်အခဲတွေကို ကိုင်တွယ်နိုင်တဲ့ ခံနိုင်ရည်မရှိဘူး။ ဇင်းနစ်တ်ကိုတွေ့ပြီးရင် ဘူနာရွာမှာနေခဲ့တုန်းကလို ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်ယုံကြည်မှုရှိတဲ့သူအဖြစ် ပြန်ဖြစ်လာမယ်လို့ ကျွန်တော်ထင်မိပေမဲ့ ဘယ်သူသိနိုင်မလဲ။

ဒါက မရှိမဖြစ်တဲ့အဆင့်တစ်ခုပဲ။ လူတွေက ကျွန်တော့်ကို ဗုဒ္ဓ ရူဒီးယပ်စ်လို့ခေါ်လောက်အောင် ပွင့်လင်းမြင်သာတဲ့စိတ်ထား ရှိဖို့လိုတယ်။

“အိုကေ၊ ဝင်ကြရအောင်” ဂီးစ်က ပြောပြီး ကျွန်တော်တို့ ဝင်ခဲ့တယ်။

တံခါးမရှိဘူး၊ အတွင်းနဲ့အပြင်ကို ပိုင်းခြားပေးတဲ့ ကန့်လန့်ကာတစ်ခုပဲရှိတယ်။ တည်းခိုခန်းရဲ့ ပထမထပ်က တခြားမြင်ဖူးသမျှအတိုင်းပဲ၊ လူတွေစားဖို့ စားပွဲတွေနဲ့။ စားပွဲတွေဆောက်လုပ်ဖို့သုံးတဲ့ပစ္စည်းတွေက ကွဲပြားပြီး သူတို့ရဲ့အပြင်အဆင်လည်း မတူပေမဲ့ အဲဒါကလွဲရင် အတူတူပဲ။

ပေါလ်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်တာနဲ့ မှတ်မိလိုက်တယ်။ သူ့ရဲ့အပေါ်ပိုင်းက စားပွဲထိပ်ပေါ်မှာ ပြားပြားဝပ်နေတယ်။

“အာ…!” တစ်ယောက်ယောက် တိုးတိုးလေး အသက်ရှူသံကြားလိုက်ရတယ်။

အဲဒါ လီလီယာပဲ၊ ပေါလ်ရဲ့ဘေးမှာ ရပ်နေတယ်။ ဒီတိုက်မှာတောင် သူမက အိမ်အကူဝတ်စုံကို ဆက်ဝတ်ထားတယ်။ ပုံမှန်ဆံပင်သပ်ရပ်မှုက ဖွာလန်ကြဲဖြစ်လာပြီး မျက်နှာက ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုနဲ့ မောပန်းနေတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်တို့ မျက်လုံးချင်းဆုံတဲ့အခါ သူမရဲ့မျက်နှာက တောက်ပလာတယ်။ သူမက ကျွန်တော့်ကို ဦးညွှတ်ပြီး ပေါလ်ရဲ့ကျောကို ချက်ချင်းတွန်းလိုက်တယ်။

ပေါလ်ရဲ့မျက်နှာချင်းဆိုင်မှာ တည့်တည့်ထိုင်နေတဲ့အမျိုးသမီးက မတ်တပ်ရပ်လိုက်တယ်။ သူမက ကျွန်တော့်မျက်နှာကိုကြည့်ပြီး ခြေလှမ်းအနည်းငယ်ဆုတ်ကာ ရုတ်တရက် ခေါင်းငုံ့လိုက်တယ်။ သူမရဲ့ခန္ဓာကိုယ်ကို ဝတ်ရုံနဲ့ဖုံးအုပ်ထားတယ်။ သူမက ဘယ်သူလဲ— ဗီယဲရာလား ရှီယဲရာလား။ ရှီယဲရာဖြစ်တာ သေချာသလောက်ပဲ။ မီလစ်ရှန်မှာ တွေ့ဖူးတယ်— သူမက စာရင်းကိုင်မဟုတ်လား။

သူမရဲ့မျက်နှာက ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုနဲ့ လေးလံနေတယ်။ အားလုံးရဲ့မျက်နှာတွေ ဖြစ်နေတယ်။

ကျွန်တော်က သူမရဲ့နေရာကိုယူပြီး ပေါလ်နဲ့ တည့်တည့်ဆန့်ကျင်ဘက် ထိုင်လိုက်တယ်။

“သခင်၊ သခင် ရူဒီးယပ်စ် ရောက်လာပါပြီ” လီလီယာက ကြေညာတယ်။

“ဟမ်…?” သူမရဲ့တွန်းအားပေးမှုကြောင့် ပေါလ်က ခေါင်းကို ဖြည်းညှင်းစွာ မော့လာတယ်။ သူ့မျက်လုံးအောက်မှာ အမည်းစက်တွေရှိတယ်။ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး ပိန်ချုံးပြီး အားနည်းနေတယ်။ သူက ဆိုးဆိုးရွားရွား ပုံပန်းသဏ္ဌာန်ရှိပေမဲ့ မေးရိုးတစ်ဝိုက်မှာ မုတ်ဆိတ်မွှေးကြမ်းတွေမရှိသလို ဆံပင်ကလည်း အတော်လေးသပ်ရပ်တယ်။ အရက်နံ့လည်း မစွဲနေတော့ဘူး။

ဒါပေမဲ့ သူ့ရဲ့အစွမ်းအစတွေ ကုန်ဆုံးလုနီးနေပြီဆိုတာ ကျွန်တော်ပြောနိုင်တယ်။ ကျွန်တော်တို့လာတာ ဝမ်းသာတယ်။ သူ့အခြေအနေကိုမြင်ရတော့ ဒါက မှန်ကန်တဲ့ဆုံးဖြတ်ချက်ဖြစ်တယ်ဆိုတာ ပြောပြနေတယ်။

“ရူဒီ…?”

“အဖေ။ မတွေ့တာကြာပြီ”

သူက ကျွန်တော့်ကို ငေးကြည့်တယ်၊ မျက်လုံးတွေက အာရုံမစိုက်နိုင်ဘဲ ဝေဝါးနေတယ်။ လုံးဝမနိုးထသေးသလိုမျိုး။ မဟုတ်ဘူး၊ သူအိပ်နေတာဖြစ်နိုင်တယ်။ စားပွဲပေါ်မှာ ပြားပြားဝပ်နေရင်း သတိလစ်တဝက်အိပ်နေတာ။

ကျွန်တော်တို့ နောက်ဆုံးတွေ့ခဲ့တုန်းက သူက အော်ငေါက်ပြီး အပြစ်ပြောခဲ့တယ်။ အဲဒီတုန်းက သူ့မှာ ထောင့်ချိုးခံရသလိုခံစားရပေမဲ့ ကျွန်တော်ကလည်း သူ့ရဲ့ပြင်းထန်တဲ့စကားတွေကို ပြန်ပြောခဲ့ပြီး ရန်ပွဲဖြစ်ခဲ့တယ်။

ဒီနေ့တော့ မဟုတ်ဘူး။ ဒီနေ့ ကျွန်တော်က ဗုဒ္ဓ ရူဒီးယပ်စ်ပဲ။

“ဟမ်? ထူးဆန်းပါလား၊ ရူဒီကိုမြင်နေရတယ်။ ဟားဟား၊ ဘာတွေလဲ ရူဒီ။ မတွေ့တာကြာပြီ။ မင်းနေကောင်းပုံရတယ်။ နော်န်နဲ့ အိုင်ရှာ ဘယ်လိုနေလဲ” သူ့မျက်နှာက အုံ့မှိုင်းပြီး တိမ်ဖုံးနေသလိုပဲ။

ရိုးရိုးသားသားပြောရရင် သူ့တုံ့ပြန်မှုက ကျွန်တော်မျှော်လင့်ထားတာမဟုတ်ဘူး။ သူ အရင်ကလိုပဲ—အရက်မူးပြီး သူ့ပြဿနာတွေကနေ ထွက်ပြေးနေတာလို့ ထင်ခဲ့တာ။ တစ်ဖက်လက်မှာ ရေသန့်ဘူးကိုင်ပြီး ကျွန်တော့်ကို အော်နေတာမျိုး။

“အာ၊ ကျွန်တော် သူတို့ကိုခေါ်ထားပါတယ်။ သူတို့က အခု ရှာရီယား မှော်မြို့မှာနေကြတယ်။ နေကောင်းပါတယ်။ လိုအပ်ရင်အတွက် ယုံကြည်ရတဲ့လူတွေဆီမှာ ထားခဲ့ပါတယ်”

“အိုကေ၊ အင်း၊ အဲဒါမှန်မှာပဲ။ အရင်လိုပဲ အားကိုးရတဲ့ ရူဒီ။ အာ၊ မင်းကော ဘယ်လိုလဲ။ နေကောင်းရဲ့လား”

“အိုး၊ ဟုတ်ကဲ့… နေကောင်းပါတယ်ထင်တယ်”

သူက ပြုံးပြတယ်၊ ပေါ့ပေါ့ပါးပါးနဲ့ ဂရုမစိုက်သလိုမျိုး။ အခြေအနေနဲ့မလိုက်ဖက်တဲ့ ပြုံးပြခြင်း၊ သူ့စိတ်နှလုံးအားလုံးဆုံးရှုံးသွားသလိုမျိုး။ “အိုကေ၊ အင်း၊ ကောင်းတာပေါ့။ အဲဒါ အရေးကြီးဆုံးပဲ”

သူ့မျက်လုံးတွေထဲမှာ အသက်မရှိဘူး။ သူ့စိတ်ဓာတ်တွေ အရှုံးပေးလိုက်ပြီး အခွံခွာပြီးသားလူတစ်ယောက်ဖြစ်သွားပြီလား။ ကျွန်တော် ဂီးစ်ကို စိတ်လှုပ်ရှားတဲ့အကြည့်နဲ့ ကြည့်မိပေမဲ့ သူက အုံ့မှိုင်းစွာ ခေါင်းညိတ်ပြရုံသာ။

တကယ်လား။ ပေါလ်က ဒီလိုဖြစ်သွားတာလား။

“ရူဒီ…” ပေါလ်က မတ်တပ်ရပ်ပြီး စားပွဲအနားတစ်ဝိုက်ကနေ ကျွန်တော့်ဆီကို ယိုင်တိယိုင်တိုင်လျှောက်လာတယ်။ ပြီးတော့ သူက ကျွန်တော့်ကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဖက်ထားတယ်။ “ငါ… ဘာမှမတတ်နိုင်တဲ့ ငတုံးတစ်ကောင်ပဲ”

ကျွန်တော်က တိတ်တဆိတ် ပြန်ဖက်ထားလိုက်တယ်။

သူက ဘာမှမတတ်နိုင်တာ ဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်တယ်။ သူက အရင်ကလို ဘယ်တော့မှ ပြန်မဖြစ်လာနိုင်တာ ဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်တယ်။ ယုံဖို့ခက်ပေမဲ့ သူ့မှာ မြေးတစ်ယောက်လာတော့မယ့်အချိန်မှာ ဖြစ်နေတာ။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်ဒီရောက်နေပြီဆိုတော့ အခုအားလုံးအဆင်ပြေလိမ့်မယ်။ ဒါကိုပြင်ဖို့ တစ်ခုခုလုပ်မယ်။ ဒါက ကျွန်တော်လာရတဲ့အကြောင်းရင်းတစ်ခုလုံးပဲ။

“မင်းအမေကို ငါမကယ်နိုင်ဘူး။ ငါပေးခဲ့တဲ့ကတိတွေတောင် မတည်နိုင်ဘူး။ ဖခင်တစ်ယောက်အနေနဲ့လည်း မင်းကို လုံးဝပျက်ကွက်ခဲ့တယ်။ ငါတကယ်ပဲ ဘာမှမတတ်နိုင်တဲ့ ငတုံးပဲ”

“မစိုးရိမ်ပါနဲ့။ ကျွန်တော် အခုဒီမှာပါ။ အားလုံးအဆင်ပြေသွားမှာပါ”

“အာ့… ရူဒီ၊ မင်းတကယ်ကြီးလာတာပဲနော်” သူက ကျွန်တော့်ပခုံးတွေကို တင်းတင်းညှစ်တယ်။ နည်းနည်းနာပေမဲ့ မညည်းညူဘူး။

“တကယ်ပဲ ကြီးလာခဲ့ပါတယ်။ မကြာခင် ကျွန်တော်လည်း ကလေးတစ်ယောက်ရတော့မယ်။ ဒါကြောင့် ကျန်တဲ့ကိစ္စတွေကို ကျွန်တော့်ကိုထားခဲ့ပြီး အနားယူဖို့အချိန်ယူပါ”

“ဟမ်? ကလေးတစ်ယောက်?!” ပေါလ်ရဲ့လည်ချောင်းထဲကနေ တုန်ယင်နေတဲ့အော်သံတစ်ခုထွက်လာပြီး သူ့မျက်လုံးတွေထဲကို အလင်းတန်းတွေ ပြန်ဝင်လာတယ်။ “ဘာ-ဘား?!” သူက ကျွန်တော့်မျက်နှာကို လက်နဲ့ပုတ်ရင်း လုံးဝစိတ်ရှုပ်ထွေးသွားပုံရတယ်။ “စောင့်၊ မင်းက တကယ့်အစစ်လား”

“ဟုတ်ပါတယ်”

“ဒါဆို ဒါ အိပ်မက်မဟုတ်ဘူးပေါ့”

“အိပ်မက်လို့ထင်ရလောက်အောင် ချစ်စရာကောင်းတယ်မို့လား” လို့ ကျွန်တော်က နောက်တယ်။

“အင်း၊ မင်းအစစ်ပဲ” သူက မျက်လုံးတွေ အကြိမ်ကြိမ်မှိတ်ပြပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်တယ်။

လီလီယာရဲ့မျက်လုံးတွေက သူ့ကိုဆုံတယ်။ “မင်္ဂလာနံနက်ခင်းပါ သခင်”

“အိုး၊ လီလီယာပဲ။ ငါ ဘယ်လောက်ကြာအောင် အိပ်ခဲ့လဲ”

“သခင် တောလ်ဟန်းဒ် ဈေးဝယ်ထွက်သွားကတည်းက တစ်နာရီလောက်ရှိပါပြီ”

“အိုကေ၊ ငါ နိုးတစ်ဝက်ပဲရှိသေးတယ်ထင်တယ်” သူက ခေါင်းခါပြီး ခန္ဓာကိုယ်ကို ဆန့်လိုက်တယ်။

အာ့-ဟာ့၊ ဒီတော့ သူက နိုးတစ်ဝက်ပဲရှိသေးတာပေါ့လို့ ကျွန်တော်တွေးမိတယ်။ သူက အခွံခွာခံထားရတာမဟုတ်ဘူးပေါ့။ ကောင်းတယ်။ ကျွန်တော်က ငါ့အဖေအိုကိုကြည့်ရှုဖို့ အသက်ငယ်လွန်းသေးတယ်။

ပေါလ်က သူ့နေရာကိုပြန်ထိုင်ပြီး ကျွန်တော့်ဘက်ကိုလှည့်တယ်။ ပြီးတော့ ပြန်လည်ဆုံစည်းခြင်းတစ်ခုလုံးကို ပြန်စသလိုမျိုး သူက မေးတယ်၊ “ရူဒီ၊ မင်းဘာလို့ဒီကိုရောက်နေတာလဲ”

“ကျွန်တော် အရင်ကပြောပြီးသားပါ။ ကူညီဖို့လာတာ”

“မဟုတ်ဘူး၊ ငါဆိုလိုတာအဲဒါမဟုတ်ဘူး”

ကျွန်တော် ခေါင်းခါတယ်။ အဲဒီမေးခွန်းကို မျှော်လင့်ထားတယ်။ အရင်က အလားတူ ဆက်သွယ်ရေးအထစ်အငေါ့ရှိခဲ့ပြီး အဲဒါက ရန်ပွဲဖြစ်ခဲ့ပေမဲ့ ဒီတစ်ခါတော့ အားလုံးအဆင်ပြေလိမ့်မယ်။ သူ့စာကိုမြင်ခဲ့ပြီး နော်န်နဲ့အိုင်ရှာက ကျွန်တော့်စောင့်ရှောက်မှုအောက်မှာ ရှိတယ်။ “အားလုံးအဆင်ပြေပါတယ်။ နော်န်နဲ့အိုင်ရှာရော။ သူတို့ကို ကြည့်ရှုစောင့်ရှောက်ထားပါတယ်” လို့ ကျွန်တော်က ခဏစောက ပြောပြီးသားကို ပြန်ပြောတယ်။

“အို-အိုး၊ အိုကေ” ပေါလ်က စိတ်ရှုပ်နေပုံရတယ်။ သူက ကျွန်တော့်ခန္ဓာကိုယ်ကို လက်နဲ့ပြန်စမ်းတယ်၊ ကျွန်တော်ဒီမှာတကယ်ရှိတာကို အတည်ပြုနေသလိုမျိုး။ “မဟုတ်ဘူး၊ ဒါပေမဲ့… ဆိုလိုတာက မင်းဒီကိုရောက်တာ သိပ်မြန်လွန်းတယ်မဟုတ်လား”

“ကျွန်တော်တို့ ထူးခြားတဲ့သယ်ယူပို့ဆောင်ရေးနည်းလမ်းတစ်ခုကိုသုံးခဲ့တယ်။ အိမ်ပြန်ဖို့အချိန်ရောက်ရင် ရှင်းပြရမယ်လို့ သေချာပါတယ်”

“ထူးခြားတယ်ပေါ့။ အင်း၊ မင်းကိုသိရင် အဲဒါဖြစ်နိုင်တယ်” ပေါလ်က ပါးစပ်အဟောင်းသားနဲ့ ပခုံးတွေချရင်း အံ့ဩနေပုံရတယ်။

“အင်း၊ အားလုံးရှင်းလင်းသွားအောင် ဂီးစ်စာပို့ပြီးနောက် ဘာတွေဖြစ်ခဲ့လဲဆိုတာ ပြောပြမလား”

“အမ်၊ မဟုတ်သေးဘူး၊ ခဏစောင့်။ ငါနည်းနည်းစိတ်ရှုပ်နေတယ်”

“အိုကေ။ ရေနည်းနည်းသောက်ပြီး စိတ်အေးအောင်ကြိုးစားမလား” ကျွန်တော်က မြေမှော်ပညာသုံးပြီး ခွက်တစ်လုံးဖန်တီးတယ်၊ ရေမှော်ပညာသုံးပြီး ဖြည့်ပြီး ပေါလ်ကိုကမ်းပေးလိုက်တယ်။

သူက အလွယ်တကူယူပြီး အရည်ကို တစ်မော့ဆုံးသောက်ချလိုက်တယ်။ ပြီးသွားတော့ သက်ပြင်းကြီးတစ်ချက်ချတယ်။ “တောင်းပန်ပါတယ်၊ ငါနည်းနည်းလန့်သွားတယ်။ ဂီးစ် သူ့ဘာသာထွက်သွားပြီး အဲဒီစာပို့ခဲ့တာ ငါသိတယ်။ မင်းလာဖို့ ခဏစောင့်ရမယ်လို့ပဲ တွက်ထားတာ”

“ကျွန်တော်တို့ မြန်နိုင်သမျှမြန်အောင် အလျင်စလိုလာခဲ့တာ” လို့ ကျွန်တော်က ပြောတယ်။

ပေါလ်က အတင်းအကြပ်ပြုံးပြတယ်။ “အလျင်စလိုဆိုတာက အောက်ဖော်ပြချက်တစ်ခုပဲ”

တစ်လခွဲ။ ပေါလ်ရဲ့ရှုထောင့်ကနေကြည့်ရင် သူတို့စာပို့ပြီး ခြောက်လကျော်ပဲရှိသေးတယ်။ အဲဒါကို မြန်တယ်လို့ယူဆလား။ ထင်ပါတယ်။ သာမန်အားဖြင့် ဒီကိုရောက်ဖို့ နောက်ထပ်တစ်နှစ်လောက်ကြာလိမ့်မယ်။ ပေါလ်က သူတို့စောင့်ရမယ့်အချိန် နောက်ထပ် ဆယ်လလောက်ရှိမယ်လို့ တွက်ထားနိုင်တယ်။

သူက ရုတ်တရက် မေးစေ့ကိုကိုင်ရင်း ဦးနှောက်ကို ခြစ်ထုတ်နေတာ ရှင်းနေတယ်။ သူက စိတ်လှုပ်ရှားနေပုံရပြီး “မင်း ကလေးရတော့မယ်ဆိုတဲ့အကြောင်း အခုနကပြောလိုက်တယ်နော်” လို့ နှေးကွေးပြီး တမင်သက်ရောက်အောင်ပြောတဲ့အသံနဲ့ မေးတယ်။

အိုး ဟုတ်တယ်၊ ကျွန်တော်ပြောခဲ့တယ်။ သူ့ဆီကနေ ဖုံးကွယ်ထားဖို့ရည်ရွယ်ချက်မရှိပေမဲ့ သူက ကျွန်တော့်ကိုစိတ်ဆိုးနေလောက်တယ်၊ ငါဒီမှာရုန်းကန်နေချိန် မင်းဘာလို့ဒီလောက်ပျော်စရာကောင်းတဲ့အချိန်ကိုဖြတ်သန်းနေရတာလဲလို့ တွေးမိနေလောက်တယ်။

ကျွန်တော် ဖြေကြားချက်ကို ဂရုတစိုက်တည်ဆောက်တယ်။ “အင်း၊ တကယ်တော့ မှော်တက္ကသိုလ်တက်နေတုန်း ကျွန်တော်အိမ်ထောင်ပြုခဲ့တယ်”

“အိမ်ထောင်ပြုတယ်။” ပေါလ်ရဲ့မျက်ခုံးတွေ တွန့်လိမ်သွားတယ်။ “ဘယ်သူနဲ့လဲ။ အာ၊ အဲရစ်လား”

“မဟုတ်ဘူး၊ ဆီလ်ဖီ” လို့ ကျွန်တော်ပြင်တယ်။ “တက္ကသိုလ်မှာ ကျွန်တော်တို့ပြန်ဆုံခဲ့တယ်”

“ဆီလ်ဖီ။ မင်းဆိုလိုတာ ဘူနာရွာက ဆီလ်ဖီလား။ ဒါဆို သူမအသက်ရှင်နေခဲ့တာပေါ့”

“ဟုတ်ပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ သူမလည်း သူ့ကိုယ်ပိုင်အခက်အခဲတွေရှိခဲ့တယ်”

ပေါလ်က မေးစေ့ကိုပွတ်ရင်း အံ့ဩနေဆဲပုံပေါက်တယ်။ ကျွန်တော် သူ့ဆီစာများစွာပို့ခဲ့ပေမဲ့ သူလက်ခံရရှိမပုံမပေါ်ဘူး။ “ဒီအိမ်ထောင်ရေးကိုဦးတည်စေခဲ့တဲ့အကြောင်း အတိအကျပြောပြနိုင်မလား”

“အာ၊ သေချာတယ်။ ဟုတ်တယ်။ ကျွန်တော်အဲဒါကို ပြောသင့်တယ်”

ပထမဆုံးစာပို့ပြီးနောက် ဖြစ်ပျက်ခဲ့တာတွေကို ရှင်းပြဖို့ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်။ ဘယ်လိုတက္ကသိုလ်တက်ခဲ့တယ်၊ အဲဒီကနေ အိမ်ထောင်ရေးအထိဦးတည်ခဲ့တာတွေ။ ပြောနေရင်းနဲ့ ကျွန်တော်သတိထားပြီး စကားလုံးတွေကိုရွေးချယ်ခဲ့တယ်။ ရိုးရိုးသားသားပြောရရင် ကျောင်းမှာနေခဲ့ရတဲ့အချိန်က ကောင်းမွန်တဲ့အမှတ်တရတွေပဲရှိတယ်။ အနိမ့်ဆုံးအချိန်တွေ သေချာပေါက်ရှိခဲ့ပေမဲ့ အဲဒီမှာ ကျွန်တော့်ဘဝရဲ့အကောင်းဆုံးအချိန်တွေရှိခဲ့တယ်လို့ပြောရင် ချဲ့ကားရာမရောက်ဘူး။ သူငယ်ချင်းတွေဖွဲ့တယ်၊ ဇနီးကိုရှာတွေ့တယ်၊ ပျော်စရာတွေအများကြီးရှိခဲ့တယ်။

ဖြစ်ရပ်တွေကို ဖြစ်နိုင်သမျှ ဓမ္မဓိဋ္ဌာန်ကျကျ ပြန်ပြောဖို့ကြိုးစားပေမဲ့ ဖုံးကွယ်လို့မရဘူး။ အဲဒီမှာ ကောင်းမွန်တဲ့အချိန်တွေရှိခဲ့တာကို ငြင်းလို့မရဘူး။

“အိုး… ဒီတော့… ကလေးတစ်ယောက်။ ငါ့မြေး…”

ကျွန်တော်က သူဆူမှာကိုပြင်ဆင်ထားတယ်။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ကျွန်တော့်မှာ ကလေးရတော့မယ်ဆိုတဲ့အချက်က ပေါလ်က ဇင်းနစ်တ်ကိုကယ်တင်ဖို့ အသည်းအသန်ကြိုးစားနေချိန်မှာ အဲဒီကလေးဖန်တီးဖို့ဦးတည်တဲ့လုပ်ရပ်ကို လုပ်နေခဲ့တယ်လို့ဆိုလိုတယ်။ သူစိတ်ဆိုးရင် သဘာဝပဲ။ ပျော်ရွှင်မှုဆိုတာ မျှဝေခံစားရမယ့်အရာဖြစ်ပြီး ပေါလ်က သီလရှိတဲ့ဘဝနဲ့နေနေခဲ့တယ်။

အဲဒီလိုတွေးနေတုန်းမှာပဲ ပေါလ်ရဲ့ခေါင်းက ငိုက်ကျသွားတယ်။ “ငါတောင်းပန်ပါတယ်။ မင်းက ဖခင်တစ်ယောက်ဖြစ်တော့မယ်၊ ဒါတောင်မှ ငါအသုံးမကျလို့ မင်းဒီကိုလာခဲ့ရတယ်”

တောင်းပန်တဲ့စကား။ ပေါလ်ဆီကနေ ဘယ်သူထင်မလဲ။

“မဟုတ်ပါဘူး၊ တကယ်တော့ ကျွန်တော်က စိတ်မကောင်းဖြစ်တယ်။ ကျွန်တော်တို့ အမေကိုတောင်မတွေ့သေးဘူး၊ ကျွန်တော်က ဘဝကိုဆက်ပြီးရှေ့ဆက်နေတယ်”

“မဟုတ်ဘူး၊ အဲဒါအတွက် မင်းကိုငါလုံးဝမပြစ်တင်နိုင်ဘူး။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ငါလည်းတစ်ခါက လီလီယာနဲ့အတူအိပ်ခဲ့တယ်”

အင်း၊ သူတို့က ခင်ပွန်းနဲ့ဇနီးဆိုတော့ အဲဒါမှာပြဿနာရှိတယ်လို့ တကယ်မမြင်ဘူး။

“ဇင်းနစ်တ်ကို မကယ်ခင်အထိ စောင့်ဖို့ရည်ရွယ်ခဲ့တာ။ ငါတကယ်ပဲ သနားစရာကောင်းတယ်။” ပေါလ်က မျက်လုံးတွေကိုငုံ့ချလိုက်ပြီး ထပ်ငိုတော့မလို့ပုံပေါက်တယ်။ သူက အရမ်းအားနည်းနေတယ်။ ကြွေထည်လိုပဲ။

လီလီယာက ရုတ်တရက်ကြားဖြတ်ပြောလာတယ်၊ “ကျွန်မတို့ ဆပ်ကျူးဘပ်စ်တစ်ကောင်ရဲ့တိုက်ခိုက်ခြင်းကိုခံရတယ်။ ကျွန်မတို့မှာရွေးချယ်စရာမရှိဘူး”

“ဒါတောင်မှ မင်းက… အာ့… ဖွစ်။” ပေါလ်က အမှတ်တရတွေပြန်ပေါ်လာတဲ့အခါ ခေါင်းကို လက်နှစ်ဖက်နဲ့အုပ်ထားလိုက်တယ်။

ဆပ်ကျူးဘပ်စ်တစ်ကောင်ပေါ့။ အဲဒီအမှုမှာ တကယ်ပဲ သူ့အပြစ်မဟုတ်ဘူး။ ကိုယ်တိုင်လည်းကြုံဖူးပြီး တကယ်ကိုခုခံလို့မရနိုင်ဘူး။ သူတို့က မင်းရဲ့စိတ်နှလုံးရဲ့အမှောင်ဆုံးထောင့်တွေကို ဖော်ထုတ်ပြတယ်… ဒါပေမဲ့ သူတို့ရဲ့တိုက်ခိုက်မှုကို အဆိပ်ဖြေမှော်ပညာနဲ့ ပျက်ပြယ်စေနိုင်တယ်။ ပေါလ်ရဲ့အဖွဲ့မှာ အဲဒါလုပ်နိုင်တဲ့ ကုသသူတစ်ယောက်ရှိသင့်တယ်။

ကျွန်တော် ရှီယဲရာဘက်ကို ခေါင်းလှည့်ကြည့်လိုက်တယ်၊ သူမက ကျွန်တော့်မျက်လုံးတွေက သူမအပေါ်သက်ရောက်တာကိုခံစားမိတာနဲ့ ထိတ်လန့်သွားတယ်။ “ကျွန်မ-ကျွန်မ အရမ်းတောင်းပန်ပါတယ်။ အဲဒါ… ကျွန်မက တပ်မှူးကို အရမ်းကြောက်ခဲ့တယ်။ ကျွန်မဘာမှမလုပ်နိုင်ခဲ့ဘူး”

“ရူဒီ၊ ကျေးဇူးပြုပြီး သူမကိုမပြစ်တင်ပါနဲ့။ အပြစ်က ငါ့မှာပဲရှိတယ်”

ပေါလ် စိတ်လှုပ်ရှားလာတဲ့အခါ သူက သူ့အနားမှာရှိတဲ့အမျိုးသမီးတွေကိုပဲ ချက်ချင်းသွားပြီး တိုးတာဖြစ်နိုင်တယ်။ သူလိုလူတစ်ယောက် တဏှာလွှမ်းမိုးပြီး ဖြစ်လာတာကိုမြင်ရတာ ကြောက်စရာဖြစ်ရမယ်— အထူးသဖြင့် ပေါလ်က သူတို့အဖွဲ့ရဲ့ အဓိကတိုက်ခိုက်သူဖြစ်နေတာကိုထည့်တွက်ရင်။ အဆိပ်ဖြေမှော်ပညာကို လူတစ်ယောက်ကို ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာထိမှသာလုပ်ဆောင်နိုင်တာ။ သူတို့က မှော်ပညာသုံးဖို့လုံလောက်တဲ့အထိ သူ့ကိုဖမ်းထားနိုင်စွမ်းမရှိတာ အံ့ဩစရာမဟုတ်ဘူး။ လီလီယာက ကိစ္စဖြေရှင်းဖို့ သူမရဲ့ခန္ဓာကိုယ်ကိုသုံးပြီး ရှေ့ထွက်လာခဲ့တာဖြစ်ရမယ်။

“ဟုတ်တယ်၊ ကျွန်တော် ဒီကိုလာတဲ့လမ်းမှာ ဆပ်ကျူးဘပ်စ်တွေနဲ့ကြုံခဲ့တယ်။ သူတို့ဘယ်လောက်ကြောက်စရာကောင်းလဲဆိုတာ သိတယ်။ အဲဒါကိုဆန့်ကျင်ပြီး မင်းလုပ်နိုင်တာဘာမှမရှိဘူး”

“ဒါပေမဲ့ တောလ်ဟန်းဒ်က လုံးဝထိခိုက်မှုမရှိခဲ့ဘူး။ ခုခံလို့မရတဲ့သူက ငါတစ်ယောက်တည်းပဲ” ပေါလ်က စိတ်ပျက်လက်ပျက်ပြောတယ်။

ပြောရမယ်ဆိုရင် သူတို့အဖွဲ့မှာ အခြားအမျိုးသားတစ်ယောက်ရှိသေးတယ်။ တောလ်ဟန်းဒ်က လုံးဝခုခံနိုင်သလား။ သူဘယ်လိုလုပ်ပြီးဒါကိုလုပ်နိုင်တာလဲ။ ဘယ်အမျိုးသားမဆို ထိခိုက်မှုမရှိဘဲ လွတ်မြောက်သွားတယ်ဆိုတာ ယုံဖို့ခက်တယ်။ ဆပ်ကျူးဘပ်စ်ရဲ့လှည့်ဖြားမှုက လူပုတွေအပေါ်မှာ အလုပ်မလုပ်တာဖြစ်နိုင်သလား။

ဖြစ်နိုင်ခြေတွေကို စဉ်းစားနေတုန်း ပေါလ်က ကျွန်တော့်ကို စူးစိုက်ကြည့်တယ်။

“ဘာလဲ” လို့ ကျွန်တော်မေးတယ်။

ပေါလ်က သူ့အပေါ်နှုတ်ခမ်းကို ကုတ်တယ်။ “ဘာမှမဟုတ်ဘူး၊ အဲဒါ… မင်းက အရင်ကထက် ပိုပြီးယုံကြည်မှုရှိပြီး ပြတ်သားတယ်လို့ အသံထွက်နေတယ်”

“ဟမ်?”

သူက ထောက်ပြမပြောခင်အထိ ကျွန်တော်သတိမထားမိဘူး။ ပြောရရင် လူတွေရှေ့မှာ ဘယ်တုန်းက ဒီလောက်လွတ်လွတ်လပ်လပ်စပြောဖြစ်တာလဲ။ ကျွန်တော်က ပေါ့ပေါ့ပါးပါးစကားပြောတာကို ပုံမှန်ပြောနေကျပုံစံနဲ့ ခွဲထားဖို့ရည်ရွယ်ခဲ့ပေမဲ့ ဇာနိုဘာနဲ့ အခြားသူတွေကိုစကားပြောနေရင်း အသားကျသွားပုံရတယ်။

“အိုး၊ ဟုတ်ကဲ့၊ တောင်းပန်ပါတယ်။ နောင်မှာ ပိုပြီးသတိထားပါ့မယ်”

“မဟုတ်ဘူး၊ အဆင်ပြေတယ်။ အဲဒီလိုပြောရင် မင်းက ပိုပြီးယောက်ျားဆန်တယ် ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်” ပေါလ်က ရယ်တယ်။ သူ့မျက်လုံးထောင့်တွေမှာ မျက်ရည်တွေစုလာတယ်။ တစ်စက်ကျတယ်၊ နောက်ထပ်ထပ်ကျတယ်၊ မကြာခင်ဆက်တိုက်ကျလာတယ်။ သူတို့က မဖိတ်ခေါ်ဘဲလာတယ်၊ ရပ်တန့်ဖို့ငြင်းဆန်တယ်။ “ရူဒီ… မင်းတကယ်ပဲ အများကြီးကြီးပြင်းလာခဲ့တာပဲ”

သူအဲဒီလိုပြောတာကိုကြားရတော့ ကျွန်တော်လည်း မျက်ရည်ကျမိတယ်။ ကျွန်တော်တို့က မိသားစုဖြစ်ပေမဲ့ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ဘယ်လောက်ပြောင်းလဲသွားလဲဆိုတာတောင် မသိခဲ့ကြဘူး။

“ဒီလောက်ဆိုးရွားတဲ့ဖခင်ဖြစ်ခဲ့တာအတွက် ငါတောင်းပန်ပါတယ်”

တိတ်ဆိတ်စွာ ကျွန်တော် သူ့ကို လက်နှစ်ဖက်နဲ့ဖက်ထားလိုက်တယ်။ ဆန့်ထုတ်ဖို့တောင်မလိုဘူး၊ သူ့ပခုံးတွေကိုလှမ်းပတ်နိုင်ခဲ့တယ်။ တစ်ချိန်ချိန်မှာ ကျွန်တော်သတိမထားမိလိုက်ဘဲ ကျွန်တော်တို့နှစ်ယောက် အရပ်တူသွားခဲ့တယ်။

ပြီးတော့ အဲဒီအတိုင်းပဲ ကျွန်တော်တို့နှစ်ယောက်လုံး အတူတူငိုခဲ့ကြတယ်။

ခဏအကြာမှာ ကျွန်တော်တို့ ပြန်ခွာခဲ့တယ်။ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ပြန်လည်ဆုံစည်းခြင်းက ပြီးဆုံးသွားပြီ။ အခုတော့ ဂီယာပြောင်းရမယ်။ ဖြေရှင်းရမယ့်ပြဿနာတစ်ခုကျန်သေးတယ်။

“ဟွမ့်။” အယ်လီနာလစ်ဇ်က အနီးအနားက ထိုင်ခုံတစ်လုံးမှာ ဝင်ထိုင်လိုက်ပြီး လုံးဝကို မပျော်ရွှင်တဲ့ပုံစံနဲ့ပဲ။ ပေါလ်က သူမဆီကို ဖြည်းညှင်းစွာလှည့်လာပြီး သူတို့ရဲ့အကြည့်တွေ ဆုံတယ်။ ပေါလ်ရဲ့မျက်လုံးတွေ ကျဉ်းမြောင်းသွားတယ်။ အယ်လီနာလစ်ဇ်ရဲ့မျက်ခုံးတွေ တွန့်ချိုးသွားတယ်။

ဒါက မကောင်းဘူး။

“အာ၊ အဖေ၊ အယ်လီနာလစ်ဇ်ဆရာမက ကျွန်တော်တို့မိသားစု ဒုက္ခရောက်နေမှန်းသိလို့ ရှာရီယား မှော်မြို့ကနေ တစ်လမ်းလုံးကူညီဖို့လာခဲ့တာပါ။ သူမက ခင်ဗျားကိုမတွေ့ချင်ပေမဲ့ လာခဲ့တာ”

“…”

ပေါလ်က တဖြည်းဖြည်း မတ်တပ်ရပ်လာတယ်။ ပြီးတော့ သူက အယ်လီနာလစ်ဇ်ဆီကို သတိထားရင်း လျှောက်သွားတယ်။ သူမက လက်သီးတွေဆုပ်ထားရင်း စောင့်ကြည့်ပြီး မတ်တပ်ရပ်တယ်။

“အတိတ်မှာ အများကြီးဖြစ်ခဲ့တာကို ကျွန်တော်သိပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်ကိုထောက်ထားပြီး အခုအဲဒါတွေအားလုံးကို ရေစီးအတိုင်းမျှောချလို့ရမလား”

အယ်လီနာလစ်ဇ်က ပေါလ်ကို စိုက်ကြည့်တယ်၊ သူမက သူ့ထက် ခေါင်းတစ်လုံးစာပိုမြင့်တယ်။ လေထုက တင်းမာမှုတွေနဲ့ထူထပ်နေတယ်။ “မတည်ငြိမ်နိုင်တဲ့” ဆိုတဲ့စကားလုံး စိတ်ထဲပေါ်လာတယ်။

သူတို့ အချင်းချင်းထိုးကြတာဖြစ်ကောင်းဖြစ်လိမ့်မယ်။ မဟုတ်ဘူး၊ သူတို့ အချင်းချင်းသတ်ဖို့ကြိုးစားကောင်းကြိုးစားလိမ့်မယ်။ ဟိုးမား၊ သူတို့ရဲ့ဆက်ဆံရေးက တကယ်အဲဒီလောက်ဆိုးတာလား။

“ဂီးစ်…” ကျွန်တော် သူ့ကို အကူအညီတောင်းကြည့်ပေမဲ့ အဲဒီငတုံးက အားကိုးမရတဲ့ပခုံးတွန့်တာနဲ့ စိတ်တိုစရာကောင်းတဲ့ပြုံးပြမှုတစ်ခုပေးရုံပဲ။

အဲဒီလူက တကယ့်ကိုအသုံးမကျဘူးလို့ ကျွန်တော်တွေးမိတယ်။

“အယ်လီနာလစ်ဇ်”

“ဟုတ်တယ်၊ ဘာလဲ”

ပေါလ်က ကျွန်တော့်ကို ပြန်ကြည့်တယ်၊ ပြီးတော့ လီလီယာနဲ့ ရှီယဲရာကို။ သူ့အကြည့်နောက်ကွယ်မှာ အဓိပ္ပါယ်တစ်ခုခုရှိပုံရပေမဲ့ ကျွန်တော်နားမလည်နိုင်ဘူး။

ရုတ်တရက် သူက ဒူးထောက်ချလိုက်တယ်။ ပြီးတော့ သူ့နဖူးကို မြေကြီးပေါ်ဖိချလိုက်တယ်။ သူက ပျပ်ဝပ်အရိုအသေပေးနေတာ။

“အဲဒီတုန်းက ဖြစ်ခဲ့တာအတွက် ငါတောင်းပန်ပါတယ်”

အယ်လီနာလစ်ဇ်က သူ့ကိုမကြည့်ဖို့ငြင်းတယ်။ သူမက ခေါင်းကိုဘေးလှည့်ပြီး နှုတ်ခမ်းတွေကို စူထုတ်ကာ လုံးဝမပျော်မရွှင်နဲ့ ပြောတယ်၊ “အင်း၊ အဲဒီတုန်းက ငါ့မှာလည်း တစ်စိတ်တစ်ပိုင်း အပြစ်ရှိတယ်”

အဲဒါ လုံးဝမျှော်လင့်မထားတဲ့အရာပဲ။ သူမက သူ့ကို ကျိန်စာတွေစပစ်လိမ့်မယ်လို့ ရိုးရိုးသားသားထင်ခဲ့တာ။

ပေါလ်က ပျပ်ဝပ်နေတာကိုဆက်လုပ်တယ်။ “အိုးမိုးခွဲမှုဖြစ်စဉ်ဖြစ်ကတည်းက မင်းကို ဒုက္ခအများကြီးပေးခဲ့တယ်။ အဲဒါအတွက် တကယ်ကိုစိတ်မကောင်းဘူး”

“အဆင်ပြေတယ်။ ငါလည်းရှာချင်တဲ့သူတစ်ယောက်ရှိတယ်၊ ဒါကြောင့် အဆင်ပြေခဲ့တယ်”

“ကျေးဇူးပဲ”

“ကြိုဆိုပါတယ်၊ ပေါလ်”

ဒါပဲ။ အဲဒီလိုပဲ။ သူတို့နှစ်ယောက်စလုံးရဲ့မျက်နှာပေါ်မှာ ပြုံးရိပ်သန်းနေတယ်။ သူတို့နှစ်ယောက်ကြားက ပြဿနာ— ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်— ပျောက်ကွယ်သွားပြီလို့ပုံပေါက်တယ်။ အယ်လီနာလစ်ဇ်က သူ့ကို ဘယ်လိုခွင့်မလွှတ်နိုင်ဘူးဆိုတာ အရင်က အကျယ်တဝင့်ပြောခဲ့ပေမဲ့လည်း လွယ်လွယ်ကူကူပဲ။

“ဖူး…” ပေါလ်က သက်ပြင်းရှည်တစ်ချက်ချပြီး မြေကြီးကနေ ကိုယ်ကိုမတင်ကာ ဒူးတွေကို ဖုန်ခါချတယ်။ ပြီးတော့ သူက အယ်လီနာလစ်ဇ်ကို မော့ကြည့်တယ်၊ သူမက နူးညံ့စွာ ပြန်ကြည့်တယ်။

“အချိန်က မင်းကို မကောင်းဆိုးဝါးနဲ့ဆက်ဆံခဲ့တယ်” လို့ သူမက ပြောတယ်။

“မင်းအတွက်တော့ အချိန်က ကောင်းခဲ့တယ်” သူက ခေါင်းညိတ်ပြန်တယ်။ “မင်းက အရင်လိုပဲ လှတုန်းပဲ”

“အိုး၊ အိုး။ ဇင်းနစ်တ်ကို မင်းအဲဒီလိုပြောတယ်လို့ ငါပြောပြမယ်”

“ဆိုလိုတာက သူမ မနာလိုဖြစ်တာကို ငါပြန်မြင်ရတော့မယ်ပေါ့”

“မျှော်လင့်ဖို့တစ်ခုခုပဲ”

သူတို့နှစ်ယောက် ရယ်ကြတယ်။ သူတို့ကို အဲဒီလိုမြင်ရတာ ကောင်းတယ်။ သူတို့နှစ်ယောက်အတူ အတော်လေးပုံဖမ်းတယ်၊ ချစ်စရာကောင်းတဲ့ မျက်နှာရှည်မလေးနဲ့ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေတဲ့ သက်လတ်ပိုင်းဓားကိုင်သမား။

သူတို့ရဲ့ခင်မင်မှုကို ဘာကလှုပ်ခတ်ခဲ့လဲဆိုတာ ကျွန်တော်လုံးဝမသိဘူး။ အယ်လီနာလစ်ဇ်က ခေါင်းမာနေပြီး ကိစ္စက တကယ်တော့ အလွန်အသေးအဖွဲဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်တယ်။ ဒါမှမဟုတ် အနာကျက်ဖို့အချိန်လိုအပ်တဲ့အရာတစ်ခုဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်တယ်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ခင်မင်မှုဆိုတာ လှပတဲ့အရာပဲ။

“ဒါတောင်မှ ဒီကိုခရီးဆက်နိုင်ခဲ့တာ အထင်ကြီးစရာပဲ။ မြောက်ပိုင်းနယ်မြေတွေကနေ ဒီကို ခရီးရှည်ကြီးမဟုတ်လား”

“ဟုတ်တယ်၊ ဟုတ်တယ်” လို့ သူမက သဘောတူတယ်။

“မင်းရဲ့ကျိန်စာကော ဘာဖြစ်သွားလဲ” ပေါလ်က ချက်ချင်းပဲမေးတယ်။ “မင်းနဲ့ ရူဒီးယပ်စ် အတူတူလုပ်ခဲ့တယ်လို့ မပြောနဲ့နော်”

“ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။ ကလစ်ဖ်ရဲ့မှော်ကိရိယာကြောင့် ဒီအထိလာနိုင်ခဲ့တာ”

ပေါလ်က ခေါင်းစောင်းငဲ့တယ်။ “ကလစ်ဖ်။ ဘယ်သူလဲ”

“ကျွန်မရဲ့ခင်ပွန်း”

“မင်းရဲ့ဘာလဲ?!” ပေါလ်ရဲ့မျက်လုံးတွေ ပြူးကျယ်သွားတယ်။ ပြီးတော့ သူ့အသံက အံ့ဩမှုနဲ့ကျယ်လောင်လာတယ်။ “ဒီတော့ မင်းမှာခင်ပွန်းရှိတယ်ပေါ့။ အဲဒီလူက ထူးဆန်းတဲ့အရသာရှိရမယ်။ ဒါဘယ်လိုဟာသမျိုးလဲ။ ဒီလူက မင်းကိုတကယ်လက်ထပ်ဖို့သဘောတူခဲ့တာ သေချာရဲ့လား။ ဟေး၊ ရူဒီ၊ ဒီလူကိုမင်းသိလား။ ဒီ ‘ကလစ်ဖ်’ ဆိုတဲ့လူကို” သူက ကျွန်တော့်ကိုတစ်ချက်ကြည့်ရင်း ရယ်တယ်။

ကျွန်တော်က မျက်နှာသေသေနဲ့ခေါင်းညိတ်တယ်၊ အဓိကကတော့ အယ်လီနာလစ်ဇ်က သတ်ပစ်တော့မယ့်ပုံပေါက်လို့။ “အဖေ၊ ခင်ဗျားနည်းနည်းလွန်သွားပြီ။ ဟုတ်တယ်၊ ကလစ်ဖ်မှာ ထူးဆန်းတဲ့အရသာရှိတယ်လို့ ကျွန်တော်ထင်ပေမဲ့ သူက အလွန်လေးစားထိုက်တဲ့လူတစ်ယောက်ပါ” ကလစ်ဖ်က တစ်ခါတစ်လေ အခြေအနေကိုဖတ်ဖို့ခက်ပေမဲ့ သူက ရိုးသားပြီး သူ့အချစ်ကိုကြေညာဖို့ မရှက်တတ်ဘူး။ သူက အံ့ဩဖွယ်ရာတစ်ဦးချင်းစီပဲ။

“တကယ်လား။ အင်း၊ မင်းအဲဒီလိုပြောဖို့ဆို သူက အတော်လေးထူးခြားမှာပဲ” ပေါလ်က သူကြားလိုက်ရတာကို အံ့ဩသွားတယ်။ သူက ခေါင်းငုံ့လိုက်တဲ့အခါ အဆင်မပြေပုံပေါက်တယ်။ “အိုကေ၊ အဲဒါ ငါ့အမှားပဲ။ ငါတို့ပြန်ရောက်ရင် မိတ်ဆက်ပေးဖို့သေချာလုပ်”

“အင်း၊ မင်းတောင်းပန်သင့်တယ်” အယ်လီနာလစ်ဇ်က ဟန့်တားတယ်။ “သူက မင်းထက်အများကြီးသာတဲ့ အံ့ဩဖွယ်ရာလူတစ်ယောက်ပဲ”

ပေါလ်က အတင်းအကြပ်ပြုံးပြီး ခေါင်းကို နောက်တစ်ခေါက်ငုံ့လိုက်တယ်။ “အဲဒါတွေအားလုံးဘေးဖယ်ထား… ရူဒီးယပ်စ်၊ အယ်လီနာလစ်ဇ်၊ လာတဲ့အတွက် နှစ်ယောက်စလုံးကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်”

“ကျွန်မတို့ အခုမှစနေတာပဲ” လို့ သူမက သဘောထားပြတ်သားစွာပြောတယ်။

“ကျွန်တော်လာတာ သေချာတယ်လေ” လို့ ကျွန်တော်က ပြောတယ်။ “ကျွန်တော်တို့က မိသားစုပဲ” ကဲ အခုတော့ ကိစ္စရဲ့အဓိကအချက်ကို ရောက်ဖို့အချိန်တန်ပြီ။ “အဖေ၊ ကျေးဇူးပြုပြီး ဘာတွေဖြစ်နေလဲဆိုတာ ရှင်းပြပါ”

—

ပေါလ်က သူဒီကိုဘယ်လိုရောက်လာတယ်ဆိုတဲ့အသေးစိတ်ကို စတင်ရှင်းပြတယ်၊ ဒါပေမဲ့ အဓိကအကြောင်းအရာကို ကျွန်တော်သိပြီးသားပါ။ ရော့ဇီနဲ့ တောလ်ဟန်းဒ်က သူနဲ့ မီလစ်ရှန်မှာတွေ့ပြီး သူတို့တတ်နိုင်တဲ့သတင်းအချက်အလက်တွေကိုစုဆောင်းကာ ဘယ်ဂါရစ်တိုက်ကို ပင်လယ်ဖြတ်ခဲ့တယ်။ သူတို့အဖွဲ့ရဲ့အရေအတွက်ကြောင့် ရာပန်ကိုရောက်နိုင်ခဲ့တယ်။ အဲဒီမှာ ဂီးစ်နဲ့ပြန်ဆုံပြီး ဇင်းနစ်တ်ဘယ်မှာရှိတယ်ဆိုတာ သိခဲ့တယ်။

“ဂီးစ်ရဲ့သတင်းအရ မင်းအမေက ဒီကနေမြောက်ဘက်တစ်ရက်ခရီးလောက်မှာ ဝင်္ကပါတစ်ခုထဲမှာ ပိတ်မိနေတယ်”

ဒါက မပြတ်သားဘူး။ “ပိတ်မိနေတယ်” ဆိုတာက တစ်ယောက်ယောက်က သူမကိုအဲဒီမှာဖမ်းထားတယ်လို့ဆိုလိုတာလား။ ဒါမှမဟုတ် ဝင်္ကပါကိုယ်တိုင်က သူမကိုဖမ်းထားတာလား။ လူတွေကိုဖမ်းတဲ့ဝင်္ကပါတွေရှိသလား။

“ခြောက်နှစ်လုံးလုံးလား” လို့ ကျွန်တော်က မယုံနိုင်စွာမေးတယ်။

ပေါလ်က ခေါင်းခါတယ်။ “ငါမသိဘူး”

“ပြီးတော့ သူမ အသက်ရှင်နေသေးလား”

“ငါမသိဘူး။ လွန်ခဲ့တဲ့နှစ်အနည်းငယ်က အဲဒီကိုဝင်ခဲ့တဲ့အဖွဲ့တစ်ဖွဲ့ရှိတယ်၊ အဲဒီအဖွဲ့ဝင်တစ်ယောက်က ဇင်းနစ်တ်နဲ့တူတဲ့သူတစ်ယောက်ကိုတွေ့ခဲ့တယ်လို့ပြောတယ်။ ဒါ့အပြင် သူတို့နောက်ထပ်ဝင်တဲ့အချိန်ကတည်းက သူတို့ဆီကဘာမှမကြားရတော့ဘူး”

ဒီတော့ သူတို့ အဆက်အသွယ်ပြတ်သွားတာပေါ့။ အဲဒါက စိတ်ချရတာမဟုတ်ဘူး။ သူမ ဝင်္ကပါထဲမှာ ပိတ်မိနေဆဲလို့မျှော်လင့်တာက စိတ်ကူးယဉ်ဆန်တဲ့အတွေးသက်သက်ပဲလား။

ဒါပေမဲ့ ရော့ဇီပြောခဲ့တာအရ ကီရှီရီကာမြင်တဲ့အချိန်မှာ ဇင်းနစ်တ်က အသက်ရှင်နေသေးတယ်။ ဂီးစ်ရဲ့သတင်းအချက်အလက်ကိုအခြေခံပြီး အထက်ကပြောခဲ့တဲ့အဖွဲ့ဆီကသတင်းတွေက ရော့ဇီက ကီရှီရီကာနဲ့မတိုင်ပင်ခင်မှာ ရပ်တန့်သွားတယ်။ အဲဒါက လွန်ခဲ့တဲ့နှစ်နှစ်က။ ဂီးစ်ရဲ့သတင်းက လွန်ခဲ့တဲ့လေးနှစ်က ရခဲ့တာ။ တစ်နည်းအားဖြင့် ဇင်းနစ်တ်က ဘယ်သူနဲ့မှအဆက်အသွယ်မရှိဘဲ နှစ်နှစ်နေခဲ့ပြီး ကီရှီရီကာတွေ့တဲ့အချိန်မှာ အသက်ရှင်နေသေးတယ်။ ဆိုလိုတာက အခုအချိန်မှာတောင်မှ သူမအသက်ရှင်နေနိုင်ခြေ မြင့်မားနေသေးတယ်။

သူတို့က သူမကိုဆက်ရှာဖွေရာမှာ အဲဒီမျှော်လင့်ချက်အပိုင်းအစပေါ်မှာ အလောင်းအစားလုပ်နေပုံရတယ်။ သူမအသက်မရှင်ခဲ့ရင်တောင်မှ သူမသေဆုံးမှုကိုအတည်ပြုဖို့ အရေးကြီးသေးတယ်။ ဟုတ်ပါတယ်၊ သူမအသက်ရှင်နေသေးဖို့ ကျွန်တော်မျှော်လင့်တယ်။ သူမသေကောင်းသေနိုင်တယ်လို့ကြားတော့ ကျွန်တော့်နှလုံးသားက အောက်ဆီဂျင်ပြတ်သွားတယ်။

ဒါကနောက်ကျပြီလို့ ကျွန်တော်တွက်ထားပြီးသားလို့ထင်တယ်။ ခြောက်နှစ်ကြာခဲ့ပြီပဲ။

ရုတ်တရက် ဂီးစ်က ကြားဖြတ်ပြောလာတယ်။ “ကျွန်တော်တို့မှာ လက်ဆင့်ကမ်းသတင်းတွေပဲရှိတယ်၊ ဒါကြောင့် ကျွန်တော်တို့မသိဘူး။ သူမသေကောင်းသေမယ်။ သူမကို မိစ္ဆာသတ္တဝါတစ်မျိုးမျိုးက ပူးဝင်ထိန်းချုပ်ထားတာဖြစ်ကောင်းဖြစ်မယ်။ ကျွန်တော်တို့သိတာက ဝင်္ကပါထဲမှာ သူမကိုတွေ့ခဲ့တယ်ဆိုတာပဲ”

ပေါလ်က ထပ်ဖြည့်ပြောတယ်၊ “ဒီဝင်္ကပါက အလွန်ဟောင်းပြီး ခက်ခဲတဲ့တစ်ခုပဲ။ ဒီနောက်ဆုံးတစ်နှစ်မှာ ကျွန်တော်တို့ အဲဒီထဲကို အကြိမ်ကြိမ်ငုပ်ခဲ့ပေမဲ့ ခက်ခဲတယ်။ ကျွန်တော်တို့အဖွဲ့မှာ ဝင်္ကပါငုပ်တဲ့ပရိုလေးယောက်ရှိပေမဲ့ တစ်ဝက်တောင်မရောက်ခဲ့ဘူး။ တော်တော်ဝမ်းနည်းစရာကောင်းတယ်”

လေးယောက်ဆိုတော့… ပေါလ်၊ ဂီးစ်၊ တောလ်ဟန်းဒ်နဲ့ ရော့ဇီလား။ သူတို့မှာ နောက်ထပ်သုံးယောက်ရှိပေမဲ့ သူတို့ထဲကဘယ်သူမှ ပရိုမဟုတ်ဘူး။ ပြောရမယ်ဆိုရင် နောက်ထပ်အဖွဲ့ဝင်သုံးယောက် ဘယ်မှာလဲ။

“ဟမ်၊ ဧည့်သည်တွေရောက်လာပြီလား”

အဲဒီအခိုက်မှာ ဝင်ပေါက်ကနေ အလင်းရောင်တွေ ဝင်လာတယ်။ တစ်ယောက်ယောက်က အထဲကိုဝင်လာတယ်။

“အိုဟို။ ငါဟာ ကြေကွဲဖွယ်ပြန်လည်ဆုံစည်းမှုကို လွဲချော်သွားပုံပဲနော်”

အဲဒါ လူပုလေးတစ်ယောက်။ ဒါပေမဲ့ သူ့မှာသေးငယ်တာက အရပ်ပဲ၊ သူ့မှာ အရပ်လောက်ကိုပဲ ကျယ်တဲ့ဗိုက်ပါတယ်။ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်တာနဲ့ သူက လူပုဆိုတာကိုပြောနိုင်တယ်။ သူ့မှာ ရှည်လျားစီးဆင်းနေတဲ့မုတ်ဆိတ်မွှေးရှိပြီး သူ့လက်ထဲမှာ ဂုန်နီအိတ်ကြီးတစ်လုံးကိုင်ထားတယ်။ ဒါ တောလ်ဟန်းဒ်ဖြစ်ရမယ်။

သူ့နောက်မှာ အမျိုးသမီးတစ်ယောက်ရပ်နေတယ်၊ စစ်သည်တစ်ယောက်လိုဝတ်စားထားပြီး သူမလက်ထဲမှာလည်း အလားတူအိတ်တစ်လုံးကိုင်ထားတယ်။ သူမက အရင်ကလို ဘီကီနီချပ်ဝတ်မဟုတ်ပေမဲ့ သူမရဲ့မျက်နှာကို ကျွန်တော်မှတ်မိတယ်။ ဗီယဲရာ မဟုတ်လား။ သူမက ကျွန်တော့်ကိုဦးညွှတ်ပြီး ရှီယဲရာရဲ့ဘေးကို အမြန်လျှောက်သွားတယ်။

အဲဒီလူရဲ့တုတ်ခိုင်တဲ့ခန္ဓာကိုယ်က ချဉ်းကပ်လာတုန်းယိမ်းနွဲ့နေတယ်။ သူက ကျွန်တော့်ကို ခေါင်းထိပ်ကနေ ခြေဖျားအထိ စစ်ဆေးတယ်။ “မင်းက ပေါလ်ရဲ့သားလား”

“အာ၊ ဟုတ်ပါတယ်။ တွေ့ရတာဝမ်းသာပါတယ်။ ကျွန်တော်က ရူဒီးယပ်စ်ပါ”

“တောလ်ဟန်းဒ်ပဲ။ မင်းက ငါကြားထားတဲ့အတိုင်း ဉာဏ်ရည်ထက်မြတ်ပုံပဲ။ အင်း-ဟင်။” သူက သူ့အိတ်ကို စားပွဲပေါ် ဒုန်းခနဲချလိုက်တယ်။

“ရူဒီးယပ်စ်၊ သူနဲ့ဝေးဝေးနေတာ အကောင်းဆုံးပဲ။ သူက ယောက်ျားတွေမြတ်နိုးတဲ့အရာကို ခိုးယူတတ်တယ်” အယ်လီနာလစ်ဇ်က သတိပေးတယ်။

ယောက်ျားတွေမြတ်နိုးတဲ့အရာ။ အဲဒါဘာကိုဆိုလိုတာလဲ။ သူတို့ရဲ့မာနကိုလား။

“အာဟာ၊ ဒီနေရာက အမျိုးသမီးနံ့ နည်းနည်းပိုလွန်းတယ်လို့ ငါထင်တယ်။” တောလ်ဟန်းဒ်က အယ်လီနာလစ်ဇ်ကို ကြည့်လိုက်ပြီး သူမဒီမှာရှိတာကို အခုမှသဘောပေါက်လိုက်သလို မျက်နှာအမူအရာနဲ့။ “ဒါဘာလဲ၊ ဟမ်။ ဒါဆို မင်းလည်း လိုက်လာတာပေါ့”

“အိုး၊ ကျွန်မ မလာသင့်ဘူးလို့ မင်းပြောနေတာလား”

“ဟုတ်တယ်လေ။ မင်းဒီမှာရှိနေတာနဲ့ပဲ ပြဿနာတွေလှုံ့ဆော်တယ်။” သူက သူ့အိတ်ထဲကနေ ပယင်းရောင်အရည်ထည့်ထားတဲ့ ဖန်ပုလင်းတစ်လုံးကိုထုတ်လိုက်တယ်။ သူက ဖော့ကိုဖွင့်ပြီး တစ်မော့ဆုံးသောက်ချလိုက်တယ်။ “ဖွါး။ ဒီအရက်က ဗိုက်ထဲကို ကောင်းကောင်းထိုးနှက်လိမ့်မယ်”

လေထဲမှာ အရက်နံ့ပျံ့လွင့်လာတယ်။ အဲဒါအရိပ်အမြွက်တစ်ခုခုဖြစ်ရင် အတော်လေးပြင်းတဲ့အရက်ပဲ။ လူပုတွေက သူတို့ရဲ့အရက်ကို တကယ်နှစ်သက်တာပဲ။

“သောက်ကြည့်ပါလား။” တောလ်ဟန်းဒ်က အယ်လီနာလစ်ဇ်ဆီကို ပုလင်းထိုးပေးလိုက်တယ်။ သူမက စကားမပြောဘဲယူပြီး တစ်မော့ဆုံးသောက်ချလိုက်တယ်။ သူမက သူ့လောက်မများပေမဲ့ သူမရဲ့ဖြူဖျော့တဲ့လည်ချောင်း နှစ်ကြိမ်မျိုချပြီး လေချဉ်တက်တာကိုငါမြင်ရသေးတယ်။

“အတော်လေး ရိုင်းစိုင်းတဲ့အရက်”

“မင်းလို ရိုင်းစိုင်းတဲ့သူနဲ့ လုံးဝကိုက်ညီတယ်။” သူက ဖော့ကိုပြန်ထိုးထည့်ပြီး ပုလင်းကို အိတ်ထဲပြန်ထည့်လိုက်တယ်။

သူတို့ရဲ့အပြန်အလှန်ပြောဆိုမှုက ဘာလဲ။ အဲဒါက လူပုပုံစံနှုတ်ဆက်ခြင်းလား။ ဘယ်သူမှ မှတ်ချက်မပေးကြဘူး။ ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ…

“အင်း၊ အခုအားလုံးရောက်လာပြီဆိုတော့ ကျွန်တော်တို့ရပ်ထားတဲ့နေရာကနေ ဆက်ကြရအောင်၊ ဟုတ်လား” ပေါလ်ရဲ့အသံက ကျွန်တော့်ကို ပြန်လည်သတိရစေတယ်။ တောလ်ဟန်းဒ်ရဲ့ဝင်ရောက်လာမှုက အတော်လေးရိုက်ခတ်မှုရှိခဲ့တဲ့အတွက် ကျွန်တော်တို့စကားပြောနေတုန်းဆိုတာကို လုံးဝမေ့သွားတယ်။

စောင့်—သူက အားလုံးရောက်လာပြီလို့ပြောသွားတာလား။

“ခဏစောင့်ပါ” လို့ ကျွန်တော်က ကြားဖြတ်ပြောတယ်။ “ရော့ဇီဆရာမကော”

ကျွန်တော်မေးတဲ့အခါ ပေါလ်ရဲ့မျက်နှာက အုံ့မှိုင်းသွားတယ်။ သူတစ်ယောက်တည်းမဟုတ်ဘူး။ အယ်လီနာလစ်ဇ်ကိုလွဲပြီး တခြားအားလုံးက အလားတူအမူအရာကိုဆောင်ထားတယ်။ နားရွက်ရှည်အလှမယ်က အဲဒါဘာကိုဆိုလိုမှန်းသိပုံရပြီး သူမရဲ့မျက်လုံးတွေ ပြူးကျယ်သွားတယ်။ “ဘာ။ မဖြစ်နိုင်ဘူး…”

သူမအဲဒီလိုပြောတာကိုကြားတဲ့အခိုက် ကျွန်တော့်စိတ်ရဲ့နောက်ခံမှာ စကားလုံးတစ်လုံးပေါ်လာတယ်။ စိတ်ကူးလို့ရသမျှထဲမှာ အဆိုးဆုံးတစ်လုံး။

သေဆုံးခြင်း။

“လွန်ခဲ့တဲ့တစ်လက ရော့ဇီက ဝင်္ကပါထဲက ထောင်ချောက်တစ်ခုမိသွားတယ်”

ကျွန်တော့်နှလုံးခုန်သံကို ခံစားမိတယ်။ ဒါကိုမကြားချင်ဘူး။ အဲဒီဆံပင်ပြာလေးကိုမဟုတ်ဘူး။ မဖြစ်နိုင်ဘူး။ သူတို့ပြောတာကို မကြားချင်ဘူး။ ဆိုလိုတာက သူမက အရည်အချင်းပြည့်ဝတဲ့စွန့်စားခန်းသမားတစ်ယောက်ပဲ၊ အရင်ကလည်း ဝင်္ကပါတစ်ခုထဲ တစ်ယောက်တည်းဝင်ခဲ့ဖူးတဲ့သူ။ သူမက အသံမဲ့မှော်ပညာမသုံးနိုင်ပေမဲ့ ဂါထာတွေကို အတိုချုံ့နိုင်ခဲ့တယ်။ သူမက ဘုရင်အဆင့်ရေမှော်ဆရာမတစ်ယောက်ပဲ။ ကျွန်တော့်ရဲ့ကယ်တင်ရှင်။

နောက်ထပ်မကြားချင်တော့ဘူး။ ဒါတောင်မှ ကျွန်တော်က တုံ့ဆိုင်းစွာမေးမိတယ်၊ “သ-သူမ မသေဘူး… ဟုတ်တယ်မဟုတ်လား”

တစ်ချိန်ချိန်မှာ အယ်လီနာလစ်ဇ်က သူမရဲ့ထိုင်ခုံကနေထပြီး ကျွန်တော့်နောက်ကိုရွှေ့ကာ ကျွန်တော့်ပခုံးနှစ်ဖက်ပေါ်မှာ သူမရဲ့လက်တွေကိုတင်ထားတယ်။

“မဟုတ်ဘူး” ပေါလ်ကပြောတယ်။ “သူမက တယ်လီပို့တေးရှင်းစက်ဝိုင်းတစ်ခုကိုနင်းမိပြီး ပျောက်သွားတာ။ သူမသေဆုံးမှုကို ငါတို့အတည်မပြုရသေးဘူး။ သူမ ဝင်္ကပါထဲမှာ တစ်နေရာရာမှာ အသက်ရှင်နေဖို့ဖြစ်နိုင်ခြေ မြင့်မားတယ်”

အဲဒါက အနည်းဆုံးတော့ အခုလောလောဆယ်အတွက် လုံလောက်တယ်။ တင်းမာမှုတွေ လျော့ကျသွားတာကိုခံစားရတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဂီးစ်ရဲ့နောက်ဆက်တွဲဆန့်ကျင်ပြောဆိုမှုမှာ ကျွန်တော့်မျက်နှာက မကြာခင်ပြန်တင်းမာသွားတယ်။

“လာပါ၊ ပေါလ်။ ဒါမဖြစ်နိုင်ဘူး။ ကျွန်တော်တို့ပြောနေတာက ရော့ဇီဆိုတာကိုနားလည်ပေမဲ့ အဲဒါက မှော်ဆရာတစ်ယောက် တစ်ယောက်တည်းရှင်သန်နိုင်တဲ့နေရာမျိုးမဟုတ်ဘူး။ သူမအသက်ရှင်နေနိုင်တာမှန်ပေမဲ့ အဲဒီအခွင့်အလမ်းတွေက—”

တောလ်ဟန်းဒ်က ကြားဖြတ်ပြောတယ်၊ “မဟုတ်ဘူး၊ ရော့ဇီက မင်းတို့ရဲ့သာမန်မှော်ဆရာမဟုတ်ဘူး။ သူမဆက်ပြီးအသက်ရှင်နေဖို့ အခွင့်အလမ်းကောင်းရှိတယ်”

“မင်းအဲဒီလိုပြောပေမဲ့ ကျွန်တော်တို့တစ်လလုံးရှာနေပြီး သူမကိုမတွေ့သေးဘူး” ဂီးစ်က အော်ပြောတယ်။ “ငါးကြိမ်ဝင်ခဲ့ပြီး ဘာမှမတွေ့ဘူး”

“ဂီးစ်” ပေါလ်က တင်းမာစွာပြောတယ်။ “မင်းဒါကိုဘယ်လောက်ကြာကြာဆက်လုပ်မှာလဲ”

ပေါလ်၊ ဂီးစ်နဲ့ တောလ်ဟန်းဒ်တို့ အချင်းချင်းစငြင်းခုံကြတယ်။ ပေါ့ပေါ့ပါးပါးရှိတယ်လို့ ကျွန်တော်မှတ်မိတဲ့ဂီးစ်က စိတ်ဆိုးပြီး ရန်ဖြစ်နေတယ်။ သူက တကယ်ပဲ သူ့ရဲ့အစွမ်းအစတွေကုန်ဆုံးတော့မယ်လို့ခံစားနေရပုံပေါ်တယ်။

ဒီတော့ ရော့ဇီက တယ်လီပို့တေးရှင်းထောင်ချောက်ကိုနင်းမိခဲ့တာပေါ့။ သူမက တစ်ခါတစ်လေ သတိမထားမိတတ်ဘူး၊ ဒါကြောင့် ဖြစ်နိုင်တယ်လို့ထင်တယ်။ ဒါပေမဲ့ သူမသေဆုံးမှုကိုအတည်မပြုရသေးရင် သူမအသက်ရှင်တယ်လို့ ကျွန်တော်ယုံကြည်ချင်တယ်။ ရော့ဇီ မီဂါးဒီးယားလို လူတစ်ယောက် ဒီလောက်လွယ်လွယ်သေဆုံးနိုင်တယ်ဆိုတာ ကျွန်တော့်အတွက်မဖြစ်နိုင်ပုံပေါက်တယ်။

အနည်းဆုံးတော့ သူမမသေဆုံးနိုင်ဘူးလို့ ကျွန်တော်ယုံကြည်ချင်တယ်။ ဒါကြောင့် အဲဒီယုံကြည်ချက်ကိုပဲ ကျွန်တော်ဆက်ကိုင်စွဲထားတော့မယ်။

အာ့။ ဇင်းနစ်တ်သေကောင်းသေနိုင်တယ်လို့ကြားတာထက် ဒီသတင်းကြောင့် ကျွန်တော်ပိုပြီးထိတ်လန့်မိတယ်။

“စကားပြောတာကိုနှောင့်ယှက်မိတာအတွက်တောင်းပန်ပါတယ်။ ကျွန်တော်တို့ရှိခဲ့တဲ့နေရာကိုပြန်သွားကြည့်ရအောင်။ ဒီဝင်္ကပါက ဘယ်လိုနေရာမျိုးလဲ” လို့ ကျွန်တော်ကမေးတယ်။

သူတို့သုံးယောက် အချင်းချင်းအကြည့်ချင်းဖလှယ်ကြတယ်။ သတင်းအချက်အလက်ကိုဘယ်သူပြောပြမလဲဆိုတာ တိုင်ပင်နေကြသလိုမျိုးပဲ။ နောက်ဆုံးမှာ ပေါလ်က ပါးစပ်ဖွင့်တယ်။ “တယ်လီပို့တေးရှင်း ဝင်္ကပါ”

သူဒီစကားလုံးတွေကိုပြောလိုက်တဲ့အခိုက် ကျွန်တော့်အိတ်တွေထဲမှာ စာအုပ်တစ်အုပ် ရှပ်ရှပ်ရဲနေတာကိုကြားလိုက်ရသလိုပဲ။ စာအုပ်က တစ်ယောက်ယောက်က သူ့နာမည်ကိုခေါ်တာကိုကြားလိုက်ရသလိုမျိုး။ ‘တယ်လီပို့တေးရှင်း ဝင်္ကပါ စူးစမ်းရှာဖွေခြင်း မှတ်တမ်း’ ဆိုတဲ့အမည်ရှိတဲ့ စာအုပ်။