Volume 12.9

အခန်း (၉)
သေမင်းနှင့် ယှဉ်ပြိုင်ခြင်း

ထိုကျယ်ဝန်းသော အခန်းထဲတွင် ကျွန်ုပ်တို့ကို စောင့်ဆိုင်းနေသည့် ဟိုက်ဒရာ နဂါးကြီးသည် ခံ့ညားထည်ဝါလှသည်။ ၎င်း၏ နောက်တွင် မှော်စွမ်းအင်သွင်းထားသော ပုံဆောင်ခဲတစ်ခု ရှိသည်။ ထိုပုံဆောင်ခဲအတွင်း၌ အကျဉ်းချခံထားရသူမှာ ဇင်းနစ်တ် ဖြစ်ကြောင်း ကျွန်ုပ်၏ စိတ်ထဲ၌ သံသယလုံးဝ မရှိခဲ့ပေ။

“အိုကေ၊ စလိုက်ကြရအောင်!” ပေါလ်က ရှေ့သို့ အရင်တက်သွားသည်။ သူသည် ခွေးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ မြေပြင်နှင့် နိမ့်နေအောင် ကုပ်ကာ လေနှင့်အပြိုင် ရွေ့လျားသွားသည်—ကျန်သူများကို ဖုန်စားသွားစေမည့် အရှိန်ဖြင့် သွားခဲ့သည်။ သို့သော် ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ အယ်လီနာလစ်ဇ်က သူ့နောက်သို့ ကပ်လျက် လိုက်ပါသွားသည်။ သူမ၏ နောက်တွင်မှ ခြေလှမ်းနှေးသော တောလ်ဟန်းဒ် လိုက်ပါလာသည်။ ကျွန်ုပ်တို့သည် သူ၏ အရှိန်နှင့် လိုက်ကာ ရှေ့သို့တိုးခဲ့ကြသည်။

ဂီးစ်သည် ကျွန်ုပ်တို့၏ နောက်၌ အသင့်စောင့်ဆိုင်းနေသည်။ သူ့တွင် ထိခိုက်စေနိုင်သော နည်းလမ်းမရှိသည်ကို ထည့်တွက်လျှင် ဤတိုက်ပွဲ၌ သူသည် အသုံးမဝင်ပေ။ သို့သော်လည်း သူရှိနေဆဲဖြစ်သည်။ သူ၏တာဝန်မှာ ကျွန်ုပ်တို့အဖွဲ့ ကျရှုံး၍ အားလုံးသေဆုံးသွားခဲ့လျှင် ထွက်ပြေးကာ ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်များကို အခြားသူများအား ပြောပြရန်ဖြစ်သည်။

“ရာအာား!”

ပေါလ်သည် ဟိုက်ဒရာ နဂါးထံသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။ ထိုစဉ်မှာပင် ၎င်း၏ ခေါင်းသုံးလုံးက တုံ့ပြန်တိုက်ခိုက်ရန် ရွေ့လျားလာသည်။ ထိုသတ္တဝါသည် ၎င်း၏အရွယ်အစားအတွက် လျင်မြန်ပြီး သွက်လက်သန်စွမ်းကာ ၎င်း၏ ခေါင်းတစ်လုံးစီသည် လှုပ်ရှားသည့်အခါ မြွေရိုင်းများကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

သို့သော် ထိုစဉ် ပေါလ်သည် ဝေဝါးသွားကာ ထိုတဒင်္ဂအတွင်း၌ပင် သူသည် ထိုသတ္တဝါ၏ လည်ပင်းတစ်ချောင်းကို ဖြတ်တောက်ပစ်လိုက်သည်။

အိုကေ၊ ဒါပဲကွာ။

“မီးလုံး!” ကျွန်ုပ်၏တောင်ဝှေးကိုမြှောက်ကာ စွမ်းအင်အားလုံးကို ထည့်သွင်းလိုက်သည်။ ထိုမီးတောက်များကို အပူရှိန်ထုပ်ပိုးကာ ဟိုက်ဒရာ နဂါးဆီသို့ မပစ်လွှတ်မီ ထည့်သွင်းခဲ့သည်။

သို့သော် အချည်းနှီးသာဖြစ်သည်။

မီးလုံးသည် ၎င်း၏ပစ်မှတ်ဆီသို့ နီးကပ်လေ ၎င်း၏အရွယ်အစား ကျုံ့ဝင်သွားလေဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် ထိမှန်သည်နှင့် တပြိုင်နက် အငွေ့ပျံသွားခဲ့သည်။ နောက်တွင်ကျန်ရစ်သည်မှာ ဖန်ခွက်ကို လက်သည်းဖြင့်ခြစ်သကဲ့သို့ စိတ်မချမ်းမြေ့ဖွယ် ပီးအင်း… ဟူသော အသံသာဖြစ်သည်။

“အနားကပ်ပြီး တိုက်ရိုက်ပစ်ရလိမ့်မယ်ထင်တယ်” ဟု ကျွန်ုပ် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ ၎င်း၏လည်ပင်းငုတ်တိုများကို အနာပိတ်စေရန် အနီးကပ်အကွာအဝေးမှ ကျွန်ုပ်၏ မီးမှော်ကို ၎င်းထဲသို့ ထိုးသွင်းရမည်ဖြစ်သည်။

“ငါတို့စီစဉ်ထားတဲ့အတိုင်းပဲ” ဟု ရော့ဇီက ပြောသည်။ “ရူဒီ၊ မင်းလုပ်နိုင်လား”

“ငါ့မှာ ဒါရှိတယ်။ မှော်ပညာပဲ ငါလေ့ကျင့်နေတာ မဟုတ်ဘူးလေ” ဟု ကျွန်ုပ်၏ နှလုံးခုန်သံ ဒုတ်ဒုတ်ခုန်နေချိန်၌ပင် အာမခံလိုက်သည်။

ကျွန်ုပ်သည် အနီးကပ်တိုက်ခိုက်ရာ၌ မကောင်းပါ။ ကျွန်ုပ်၏ အနီးကပ်တိုက်ခိုက်ခြင်းဆိုင်ရာ အမှတ်တရအားလုံးသည် ရှုံးနိမ့်မှု၏ အရိပ်အောက်တွင် ညစ်နွမ်းနေခဲ့သည်။ ပေါလ်မှစတင်ကာ၊ ထို့နောက် ဂစ်လိန်း၊ ထိုမှ အဲရစ်၊ နောက်ဆုံး ရုဂျာ့ဒ်။ ၎င်းတို့ထဲမှ မည်သူတစ်ဦးကိုမျှ အနီးကပ်တွင် ကျွန်ုပ် ဘယ်တုန်းကမှ မအောင်မြင်နိုင်ခဲ့ပါ။ ကျွန်ုပ်၏ အမြော်အမြင်မျက်လုံး၏အကူအညီဖြင့် ကျွန်ုပ်အနိုင်ရခဲ့သော တိုက်ပွဲများလည်း ရှိသည်မှာ သေချာသည်—လင်းနီးယား၊ ပါဆီနာနှင့် လူခ်တို့ကို အနိုင်ရခဲ့သည်။ အခြားသူများလည်း ရှိသေးသည်။ သို့သော် ၎င်းတို့ထဲမှ တစ်ဦးသည် ဟိုက်ဒရာ နဂါးကို အနိုင်ရနိုင်မည်လော။

မရနိုင်ပါ။ ပေါလ်နှင့် အယ်လီနာလစ်ဇ် နှစ်ဦးစလုံး ရုန်းကန်နေရချိန်တွင် ၎င်းတို့ မည်သို့အနိုင်ရနိုင်မည်ကို ကျွန်ုပ် မမြင်မိပါ။ ၎င်းကို ကျွန်ုပ်အနိုင်ယူနိုင်မည်ဟု တွေးခြင်းမှာလည်း ယုတ္တိမရှိပေ။

သို့သော် ဤတစ်ကြိမ်တွင် ကျွန်ုပ်တစ်ယောက်တည်း တိုက်ခိုက်နေခြင်းမဟုတ်ပါ။ ကျွန်ုပ်၌ အဖွဲ့ရှိသည်။ ပေါလ်၊ အယ်လီနာလစ်ဇ်၊ နှင့် ရော့ဇီတို့အားလုံး ကျွန်ုပ်နှင့်အတူ ရှိနေကြသည်။ တောလ်ဟန်းဒ်၏ စွမ်းအား အတိုင်းအတာကို ကျွန်ုပ် မသိသော်လည်း သူသည် အခြားသူများနှင့် ယှဉ်နိုင်လောက်သည်သာ ဖြစ်လျှင် အသုံးဝင်မည်မှာလည်း သက်သေပြနိုင်လိမ့်မည်။

ကျွန်ုပ်သည် တတ်နိုင်သမျှ လျင်မြန်စွာ ရွေ့လျားကာ ပေါလ်၏ နောက်သို့ ကပ်လိုက်သည်။

“ရူဒီ၊ မင်းငါ့နောက်မှာပဲ ကပ်နေ!” သူကျွန်ုပ်အား လှမ်းအော်ပြောလာသည်ကို ကျွန်ုပ်ကြားလိုက်ရသည်။

သူ၏ ညာဘက်တွင် အယ်လီနာလစ်ဇ်၊ သူ၏ ဘယ်ဘက်တွင် တောလ်ဟန်းဒ်။ ကျွန်ုပ်တို့၏ နောက်တွင် ရော့ဇီ။ ဤသည်မှာ ဧကရာဇ်လက်ဝါးကပ်တိုင်ဖွဲ့စည်းပုံ အတိအကျပင်ဖြစ်သည်။

“ရှာအာား!”

တစ်ပြိုင်နက်တည်းမှာပင် ၎င်း၏ ခေါင်းသုံးလုံးသည် ကျွန်ုပ်တို့ဆီသို့ ထိုးကြွလာသည်။ ဟိုက်ဒရာ နဂါးသည် တစ်ကြိမ်လျှင် လေးလုံးထက်ပို၍ မလှုပ်ရှားပေ။ ၎င်းသည် ၎င်း၏ တိုက်ခိုက်နိုင်စွမ်း အတိုင်းအတာလော။ သို့မဟုတ် ထို့ထက်ပိုသော ခေါင်းများသည် တစ်လုံးနှင့်တစ်လုံး အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စေသောကြောင့်လော။

ကျွန်ုပ် မသေချာသော်လည်း ဤသည်မှာ ကျွန်ုပ်တို့အတွက် သတင်းကောင်းဖြစ်သည်။

“ဟား!”

“မင်းမ်း!”

“ဂရာအား!”

အယ်လီနာလစ်ဇ်က ခေါင်းတစ်လုံးကို ချေဖျက်လိုက်စဉ် တောလ်ဟန်းဒ်က နောက်တစ်လုံးကို တွန်းလှန်လိုက်သည်။ ပေါလ်က တတိယတစ်လုံးကို ဖြတ်တောက်ပစ်လိုက်ရာ ၎င်းသည် မြေပြင်ပေါ်သို့ ကျဆင်းကာ တွန့်လိမ်နေခဲ့သည်။

“သွား!”

“အင်း!”

ပေါလ်က ကျွန်ုပ်အား အမိန့်ပေး အော်ဆိုလိုက်ပြီး ကျွန်ုပ်သည် တွန့်လိမ်နေသော ငုတ်တိုဆီသို့ ချဉ်းကပ်ကာ ၎င်းထံသို့ ကျွန်ုပ်၏ မှော်ကို လွှတ်တင်လိုက်သည်။ မီးတောက်များသည် အထက်သို့ တက်လာကာ ဧရိယာကို ထွန်းလင်းစေပြီး ပွင့်နေသော ဒဏ်ရာကို လောင်မြှိုက်ခဲ့သည်။ ၎င်း၏လည်ပင်းပေါ်ရှိ အသားသည် အရည်ပျော်သံ ဆူဆူညံကာ မီးသွေးအမည်းရောင်သို့ ပြောင်းသွားသည်။

“ဘယ်လိုလဲ?” ကျွန်ုပ်၏အလုပ်ကို စစ်ဆေးရန် နောက်သို့ ဆုတ်ကြည့်လိုက်သည်။ သို့သော် သေချာပြောရန် စောလွန်းသေးသည်။

ကျွန်ုပ် ဘာမှ မအတည်ပြုနိုင်မီ အခြားခေါင်းများက ကျွန်ုပ်တို့ဆီသို့ တဆူဆူ လာကြသည်။ ပေါလ်က တစ်လုံးကို ပိတ်ဆို့လိုက်ပြီး အယ်လီနာလစ်ဇ်က သူမ၏ ဒိုင်းဖြင့် နောက်တစ်လုံးကို တွန်းလှန်လိုက်သည်။ ကျွန်ုပ်၏ အမြင်ထောင့်စွန်းတွင် တောလ်ဟန်းဒ်ထံမှ သွေးများ ပန်းထွက်လာသည်ကို ဖမ်းမိလိုက်သည်။

“ဂါး!”

“ဤနတ်စွမ်းအင်သည် ကျေနပ်ဖွယ် အာဟာရကဲ့သို့ ဖြစ်ပါစေ—အနာကုသခြင်း!” တောလ်ဟန်းဒ် ထိုးချက်ခံရသည်နှင့် ရော့ဇီသည် ထောင်ပြီးသား သူ့ဆီသို့ ပြေးသွားကာ သူ၏ဒဏ်ရာများကို ကုသပေးခဲ့သည်။

သူတို့အားလုံးသည် ကျွန်ုပ်အား ထိခိုက်ဒဏ်ရာရခြင်းမှ ကာကွယ်ရန် လုပ်ဆောင်နေကြသည်။ ကျွန်ုပ်၏ မီးတောက်များ ထိရောက်မှု ရှိမရှိ စစ်ဆေးရန်မှာ ကျွန်ုပ်၌ ကျန်ရှိနေသော တာဝန်ဖြစ်သည်။

၎င်း၏လည်ပင်းပေါ်က ဒဏ်ရာက ဘယ်လိုလဲ။ မီးသွေးဖြစ်သွားသော ငုတ်တိုသည် ပြန်ထွက်လာမည်လော။

“…အိုကေ!”

ပြန်မထွက်လာခဲ့ပါ။ ဒဏ်ရာသည် ပေါလ်ချန်ထားခဲ့သလိုပင် ရှိနေဆဲဖြစ်သည်။ အသားနှင့် အသားမျှင်များသည် ယခင်ကကဲ့သို့ ပြန်လည်ပေါင်းစည်းခြင်း မရှိခဲ့ပါ။

“ထိရောက်တယ်!” ကျွန်ုပ် ကြေညာလိုက်သည်။

“ကောင်းလိုက်တာ!” ပေါလ်သည် နောက်ထပ်တစ်လုံးကို မဖြတ်မီ ဝမ်းသာအားရ အော်လိုက်သည်။

ထိုတစ်လုံးကိုလည်း ကျွန်ုပ်မီးရှို့ခဲ့သည်။ ၎င်းမှထွက်သော အပူရှိန်သည် မယုံနိုင်လောက်အောင်ဖြစ်ပြီး ကျွန်ုပ်၏ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လေကို မွန်းကျပ်စေသည်။ ပေါလ်၏ မျက်ခုံးမှပင် ချွေးစက်များ စီးကျလာသည်။ သို့သော် ဤတိုက်ခိုက်မှုများ၏ နောက်ကွယ်တွင် လိုအပ်သော မီးစွမ်းအင်ကို ကျွန်ုပ်မထည့်လျှင် ဒဏ်ရာများကို အနာမပိတ်နိုင်ပေ။ တစ်ဝက်တစ်ပျက် ကင်ကျက်ရုံထားခဲ့လျှင် ထိုသတ္တဝါသည် ပြန်လည်ထွက်ရှိလာလိမ့်မည်။ ဤအရှိန်အတိုင်း ဆက်သွားနေသရွေ့—

“အာ…! ငါ့ကို ကာကွယ်ပေး!” ကျွန်ုပ် အော်လိုက်သည်။

ကျွန်ုပ်၏ အမြော်အမြင်မျက်လုံးက ဟိုက်ဒရာ နဂါး၏ လှုပ်ရှားမှုကို ကြိုတင်ဟောကိန်းထုတ်သည်။ ယခင်က မလှုပ်ရှားခဲ့သော ခေါင်းနှစ်လုံးသည် ကျွန်ုပ်ဆီသို့ တည့်တည့်လာလိမ့်မည်။

ကျွန်ုပ်သည် တစ်လုံးကို ရှောင်တိမ်းနိုင်သော်လည်း အခြားခေါင်းတစ်လုံးက ထိုလှုပ်ရှားမှုကို ကြိုတင်ခန့်မှန်းပြီး လိုက်လျောညီထွေ ချိန်ရွယ်လာလိမ့်မည်။

“ငါ့ကိုထားလိုက်!” အယ်လီနာလစ်ဇ်က အော်ပြောလာသည်။ ကျွန်ုပ်သည် ပထမတစ်လုံးကို ရှောင်လိုက်စဉ် သူမသည် ကျွန်ုပ်၏ဘေးသို့ ပျံသန်းလာခဲ့သည်။ သူမသည် ခေါင်းတစ်လုံးကို ရိုက်ဖယ်လိုက်ပြီး ကျွန်ုပ်နှင့် သတ္တဝါကြားတွင် သက်သောင့်သက်သာမရှိစွာ နေရာယူကာ ကျွန်ုပ်ကို ကာကွယ်ရန်အတွက် သတ္တုချင်းပွတ်တိုက်သံ ဆူညံစွာဖြင့် သူမ၏ ဒိုင်းကို ရှေ့သို့ ထိုးထုတ်ခဲ့သည်။

သွေးတစ်စက်သည် ကျွန်ုပ်၏ပါးပြင်ပေါ်သို့ ဖျန်းထွက်လာသည်။

“ရော့ဇီ!” ကျွန်ုပ် ခေါ်လိုက်သည်၊ “အနာကုသခြင်း!”

“ဤနတ်စွမ်းအင်သည် ကျေနပ်ဖွယ် အာဟာရကဲ့သို့ ဖြစ်ပါစေ—အနာကုသခြင်း!” သူမသည် သူမ၏ ပြန်လည်ပြုပြင်ရေးမှော်ဖြင့် ချက်ချင်း စတင်လုပ်ဆောင်ခဲ့သည်။

ထို့နောက် ထိုနှစ်ယောက်သည် မည်သည့်အရာမှ မဖြစ်ခဲ့သကဲ့သို့ပင် ၎င်းတို့၏ မူလနေရာများသို့ ပြန်ရွေ့သွားကြသည်။

“ရူဒီ၊ ငါတတိယတစ်လုံးအတွက် သွားတော့မယ်!” ပေါလ်က ကျွန်ုပ်အား လှမ်းအော်ပြောသည်။

“ရပြီ!”

အနီရောင်အရည်တိုင်တစ်တိုင်သည် လေထဲသို့ ပန်းထွက်လာပြီး ကျွန်ုပ်၏ရှေ့တွင် နောက်ထပ်ခေါင်းတစ်လုံး ပြုတ်ကျလာသည်။

မီးရှို့! ကျွန်ုပ်၏အလုပ်မှာ မီးရှို့ရန်ဖြစ်သည်—၎င်း၏အသားကို မီးရှို့ရန်၊ မီးရှို့ခြင်းထက် ဘာမှမပိုရန်။ အခြားအရာမှန်သမျှကို ကျွန်ုပ် အခြားသူများထံ လွှဲထားနိုင်သည်။ ယခုအချိန်တွင် ကျွန်ုပ်ရှေ့မှာရှိသောအရာကိုသာ အာရုံစိုက်ရမည်။ ပေါလ်က ဖြတ်သည်၊ ကျွန်ုပ်က မီးရှို့သည်။ အယ်လီနာလစ်ဇ်နှင့် တောလ်ဟန်းဒ်တို့သည် ကျွန်ုပ်ကာကွယ်ခံရကြောင်း လုံးဝသေချာစေပြီး ရော့ဇီသည် ၎င်းတို့လိုအပ်လျှင် အနာကုသပေးလိမ့်မည်။

ကျွန်ုပ်တို့သည် စတုတ္ထမြောက်ခေါင်းကို မီးရှို့ခဲ့ကြသည်။

ငါတို့လုပ်နိုင်တယ်!

ရုတ်တရက် ဟိုက်ဒရာ နဂါး၏ လှုပ်ရှားမှုများ ပြောင်းလဲသွားသည်။ ကျန်ရှိနေသော ခေါင်းငါးလုံးသည် တစ်ပြိုင်နက်တည်း ရွေ့လျားကာ တောလ်ဟန်းဒ်ကို သွားရှာကြသည်။

“ဂါး!”

“တောလ်ဟန်းဒ်!”

သူသည် ပထမတစ်လုံးကို ရှောင်တိမ်းလိုက်သည်။ ဒုတိယတစ်လုံးအတွက် အလားတူမလုပ်နိုင်သောကြောင့် သူသည် မြေပြင်ပေါ်သို့ လှိမ့်ချကာ ၎င်းမှလွတ်ရန် ကြိုးစားခဲ့သည်။ သူလှိမ့်ချလိုက်သည်နှင့် ၎င်း၏အကြေးခွံများက သူ့အား ထိမှန်သွားပြီး သူ၏လေးလံသော သံချပ်ကာသည် လွင့်ထွက်သွားကာ မြေပြင်ပေါ်တွင် လူးလိမ့်နေစဉ် ကလိတ်ကလိတ် မြည်သံများ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ တတိယတစ်လုံးကို သူ၏ပုဆိန်ဖြင့် ပိတ်ဆို့လိုက်ချိန်တွင် သူ၏တင်ပါးသည် မြေပြင်ပေါ်၌ အခိုင်အမာ စိုက်ထားလေသည်။ စတုတ္ထတစ်လုံးအတွက်မူ သူသည် မိမိကိုယ်ကိုပင် မခုခံနိုင်ခဲ့ပေ။ ၎င်းသည် သူ၏ခြေဖဝါးများကို ကိုက်ဖမ်းလိုက်သည်။

စက္ကန့်ပိုင်းအတွင်း တောလ်ဟန်းဒ်သည် လေထဲတွင် တွဲလောင်းကျနေခဲ့သည်။

“ဂွိုအိုး!”

ပဉ္စမမြောက်ခေါင်းသည် ပါးစပ်အဟောင်းသားဖြင့် ဝင်လာကာ သူသည် အကူအညီမဲ့စွာ တွဲလောင်းကျနေချိန် သူ၏ကိုယ်ထည်ကို နှစ်ပိုင်းဖြစ်သွားစေရန် ခြိမ်းခြောက်လာသည်။ ထို့နောက်—

“ဟရာအား!”

ဘုန်း!ဟူသော နိမ့်သောအသံသည် ခေါင်းတစ်လုံး ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ကျရောက်ချိန်တွင် ထွက်ပေါ်လာသည်။ ထောင်ပြီးသားလူသား၏လည်ပင်း၏ ဝမ်းနည်းဖွယ်၊ အသားပိုတုံး… မည်သည့်နေရာ၌မျှ ရှာမတွေ့ခဲ့ပါ။

၎င်းသည် ပြုတ်ကျသွားခဲ့သော ဟိုက်ဒရာ နဂါး၏ ခေါင်းဖြစ်သည်။ ပေါလ်က ၎င်းကို ခုတ်ဖြတ်ပစ်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

“ဒီအတွက်တောင်းပန်ပါတယ်၊ ပြီးတော့ ကူညီတာအတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်!” တောလ်ဟန်းဒ်က ပြောသည်။

“ငါအခုမီးရှို့မယ်!”

“ဤနတ်စွမ်းအင်သည် ကျေနပ်ဖွယ် အာဟာရကဲ့သို့ ဖြစ်ပါစေ—အနာကုသခြင်း!”

တောလ်ဟန်းဒ်၏အသံ၊ ထို့နောက် ကျွန်ုပ်၏အသံ၊ နှင့် ရော့ဇီ၏အသံ အသီးသီး။ သုံးယောက်စလုံး၏အသံကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း ကြားနိုင်ပြီး အားလုံးက မတူညီသော လုပ်ရပ်များကို လုပ်ဆောင်နေကြသည်။

ကျွန်ုပ်သည် ၎င်း၏ငုတ်တိုနှစ်ခုကို တစ်ချိန်တည်းတွင် မီးရှို့ခဲ့သည်။ သုံးလုံးသာ ကျန်ရှိတော့သည်။

“ဟမ်?”

ထိုအချိန်တွင် ဟိုက်ဒရာ နဂါး၏ လှုပ်ရှားမှုများ နောက်တစ်ကြိမ် ပြောင်းလဲသွားသည်။ ထိုသတ္တဝါသည် ကျွန်ုပ်တို့ကို ကြောက်ရွံ့သကဲ့သို့ နောက်သို့ ယိုင်တိယိုင်တိုင် ဆုတ်ခွာလာသည်။

“ငါတို့လုပ်နိုင်တယ်။ ငါဆက်တိုက်မယ်၊ ရူဒီ!” ပေါလ်က ရှေ့သို့ ခုန်ထွက်သွားသော်လည်း ကျွန်ုပ်၏ခြေထောက်များသည် မြေတွင် အေးခဲသွားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

စောင့်…

ဒါ ထောင်ချောက်မဟုတ်ဘူးလား။

ကျွန်ုပ်တို့၏ရန်သူက မည်သည့်အကြံအစည်ကို ကြံစည်နေသည်ကို မသိသောအခါ မတိုက်ခိုက်သင့်ဟူသော ခံစားချက် ရှိခဲ့သည်။ ထိုမကောင်းသော ကြိုတင်သိနိမိတ်သည် စက္ကန့်ပိုင်းအတွင်း ကျွန်ုပ်၏ဦးခေါင်းထဲသို့ မျောဝင်လာခဲ့သည်။ ထို့နောက် နောက်တစ်ခဏတွင်…

“ဘာ?”

၎င်းသည် ဟိုက်ဒရာ နဂါး၏ ခေါင်းများထဲမှ တစ်ခုဖြစ်သည်။ မယုံနိုင်စရာ—၎င်းသည် ၎င်း၏ကိုယ်ပိုင် အသား၏ မီးရှို့ထားသော ငုတ်တိုများကို ကိုက်ဖြတ်နေခြင်းဖြစ်သည်။

“ဘာလဲဟ!”

ကျွန်ုပ်တို့ကြည့်နေစဉ်မှာပင် အသားနှင့်အရိုးများသည် ပြန်လည်ပေါင်းစည်းသွားကြသည်။

“ကံဆိုး!”

အနာပိတ်ထားသော ဒဏ်ရာများသည် မကုသနိုင်သော်လည်း ဟိုက်ဒရာ နဂါးက ၎င်းတို့ကို ပြန်ဖွင့်ရန် ကိုက်ဖြတ်နိုင်လျှင် ၎င်းတို့သည် ပုံမှန်အတိုင်း ပြန်ဖြစ်သွားလိမ့်မည်။

“ပြန်ထွက်လာဖို့ အခွင့်အရေးမပေးနဲ့!”

“ရာအား!” အယ်လီနာလစ်ဇ်သည် ပြင်းထန်သော ကြွေးကြော်သံတစ်ခုထုတ်ကာ ၎င်းဆီသို့ တိုးဝင်သွားသည်။ သူမသည် အကွာအဝေးကိုပိတ်ကာ ပြန်စတင်ကုသနေသော ခေါင်းများထဲမှတစ်လုံးဆီသို့ သူမ၏ ဂလက်ဒီးယပ်စ်ဓားကို ထိုးသွင်းလိုက်သည်။

“မင်းအလိုရှိသည့်အတိုင်း ရေခဲ၏ပုခက်ကို မင်းရှေ့မှာချထားသည်၊ ယခု မင်း၏ရေခဲမြစ်စီးကြောင်းများကို လွှတ်ချလိုက်ပါ၊ ရေခဲထိုးနှက်!” အယ်လီနာလစ်ဇ်က ဂါထာရွတ်ဆိုကာ ပြန်ထွက်လာသောငုတ်တိုထဲသို့ အနီးကပ်အကွာအဝေးမှ သူမ၏မှော်ကို ထိုးသွင်းလိုက်သည်။ အကြေးခွံများ ပြန်မပေါက်သေးသောကြောင့် ရေခဲတုံးသည် ပျော့အိသောအသားထဲသို့ ပေါက်ထွက်သွားသည်။ ခေါင်း—သို့မဟုတ် လည်ပင်း၏ကျန်ရှိသောအပိုင်း၊ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ—သည် နာကျင်စွာ တွန့်လိမ်နေချိန်တွင် သလဲသီးများကဲ့သို့ သွေးလက်တစ်ဆုပ်စာ ဖျန်းထွက်လာသည်။

“ရော့ဇီ!”

“ဤတဖြည်းဖြည်းလောင်ကျွမ်းသောမီးလျှံသည် မင်း၏ကောင်းချီးဖြင့် တောက်ပစေသတည်း၊ မီးတောက်ပစ်လွှတ်!” တစ်ချိန်ချိန်၌ အယ်လီနာလစ်ဇ်ထံသို့ လိုက်မီသွားသော ရော့ဇီသည် ဟုန်းဟုန်းတောက်လောင်သော မီးတောက်ကို လွှတ်တင်လိုက်သည်။ အကြေးခွံများသည် သူမ၏စာလုံး၏ အင်အားကို အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိ စုပ်ယူနိုင်သော်လည်း သူမသည် အသားကို ချက်ပြုတ်နိုင်ဆဲဖြစ်ပြီး ဒဏ်ရာမှ အခိုးများ တက်လာခဲ့သည်။

“ငါတို့လုပ်လိုက်ပြီ!”

ပေါလ်သည် လိုက်လံရန် ရွေ့လျားခဲ့သော်လည်း ဟိုက်ဒရာ နဂါးသည် ဆုတ်ခွာမသွားခဲ့ပါ။ ၎င်းသည် ၎င်း၏ကြီးမားသောကိုယ်ထည်ကို မြှောက်ကာ ၎င်း၏ခေါင်းများ—သုံးလုံးစလုံး—ကို မျက်နှာကြက်အောက်သို့ ဆန့်ထုတ်ကာ ကျွန်ုပ်တို့ကို အောက်သို့ စိုက်ကြည့်လာသည်။

၎င်းသည် တကယ်ပင် ကြောက်ရွံ့နေသလော။ မဟုတ်၊ ထိုသို့မထင်ရပါ။ ဒါဘာလဲ။ ရင်းနှီးနေသလိုခံစားရသည်။ အန္တရာယ်ရှိသည်။

“တစ်ခုခုလာတော့မယ်၊ သတိထား!” ပေါလ်က သတိပေးသည်။

“အင်း!” ကျွန်ုပ်၏ကိုယ်ထည်သည် ဗီဇအရ—မဟုတ်၊ အတွေ့အကြုံအရ လှုပ်ရှားခဲ့သည်။ နဂါးတစ်ကောင် ထိုကဲ့သို့ နောက်ခြေထောက်ပေါ်ထောင်ကာ လေကိုရှူသွင်းနေသည်ကို ယခင်က မြင်ဖူးခဲ့သည်—၎င်း၏နောက်ခြေထောက်ပေါ်သို့ ပြန်တက်သွားကာ လေကိုရှူသွင်းနေသည်။ “အသက်ရှူထုတ်တော့မယ်။ အားလုံး ငါ့ဆီကိုလာခဲ့ပါ၊ ကျေးဇူးပြု၍!”

“ရပြီ!”

ပေါလ်သည် တစ်လှမ်းဆုတ်ကာ ကျွန်ုပ်ရှိရာသို့ ပြန်လာခဲ့သည်။ အယ်လီနာလစ်ဇ်နှင့် တောလ်ဟန်းဒ်တို့သည် ပြေးလာရင်း ကျွန်ုပ်၏ခြေရင်းသို့ လိမ့်လုမတတ် ရောက်လာကြသည်။ ရော့ဇီသည် ကျွန်ုပ်ဆီသို့ ခုန်အုပ်ကာ သူမ၏လက်များကိုဖြန့်ကာ တွယ်ဖက်တော့မည့်အလား။

ကျွန်ုပ်သည် တတ်နိုင်သမျှထူသော ရေနံရံတစ်ခုကို ဖန်တီးလိုက်သည်။

ထိုတဒင်္ဂနီးပါးတွင်ပင် ထိုသတ္တဝါသည် အသက်ရှူထုတ်လိုက်သည်။ ဟိုက်ဒရာ နဂါး၏ ပါးစပ်သုံးခုမှ ကြီးမားသောမီးတောက်များ ပေါက်ထွက်လာကာ ကျွန်ုပ်တို့ဆီသို့ ထိုးဆင်းလာပြီး ကျွန်ုပ်၏ရေအတားအဆီးကို ဝင်တိုက်သည်။ ကြီးမားသော ရေနွေးငွေ့တိုင်များ လှိမ့်ထွက်လာပြီး အခန်းတစ်ခုလုံးကို အပူပေးခဲ့သည်။

“အာ…!”

နဂါးအသက်ရှူသည် ၎င်း၏ကြောက်မက်ဖွယ် အပူရှိန်ကြောင့် ကျော်ကြားသည်။ ၎င်းသည် သံမဏိကို အရည်ပျော်စေနိုင်သည် သို့မဟုတ် သေးငယ်သောရွှံ့ညွန်အိုင်ကို တဒင်္ဂအတွင်း အငွေ့ပျံစေနိုင်သည်။ ထို့ပြင် ယခုလေးတင် ထိုခေါင်းသုံးလုံးက ထိုအသက်ရှူကို ထုတ်လွှတ်ခဲ့သည်။ သာမန်မှော်ဆရာတစ်ယောက်တည်းက ၎င်းကို ခုခံကာကွယ်နိုင်မည်မဟုတ်ပေ။ ငါးယောက်—မဟုတ်၊ ဆယ်ယောက် ရေနံရံတစ်ခုထူထောင်ရန် အတူတကွပူးပေါင်းလျှင်… မဟုတ်၊ ထိုမျှပင်လျှင် မလုံလောက်နိုင်ပါ။

ကံကောင်းထောက်မစွာ ကျွန်ုပ်၏စွမ်းအင်သည် သာမန်မဟုတ်ခဲ့ပေ။

“အဖေ!”

“အင်း!”

ထိုသတ္တဝါက ၎င်း၏ခေါင်းများကိုနှိမ့်ချပြီးနောက် ပေါလ်သည် ရှေ့သို့ခုန်ထွက်သွားသည်။

ဟိုက်ဒရာ နဂါး၏အသက်ရှူသည် အကန့်အသတ်ရှိသော အသုံးပြုမှုများရှိသည်။ ၎င်းကို ၎င်း၏ကိုယ်ထည်အတွင်းရှိ အင်္ဂါတစ်ခုမှတစ်ဆင့် ဖန်တီးသည်ဖြစ်စေ သို့မဟုတ် စွမ်းအင်ကို သိုလှောင်ထားရသည်ဖြစ်စေ ကျွန်ုပ် မသိခဲ့ပါ။ ၎င်းသည် အဆက်မပြတ် မပစ်နိုင်ကြောင်းကိုသာ ကျွန်ုပ်သိခဲ့သည်။

ဤသည်မှာ ၎င်း၏ အသည်းပုပ်ကိုင်ဖြစ်ရမည်။ တစ်ကြိမ်လျှင် ခေါင်းသုံးလုံးဖြင့် ထုတ်လွှတ်နိုင်ပြီး ကြားတွင် ခဏနားချိန်ရှိသည်။ ခေါင်းတစ်လုံးတည်းက ပစ်လွှတ်ခဲ့လျှင် အခြားတစ်လုံးသည် တူညီသောစွမ်းရည်ကို ဆက်တိုက်သုံးနိုင်ကောင်းသုံးနိုင်မည်။ သို့သော် ၎င်းက ထိုသို့မလုပ်ခဲ့ပါ၊ အခြားခေါင်းများကို တိုက်ခိုက်မှုအတွင်း မထိမိစေရန် ဖြစ်နိုင်သည်။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ဤသည်မှာ ကျွန်ုပ်တို့၏အခွင့်အရေးဖြစ်သည်။

“ဟရာအား!” ပေါလ်သည် သူ၏ဓားကို အောက်သို့ထိုးချကာ အခြားလည်ပင်းတစ်ချောင်းကို ဆုတ်ဖြဲပစ်လိုက်သည်။

ကျွန်ုပ်က ၎င်းကို ချက်ချင်းမီးရှို့ခဲ့သည်။

နှစ်လုံးသာ ကျန်တော့သည်—လည်ပင်းထူတစ်ချောင်းနှင့် သွယ်လျတစ်ချောင်း။ သိသိသာသာကြီးမားသော တုတ်ခိုင်သည့်တစ်လုံးသည် ၎င်း၏အဓိကခေါင်းလော။ ထိုသို့ဆိုလျှင် ၎င်းကို နောက်ဆုံးထားသင့်သည်။

“အဖေ၊ အသေးကောင်ကို အရင်သွားကြရအောင်!”

“ငါသိတယ်!” ပေါလ်က အပြေးသွားခဲ့သည်။

အယ်လီနာလစ်ဇ်နှင့် တောလ်ဟန်းဒ်တို့က ပိုထူသောတစ်လုံးကို ကိုင်တွယ်လိမ့်မည်။ နှစ်လုံးသာကျန်တော့သော ယခုအချိန်တွင် အရာများသည် ပိုမိုလွယ်ကူလာသည်။

“ဂရာအား!”

သူ၏ဓားက ကပြပြီး ခေါင်းက ပြုတ်ကျလာသည်။ ကျွန်ုပ်၏မီးတောက်များက ၎င်း၏အသားစိမ်းကို ချက်ချင်းချက်ပြုတ်ပစ်လိုက်သည်။

ငါတို့လုပ်နိုင်တယ်၊ ကျွန်ုပ်ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ ပြောခဲ့သည်။

တစ်လုံးသာကျန်တော့သည်။ ငါတို့ဒါကိုအနိုင်ရပြီ။ ဒီအထိလာပြီးနောက် ပြန်လည်ထူထောင်ဖို့ အခွင့်အရေးပေးမှာမဟုတ်ဘူး။ ၎င်း၏နောက်ဆုံးခေါင်းသည် မသေနိုင်သော်လည်း အခြားခေါင်းများမရှိတော့သည့်ယခုအချိန်တွင် ၎င်းကို ကျွန်ုပ်တို့ အလွယ်တကူ ကိုင်တွယ်နိုင်သည်။

ထိုအချိန်၊ ကျွန်ုပ်က နောက်ဆုံးမတိုင်မီ ငုတ်တိုကို အနာပိတ်ရန် မှော်ကိုအသုံးပြုနေစဉ်မှာပင် ဟိုက်ဒရာ နဂါး၏ကိုယ်ထည်က တုန်ခါသွားသည်။ ထိုလှုပ်ရှားမှုက ဘာကိုဆိုလိုမှန်း ကျွန်ုပ် မသိခဲ့ပါ။ ကျွန်ုပ်၏အမြော်အမြင်မျက်လုံးဖြင့် မြင်နိုင်သော်လည်း ၎င်းကို ကျွန်ုပ် နားမလည်ခဲ့ပါ။ ထိုသတ္တဝါသည် ကြီးမားလွန်းသည်။

“မင်းဒီငတုံး!”

“စောင့်—!”

ကျွန်ုပ် ဘာဖြစ်နေမှန်းမသိမီ ပေါလ်က ကျွန်ုပ်အား လမ်းကြောင်းမှ တွန်းဖယ်လိုက်သည်။ ကျွန်ုပ်၏မျက်စိရှေ့တွင် ကြီးမားသောအရာတစ်ခု ပြုတ်ကျလာသည်။

ဒါပေမယ့်… ဒါက ခေါင်းမရှိတော့ဘူးလား။

မဟုတ်—ခေါင်းမရှိသော်လည်း လည်ပင်းတော့ ရှိနေသေးသည်။

ဟိုက်ဒရာ နဂါးသည် ၎င်း၏ ခေါင်းမဲ့လည်ပင်းများကို ဆူးချွန်ကြာပွတ်များကဲ့သို့ လွှဲရမ်းနေသည်—ရှစ်ချောင်းစလုံး! ၎င်းတို့တစ်ခုစီသည် ဒိန်ခဲခြစ်စက်ကဲ့သို့ အသားများကို ဖြတ်တောက်နိုင်သော မာကျောသည့်အကြေးခွံများဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားသည်။ ၎င်းသည် ထိုလည်ပင်းများအားလုံးကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း ရမ်းခါကာ အနီးအနားရှိ မည်သည့်အရာကိုမဆို ရိတ်သိမ်းပစ်လိုက်သည်။

“ရူဒီးီး!” ပေါလ်က အော်ဟစ်ကာ ကျွန်ုပ်အား လမ်းကြောင်းမှကန်ထုတ်ရန် သူ၏ခြေထောက်ကို ကျွန်ုပ်ထဲသို့ ထိုးသွင်းလိုက်သည်။

တစ်ပြိုင်နက်နီးပါး ထု!ဟူသောအသံသည် တစ်စုံတစ်ခု မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြင်းထန်စွာကျရောက်ချိန်တွင် ထွက်ပေါ်လာသည်၊ ခဏအကြာက ကျွန်ုပ်ရှိခဲ့သောနေရာ၊ ပေါလ်နှင့်ကျွန်ုပ်အကြား တစ်ချိန်က ဗလာဖြစ်ခဲ့သောနေရာတွင် ဖြစ်သည်။

“ဝှ-ဝှိုး!”

ထိုသတ္တဝါ၏နဖူးမှ ချိုများထိုးထွက်လာသည်။ မျက်လုံးတစ်လုံးက ကျွန်ုပ်ကို စိုက်ကြည့်သည်—ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်နေသော၊ ထောင့်ချိုးခံထားရသော မျက်လုံး။ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်ရန် အသည်းအသန်ကြိုးစားနေသော၊ ကျန်ရှိနေသော သေးငယ်သည့်အသက်မျှင်ကို တွယ်ကပ်ရန် ကြိုးစားနေသော မျက်လုံး။ ဟိုက်ဒရာ နဂါး၏ မျက်လုံး။

“ဂရာအား!”

ဗီဇအတိုင်း ရွေ့လျားကာ ကျွန်ုပ်၏ဘယ်လက်ကို ၎င်း၏မျက်လုံးထဲသို့ အောက်သို့ထိုးသွင်းလိုက်သည်။ စပျစ်သီးတစ်လုံးပေါက်ကွဲသွားသကဲ့သို့ ပျော့အိသောအသံကို ကျွန်ုပ်ကြားနိုင်ကာ ကျွန်ုပ်၏လက်မောင်းကို ပြင်းထန်သောအပူရှိန်က လောင်ကျွမ်းစေသည်။

ဟိုက်ဒရာ နဂါးသည် နာကျင်မှုကြောင့် မျက်စိမှိတ်လိုက်ပြီး ၎င်း၏အကြေးခွံဖုံးထားသော မျက်ခွံသည် ကွပ်မျက်စက်ကဲ့သို့ အောက်သို့ထိုးဆင်းလာသည်။

နောက်တစ်ခဏတွင် ကျွန်ုပ်သည် ကျွန်ုပ်၏ကျောက်တုံးအမြောက်ကို လွှတ်တင်လိုက်သည်။ ၎င်း၏မျက်ခွံပိတ်သွားချိန်တွင် ဟိုက်ဒရာ နဂါး၏ခေါင်းထိပ်ပိုင်းကို ဖောက်ထွက်ပစ်လိုက်သည်။ တိုက်မိမှု၏အင်အားက ကျွန်ုပ်၏လက်မောင်းကို လေထဲသို့ ဆတ်ခနဲဆွဲတင်သွားသည်။ ဆုတ်ပြဲသံတစ်ခုနှင့် ထို့နောက် ရက်စက်သော ကျိုးသွားသည့်အသံ—ကျွန်ုပ်၏နားထဲသို့ အလွန်နက်ရှိုင်းစွာထိုးဖောက်ဝင်ရောက်လာသော အသံနှစ်ခု၊ ကျွန်ုပ်၏ဦးနှောက်ဆီသို့ ကုတ်ခြစ်ဝင်ရောက်လာသည့်အလား။

“ရ-ရော့ဇီအီး!” နာကျင်မှုကို မျိုချကာ သူမ၏အမည်—ကျွန်ုပ်၏ယုံကြည်ရသော ဆရာ၏အမည်ကို ကျွန်ုပ် အော်ဟစ်လိုက်သည်။

“ဤတဖြည်းဖြည်းလောင်ကျွမ်းသောမီးလျှံသည် မင်း၏ကောင်းချီးဖြင့် တောက်ပစေသတည်း၊ မီးတောက်ပစ်လွှတ်!” သူမ၏အသံသည် မှိန်ဖျော့သော်လည်း ကျွန်ုပ်ထံသို့ရောက်ရှိလာသည်။

နောက်ဆုံးခေါင်းသည် မီးမှ မည်းသွားကာ ပြုတ်ကျလာသည်။ ထို့နောက် ၎င်း၏ကြီးမားသောကိုယ်ထည်သည် ဖြည်းညှင်းစွာ ပြိုလဲလာသည်။ ၎င်းကျိုးကျေသွားချိန်တွင် ကျွန်ုပ်တို့ပတ်ဝန်းကျင်၌ ဘုန်းဟူသောမိုးခြိမ်းသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ၎င်းထဲမှ အသက်စွမ်းအားများ တဖြည်းဖြည်းစီးဆင်းထွက်သွားသည်ကို ကျွန်ုပ် ခံစားနိုင်သည်။

နောက်ထပ် ပြန်လည်ထူထောင်ခြင်း ရှိတော့မည်မဟုတ်ပါ။ ၎င်း၏နောက်ဆုံးခေါင်းသည် မသေနိုင်သောအရာမဟုတ်ခဲ့ပါ။

“ဟား… ဟား…”

ငါတို့အနိုင်ရပြီ။ ငါတို့တကယ်အနိုင်ရခဲ့တယ်။ ငါတို့အောင်မြင်ပြီ!

“ငါတို့လုပ်လိုက်ပြီ… အာ့ခ်!” ပြီးဆုံးသွားကြောင်း ကျွန်ုပ်သဘောပေါက်သည့် ဒုတိယအချိန်တွင် ကျွန်ုပ်၏ဘယ်လက်မှ စူးရှသောနာကျင်မှု ပစ်ခတ်တက်လာသည်။ အောက်သို့ကြည့်လိုက်သောအခါ ကျွန်ုပ် တုန်လှုပ်သွားခဲ့သည်။ “အာ…”

ကျွန်ုပ်၏ဘယ်လက် ပျောက်နေသည်။

ဟိုက်ဒရာ နဂါး၏မျက်ခွံမှ အကြေးခွံများသည် အရေပြားနှင့်ကြွက်သားများကို ဖြတ်တောက်ပစ်ခဲ့ပြီး ၎င်း၏ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်စွာ သန်မာသောကြွက်သားများက ကျွန်ုပ်၏အရိုးများကို ဖျစ်ညှစ်ချိုးဖဲ့ပစ်ခဲ့သည်။ ထို့နောက် ၎င်းက ခေါင်းကိုမော့လိုက်သော နောက်ဆုံးအခိုက်တွင် အရာအားလုံးကို ဆွဲဖြဲပစ်လိုက်သည်။ ကျွန်ုပ်၏ပွင့်နေသောသွေးကြောမှ သွေးများ ပန်းထွက်နေသည်။

“ငါ့လက်… ငါ့ဘယ်လက်…”

၎င်း၏မျက်လုံးထဲတွင်။ ကျွန်ုပ်၏လက်… ၎င်းသည် သတ္တဝါကြီး၏မျက်လုံးထဲတွင် ရှိနေသည်၊ ကျွန်ုပ် သဘောပေါက်လိုက်သည်။

ခေါင်းကို ကျွန်ုပ် လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ ရော့ဇီ၏မီးမှော်၏ စိမ်းသောစွမ်းအားက ၎င်းကို မီးသွေးတုံးအဖြစ် ချန်ထားခဲ့သည်။ ထိုအရာကိုမြင်လိုက်ရသည့်အခါ ကျွန်ုပ် သိလိုက်သည်။

ကျွန်ုပ်၏ဘယ်လက် ပျောက်သွားပြီ။

၎င်းကို ကျွန်ုပ်ရှာနိုင်သော်လည်း တွေ့လိမ့်မည်မဟုတ်ပါ။ ကြိုးစားလျှင်ပင် ကျွန်ုပ်သွေးထွက်လွန်၍ သေဆုံးသွားလိမ့်မည်။

ကံဆိုး။ ကျွန်ုပ် အနာကုသမှုလိုအပ်သည်။ မြန်မြန်။

“အံ့ဖွယ်ကောင်းသော ကောင်းကင်တမန်၊ မင်းရှေ့မှာရှိသော တဒိန်းဒိန်းခုန်နေသောနှလုံးဆီသို့ မင်း၏သန့်ရှင်းသောအသက်ရှူသံကို ပေးသနားပါ။ အို နေရောင်ခြည်ဖြင့် ကောင်းချီးပေးထားသောကောင်းကင်ယံ၊ ကြက်သွေးရောင်ကိုမုန်းတီးသော အစေခံများ၊ အလင်းရောင်၏သမုဒ္ဒရာထဲသို့ ထိုးဆင်းလာကြပါ၊ မင်းတို့၏အတောင်ပံများ ဖြန့်ကျက်ထားသော သန့်စင်သောအဖြူရောင်။ မင်းရှေ့မှာမြင်ရသော သွေးကို မောင်းထုတ်ပါ။ တောက်ပသောအနာကုသခြင်း!”

ကျွန်ုပ်သည် အဆင့်မြင့်-အဆင့် ဂါထာတစ်ပုဒ်ကို ရွတ်ဆိုခဲ့သည်။ အဆင့်မြင့်တစ်ခုတည်းက ဆုံးရှုံးသွားသောအရာကို ပြန်လည်ထိန်းသိမ်းနိုင်မည်မဟုတ်ပါ။ ကျွန်ုပ် သိခဲ့သည်။ မည်သို့ပင်ဆိုစေ ကျွန်ုပ်သုံးခဲ့သည်။

ဖြတ်တောက်ထားသောငုတ်တိုပေါ်တွင် ပန်းရောင်အသားများ ဖောင်းကြွလာပြီး သွေးစီးဆင်းမှုကို ရပ်တန့်စေခဲ့သည်။ ၎င်းနှင့်အတူ ကျွန်ုပ်၏မျက်နှာပေါ်ရှိခြစ်ရာနှင့် ပေါလ်ကန်ခဲ့သော အညိုအမည်းဒဏ်ရာတို့လည်း ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

“ဖူး… ဟား…”

ကျွန်ုပ်၏အသက်ရှူသံသည် မမှန်ဖြစ်နေသည်။

ငြိမ်ငြိမ်ထား၊ ကျွန်ုပ် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုပြောသည်၊ ငြိမ်ငြိမ်ထား။

ကျွန်ုပ်၏ဘယ်လက်ပျောက်သွားသော်လည်း ဟိုက်ဒရာ နဂါးသည် မယုံနိုင်လောက်အောင်ခက်ခဲသောရန်သူဖြစ်ခဲ့သည်။ ကျွန်ုပ်၏ဘယ်လက်မှလွဲ၍ အားလုံးနှင့် ၎င်းကိုကျော်ဖြတ်နိုင်ခဲ့သည်။ ထိုနည်းဖြင့်တွက်ကြည့်လျှင် ၎င်းသည် သေးငယ်သောပေးဆပ်မှုတစ်ခုဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်သည်။ ပေါလ်သာ ထိုနေရာတွင် ညှစ်ဝင်ကာ ကျွန်ုပ်ကို မကယ်နိုင်ခဲ့လျှင် ကျွန်ုပ်သေဆုံးသွားနိုင်ခြေ မြင့်မားခဲ့သည်။

“အဖေ၊ တကယ်ကိုကယ်တင်ခဲ့တာပဲ။” ကျွန်ုပ်၏ပခုံးကိုကျော်၍ လှည့်ကြည့်ကာ သူ့ကိုရှာခဲ့သည်။

တုံ့ပြန်မှုမရှိခဲ့ပါ။

အားလုံးတိတ်ဆိတ်နေသည်။ အယ်လီနာလစ်ဇ်က ထိုနေရာတွင်သာ ရပ်နေသည်။ တောလ်ဟန်းဒ်က တိတ်ဆိတ်နေသည်။ ရော့ဇီက သူမ၏နှုတ်ခမ်းများကို စူထားသည်။ ထို့နောက် သူတို့၏နောက်တွင် ဂီးစ်သည် သေရွာပြန်ကဲ့သို့ ဖြူဖျော့နေသည်။

ပေါလ်က ပြန်မဖြေခဲ့ပါ။

“…အဖေ?”

သူတို့အားလုံးသည် တစ်ခုခုကိုကြည့်နေကြသောကြောင့် ကျွန်ုပ်သည် သူတို့၏အကြည့်နောက်သို့ ပေါလ်ရှိရာ၊ မြေပြင်ပေါ်တွင် လဲကျနေသောနေရာသို့ လိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ ဟုတ်ကဲ့၊ လဲကျနေသည်။ ထိုနေရာ၊ သူ့ကျောပေါ်တွင်။

သို့သော်… သူသည် လဲကျနေရုံသာမကပါ။ သူသည် သတိလစ်နေသည်။ သူ၏မျက်လုံးများမှာ ဗလာဖြစ်နေသည်။

ထို့ပြင်… သူ၏အောက်ပိုင်းကိုယ်ထည် ပျောက်ဆုံးနေသည်။

“…ဟမ်?” ကျွန်ုပ်၏ဦးနှောက်က ၎င်းကို မလုပ်ဆောင်နိုင်ခဲ့ပါ။ “ဘာ?”

အိုး၊ မဟုတ်ဘူး။ ဘာဖြစ်သွားခဲ့မှန်း ကျွန်ုပ်သိခဲ့သည်။

ဟုတ်တယ်။ ကျွန်ုပ်ကိုယ်တိုင်မြင်ခဲ့တယ်။ ပေါလ်က ကျွန်ုပ်အား လမ်းကြောင်းမှကန်ထုတ်ခဲ့သောကြောင့် ကျွန်ုပ်ရပ်ခဲ့သောနေရာသည် နောက်ဆုံးခေါင်းထိုးဆင်းလာသောနေရာနှင့် အတိအကျဖြစ်ခဲ့သည်။ ကျွန်ုပ်ကိုရွှေ့နိုင်ရန် သူသည် တတ်နိုင်သမျှကန်ခဲ့ရသည်။ ကျွန်ုပ်သည် ကလေးမဟုတ်တော့သောကြောင့် ကန်ချက်တွင် အင်အားရှိစေရန် သူသည်၊ နင်သိတယ်လေ၊ သူ့အောက်ပိုင်းကိုယ်ထည်ကို ရှေ့သို့ထိုးထုတ်ခဲ့ရသည်။ ပုံမှန်အားဖြင့် ထိုကန်ချက်မျိုးက လူတစ်ယောက်ကို တွန်းကန်အားကြောင့် နောက်သို့ ယိုင်သွားစေလိမ့်မည်၊ သို့သော် ပေါလ်သည် ဓားသမားတစ်ဦးဖြစ်သည်။ ကျွမ်းကျင်သောသူ၊ တိုက်ပွဲအငွေ့အသက်ဖြင့် မိမိကိုယ်ကိုယ်ထည်ကို ပတ်ရစ်နိုင်သူ၊ ကာယဗလအားရှိသူ။ ထို့ကြောင့် သူက ကျွန်ုပ်ကိုကန်သောအခါ သူ၏ကိုယ်ထည်က မရွေ့ခဲ့ပါ။

ဆိုလိုတာက… ဆိုလိုတာက ကျွန်ုပ်ရှိခဲ့သောနေရာ… ဆိုလိုတာက နေရာ…

ကျွန်ုပ်… နားမလည်ချင်ခဲ့ပါ။

ကျွန်ုပ်ပဲ…

“…ဒါပေမယ့်… ဘာကြောင့်လဲ?”

ထိုစကားလုံးများကို ကျွန်ုပ်ညှစ်ထုတ်လိုက်သည့်အခိုက်တွင် ပေါလ်၏မျက်လုံးများက လှုပ်ရှားလာပြီး ကျွန်ုပ်အပေါ်သို့ ကျရောက်လာသည်။ ကျွန်ုပ်သည် သူ၏အကြည့်ကို ပြန်ဆုံခဲ့သည်။

“…”

ပေါလ်က ဘာမှမပြောခဲ့ပါ။ သူ၏ပါးစပ်က ပျော့ပျောင်းသွားရုံသာ—စိတ်အေးလက်အေးဖြစ်သွားသကဲ့သို့၊ သက်သာရာရသွားသကဲ့သို့၊ သက်ပြင်းချထုတ်လိုက်သကဲ့သို့—ပြီးတော့ သွေးတွေက သူ၏နှုတ်ခမ်းများကိုကျော်ကာ တက်လာခဲ့သည်။

ထို့နောက် သူ၏မျက်လုံးများထဲမှ အလင်းရောင် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။

ပေါလ် သေဆုံးသွားခဲ့သည်။