Volume 12.5

အခန်း ၅
မခံချင်စိတ်ဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော မှော်ဆရာမ

ရော့ဇီသည် လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်းများစွာက ကျွန်ုပ် မှတ်မိနေသည့်အတိုင်းပင် ရှိနေခဲ့သည်။ ပုံပန်းသဏ္ဌာန်ရော အပြုအမူပါ အတူတူပင် ဖြစ်သော်လည်း လွန်ခဲ့သည့် တစ်လခန့်က ဝင်္ကပါထဲတွင် ပိတ်မိနေခဲ့သောကြောင့် အတော်အသင့် အားနည်းနေခဲ့သည်။ သူမ၏ ပါးပြင်များသည် ချိုင့်ဝင်နေပြီး မျက်လုံးများအောက်တွင် အမည်းစက်များ ထင်းနေသည်။ ကျစ်ဆံမြီးများမှာ ဖြေလျော့ကျနေပြီး တစ်ကိုယ်လုံးမှာ ဖုန်များဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေသောကြောင့် လမ်းဘေးသူလေးတစ်ယောက်လို ဖြစ်နေသည်။ သို့သော် ထိုအရာအားလုံးကြားမှ သူမ၏ စိတ်ဓာတ်မှာ လုံးဝ ကျဆင်းမသွားခဲ့ချေ။

သူမ၏ အခြေအနေကို မြင်ပြီးနောက် ဂီးစ်က ကျွန်ုပ်တို့အား ချက်ချင်းပင် ပြန်ဆုတ်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ အလွန်ပင် သင့်လျော်သော ဆုံးဖြတ်ချက်ဖြစ်သည်။ တောလ်ဟန်းဒ်က ရော့ဇီအား ကျောပေါ်တွင် ထမ်းပိုးလာပြီး ကျွန်ုပ်တို့သည် မြေမျက်နှာပြင်ဆီသို့ ဦးတည်လာခဲ့ကြသည်။ ကျွန်ုပ်ကတော့ သူတော်စင်ဘွားဘွား (ရော့ဇီ) ကို ကျွန်ုပ် ထမ်းပိုးသင့်ကြောင်း အကြံပြုခဲ့သော်လည်း ဒုတိယထပ်ကို ကျွန်ုပ်၏ ထိုးစစ်စွမ်းရည်မပါဘဲ ဖြတ်သန်းရန် မဖြစ်နိုင်သောကြောင့် ထိုအတွေးကို စွန့်လွှတ်ခဲ့ရသည်။ ထိုသို့သော ယဉ်ကျေးမှုမရှိသူက ရော့ဇီအား ထမ်းပိုးခြင်းကို လက်ခံသင့်မသင့် အတွင်းစိတ်ထဲတွင် ငြင်းခုံခဲ့သော်လည်း မည်သူကမှ မဆန့်ကျင်ခဲ့ကြချေ— ရော့ဇီကိုယ်တိုင်ပင် မဆန့်ကျင်ခဲ့။

“ဒီလောက် ဒုက္ခရောက်အောင် လုပ်မိလို့ တောင်းပန်ပါတယ်၊ တောလ်ဟန်းဒ် ဆရာ” ဟု သူမက ပြောသည်။
“စိတ်မပူနဲ့ကွာ။ တစ်ခါတစ်လေတော့လည်း ငါလည်း ကူညီရမှာပေါ့။”
“ကျွန်မက နံစော်နေတာ မဟုတ်ဘူးမလား။ ရူဒီ အန်ထွက်သွားလောက်အောင် ဆိုတော့ အတော်ဆိုးမှာပဲလို့ ထင်တယ်။”
“ဟားဟား!” ထိုလူပုကြီးက ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။ “ဒီလောက်လေးကို မခံနိုင်ရင်တော့ ငါ စွန့်စားသူလို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် မခေါ်နိုင်ဘူးပေါ့!”

ကျွန်ုပ်တို့ လမ်းလျှောက်နေစဉ် နောက်မှနေ၍ နားထောင်နေမိသည်။ သူတို့နှစ်ဦးသည် အချိန်အတော်ကြာ အတူတူ ခရီးသွားခဲ့ကြသည်ဟု ကျွန်ုပ်ကို ပြောပြထားသည်။ သူတို့စကားပြောပုံအရ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် နက်ရှိုင်းစွာ ယုံကြည်မှုရှိကြောင်း ကျွန်ုပ် ပြောနိုင်သည်။ ကျွန်ုပ်၏ ရင်ထဲတွင် မနာလိုစိတ် တဖျပ်ဖျပ် တောက်လာသည်။ ထိုမနာလိုစိတ်က ကျွန်ုပ်ကို စကားပြောရန် တွန်းအားပေးလိုက်သည်။

“ဆရာမ… ကျွန်တော် အန်ထွက်သွားတာက ဆရာမက နံစော်နေလို့ မဟုတ်ဘူးဆိုတာ သိပါတယ်နော်။” ရော့ဇီက ကျွန်ုပ်ကို လှည့်ကြည့်ပြီးနောက် မျက်လုံးများကို ချက်ချင်း လွှဲဖယ်သွားသည်။

“ဒါဆို… ဒါဆို မင်းဘာလို့ အန်ထွက်သွားတာလဲ” ဟု သူမက မေးသည်။
“ဆရာမကို နောက်ဆုံးတွေ့ရတော့မယ်ဆိုတဲ့ ပျော်ရွှင်မှုနဲ့ ဆရာမက ကျွန်တော့်ကို မမှတ်မိဘူးဆိုတဲ့ စိတ်ပျက်မှုကြားမှာ ညပ်မိပြီး ဗိုက်တွေ ထုံးသွားတာပါ” ဟု ကျွန်ုပ်က ဖြေလိုက်သည်။
“မမှတ်မိတာ မဟုတ်ပါဘူး။ ရှေးတုန်းက ချစ်စရာ ရူဒီလေးနဲ့ အခု လက်ရှိ မင်းကို ဆက်စပ်မတွေးနိုင်ခဲ့တာပါ” ဟု သူမက တိုးတိုးလေး ပြန်ပြောပြီး နှုတ်ဆိတ်သွားသည်။

“…”

စကားပြောချိန် တိုတောင်းသော်လည်း ကာလအတန်ကြာပြီးမှ သူမ၏ အသံကို ပထမဆုံးအကြိမ် ကြားလိုက်ရခြင်းက ကျွန်ုပ်အား ကောင်းကင်ဘုံဆီသို့ တည့်တည့် ပျံတက်သွားနိုင်လောက်သည့် ပျော်ရွှင်မှုကို ဖြည့်ဆည်းပေးလိုက်သည်။

ကျွန်ုပ်တို့၏ တည်းခိုခန်းစောင့် အဖွဲ့သည် ရော့ဇီ ပြန်ရောက်လာသောအခါ ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်သွားကြသည်။ အကြောင်းမှာ ဝင်္ကပါကို စတင်ရှာဖွေခဲ့သည့်အချိန်ကတည်းက သူတို့ ကြုံဖူးသမျှတွင် ပထမဆုံး သတင်းကောင်း ဖြစ်နေသောကြောင့် ဖြစ်နိုင်သည်။ ဟုတ်ပါသည်၊ သူတို့ကိုယ်တိုင် တူးထားသော တွင်းကို ကျွန်ုပ်တို့က ပြန်ဖြည့်ပေးခဲ့ရုံသာ ဖြစ်သော်လည်း ကျွန်ုပ် ထိုအကြောင်းကို ထုတ်ပြောမည် မဟုတ်ပါ။ မည်သို့သော အခြေအနေမျိုးတွင်မဆို ဤအရာသည် ပျော်ရွှင်ဖွယ် အခါသမယတစ်ခု ဖြစ်သည်။

လီလီယာက ရော့ဇီအား ရေချိုးခန်းဆီသို့ ချက်ချင်း ချော့ခေါ်သွားသည်။ ထိုအတောအတွင်း သူမအတွက် ကျွန်ုပ် လုပ်ပေးနိုင်မည့်အရာ တစ်စုံတစ်ရာ ရှိကောင်းရှိနိုင်မည်ဟု မျှော်လင့်ကာ သူမ၏ အခန်းအပြင်ဘက်တွင် ကျွန်ုပ် ဝဲပျံနေမိသည်။ သို့သော် ဗီအဲရာက ကျွန်ုပ်ကို မောင်းထုတ်လိုက်သည်။ သူမက မိန်းကလေးတစ်ယောက် ရေချိုးနေချိန် သူမ၏ အခန်းအနီးသို့ ချဉ်းကပ်ခြင်းသည် ရိုင်းရာကျသည်ဟု ပြောသည်။ သေချာသည်မှာ ကျွန်ုပ်တွင် ဆိုးရွားသော ရည်ရွယ်ချက်များ မရှိပါ။ ကျွန်ုပ် သူမအတွက် တတ်နိုင်သလောက် လုပ်ပေးချင်ရုံမျှသာ ဖြစ်သည်။

ကျွန်ုပ် ဆိုလိုသည်မှာ အမှန်တကယ်ပါ။ တကယ်ပါ။

ဟုတ်ပါသည်၊ ကျွန်ုပ်တွင် ယခင်က အပြစ်တစ်ခု ရှိခဲ့ပါသည်။ သို့သော် ဤတစ်ကြိမ်မှာ လုံးဝအပြစ်ကင်းပါသည်။

ကျွန်ုပ်၏ ကိစ္စကို ခုခံချေပဖို့ စဉ်းစားခဲ့သော်လည်း လက်လျှော့ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ ကောင်းပါပြီ။ ဒါက ကျွန်ုပ်ပဲလေ။ ကျွန်ုပ် ဘေးဘက်သို့ ရုတ်တရက် လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး သူမ၏ အဝတ်အစားများ ထိုင်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရပါက၊ ကျွန်ုပ်၏ လက်က ချော်ထွက်သွားကာ အပေါ်ဆုံးတွင် စည်းထားသော သေးငယ်ဖြူဖွေးသည့် အထည်လေးကို အိတ်ထဲသို့ ထည့်မိမည် မဟုတ်ကြောင်း အာမခံချက်မရှိပါ။ ကျွန်ုပ်၏ ကာမဂုဏ်ဆန်သော အပိုင်းကို အခွင့်အရေး မပေးနိုင်ပါ။ အခုအချိန်တွင် ကျွန်ုပ်၏ ခံစားချက်များသည် ဖြူစင်နေဆဲပင် ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် တကယ်တော့ ကောင်းပါသည်။

ရော့ဇီ အားအင်ပြန်ပြည့်ရန် အချိန်ပေးဖို့ ရက်အနည်းငယ် ကျွန်ုပ်တို့ အနားယူမည်ဖြစ်သည်။ သို့သော် သူမသည် စွန့်စားသူတစ်ဦးဖြစ်သည်။ သူမတွင် ပြင်းထန်သော ဒဏ်ရာများ မရှိသလို၊ အကူအညီမပါဘဲ လမ်းလျှောက်နိုင်လောက်အောင် ခွန်အားရှိနေဆဲဖြစ်ကာ ကောင်းမွန်သော အစားအစာနှင့် နူးညံ့သော အိပ်ရာတစ်ခုသာ ရှိပါက မကြာမီ ပုံမှန်အတိုင်း ပြန်ဖြစ်လာမည်ဟု ကျိန်ဆိုခဲ့သည်။ အရာအားလုံးသည် ချောမွေ့သွားမည့်ပုံပင်။

သို့သော် ကျွန်ုပ်သည် သူမ၏ရှေ့မှောက်တွင် အမှားလုပ်မိပြီး ရှက်ဖွယ်ကောင်းစွာ ပြုမူမိခဲ့သည့်အချက်ကို ကျော်လွန်မတွေးနိုင်ဖြစ်နေသည်။ သူမက ကျွန်ုပ်အပေါ် စိတ်ကုန်မသွားစေဖို့ မျှော်လင့်မိသည်။ အန်ထွက်ခြင်းသည် မလေးစားသလို ဖြစ်နိုင်သော်လည်း ကျွန်ုပ်မှာ အလွန်အမင်း တုန်လှုပ်သွားခြင်းသာ ဖြစ်သည်။ ကျွန်ုပ်တို့ ကွေကွင်းနေသည့် တစ်ချိန်လုံးလုံး သူမအကြောင်းကို ဘယ်တုန်းကမှ မမေ့ခဲ့ပါ။ သူမက ကျွန်ုပ်ကို မေ့နေလိမ့်မည်ဟု တွေးမိခြင်းက… အလွန်အမင်း လွှမ်းမိုးသွားသည်။

ထိုသို့ဆိုလျှင် ဆီလ်ဖီကလည်း ကျွန်ုပ်က သူမကို ပထမဆုံးအကြိမ် တွေ့သလို ပြုမူခဲ့သောအခါ တုန်လှုပ်သွားသည်ဟု ပြောခဲ့ဖူးသည်။ ထိုအချိန်ကလည်း သူမလည်း အလားတူ ခံစားခဲ့ရမည်လားဟု ကျွန်ုပ် တွေးမိသည်။ အိမ်ပြန်ရောက်သည့်အခါ သူမကို တောင်းပန်ရလိမ့်မည်။

ရော့ဇီသည် တစ်ရက်လုံးလုံး အိပ်နေခဲ့သည်။ သူမသည် မိစ္ဆာကောင်များပြည့်နှက်နေသော ဝင်္ကပါထဲတွင် တစ်လကြာ နေထိုင်ခဲ့ရသည်ကို ထည့်တွက်လျှင် သူမကို ကျွန်ုပ် တကယ်ပင် အပြစ်မတင်နိုင်ပါ။ သူမနိုးလာသောအခါ ပထမဆုံး မင်္ဂလာနံနက်ခင်း ဆုတောင်းခွင့်ရရန် ကျွန်ုပ်သည် သူမ၏ အခန်းတံခါးရှေ့တွင် လေလွင့်နေခဲ့သော်လည်း လီလီယာက ကျွန်ုပ်ကို မောင်းထုတ်သွားခဲ့သည်။ သူမ အေးချမ်းစွာ အိပ်စက်နေသော မျက်နှာကို တစ်ချက် လှမ်းကြည့်ခွင့်ရလိုက်သည်။ သူမ မကြာမီ နာလန်ထူလာစေရန် မျှော်လင့်ကာ ထိုအတိုင်းပင် ထားရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

ဒုတိယနေ့တွင် ရော့ဇီသည် အိပ်ရာထဲမှ ခုန်ထွက်လာသည်။ နေ့လယ်စာစားချိန် အတိအကျပင်။ သူမသည် စက်ရုပ်တစ်ရုပ်ကဲ့သို့ တောင့်တောင့်ကြီး လှုပ်ရှားရင်း ကျွန်ုပ်တို့ စားသောက်နေသည့် စားပွဲဆီသို့ ချီတက်လာခဲ့သည်။

“မင်္ဂလာနံနက်ခင်းပါ၊ ဆရာမ။”
“ဟုတ်။ မင်္ဂလာနံနက်ခင်းပါ၊ ရူဒီ— ဆိုလိုတာက ရူဒီးယပ်စ် ဆရာ။”

ကျွန်ုပ်အပါအဝင် စားပွဲတွင် လေးယောက်ရှိသည်။ အခြားသူများမှာ အယ်လီနာလစ်ဇ်၊ ပေါလ်နှင့် တောလ်ဟန်းဒ်တို့ ဖြစ်ကြသည်။ ဂီးစ်နှင့် ကျန်သုံးယောက်မှာ ဈေးဝယ်ထွက်နေကြသည်။ ကျွန်ုပ်တို့အဖွဲ့၏ ဖွဲ့စည်းပုံမှာ ဝင်္ကပါထိုးဖောက်ရေးအဖွဲ့သည် မြို့ထဲတွင်ရှိစဉ် တစ်ချိန်လုံး အနားယူပြီး စောင့်ဆိုင်းရေးအဖွဲ့က ထိုအတောအတွင်း အလုပ်ကိစ္စများ လုပ်ဆောင်ပေးသည်။ ဂီးစ်သည် ဝင်္ကပါထိုးဖောက်ရေးအဖွဲ့ထဲမှ ဖြစ်သော်လည်း အကြောင်းတစ်စုံတစ်ရာကြောင့် စောင့်ဆိုင်းရေးအဖွဲ့ကို ကွပ်ကဲနေခဲ့သည်။ သူသည် တကယ့်ကို အလုပ်ကြိုးစားသူပင်။ စွန့်စားသူဘဝမှ အနားယူပြီး အုပ်ချုပ်ရေးမှူးအဖြစ် လုပ်သင့်ပေသည်။

“အားလုံးပဲ…”

ထိုနေရာတွင် ရှိနေသူအားလုံးက ရော့ဇီဆီသို့ မျက်လုံးများ လှည့်သွားကြသည်။

နူးညံ့သိမ်မွေ့စွာဖြင့် သူမသည် ကျွန်ုပ်တို့တစ်ဦးချင်းစီကို အကဲခတ်ကြည့်ကာ ထို့နောက် ခေါင်းငုံ့လိုက်သည်။ “အားလုံးကို ဒုက္ခရောက်အောင် လုပ်မိလို့ တောင်းပန်ပါတယ်၊ ဒါပေမယ့် ကျွန်မ တကယ်ပဲ အဆင်ပြေသွားပါပြီ။”

လူတွေရဲ့ တုံ့ပြန်မှုက အမျိုးမျိုးပင်။ သူမ၏ ပခုံးကို လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ဖက်ကာ “မင်း အဲဒါကို စိတ်ပူစရာမလိုဘူး” ဟု ပြောသူတစ်ယောက် ရှိသည်။ ခေါင်းညိတ်ကာ “ပြဿနာမရှိဘူး” ဟု ပြောသူတစ်ယောက် ရှိသည်။ အရက်တစ်ငုံ မော့ချပြီးနောက် သူမဆီသို့ ပုလင်းတစ်လုံး တွန်းပို့သူတစ်ယောက် ရှိသည်။ နောက်ဆုံးတွင် သူမပြန်လာသည့်အတွက် စိတ်လှုပ်ရှားမှုများ လွှမ်းမိုးနေသူ ကျွန်ုပ် ရှိသည်။

“ကဲ… ကျေးဇူးတင်ချင်ရင်တော့ ရူဒီကို ကျေးဇူးတင်လိုက်။ သူသာ ‘အဖေ၊ ဘုရားသခင်ကို အနီးအနားမှာ သတိချပ်မိတယ်’ လို့ ဗလုံးဗထွေးပြောပြီး ရှေ့ကိုပြေးမလာခဲ့ရင်၊ နံရံတွေကို ထိုးဖောက်မလာခဲ့ရင် မင်းကိုငါတို့ ရှာတွေ့မှာ မဟုတ်ဘူး” ဟု ပေါလ်က ပြောသည်။

ပေါလ်က ထိုသို့ပြောလိုက်သည့်အခါ ကျွန်ုပ်အား စိတ်မနှံ့သူတစ်ယောက်လို ပုံပေါက်သွားစေသော်လည်း တတိယထပ်ကို ဖြတ်သန်းစဉ် ရော့ဇီ ဘယ်နေရာတွင် ရှိနေသည်ကို ကျွန်ုပ် အတိအကျနီးပါး သိခဲ့သည်။ သူမ ဒုက္ခရောက်နေသည်ဟူသော ခံစားချက်လည်း ရှိခဲ့သည်။ အရေးပေါ် အခြေအနေက လျင်မြန်မှု လိုအပ်သည်ကို သိရှိကာ ဥမင်လိုဏ်ခေါင်းများ ပြိုကျနိုင်သည့် အန္တရာယ်ကို ဂရုမစိုက်ဘဲ သူမ၏ အသံရှိရာဆီသို့ တည့်တည့် ဦးတည်သွားခဲ့သည်။ နံရံတစ်ခုနှင့် ထိပ်တိုက်တွေ့တိုင်း တုံ့ဆိုင်းခြင်းမရှိဘဲ ဖောက်ထွင်းဖြတ်သန်းခဲ့သည်။

သူမ ဒုက္ခရောက်နေသည်ကို ကျွန်ုပ် ဘယ်လိုသိခဲ့သလဲ မသိခဲ့ပါ။ သိရုံမျှသာ။ ၎င်းသည် ကျွန်ုပ်နှင့် ရော့ဇီကြားက နှောင်ကြိုးက ကျွန်ုပ်တို့ကို အတူတကွ ဆွဲဆောင်နေခြင်းပင်၊ ကျွန်ုပ် သေချာပါသည်။ အင်း။ ဟီတိုဂါမီက ဝင်ရောက်စွက်ဖက်ခဲ့သည့် ဖြစ်နိုင်ခြေ အနည်းငယ်ရှိသော်လည်း ထိုအချက်ကို ကျွန်ုပ် လျစ်လျူရှုမည်။ ကျွန်ုပ် ယုံကြည်သော နတ်ဘုရားတစ်ဆူသာ ရှိသည်။

စောင့်၊ ဆိုလိုတာက ဘုရားသခင်က ကျွန်ုပ်ကို ထိုနေရာသို့ လမ်းပြခဲ့တာလား။ ထိုသို့ဆိုလျှင် ထူးဆန်းစရာ ဘာမှ မရှိတော့ပါ။

ကျွန်ုပ် ဤကဲ့သို့သော အတွေးများဖြင့် နစ်မြုပ်နေစဉ် ရော့ဇီက ကျွန်ုပ်ဘက်သို့ လှည့်ကာ ခေါင်းတစ်ခါ ထပ်ငုံ့လိုက်သည်။ “အင်း… ရူဒီးယပ်စ် ဆရာ… ကျွန်မ ပြောချင်တာက အင်း… ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။”

ရော့ဇီက ကျွန်ုပ်အပေါ် အေးစက်စက်နှင့် ခပ်ခွာခွာနေသလို ဘာကြောင့် ခံစားရသနည်း။ မဟုတ်ပါ၊ ဤခံစားချက်ကို ကျွန်ုပ် သိပါသည်။ ကျောင်းတွင် သင်ယူခဲ့ဖူးသည်။

ကျွန်ုပ်၏ နာမည်ကြောင့်ပင်။ သူမက ကျွန်ုပ်၏ နာမည်ကို ခေါ်ပုံပင်။ သူမက ကျွန်ုပ်ကို သူစိမ်းတစ်ယောက်လို “ဆရာ” တပ်၍ ခေါ်နေသည်။

“စိတ်မပူပါနဲ့” ဟု ကျွန်ုပ်က ပြောသည်။ “ဘယ်သူမဆို လုပ်မှာပါ။ ပိုအရေးကြီးတာက ကျွန်တော့်ကို ရူဒီလို့ပဲ ခေါ်ပါ၊ ဆရာမ။”

ရော့ဇီက ခေါင်းငုံ့ကာ “ဒါပေမယ့်… ဒါပေမယ့် ကျွန်မ အဲဒီလိုခေါ်ရင် ရင်းနှီးလွန်းရာ မကျဘူးလား” ဟု တိုးတိုးလေး ပြောသည်။

“ဘာလို့လဲ။ ကျွန်တော်တို့က ရင်းနှီးပါတယ်။ ကျွန်တော့်ရဲ့ ဆရာမကိုယ်တိုင်က ကျွန်တော့်ကို ‘ရူဒီးယပ်စ် ဆရာ’ လို့ ခေါ်ရမယ်ဆိုရင် ကျွန်တော့် အဖေကိုလည်း အဲဒီလိုပဲ ခေါ်ခိုင်းရတော့မယ်။”

“ဟေ့… ငါ ဘာလို့ အဲဒါကို လုပ်ရမှာလဲ”

ကျွန်ုပ်သည် ပေါလ်၏ ကန့်ကွက်မှုကို လျစ်လျူရှုလိုက်သည်။ “ဆရာမက ကျွန်တော့်ကို အရင်ကလိုပဲ ချစ်ခင်စွာနဲ့ ‘ရူဒီ’ လို့ ခေါ်စေချင်ပါတယ်။ နှစ်တွေ ဘယ်လောက်ပဲ ကြာကြာ… ကျွန်တော်က ရော့ဇီ မီဂါးဒီးယားကို ကျွန်တော့်ရဲ့ ဆရာမအဖြစ် အမြဲတမ်း ရိုသေလေးစားနေမှာပါ။”

ရော့ဇီသည် မျက်လုံးများကို အကြိမ်ပေါင်းများစွာ ပုတ်ခတ်ပုတ်ခတ် လုပ်လိုက်သည်။ အကြောင်းပြချက်တစ်ခုခုကြောင့် သူမ၏ ပါးပြင်များမှာ နီမြန်းနေသည်။ သူမ ဖျားနေသလား။ ရုတ်တရက် သူမသည် သူမ၏ ပါးပြင်များကို ဖြောင်းခနဲ ရိုက်လိုက်သည်။ “ဟုတ်ပါတယ်။ မင်းပြောတာ မှန်တယ်… ရူဒီ။”

“ဟုတ်၊ အဲဒါ အကောင်းဆုံးပဲ။”

သူမသည် ကျွန်ုပ်ကို ကြည့်ရင်း ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အထင်သေးသည့် အပြုံးတစ်ပွင့် ပြုံးပြလိုက်သည်။ သူမ၏ ပါးပြင်များမှာ အနည်းငယ် ပန်းရောင်သန်းနေဆဲပင်။ “ဒါတွေအားလုံး ဘေးဖယ်ထားလိုက်ရင် မင်း တကယ်ကို ကြီးလာပြီနော်။”

“ကျွန်တော်က လူသားတစ်ယောက်ပါ၊” ဟု ကျွန်ုပ်က သူမအား သတိပေးလိုက်သည်။ “ဒါပေမယ့် ဆရာမကတော့ ပြောင်းလဲသွားပုံ မပေါ်ဘူး။”

“ဟုတ်တယ်၊ အရင်ကလိုပဲ ပုပုလေးပါပဲ။”

“ဆရာမ ထင်သလောက်တော့ ပုတယ်လို့ ကျွန်တော် မထင်ဘူး။”

“အိုး… တကယ်လား”

ဤအရာက အမှတ်တရများစွာကို ပြန်လည်ပေါ်ထွက်စေသည်။ ကျွန်ုပ်၏ မျက်လုံးများကို မှိတ်ထားလိုက်လျှင် ၎င်းတို့အားလုံးကို ပြန်လည်မှတ်မိနိုင်သည်။ သူမက ကျွန်ုပ်အား ပထမဆုံးနေ့တွင် မှော်ပညာ သင်ပေးခဲ့ပုံ၊ ကျွန်ုပ်၏ ကိုးကွယ်ရာအရာကို ရရှိခဲ့သောနေ့၊ သူတော်စင်အဆင့် မှော်ပညာကို သင်ပေးခဲ့သောနေ့၊ နှုတ်ဆက်ခဲ့သောနေ့၊ နှင့် စာများအပြန်အလှန်ပို့ခဲ့သော နေ့များ။ အမှတ်တရတိုင်းသည် ကျွန်ုပ်အတွက် တန်ဖိုးမဖြတ်နိုင်သော အရာများဖြစ်သည်။

“ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ အဲဒါ အံ့မခန်းမှော်ပညာပဲ” ဟု ရော့ဇီက ပြောသည်။ “ငါ့မရှိတဲ့အချိန်မှာ မင်း လေ့ကျင့်တာကို အတော်လေး ဆက်လုပ်ခဲ့တာပဲ။ အဲဒါ ဧကရာဇ်အဆင့် ရေမှော်လား။”

“ဘယ်စာလုံးကို ဆရာမ ပြောတာလဲ” ဟု ကျွန်ုပ်က မေးသည်။ ကျွန်ုပ် ဧကရာဇ်အဆင့် တစ်ခုခုကို သုံးခဲ့သည်ဟု အတော်လေး သေချာနေသော်လည်း။

“မင်း ငါ့ကို ကယ်တင်တုန်းက သုံးခဲ့တဲ့ မှော်ပညာလေ။ အဲဒီ စွမ်းအား၊ အဲဒီ အမြန်နှုန်းနဲ့ အကွာအဝေး။ အံ့ဩစရာ မှော်ပညာပဲ။ အဲဒါ ငါကြားဖူးတဲ့ ဧကရာဇ်အဆင့် မှော်ပညာ၊ ‘အကြွင်းမဲ့ သုည’ (Absolute Zero) မဟုတ်လား။”

မဟုတ်ပါ။ ၎င်းမှာ ရိုးရိုး ‘နှင်းခဲနိုဗာ’ (Frost Nova) သာဖြစ်သည်။ ကျွန်ုပ်တို့ ဒုတိယထပ်ကို ဖြတ်သန်းစဉ် တောလ်ဟန်းဒ်က ရော့ဇီ အသုံးပြုခဲ့သည့် မှော်ပညာနှင့် ၎င်းမည်မျှ ထိရောက်ကြောင်း ကျွန်ုပ်ကို ပြောပြခဲ့သည်။ ကျွန်ုပ်က ၎င်းကို ရိုးရှင်းစွာ တုပခဲ့ခြင်းသာ ဖြစ်သည်။

သို့သော် ယခုတွင် ရော့ဇီ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ‘ဘယ်လိုလဲ၊ ငါမှန်တယ် မဟုတ်လား’ ဟု ပြောနေသည့်ပုံစံ ပေါ်နေသည်။ သူမကို ပြင်ဆင်ပြောရန်၊ မပြောရန် ကျွန်ုပ် တုံ့ဆိုင်းနေမိသည်။ သူမသည် ရေမှော်ပညာ အထူးကျွမ်းကျင်သူတစ်ဦးဖြစ်သည်။ ကျွန်ုပ်၏ စာလုံးကို သူမ မှားယွင်းစွာ အဓိပ္ပာယ်ကောက်မိကြောင်း သိရှိသွားပါက သူမအား အရှက်ရစေနိုင်သည်။ ဤနေရာတွင် မေတ္တာဖြူစွာဖြင့် လိမ်ညာခြင်းသည် သင့်လျော်မည်လား။

ဟုတ်ပါသည်၊ သို့သော် ကျွန်ုပ် ချက်ချင်း အထင်အရှား ဖြစ်သွားလိမ့်မည်။ ဟုတ်ကဲ့ဟု ပြောပြီး နောက်မှ လျှို့ဝှက်စွာ အမှန်တရားကို ပြောပြခြင်းက အကောင်းဆုံး နည်းလမ်းဖြစ်နိုင်သည်။ သို့သော် ကျွန်ုပ် ထိုသို့လုပ်ပြီး သူမက အဆိုးဘက်မှ တုံ့ပြန်ပါက မည်သို့နည်း။ ကျွန်ုပ်၏ ‘ကျောက်တုံးအမြောက်’ (Stone Cannon) သည် ဧကရာဇ်အဆင့် စာလုံးတစ်ခုနှင့် စွမ်းအားတူညီသော်လည်း ထိုထက်များစွာ နိမ့်ကျသော အဆင့်ရှိသည့် မှော်ပညာဖြစ်သည်။

ဟမ်၊ ဘယ်လိုဖြေရမလဲ။

“နိုး… အဲဒါ Frost Nova ပါကွာ။ မင်းသုံးတာထက် စွမ်းအားပိုထည့်ထားတာပါ” ဟု ကျွန်ုပ် တုံ့ဆိုင်းနေစဉ် တောလ်ဟန်းဒ်က ကျွန်ုပ်၏ နေရာတွင် အခွင့်ယူ၍ ဖြေလိုက်သည်။ မလိုအပ်ဘဲ ဝင်ပြောခြင်းပင်။ ကျွန်ုပ် တစ်ခုခုဖြင့် နောက်ဆက်တွဲ ပြောသင့်သည်၊ မဟုတ်ပါက—

“အိုး… ဒါဆို အဲဒါပဲပေါ့။ ကျွန်မ တောင်းပန်ပါတယ်။”

“တကယ်ပြောရရင် ရော့ဇီ၊ မင်း လုံးဝ မပြောင်းလဲဘူးကွ။ ဒါပေမယ့် ရူဒီးယပ်စ်က ဧကရာဇ်အဆင့် မှော်ပညာကို သုံးတာ ငါ့အတွက်တော့ လုံးဝ မထူးဆန်းဘူးဆိုတဲ့ မင်းရဲ့အမြင်ကို ငါသဘောတူတယ်နော်” ဟု အယ်လီနာလစ်ဇ်က တစ်စက္ကန့်မျှ မဆိုင်းမတွဘဲ ရော့ဇီကို ထောက်ခံရန် ဝင်ပြောလိုက်သည်။ “ဘာလို့လဲဆိုတော့ သူက မှော်တက္ကသိုလ်မှာ စွမ်းအားအရှိဆုံး မှော်ဆရာအဖြစ် သတ်မှတ်ခံထားရတာလေ။”

နောက်ဆုံးမှတ်ချက်က မလိုအပ်ဘဲ ဖြစ်သွားသော်လည်း။

လူတိုင်း၏ မျက်လုံးများသည် ကျွန်ုပ်အပေါ်သို့ စုစည်းကျရောက်လာသည်။ ကောင်းပြီ၊ ဤသည်က ကျွန်ုပ်၏ အခွင့်အရေးပင်။

“ကျွန်တော့်ရဲ့ လက်ရှိ စွမ်းရည်တွေအားလုံးဟာ ဆရာမရဲ့ လမ်းညွှန်မှုကြောင့်ပါ” ဟု ကျွန်ုပ်က ယုံကြည်မှုအပြည့်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

ရော့ဇီ၏ မျက်လုံးများသည် သံသယဖြင့် ကျဉ်းမြောင်းသွားသည်။ “ရူဒီ… မင်း အဲဒါကို ဆက်ပြောနေတာ ငါကြားနေရတယ်၊ ဒါပေမယ့် ဒါ တကယ်မှန်တယ်လို့ မင်း ရိုးရိုးသားသားကို ထင်နေတာလား။”

“ဟုတ်ပါတယ်။”

ရော့ဇီ၏ သင်ကြားမှုများသည် ကျွန်ုပ်၏ အခြေခံအုတ်မြစ်ဖြစ်သည်။ “အပြင်သွားပြီး လူတွေနဲ့ စကားပြောပါ၊” “မလိုမုန်းထားမှုမရှိဘဲ အခြားသူတွေနဲ့ အဆင်ပြေအောင် ကြိုးစားပါ၊” နှင့် “အမြဲတမ်း အကောင်းဆုံး ကြိုးစားပါ။” ထိုစကားများသည် ကျွန်ုပ်၏ အတွင်းနက်ရှိုင်းဆုံးတွင် အမြစ်တွယ်နေခဲ့သည်။ ၎င်းတို့ကြောင့်သာ ဥပမာအားဖြင့် ရုဂျာ့ဒ်နှင့် ကျွန်ုပ်၏ ဆက်ဆံရေးကို တည်ဆောက်နိုင်ခဲ့သည်။

ဟုတ်ပါသည်၊ ထိုသွန်သင်ချက်များအတိုင်း အသက်မရှင်နိုင်သော အချိန်များလည်း ရှိခဲ့သော်လည်း ၎င်းမှာ အခြားကိစ္စတစ်ခုဖြစ်သည်။ လူသားများသည် အချိန်တိုင်းတွင် ၎င်းတို့၏ အပြည့်အဝ စွမ်းရည်အတိုင်း အသက်ရှင်နိုင်စွမ်း မရှိကြပါ။ အရေးကြီးသည်မှာ သင်သည် သင်၏ စံနှုန်းများအတိုင်း အမြဲတမ်း အောင်မြင်စွာ အသက်ရှင်နိုင်သည်ဖြစ်စေ မဟုတ်သည်ဖြစ်စေ၊ ၎င်းတို့ကို သင်ကမ္ဘာကို ချဉ်းကပ်ပုံ၏ သော့ချက်အဖြစ် သင်ပြုလုပ်သည်ဖြစ်စေ ဆိုသည်ကသာ ဖြစ်သည်။

“မင်းက မင်းဘာသာ တိုးတက်လာတာ။ ငါ့ရဲ့ သင်ကြားမှု လုံးဝမပါဘဲနဲ့” ဟု ရော့ဇီက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အထင်သေးသည့် အပြုံးကို ပေးလိုက်သည်။ “မင်းက မယုံနိုင်စရာ လူတစ်ယောက်အဖြစ် ကြီးပြင်းလာခဲ့တယ်။ ဝင်္ကပါထဲမှာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပိတ်မိသွားတဲ့ ငါ့လို ဖင်လေးတစ်ကောင်နဲ့ လုံးဝ ဆန့်ကျင်ဘက်ပဲ။”

သူမသည် စားပွဲပေါ်သို့ ဒိုင်ခနဲ ရှေ့သို့ ပြိုကျလာသည်။ ဆံပင်များ ဝဲထွက်လာသည့် ဦးရေပြားပေါ်က နေရာလေးကို ကျွန်ုပ် မြင်နိုင်သည်၊ ယင်းမှာ ချစ်စရာလေးပင်။

“ဆရာက အံ့မခန်းပဲ၊ တပည့်လည်း အံ့မခန်းပဲ။ ဒီထက်ပိုကောင်းတာ ဘာရှိနိုင်မလဲ” ဟု ပေါလ်က ပြောသည်။

ကောင်းစွာ ပြောဆိုလိုက်သည်။ လုံးဝ မှန်ကန်ပါသည်။ ကျွန်ုပ်သည် အထူးတလည် ထူးချွန်သူမဟုတ်သော်လည်း ရော့ဇီသည် ဧကန်မုချ အံ့သြဖွယ်ရာ ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦး ဖြစ်သည်။ သို့ဆိုလျှင် သူမသည် ကျဉ်းမြောင်းသော ကဏ္ဍအနည်းငယ်တွင် သူမ၏ တပည့်ကို ရှုံးနိမ့်သွားသည်က ဘာဖြစ်သွားသနည်း။ ထိုအရာသည် လူတစ်ဦးအနေဖြင့် သူမ၏ တန်ဖိုး၏ ညွှန်ပြချက်မဟုတ်ပါ။

“မင်းသာ ငါတို့နဲ့အတူ မရှိခဲ့ရင် ငါတို့ ဒီမှာ ရှိနေမှာ မဟုတ်ဘူး။ နည်းနည်းလောက် ယုံကြည်မှုရှိစမ်းပါ” ပေါလ်၏ စကားများက ရော့ဇီ၏ စိတ်ဓာတ်ကို မြှင့်တင်ပေးလိုက်ပုံရသည်။ သူမသည် မတ်တတ်ထိုင်လိုက်ပြီး ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

ထို့နောက် ဂီးစ် ပြန်ရောက်လာပြီး ကျွန်ုပ်တို့သည် အစည်းအဝေး ဆက်လက်ပြုလုပ်ကြသည်။ စောင့်ဆိုင်းရေးအဖွဲ့ အပါအဝင် ကျွန်ုပ်တို့အားလုံး အတူတကွ စုရုံးထိုင်နေကြသည်။

“ရော့ဇီရဲ့ အခြေအနေကို စောင့်ကြည့်မယ်လို့ ငါပြောခဲ့တယ်၊ ဒါပေမယ့် သုံးရက်နေရင် ငါတို့ ပြန်ဝင်ဖို့ ငါစဉ်းစားနေတယ်” ဟု ဂီးစ်က ကြေညာသည်။

“နည်းနည်းတော့ အဆောတလျင်ဆန်မနေဘူးလား” ဟု ပေါလ်က မေးသည်။

ထိုသို့မထင်ရသော်လည်း ဝင်္ကပါထဲသို့ ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်ခြင်းသည် လူကို တကယ်ပင် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်စေသည်။ အထူးသဖြင့် တယ်လီပို့တေးရှင်း ဝင်္ကပါကဲ့သို့ ထောင်ချောက်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး တိုက်ပွဲဝင်နေစဉ်တွင်ပင် သင်ခြေလှမ်းတိုင်းကို အမြဲမပြတ် ကြည့်ရှုရန် အတင်းအကျပ် ခိုင်းစေသော ဝင်္ကပါမျိုးဖြစ်သည်။ နောက်တန်းမှ ကျွန်ုပ်ကဲ့သို့သူတစ်ယောက်အတွက်တောင် ပင်ပန်းသည်ဆိုလျှင် ရှေ့တန်းစစ်သည်များမှာ ပို၍ပင် လေးလံသော ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးကို ထမ်းရွက်ရသည်။

“ရော့ဇီအတွက် တတ်နိုင်သမျှ မြန်မြန် ပြန်ဝင်ဖို့က အကောင်းဆုံးပဲ။”

“ဟမ်။ အာ… ဟုတ်တယ်၊ မင်းဆိုလိုတာကို ငါသဘောပေါက်တယ်။ မင်းမှန်တယ်” ပေါလ်က ခေါင်းညိတ်သော်လည်း ကျွန်ုပ် လုံးဝ သဘောမတူနိုင်ပါ။ သူမသည် ယခင်က အသက်အန္တရာယ်နှင့် နီးကပ်ခဲ့သော နေရာကို ပြန်လည်ဝင်ရောက်ရခြင်းသည် ခက်ခဲမည်မဟုတ်လော။

“ဆရာမအတွက် နည်းနည်းလောက် ထပ်ပြီး အနားယူဖို့ လိုအပ်တယ်လို့ ခင်ဗျား မထင်ဘူးလား” ဟု ကျွန်ုပ်က မေးသည်။

“အင်း။ အာ။ ခင်ဗျား မသိနိုင်ဘူး၊ ဘော့စ်” ဟု ဂီးစ်က ရှင်းပြသည်။ “ဒါပေမယ့် ဝင်္ကပါထဲမှာ သေလုနီးပါးဖြစ်တဲ့အခါ၊ မြန်မြန်ပြန်မဝင်ရင် ကျိန်စာသင့်ပြီး ဘယ်တော့မှ ပြန်မဝင်နိုင်တော့ဘူးကွ။”

“ကျိန်စာ။ ဒီလိုအရာမျိုး ရှိတာလား” ဟု ကျွန်ုပ်က သံသယဖြင့် မေးသည်။

“ဟုတ်တယ်ကွ။ ဘာလို့လဲမသိဘူး၊ ဒါပေမယ့် အဲဒီနောက်ပိုင်း ဝင်္ကပါထဲကို ပြန်ဝင်ဖို့ကြိုးစားတဲ့အခါ မင်းရဲ့နှလုံးသားက ကြောက်ရွံ့မှုတွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေပြီး ဘာမှ မလုပ်နိုင်တော့ဘူးကွ။”

အာ၊ ဒါမျိုးကို မန်ဂါထဲမှာ တစ်ခါက ဖတ်ဖူးတယ်။ အထိတ်တလန့် စိတ်ရောဂါတစ်မျိုး၊ အခြားအမည်မှာ ပီဒီ (PD) ဟု ခေါ်သည်။ ၎င်းအတွက် ထိရောက်သော ကုသမှုမှာ သင်ကျရှုံးခဲ့သောအရာကို ချက်ချင်း ပြန်လည်ကြိုးစားရန်ဖြစ်သည်ဟုလည်း ကျွန်ုပ် ကြားဖူးသည်။ ဤကမ္ဘာတွင်လည်း အလားတူပင် မှန်ကန်နေပုံရသည်။

“ထို့အပြင် ခင်ဗျားက စတင်သူလေ၊ ဘော့စ်။ ဖြည်းဖြည်းမှန်မှန် အရှိန်နဲ့ အကြိမ်ကြိမ် ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်တာက ခင်ဗျားအတွက် အတွေ့အကြုံကောင်း ရစေလိမ့်မယ်။”

“ဩော်… ဟုတ်တယ်။ ခင်ဗျားပြောတာ မှန်တယ်။”

ထိုစကားအပြန်အလှန်ပြောဆိုမှုအပြီးတွင် အခြားသူများက ဝင်ရောက်ပြောဆိုလာကြသည်။

“မင်းကို ကုသရေးနဲ့ ထိုးစစ် မှော်ဆရာ နှစ်မျိုးလုံးအနေနဲ့ လုပ်နိုင်ဖို့ အကြံပေးချက်တချို့ ငါပေးနိုင်တယ်” ဟု ရော့ဇီက ပြောသည်။

“သွားလာဖို့ နံရံတွေကို ထိုးဖောက်တဲ့ ရူဒီရဲ့ နည်းလမ်းကို ငါတို့ ထပ်မလုပ်သင့်ဘူး။ လိုဏ်ခေါင်းပြိုကျနိုင်တဲ့ အန္တရာယ်က အရမ်းများတယ်” ဟု ပေါလ်က ပြောသည်။

“မင်းလိုချင်ရင် ငါ မင်းရှေ့ကနေ သွားပေးနိုင်တယ်” ဟု တောလ်ဟန်းဒ်က ပြောသည်။

“ငါစဉ်းစားနေတာ… ပေါလ်နဲ့ ငါ နေရာချင်းလဲကြရင်ကောင်းမလား” ဟု အယ်လီနာလစ်ဇ်က အကြံပြုသည်။

ယခင်က စွန့်စားမှုနှင့် နောက်လာမည့်အကြိမ်ကို ကျွန်ုပ်တို့ မည်သို့ချဉ်းကပ်သင့်သည်နှင့် ပတ်သက်၍ ကျွန်ုပ်တို့၏ အတွေးအမြင်များကို မျှဝေနေစဉ် ဂီးစ်က ကျွန်ုပ်တို့ကို စနစ်တကျ စုစည်းပေးထားသည်။ လူတိုင်းသည် အလွန်အလေးအနက် ထားနေကြသည်။ သူတို့သည် ထိုထက်ပို၍ ရွှင်လန်းနေလိမ့်မည်ဟု ကျွန်ုပ်ထင်ခဲ့သော်လည်း ထိုသို့မဟုတ်ခဲ့ပါ။ အားနည်းနေသော်လည်း သူတို့သည် S-အဆင့် အဖွဲ့တစ်ခု ဖြစ်နေဆဲပင်။

ကျွန်ုပ်၏ ပထမဆုံး ဝင်္ကပါနှင့် ပတ်သက်၍ ကျွန်ုပ်၏ အမြင်ကို မေးမြန်းသည့်အခါ ဖြေကြားခြင်းမှလွဲ၍ ဤအစည်းအဝေးတွင် ကျွန်ုပ်အတွက် ထည့်ဝင်ပြောဆိုစရာ အနည်းငယ်သာ ရှိသည်။ သူတို့သည် ကျွမ်းကျင်သူများ။ ကျွန်ုပ်သည် အပျော်တမ်းသမား။ ကျွန်ုပ်သည် မှော်ပညာဖြင့် မည်မျှပင် ကောင်းမွန်နေပါစေ ထိုအချက်နှစ်ချက်ကို ကျွန်ုပ် မမေ့နိုင်ပါ။ ကျွန်ုပ်တို့၏ နောက်ဆုံးခရီးစဉ်သည် ကောင်းမွန်စွာ ပြီးဆုံးခဲ့သော်လည်း ဤတစ်ကြိမ်လည်း ထို့အတူ ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု မဆိုလိုပါ။

“လောလောဆယ်တော့ တတိယထပ်ရဲ့ ကျန်တဲ့အပိုင်းကို မြေပုံဆွဲဖို့ အာရုံစိုက်မယ်။ အခြေအနေပေါ်မူတည်ပြီး စတုတ္ထထပ်အတွက် စက်ဝိုင်းကို ရှာတွေ့နိုင်လောက်တဲ့ အနက်အထိ သွားနိုင်တယ်” ဟု ဂီးစ်က ပြောသည်။ “ဘယ်လိုလဲ”

“သဘောတူပါတယ်” ဟု ကျွန်ုပ်တို့ တညီတညွတ်တည်း ပြောလိုက်ကြသည်။

ယေဘုယျအားဖြင့် အဖွဲ့တစ်ဖွဲ့သည် နောက်ထပ်အတွက် လှေကားများကို ရှာတွေ့သည်နှင့် ၎င်းတို့သည် ပိုမိုနက်ရှိုင်းစွာ သွားရန် သို့မဟုတ် မြေမျက်နှာပြင်သို့ ယာယီပြန်လာရန် ဆုံးဖြတ်ကြလိမ့်မည်။ နောက်ဆုံးနည်းလမ်းကို ရွေးချယ်ပါက ၎င်းတို့သည် ပြန်လာသည့်အခါ ရပ်တန့်ခဲ့သည့် နေရာမှ ပြန်လည်စတင်ရန် အောက်သို့ တည့်တည့်ဆင်းသက်ကြလိမ့်မည်။ ကျွန်ုပ်တို့လည်း ထို့အတူပင်၊ ယခင်အကြိမ်က တတိယထပ်သို့ တည့်တည့် ဆင်းသွားခဲ့သည်။ လျင်မြန်စွာ မလုပ်ဆောင်ပါက ထောင်ချောက်အရေအတွက် တိုးလာနိုင်သည့် ဖြစ်နိုင်ခြေရှိသည်။ မြန်ဆန်မှုသည် အရေးကြီးသည်။

“အိုး ဟုတ်တယ်၊ စာအုပ်ထဲမှာ စတုတ္ထထပ်က ငါတို့အခုထိတွေ့ဖူးတာနဲ့ လုံးဝကွဲပြားတယ်လို့ ပြောထားတယ်” ဟု ဂီးစ်က ပြောသည်။ “အပျက်အစီးတွေ ဒါမှမဟုတ် တစ်ခုခုလိုပဲတဲ့။”

“ဒီလိုဆိုရင် အောက်ဆုံးထပ် နှစ်ခု ရှိကောင်းရှိနိုင်တယ်” ဟု ပေါလ်က ပြောသည်။

“ဟမ်။ ကောင်းပြီ၊ စတုတ္ထထပ်အကြောင်း စဉ်းစားတာကို နောက်တစ်ခေါက်မှပဲ ထားကြရအောင်။ လောလောဆယ်တော့ တတိယထပ်ကိုပဲ အာရုံစိုက်ကြတာပေါ့။”

“ဟုတ်ကဲ့။”

ရှည်လျားစွာ တည်ရှိခဲ့သော ဝင်္ကပါများသည် အခြားဝင်္ကပါများနှင့် ပေါင်းစပ်သွားပြီး ဗဟိုချက်နှစ်ခု—မှော်သွင်းထားသော သလင်းခဲများရှိသည့် နှလုံးအိမ်နှစ်ခုပါသော ဝင်္ကပါတစ်ခုတည်းကို ဖွဲ့စည်းသည့် ဖြစ်ရပ်များရှိသည်။ ဤအမျိုးအစားများသည် တစ်ဝက်တစ်ပျက်တွင် ဖွဲ့စည်းပုံပြောင်းသွားသည်ဟု ဆိုကြသည်။ တယ်လီပို့တေးရှင်း ဝင်္ကပါသည် ထိုသို့သော အပြင်အဆင်မျိုး ရှိသော်လည်း ယင်းသည် ဗဟိုချက်နှစ်ခုရှိသည်ဟု မဆိုလိုပေ။ ၎င်းသည် ဖြစ်နိုင်ခြေတစ်ခုသာဖြစ်ပြီး ထိုထက်ပို၍မရှိပါ။

တကယ်တော့ စာအုပ်အရ တယ်လီပို့တေးရှင်း ဝင်္ကပါတွင် မှော်သလင်းခဲတစ်ခုသာ ရှိသည်။ သို့သော် ၎င်းသည် မူလက သာမန်ဝင်္ကပါတစ်ခုဖြစ်ပြီး နောက်ပိုင်းတွင် ဤရှေးဟောင်းအပျက်အစီးများနှင့် ပေါင်းစပ်သွားကာ ၎င်း၏ လက်ရှိပုံစံကို ဆောင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်နိုင်ခြေ ရှိနေသေးသည်။ အပျက်အစီးများဟု ဆိုရာတွင် ဤနေရာသို့ ရောက်ရန် ကျွန်ုပ်တို့ အသုံးပြုခဲ့သော တယ်လီပို့တေးရှင်း စက်ဝိုင်းများပါဝင်သော အပျက်အစီးများလည်း ရှိသည်။

“ခင်ဗျားတို့ပြောနေတဲ့ ဒီစာအုပ်က ဘာလဲ” ဟု ရော့ဇီက သံသယဖြင့် မေးသည်။

“ရူဒီက ယူလာခဲ့တာ။ တယ်လီပို့တေးရှင်း ဝင်္ကပါရဲ့ အတော်လေး နက်တဲ့အထိ ခရီးသွားခဲ့တဲ့ လူတစ်ယောက်ရဲ့ မှတ်စုတွေ ပါတယ်။ မင်းလည်း ဖတ်သင့်တယ်” ဂီးစ်က ထိုစာအုပ်ကို သူမဆီသို့ ကမ်းပေးလိုက်သည်။

“အိုး၊ ဒီလိုအရာမျိုး ရှိတာကို ကျွန်မ မသိခဲ့ဘူး။ သိပြီ။ မနက်ဖြန် သေချာလေ့လာမယ်။”

ထို့ကြောင့် ရော့ဇီသည် မနက်ဖြန်တွင် စာဖတ်ရန် စီစဉ်ထားသည်။ ထိုသို့ဆိုလျှင် ကျွန်ုပ်သည် တည်းခိုခန်းတွင် နေခဲ့မည်။ သူမနှင့် စကားအနည်းငယ် ထပ်ပြောချင်သေးသည်၊ ဘာအကြောင်းလဲဆိုတာတော့ မသေချာသော်လည်း။ သူမက စာအုပ်ဖတ်တော့မည်ဆိုလျှင် ၎င်း၏ အကြောင်းအရာများကို ကျွန်ုပ်တို့ ဆွေးနွေးနိုင်မည်လား။ သူမက ကျွန်ုပ်ကို မေးခွန်းများ မေးနိုင်ပြီး ကျွန်ုပ်က အတတ်နိုင်ဆုံး ဖြေပေးမည်။

ဟုတ်တယ်၊ ဒါ ကောင်းတယ်။ အရမ်းကောင်းတယ်။ လုံးဝကို ပြီးပြည့်စုံတယ်။

“ကဲ… ငါတို့ရဲ့ ဖွဲ့စည်းပုံအကြောင်း” ဟု ဂီးစ်က စတင်သည်။ “အရင်ကထက် နည်းနည်းလောက် ပြောင်းလဲကြည့်ရအောင်။ တောလ်ဟန်းဒ်။”

ကျွန်ုပ်၏ အတွေးများထဲတွင် နစ်မြုပ်နေစဉ် စကားဝိုင်းသည် နောက်အကြောင်းအရာတစ်ခုသို့ ပြောင်းသွားသည်။ တောလ်ဟန်းဒ်က လည်ချောင်းကို ဟန့်လိုက်သည်။ နောက်ဆုံးတွင် အစွန်ဆုံး၌ မကြာခဏရှိပြီး အများဆုံး လေ့လာကြည့်ရှုသူအနေဖြင့် သူသည် ကျွန်ုပ်တို့၏ ဖွဲ့စည်းပုံကို ဆုံးဖြတ်ရန် တာဝန်ရှိသည်။ “ဟမ်၊ ငါ့ကို လွှဲထားလိုက်။”

သို့သော် သူ့ဆီမှ အရက်နံ့ ထွက်နေသည်။ သူ့ဆီမှ အမြဲတမ်း အရက်နံ့ ထွက်နေသည်။ ဂီးစ်သည်လည်း ညဘက်တွင် အရက်ဖြင့် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် လောင်းချလေ့ရှိသော်လည်း တောလ်ဟန်းဒ်ကမူ နေ့လယ်ပိုင်းတွင်ပင် ခွက်များကို မော့ချနေသည်။ သို့သော် သူသည် ဝင်္ကပါထဲသို့ ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်သည့်အခိုက်အတန့်တွင် လုံးဝ အရက်ဖြတ်သွားသည်ကိုတော့ ပြောရမည်။ သူ၏ အရက်သောက်ခြင်းကို ဖွင့်ရန်နှင့် ပိတ်ရန် စွမ်းရည်မှာ အထင်ကြီးစရာပင်။

“အရင်ကလိုပဲ ဖြစ်လိမ့်မယ်” စားပွဲပေါ်တွင် စာရွက်တစ်ရွက်နှင့် ၎င်းပေါ်တွင် ဆွဲထားသော မျဉ်းနှစ်ကြောင်း၊ အရောင်မတူသော ကျောက်တုံးသေးသေးလေးများလည်း ရှိသည်။ တောလ်ဟန်းဒ်က အပြာရောင်ကျောက်တုံးကို ဦးစွာထားလိုက်သည်။ “ပထမဆုံး၊ အရင်ကလိုပဲ ရော့ဇီက နောက်ဆုံးတန်းကို တာဝန်ယူမယ်။”

“သဘောတူပါတယ်” ရော့ဇီက ခေါင်းညိတ်သည်။

ထို့နောက် သူသည် မီးခိုးရောင်ကျောက်တုံးကို ယခင်ကျောက်တုံး၏ဘေးတွင် ထားလိုက်သည်။ “ရူဒီးယပ်စ်က ရော့ဇီရဲ့ အထောက်အပံ့အဖြစ် လုပ်ဆောင်မယ်။ ရော့ဇီက မမျှော်လင့်ထားတဲ့အရာ တစ်ခုခုဖြစ်လာတဲ့အခါ ချော်လဲတတ်တဲ့အမျိုး၊ ဒါပေမယ့် ရူဒီးယပ်စ်မှာ အဲဒီ ‘အနာဂတ်မြော်မြင်ခြင်းမျက်လုံး’ ရှိတယ်။ သူ့အသက်အရွယ်အတွက် အတော်လေး တည်ငြိမ်တယ်၊ ဒါကြောင့် အမှားမဖြစ်ခင် တားဆီးနိုင်လိမ့်မယ်။”

“ဟုတ်ကဲ့။”

သူက ရော့ဇီသည် တည်ငြိမ်မှု ကင်းမဲ့သလို ပြောသွားသည်။ ကျွန်ုပ် ကန့်ကွက်ချင်သော်လည်း သူမသည် ချော်လဲကာ တယ်လီပို့တေးရှင်း ထောင်ချောက်ကို နင်းမိခဲ့သည်မှာ အမှန်ပင်။ ကျွန်ုပ်က ပြဿနာတက်အောင်လုပ်လျှင် ပိုဆိုးသွားရုံသာ ရှိမည်။ သို့သော် စဉ်းစားကြည့်လျှင် ‘အနာဂတ်မြော်မြင်ခြင်းမျက်လုံး’ သည် ကျွန်ုပ် မြင်နိုင်သည့်အရာများကိုသာ ကြိုတင်ခန့်မှန်းနိုင်သည်။ ဆိုလိုသည်မှာ ဝင်္ကပါထဲတွင် တစ်ချိန်လုံး ကျွန်ုပ်၏ မျက်လုံးများကို ရော့ဇီအပေါ်တွင် စိုက်ထားရန် အကြောင်းပြချက်ကောင်းတစ်ခု ရှိလာလိမ့်မည်။

ထိုသို့ပြောလျှင် သိပ်မဆိုးလှပါ။ သူမကို ကြည့်ခွင့်ရရုံနှင့်ပင် ကျွန်ုပ် ပျော်ရွှင်နေသည်။

“အယ်လီနာလစ်ဇ်နဲ့ ပေါလ်ကို လဲကြည့်ရအောင်။ ပေါလ်၊ မင်း ရှေ့ကနေသွား။ အယ်လီနာလစ်ဇ်၊ မင်း သူ့နောက်ကနေ လိုက်” ဟု တောလ်ဟန်းဒ်က ပေါလ်ကို ကိုယ်စားပြုသော အနီရောင်ကျောက်တုံးကို ရှေ့သို့ ရွှေ့ကာ၊ အယ်လီနာလစ်ဇ်ကို ကိုယ်စားပြုသော အဝါရောင်ကျောက်တုံးကို နောက်သို့ ရွှေ့လိုက်သည်။ သူတို့သည် အခြေခံအားဖြင့် ဘေးချင်းယှဉ်နေဆဲပင်။ ၎င်းမှာ အခန်းကဏ္ဍ အပြောင်းအလဲမျှသာ ဖြစ်နိုင်သည်။ ယခင်က အယ်လီနာလစ်ဇ်သည် ဒိုင်း (Tank) ဖြစ်ပြီး ပေါလ်သည် အထောက်အပံ့ ဖြစ်ခဲ့သော်လည်း ယခုအကြိမ်တွင် ဆန့်ကျင်ဘက် ဖြစ်သွားမည်။ ပေါလ်သည် ကျွန်ုပ်တို့၏ အဓိက ဒိုင်းဖြစ်မည်ဖြစ်ပြီး အယ်လီနာလစ်ဇ်က သူ့ကို အထောက်အပံ့ပေးမည်။

“ဂီးစ်၊ မင်း အရင်နေရာမှာပဲ ရှိမယ်။” သူသည် အညိုရောင်ကျောက်တုံးကို အခြားအုပ်စုထက် ရှေ့သို့ အတော်ဝေးဝေးတွင် ထားလိုက်သည်။ နောက်ဆုံးတွင် သူ၏ ကိုယ်ပိုင်ကျောက်တုံးကို အလယ်တွင် ထားလိုက်သည်။ “တတိယထပ်မှာ မိစ္ဆာကောင်တွေ ပိုများလိမ့်မယ်၊ လိုမယ်မထင်ဘူး။ နောက်တန်းကလူတွေအတွက် ငါ ဒိုင်းတစ်ခုအနေနဲ့ လုပ်မယ်။”

ကင်းထောက် – ဂီးစ်
ရှေ့တန်း – ပေါလ်၊ အယ်လီနာလစ်ဇ်
အလယ်တန်း – တောလ်ဟန်းဒ်
နောက်တန်း – ရူဒီးယပ်စ်၊ ရော့ဇီ

ဤသည်က ကျွန်ုပ်တို့၏ ဖွဲ့စည်းပုံအသစ်ဖြစ်သည်။ ဂီးစ်ကို ချန်လှပ်လိုက်လျှင် ကျွန်ုပ်တို့သည် အစက်ငါးစက်ပါ မာဂျောင်ကြွေပြားတစ်ချပ်ကဲ့သို့ ပုံပေါ်သည်။

“ဒီအပေါ် ထင်မြင်ချက်တွေ ရှိလား” ဟု လူပုကြီးက မေးသည်။

ကျွန်ုပ်သည် ချက်ချင်းပင် လက်ထောင်လိုက်သည်။ “ဒါက ကျွန်တော့်ရဲ့ အခန်းကဏ္ဍက အခြေခံအားဖြင့် ပြောင်းလဲမှာ မဟုတ်ဘူးလို့ ဆိုလိုတာလား”

“အင်း။ မင်းတို့ရဲ့ အဖွဲ့လိုက်လုပ်ဆောင်မှုရဲ့ အသေးစိတ်ကို ရော့ဇီနဲ့ တိုင်ပင်လို့ရတယ်။”

ယင်းကိုကြားသော် ကျွန်ုပ်သည် ရော့ဇီကို တစ်ချက် လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ သူမသည် ကျွန်ုပ်၏ အကြည့်ကို ပြန်လည်ကြည့်ရှုလာပြီး စိတ်လှုပ်ရှားနေသကဲ့သို့ မြိုချလိုက်သံကို ကြားလိုက်ရသည်။

“အားလုံးပဲ ဟုတ်ပြီလား။ ဆရာမ၊ အတူတူလုပ်ဆောင်ရဖို့ မျှော်လင့်နေပါတယ်။”

“ဟုတ်ပါတယ်၊ ကျွန်မလည်း ထို့အတူပါပဲ။ မင်းကို နှောင့်နှေးအောင် မလုပ်မိအောင် အတတ်နိုင်ဆုံး ကြိုးစားပါ့မယ်။”

ဆန့်ကျင်ဘက်ပင်။ ကျွန်ုပ်ကသာ သူမကို နှောင့်နှေးစေရန် ပိုများသည်။

သူမ ပိုပြီး ယုံကြည်မှုရှိစေချင်သည်။

မှန်ပါသည်၊ မှော်စွမ်းအင်ပမာဏနှင့် စာလုံးအသုံးပြုမှုတွင် ကျွန်ုပ်က သူမကို ကျော်သွားနိုင်သော်လည်း လူတစ်ဦး၏ စွမ်းရည်စာရင်းရဲ့ အားကောင်းမှုသည် ၎င်းတို့၏ တန်ဖိုး၏ စုစုပေါင်း မဟုတ်ပါ။ အတွေ့အကြုံဖြင့်သာ လူတစ်ဦးသည် စစ်မှန်သော စွမ်းအားကို ရရှိသည်ဖြစ်၍ ထိုအပိုင်းတွင် ရော့ဇီသည် ကျွန်ုပ်ထက် သာလွန်နေသည်ဟု ကျွန်ုပ် ခံစားရသည်။ သူမသည် တယ်လီပို့တေးရှင်း ဝင်္ကပါထဲတွင် တစ်လလုံးလုံး ပိတ်မိတိုက်ခိုက်နေခဲ့ရသည်။ ထို့အပြင် ကယ်တင်ခံရပြီး ရက်အနည်းငယ်အကြာတွင် ဘာမှမဖြစ်ခဲ့သလို ပြန်လည်ဝင်ရောက်နိုင်လောက်အောင် နာလန်ထူလာခဲ့သည်။

ထိုသို့သော အခြေအနေမျိုးက ကျွန်ုပ်ဖြစ်ခဲ့လျှင်—ထိုသို့ ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ အဖြစ်အပျက်မျိုး ကြုံတွေ့ခဲ့ရလျှင်—ထိုဝင်္ကပါထဲသို့ ဘယ်တော့မှ ပြန်မဝင်ရန် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ကျိန်ဆိုမိပေလိမ့်မည်။ ဂျပန်စကားပုံတစ်ခုက ဆိုထားသည့်အတိုင်း ပညာရှိတို့မည်သည် အန္တရာယ်ကို မဆိုင်းမတွ ရှောင်ကြဉ်သည်။ ကျွန်ုပ်ကို ကြောက်တတ်သူဟု ခေါ်လိုက ခေါ်နိုင်သည်၊ ကျွန်ုပ် သူရဲဘောနည်းသူဖြစ်ကြောင်း သိပါသည်။

“ကောင်းပြီ၊ ဒါတွေအားလုံးပြီးပြီ။ နောက်တစ်ခုက စောင့်ဆိုင်းရေးအဖွဲ့” ထို့နောက် ဂီးစ်က စောင့်ဆိုင်းရေးအဖွဲ့ကို ချက်ချင်း အမိန့်များ ပေးလိုက်သည်။ သူသည် ဗီအဲရာအား ဝယ်ယူရမည့် ထောက်ပံ့ရေးပစ္စည်းများစာရင်းကို လက်ဆင့်ကမ်းပေးကာ ရှီအဲရာအား ရော့ဇီ၏ အခြေအနေနှင့် ပတ်သက်၍ မေးမြန်းတိုင်ပင်သည်။ ဇင်းနစ်တ်ကို ကယ်ဆယ်ရန်အတွက် ကြိုတင်ပြင်ဆင်မှုအဖြစ် လိုအပ်သော ဆေးဝါးပစ္စည်းများကို ပြင်ဆင်ရန်လည်း သူမအား အကြံပေးခဲ့သည်။ နောက်ဆုံးတွင် လီလီယာအား ထိုတာဝန်များကို ကြီးကြပ်ရန် အပ်နှင်းလိုက်သည်။

ဂီးစ်သည် ဝင်္ကပါထိုးဖောက်ရေးအဖွဲ့၏ ခေါင်းဆောင်ဖြစ်လျှင် လီလီယာသည် စောင့်ဆိုင်းရေးအဖွဲ့၏ ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သည်။ ထို့အပြင် ပေါလ်သည် ကျွန်ုပ်တို့အဖွဲ့တစ်ခုလုံး၏ အကြီးအကဲဖြစ်သည်။ သူသည် နောက်ဆုံးဆုံးဖြတ်ချက်ချခြင်းအားလုံးကို ကြီးကြပ်ပြီး လူတိုင်းကို ခြေရာခံနေသည်။

“ကောင်းပြီ၊ အားလုံး၊ ဒီနေ့မှစပြီး သုံးရက်အတွက် ပြင်ဆင်ကြရအောင်။ အစည်းအဝေးပြီးပါပြီ” ပေါလ်၏ အမိန့်ဖြင့် အစည်းအဝေး ပြီးဆုံးသွားသည်။

နောက်တစ်နေ့တွင် ကျွန်ုပ်သည် တည်းခိုခန်း၏ ပထမထပ်တွင် ရော့ဇီ စာဖတ်နေစဉ် သူမ၏ အနီးတစ်ဝိုက်တွင် လျှောက်သွားရင်း အချိန်ကုန်ခဲ့သည်။ သူမ နားမလည်သည်များရှိပါက ကျွန်ုပ်ကို မေးမြန်းစေချင်သည်။ ကျွန်ုပ်ကို၊ အထူးတလည်—အခြားမည်သူ့ကိုမှ မဟုတ်ဘဲ။

“အင်း… ရူဒီ”

“ဟုတ်ကဲ့။ ဘာများလဲ၊ ဆရာမ။”

“မင်း အဲဒီလို ဟိုဟိုဒီဒီ လျှောက်သွားနေတာ အာရုံစူးစိုက်လို့ မရဘူး” ဟု သူမက အတင်းအကျပ် ပြုံးပြကာ ပြောသည်။

“တောင်းပန်ပါတယ်” ကျွန်ုပ်သည် ခေါင်းငုံ့ကာ ထွက်သွားရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

ဒါပဲလား။ ကျွန်ုပ်က သူမကို အာရုံထွေပြားစေနေတာလား။ ဒါက အဓိပ္ပာယ်ရှိတယ်။ ကျွန်ုပ်က သူမရဲ့ စာဖတ်ခြင်းကို အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စေရုံပဲ။

သူမကို ဒုက္ခမပေးနိုင်ပါ။ ဒါက ကျွန်ုပ်၏ ရည်ရွယ်ချက်မဟုတ်ပါ—ကျွန်ုပ် အကူအညီဖြစ်ချင်ရုံမျှသာ။ သို့သော် ကျွန်ုပ်က အနှောင့်အယှက်တစ်ခုဖြစ်နေလျှင် မတတ်နိုင်တော့ပါ။ တခြားနေရာကို သွားသင့်တယ်။ ဟုတ်ပြီ၊ လူသူကင်းမဲ့တဲ့ စားသောက်ဆိုင်တစ်ခုခုကို သွားလိုက်မယ်။ တစ်ခါတစ်ရံ တစ်ယောက်တည်း အရက်သောက်တာလည်း ကောင်းပါတယ်။

ဟုတ်တယ်၊ အဲဒါ ငါလုပ်မယ်။

“ရူဒီ” ကျောဘက်မှ အသံတစ်သံက ကျွန်ုပ်ကို ခေါ်လိုက်သည်။ “မင်းမှာ ဟိုဟိုဒီဒီ လျှောက်သွားဖို့ အချိန်ရှိရင် ဒီစာအုပ်ထဲမှာ ငါ မရှင်းတဲ့အရာတချို့ရှိလို့ မင်းကို—”

“ဟုတ်ကဲ့။” ကျွန်ုပ်သည် သူမဘေးတွင် ချက်ချင်း ထိုင်ချလိုက်သည်။ ထိုင်ချမှုအတွက် စံချိန်တင်အမြန်ဆုံးပင် ဖြစ်မည်ထင်သည်။ ကျွန်ုပ်သည် ခွေးတစ်ကောင်ဖြစ်ပြီး အမြီးတစ်ချောင်းရှိလျှင် ၎င်းသည် အခုအချိန်တွင် ပန်ကာတစ်ခုလို လေထဲတွင် တဝှီးဝှီးနှင့် လည်နေပေလိမ့်မည်။ “ဘယ်နားမှာလဲ။ ဘာမဆို ကျွန်တော့်ကို လွတ်လွတ်လပ်လပ် မေးမြန်းနိုင်ပါတယ်။”

အာ၊ ရော့ဇီက တကယ့်ကို သေးငယ်လှသည်၊ သို့သော် ၎င်းမှာ တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းအားဖြင့် ကျွန်ုပ် ဤမျှ ကြီးထွားလာခဲ့ခြင်းကြောင့်ဖြစ်ကြောင်း သေချာပါသည်။ သူမကို ကျွန်ုပ်၏ ပေါင်ပေါ်တွင် တင်ထားလိုက်လျှင် ကျွန်ုပ်၏ လက်မောင်းများဖြင့် သူမကို လွယ်လွယ်ကူကူ ပတ်ထားနိုင်သည်။ သို့သော် ကျွန်ုပ် ကြိုးစားလျှင် သူမ စိတ်ဆိုးလိမ့်မည်မှာ သေချာသည်။

ကျွန်ုပ် သူမကို လှမ်းကြည့်လိုက်သောအခါ ရော့ဇီက ဘေးဘက်မှ ကျွန်ုပ်ကို မော့ကြည့်လာသည်။

“ဘာများလဲ” ဟု ကျွန်ုပ်က မေးသည်။

သူမသည် သူမ၏ အကြည့်ကို စာအုပ်ဆီသို့ အမြန် ပြန်လွှဲလိုက်သည်။ “မဟုတ်ပါဘူး၊ ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး။ ဒါ… ဒီနေရာလေးက…”

နှစ်ကာလများကြားထဲတွင် ကျွန်ုပ်၏ အရပ်သည် သူမ၏ အရပ်ထက် ကျော်လွန်သွားခဲ့သည်။ ထိုအချက်ကြောင့် သူမ စိတ်ဓာတ်ကျသွားနိုင်သည်။ သူမသည် မိမိကိုယ်ကိုယ် မည်မျှပုသည်နှင့် ပတ်သက်၍ သတိလွန်ကဲနေပုံရသည်။

ထိုသို့သော အတွေးများဖြင့် ကျွန်ုပ်တို့သည် စာဖတ်ရင်း တစ်နေကုန် အတူတူ ကုန်ဆုံးခဲ့ကြသည်။

ကျွန်ုပ် ကျေနပ်ပျော်ရွှင်မိသည်။