Volume 15.7

အခန်း (၇)
တိုက်ပွဲအတွက် အသင့်ပြင်ဆင်ခြင်း

အချိန်တွေက ကျွန်တော့်ရဲ့ စိုးရိမ်ပူပန်မှုတွေကို ဂရုမစိုက်ဘဲ တရွေ့ရွေ့ ကုန်ဆုံးသွားခဲ့ပြီး မကြာခင်မှာပဲ နောက်ထပ် တစ်လကြာသွားခဲ့တယ်။

မှော်ချပ်ဝတ် အမှတ်အသား တစ် ဟာ အခုဆိုရင် ပြီးစီးသွားပါပြီ။

ဘယ်လိုဖြစ်ဖြစ် ဒီအလုပ်ကို သုံးလအတွင်းပဲ အပြီးသတ်နိုင်ခဲ့တယ်။ အဆုံးသတ်ပိုင်းမှာ ပိုက်ဆံအများကြီး အကုန်အကျခံပြီး ငြီးငွေ့စရာ အလုပ်တွေကို လုပ်ဖို့ နောက်ထပ် အလုပ်သမားတွေ ထပ်ငှားခဲ့တယ်၊ အဲဒါက သိသိသာသာ မြန်ဆန်သွားစေခဲ့တယ်။

ငါမျှော်လင့်ထားသလိုပဲ ဒီအကောင်ကြီးဟာ သုံးမီတာလောက် အမြင့်ရှိသွားတယ်။ ဒါပေမယ့် သူ့ရဲ့ဘောင်တစ်ခုလုံးကို ငါဖန်တီးထားတဲ့ ထူထဲပြီး အကြမ်းထည် ချပ်ပြားတွေနဲ့ ဖုံးအုပ်ထားတော့ ထိုင်ချပြီး တုတ်ခိုင်တဲ့ ပုံစံမျိုး ဖြစ်နေခဲ့တယ်။ တနည်းပြောရရင်တော့ ဒီဇိုင်းကျကျနဲ့ လှတယ်တော့ မဟုတ်ဘူး။

အနောက်ကနေ ဝင်ရတာ။ လူတစ်ယောက်အတွက် ပုံသွင်းထားတဲ့ အပေါက်တစ်ခု ကျောဘက်မှာရှိပြီး အဲဒီထဲကို တက်ဝင်လိုက်ရုံပဲ။ မန္တာန်တွေ ထည့်သွင်းလိုက်တာနဲ့ ဒီချပ်ဝတ်က ကိုယ့်ခန္ဓာကိုယ်ရဲ့ အဆက်အစပ်တစ်ခုလို ဖြစ်သွားတဲ့အတွက် နောက်ကျော ချပ်ပြားကို ကိုယ်တိုင် ပိတ်လို့ရတယ်။ အဲဒီချပ်ပြားမှာလည်း မှန်ကန်တဲ့ အမိန့်ကို ပြောလိုက်ရင် နောက်ပြန်ကို အလိုအလျောက် ထုတ်ပစ်မယ့် အထူးမှော်စက်ဝိုင်း ပါဝင်တယ်။

ညာဘက်လက်မောင်းမှာ ‘ဂက်တလင်သေနတ်’ ကို တပ်ဆင်ထားတယ်။ ပြုပြင်ထားတဲ့ ဒီမှော်ကိရိယာဟာ ငါအလိုရှိတိုင်း ကျောက်တုံးအမြောက်ဆန်တွေကို အလိုအလျောက် ပစ်လွှတ်ပေးတယ်။ ငါတတ်နိုင်သလောက် မန္တာန်အများကြီး ထည့်သွင်းလိုက်ရင် တစ်စက္ကန့်ကို ငါ့ရဲ့အသေချာဆုံး ကျောက်တုံးအမြောက်ဆန်ကို ဆယ်ချက်နှုန်းနဲ့ ပစ်ခတ်နိုင်တယ်။ သာမန် မိစ္ဆာကောင်တွေဆိုရင် မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း သွေးစွန်းတဲ့ အမှုန်အမွှားတွေ ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်။

ဒါက အိုးစတက်ဒ်ရဲ့ မှော်အနှောင့်အယှက်ကို ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းဖို့ ငါ့ရဲ့အဓိက အစီအစဉ်ပဲ။

ဘယ်ဘက်လက်မှာတော့ စုပ်ယူမှုကျောက်တုံးကို တပ်ဆင်ထားတယ်။ အဓိကတော့ အိုးစတက်ဒ်ရဲ့ မှော်တွေကို မှော်အနှောင့်အယှက်နဲ့ တားဆီးဖို့ စီစဉ်ထားပေမယ့် အရမ်းကို အလုပ်ရှုပ်လာရင် အချိန်မရနိုင်တာမျိုး ရှိနိုင်တယ်။ ဒီကျောက်တုံးက အပြည့်အဝ ပုံဖော်ပြီးသား မှော်တွေကို ဖျက်ဆီးပစ်နိုင်တယ်။ ကြိုတင်ကာကွယ်ဖို့ မမြန်လိုက်တဲ့ မှော်တွေကို ကိုင်တွယ်ရာမှာ အသုံးဝင်လိမ့်မယ်။ အသုံးတည့်မယ်လို့ ခံစားမိတယ်။

အနီးကပ် တိုက်ခိုက်ရေး လက်နက်တစ်ခုအနေနဲ့လည်း သုံးလို့ရတဲ့ ဒိုင်းတစ်ခုကိုလည်း တပ်ဆင်ထားတယ်။ ကိုယ်တိုင်က ဓားသိုင်းမှာ မဆိုးပေမယ့် အဲဒီဘက်မှာ အိုးစတက်ဒ်နဲ့ ယှဉ်ပြိုင်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူးဆိုတာ သိတယ်။ အနီးကပ်အကွာအဝေးမှာ ကာကွယ်ရေးကို အာရုံစိုက်တာက ပိုကောင်းလိမ့်မယ်လို့ ကောက်ချက်ချခဲ့တယ်။ ရိုးရိုးသားသားပြောရရင် ကြီးမားပြီး လေးလံတဲ့ ကျောက်တုံးကြီးနဲ့ သူ့ကို ရိုက်ချလိုက်ရင်တောင် ပိုထိရောက်ကောင်း ထိရောက်နိုင်တယ်။ အကောင်းဆုံး တိုက်ခိုက်ရေးဟာ ကောင်းမွန်တဲ့ ကာကွယ်ရေးပဲ။ အဲဒါက တင့်ကားတစ်စီးနဲ့ သဘောတရားအတူတူပဲ။

ဒါပေမယ့် ဒိုင်းရဲ့ထိပ်မှာ ပေါလ်ရဲ့ လက်နက်ဟောင်းတစ်ခုကိုလည်း တပ်ဆင်ထားသေးတယ်။ အဲဒါက နော်န်က ပိုင်ဆိုင်တဲ့ဓားမဟုတ်ဘဲ အိုင်ရှာကို ငါပေးခဲ့တဲ့ မှော်ဓားပဲ။ ရန်သူရဲ့ ကာကွယ်ရေးကို လျစ်လျူရှုနိုင်တဲ့ သူ့ရဲ့စွမ်းရည်က အိုးစတက်ဒ်အပေါ် အလုပ်ဖြစ်မဖြစ် မသိပေမယ့် တတ်နိုင်သမျှ အကုန်ကြိုးစားကြည့်ဖို့ ထိုက်တန်တယ်။

နောက်ဆုံးရလဒ်ကတော့ ခမ်းနားလှတယ်တော့ မဟုတ်ဘူး။

မှော်ချပ်ဝတ်ကို ဖုံးကွယ်ရောင်စုံ ဆေးခြယ်ထားပြီး လက်မောင်းပေါ်က ကြီးမားပြီး ထွားကျိုင်းတဲ့ ဂက်တလင်သေနတ်နဲ့ဆိုရင် ဒီနေရာမှာ လုံးဝနေရာမှားနေသလို ခံစားရတယ်။ ထိပ်မှာ ဓားပါတဲ့ ကြီးမားပြီး လေးလံကွဲအက်နေတဲ့ ဒိုင်းကြီးကလည်း အလှအပတန်ဖိုး သိပ်မရှိဘူး။

အခုအချိန်မှာတော့ ဒီအကောင်ကြီးဟာ ရှာရီယာမြို့ရဲ့ဆင်ခြေဖုံး လယ်ကွင်းတစ်ခုထဲမှာ မြေကြီးပေါ် မှောက်လျက်သား လဲနေတယ်။ အရမ်းကို လေးလံလွန်းတာကြောင့် ထောင်မတ်ဖို့ဆိုရင် အတွင်းထဲဝင်ပြီး မန္တာန်တွေ ထည့်သွင်းမှ ရမယ်။

“အိုး၊ ဒါမှ အကြောက်အရွံ့ဖြစ်စရာ ချပ်ဝတ်တန်ဆာတစ်ခုပဲ”

“ဟုတ်တယ်ဗျ၊ ဟုတ်တယ်။ သူ့ရဲ့ထုထည်ကြီးမားမှုကိုက အတော်ခြိမ်းခြောက်မှုရှိတယ်”

“အင်း၊ ငါတော့မသိဘူး။ နည်းနည်းပိုပြီး ချောမွေ့သွယ်လျတဲ့ပုံစံမျိုး လုပ်ကြည့်ရင်ကောင်းမလား”

“သဘောတူတယ်။ ရိုးရိုးသားသားပြောရရင် ဒါက ရယ်စရာကောင်းတယ်လို့ ငါထင်တယ်”

“…ရူဒီ၊ ဒါက မိစ္ဆာကောင်တစ်မျိုးနဲ့တူတယ်။ တခြားအရောင်လေး ပြောင်းလို့မရဘူးလား”

ကလစ်ဖ်နဲ့ ဇာနိုဘာတို့ကတော့ ပြီးစီးသွားတဲ့ အကောင်ကြီးကို စစ်ဆေးရင်း ကျေနပ်စွာ ခေါင်းညိတ်ကြတယ်၊ ဒါပေမယ့် အမျိုးသမီးတွေကတော့ အဲဒီလောက် သဘောမကျကြဘူး။ ဒီလိုမျိုးက ယောက်ျားလေးတွေကို ပိုပြီးဆွဲဆောင်နိုင်တာမျိုး ဖြစ်နိုင်တယ်။

တစ်ဖက်မှာတော့ ဂျူလီကတော့ ကျေနပ်တဲ့အမူအရာနဲ့ ကြည့်နေတာမို့ အမြဲတမ်းတော့ မဟုတ်ဘူးဆိုတာ သိသာတယ်။ ငါ အသက်ရှင်လျက် ပြန်လာနိုင်ရင် အိုင်ရှာနဲ့ နော်န်တို့ ဘယ်လိုထင်လဲဆိုတာ ကြည့်ရဦးမယ်။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်။ ဒီအကောင်ကို လှဖို့ ဒီဇိုင်းဆွဲခဲ့တာ မဟုတ်ဘူး။

“အားလုံးပဲ နားထောင်ကြ” လို့ပြောရင်း အုပ်စုဆီ လှည့်လိုက်တယ်။ “နောက်ဆုံးအကြိမ် စမ်းသပ်မောင်းနှင်မှုကို စတင်ဖို့ အချိန်တန်ပြီလို့ ငါထင်တယ်”

ဆီလ်ဖီ၊ ရော့ဇီ၊ ဇာနိုဘာ၊ ကလစ်ဖ်၊ အယ်လီနာလစ်ဇ်တို့အားလုံး လာကြည့်ကြတယ်။ ဂျူလီနဲ့ ဂျင်းဂျာတို့လည်း ပါလာတယ်။ နန်နာဟိုရှီက ဒီမှာမရှိဘူး။ အိုးစတက်ဒ်ကို ငါ့ဆီ ဆွဲခေါ်လာဖို့ သူမက ကူညီဖို့ သဘောတူထားပေမယ့် သူမရဲ့အဓိက ရည်ရွယ်ချက်က သူမရဲ့ကိုယ်ပိုင်ကမ္ဘာကို ပြန်ဖို့ပဲ။ သူမရဲ့ လုံခြုံရေးအတွက် ကြိုတင်ကာကွယ်မှုအနေနဲ့ သူမကို ငါက အတင်းအကျပ် ပူးပေါင်းခိုင်းထားသလိုမျိုး ဟန်ဆောင်ထားတယ်။ အဲဒီအကြောင်းကြောင့် သူမကို အခုလက်ရှိ ငါတို့နဲ့အတူ မတွေ့ရတာပဲ။ အခုလောလောဆယ် သူမဟာ မျောလွင့်နေတဲ့ခံတပ်မှာ ပါရူဂျီးယပ်စ်နဲ့အတူ ခေါ်ယူမှုမှော်ပညာကို လေ့လာနေလောက်တယ်။

တကယ်တော့ အိုးစတက်ဒ်က ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူမကို သတ်ပစ်နိုင်တဲ့ အခွင့်အလမ်းရှိတယ်။ ဒါပေမယ့် ဒီအကြောင်း သူမကို ငါပြောပြတော့ သူမက စိုးရိမ်တဲ့အမူအရာနဲ့ ခေါင်းညိတ်ပြီး ဒီအန္တရာယ်ကို လက်ခံခဲ့တယ်။

“ကောင်းပြီ။ ဒါဆိုရင် အန္တရာယ်ကင်းတဲ့ အကွာအဝေးကနေ ကြည့်နေလိုက်တော့မယ်”

အဲဒီစကားတွေနဲ့အတူ ရော့ဇီက ဂျူလီကိုခေါ်ပြီး ပရိသတ်တွေအတွက် စီစဉ်ထားတဲ့ ကုလားထိုင်တွေဆီ လျှောက်သွားတယ်။ သူမရဲ့ ကိုယ်ဝန်အဖုအထစ်က သိသိသာသာ မပေါ်သေးပေမယ့် သေချာကြည့်ရင် မြင်နိုင်တယ်။ မကြာခင် ဖွက်ထားလို့ ရတော့မှာမဟုတ်ဘူး။ မကြာခင်မှာ ကြီးကြီးကျယ်ကျယ် ကြေညာလိမ့်မယ်လို့ မျှော်လင့်မိတယ်။

ဒါပေမယ့် ကိုယ်ဝန်ဆောင်ဇနီးကို အိမ်မှာထားခဲ့ပြီး တိုက်ပွဲသွားတာဟာ ကိုယ့်ကိုယ်ကို ဝမ်းနည်းဖွယ် သေဆုံးသွားစေဖို့ ဂန္တဝင်နည်းလမ်းတစ်ခုပဲ…

ကောင်းပြီ၊ မတွေးနဲ့။ မင်းစိုးရိမ်လေလေ အာရုံစိုက်ဖို့ ခက်လေလေပဲ။

ငါဒီတိုက်ပွဲကို အနိုင်ရမယ်။ ငါ့ဇနီးက သူမရဲ့ကလေးကိုမွေးမယ်၊ ငါက သူတို့ကို နာမည်ပေးမယ်။ ပြီးတော့ ကလေး နံပါတ်သုံးကို စတင်ဖန်တီးတော့မယ်။ ဒါက ငါ့ရဲ့အနာဂတ်ပုံရိပ်ပဲ။ ဟုတ်ပြီ။

“အိုကေ၊ ငါအခု အတွင်းထဲကိုဝင်တော့မယ်။ ဆီလ်ဖီ၊ ဇာနိုဘာနဲ့ အယ်လီနာလစ်ဇ်၊ မင်းတို့သုံးယောက်လုံး ငါ့ကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း ဝင်တိုက်စေချင်တယ်။ ကလစ်ဖ်၊ မင်းက မှတ်ပုံတင်မျက်လုံးကို ဆက်ဖွင့်ထားပြီး ထူးခြားတာတစ်ခုခုတွေ့ရင် ပြောပြပေး”

“ဟုတ်ကဲ့ပါ၊ ရူဒီ”

“သေချာပါတယ်၊ ဆရာ”

ဆီလ်ဖီနဲ့ ဇာနိုဘာတို့က ချက်ချင်း ရှေ့တိုးလာကြတယ်။ ဒါပေမယ့် ငါအံ့သြသွားတာက အယ်လီနာလစ်ဇ်က လက်နှစ်ဖက်ကို မြှောက်ကာ နောက်ပြန်ဆုတ်သွားတာပဲ။

“မောင့်ကို စိတ်မကောင်းပါဘူး၊ ရူဒီးယပ်စ်။ ဒါပေမယ့် ဒီနေ့တော့ ကြည့်ရုံပဲ ကြည့်ပါရစေ။ ဒဏ်ရာမရချင်ဘူး”

စဉ်းစားကြည့်လိုက်တော့ အဲဒီမှတ်တမ်းစာအုပ်က အယ်လီနာလစ်ဇ်ဟာ တစ်ချိန်ချိန်မှာ ကိုယ်ဝန်ရှိလာတယ်လို့ ဆိုထားတယ်။ သူမရဲ့ ကိုယ်ခန္ဓာကို သေချာလေ့လာကြည့်တော့ ဝမ်းဗိုက်ရဲ့အစပျိုးနေတာကို သတိထားမိတယ်။ သူမကို ရန်ပွဲတိုက်ဖို့ ဖိတ်ခေါ်ခဲ့တာ နည်းနည်း မစဉ်းစားမိတဲ့ လုပ်ရပ်ပဲ။

“အာ၊ ဟုတ်တယ်။ ကလေးကို ဘာမှမဖြစ်စေချင်ဘူး။ ရော့ဇီနဲ့အတူ ထိုင်မယ်လေ”

“ဘာ？！” လို့ ကလစ်ဖ်က အံ့အားသင့်စွာ အော်လိုက်တယ်။ “ကလေးတဲ့လား？！” သူက လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး အယ်လီနာလစ်ဇ်ရဲ့ ဝမ်းဗိုက်ကို စူးစိုက်ကြည့်တယ်။ “အယ်လီနာလစ်ဇ်… မင်းကိုယ်ဝန်ရှိနေတာလား”

“အင်း၊ ငါ့ရဲ့ကျိန်စာက အခုအချိန်အတော်ကြာ မလှုပ်ရှားတော့ဘူး… ဒါကြောင့် ဖြစ်နိုင်ချေတော့ရှိတယ်”

“မင်းရဲ့ကျိန်စာ မလှုပ်ရှားတော့ဘူးတဲ့လား။ ဒါပေမယ့် ငါတို့က… အမြဲအတိုင်း ဆက်ပြီးလုပ်နေကြတာပဲ”

“ဟုတ်တယ်လေ”

“နေဦး၊ ဘယ်သူ့ကလေး… အဲဒါ… ရူဒီးယပ်စ်ရဲ့ ကလေးမဟုတ်ဘူးမလား”

“မင်း ငါ့ကို စိတ်တိုအောင်လုပ်နေတာလား၊ ကလစ်ဖ်”

“ဒါပေမယ့်- ငါဆိုလိုတာက—”

“ယုံဖို့ခက်နေရင် မင်းကိုယ်တိုင် ကြည့်လိုက်လေ။ မင်းရဲ့မျက်လုံးက တစ်ခုခုပြောပြလိမ့်မယ်”

“အာ- အိုကေ”

ကလစ်ဖ်က သူ့ရဲ့မျက်ကွယ်ကို ဖယ်လိုက်ပြီး အယ်လီနာလစ်ဇ်ဆီ ခြေတစ်လှမ်းချင်း ကပ်သွားတယ်… ပြီးတော့ ပိုနီးကပ်သွားတယ်။ သူ့မျက်နှာဟာ သူမရဲ့ ဝမ်းဗိုက်အောက်ပိုင်းနဲ့ နှစ်လက်မအကွာမှာ ရောက်သွားတယ်။ အပေါ်ယံကြည့်ရတုန်း ဒီအနီးကပ်စစ်ဆေးမှုက မလုံလောက်သေးပုံရပြီး သူမရဲ့စကတ်ကို ဖြည်းညှင်းစွာ မလိုက်တော့တယ်။

“အိုး၊ မင်းသိလား၊ ငါတို့ အများရှေ့မှာနော်”

“ခဏလေး ငြိမ်ငြိမ်နေပေးလို့ရမလား” ကလစ်ဖ်က တင်းမာစွာ တိုးညှင်းစွာ ပြောလိုက်တယ်။ “ကျေးဇူးပြုပြီး”

“ဟုတ်ပြီ၊ ဟုတ်ပြီ” လို့ အယ်လီနာလစ်ဇ်က ပခုံးအနည်းငယ် တွန့်လိုက်ရင်း ပြန်ပြောတယ်။

ရိုးရိုးသားသားပြောရရင် သူက သူမရဲ့ ရှည်လျားတဲ့စကတ်အောက်ကို တွားဝင်နေတဲ့ပုံစံက မလျော်ကန်တဲ့ပုံပေါက်နေတယ်။ နောက်ပိုင်း ငါ့ဇနီးတစ်ယောက်နဲ့ ဒီလိုမျိုးစမ်းကြည့်လို့ ရကောင်းရမယ်… ဟမ်း။ ဆီလ်ဖီကတော့ အဲဒီလိုစကတ်မျိုးနဲ့ ကြည့်ကောင်းမှာ သေချာတယ်။

…ဒါက အခုလက်ရှိ ငါ့စိတ်အရင်းအမြစ်တွေကို သုံးသင့်တဲ့အရာတော့ မဟုတ်နိုင်ဘူး။

“…ဟုတ်တယ်ဆိုတာ အတည်ပြုပြီးပြီ”

ကလစ်ဖ်က သူ့ဇနီးရဲ့စကတ်အောက်ကနေ ပြန်ထွက်လာပြီး သူ့မျက်နှာက စာရွက်တစ်ရွက်လို ဖြူဖျော့နေတယ်။ မှတ်ပုံတင်မျက်လုံးက ယာယီအာထရာဆောင်းလို လုပ်ဆောင်နိုင်ပုံရတယ်။ ကိုယ်ဝန်ဆောင်ဆိုတဲ့စကားလုံးက သူ့အမြင်ထဲမှာ ပေါ်လာတာမျိုး ဖြစ်နိုင်တယ်။

“အခု ဘာလုပ်ရမှာလဲ၊ ဘာလုပ်ကြမလဲ”

“အိုး၊ ထူးထူးခြားခြား ဘာမှမရှိပါဘူး”

“ဒါပေမယ့် အဲဒါက… မလွယ်ဘူးမလား။ ပြီးတော့ အမျိုးမျိုးသော—”

“ကလစ်ဖ်၊ ငါ ဒါကို အကြိမ်ကြိမ် ဖြတ်သန်းခဲ့ဖူးပြီးပြီ။ ငါအဆင်ပြေပါတယ်။ ကိစ္စတွေကို ငါ့ကိုသာ ကိုင်တွယ်ပါစေ၊ ကျန်းမာတဲ့ကလေးတစ်ယောက်ကို မွေးဖွားပေးမှာပါ”

“ဟုတ်-ဟုတ်ကဲ့…”

ကလစ်ဖ်ရဲ့မျက်နှာက ပိုဖြူလာတာမဟုတ်ဘူး။ အရာအားလုံးရဲ့ရုတ်တရက်ဖြစ်မှုကြောင့် သူ တုန်လှုပ်နေပုံရတယ်။

“ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ အဲဒါက လိမ္မာပါးနပ်မှု သိပ်မရှိဘူး၊ ရူဒီးယပ်စ်” လို့ အယ်လီနာလစ်ဇ်က ငါ့ဘက်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရင်း ပြောတယ်။ “ရော့ဇီက ပါးစပ်ထဲက ထွက်သွားတာလား”

“…မဟုတ်ဘူး၊ သူမတစ်ခွန်းမှ မပြောဘူး။ ငါ့မှာ အရိပ်အမြွက်လောက်ပဲ ရှိတာပါ”

“ဟုတ်လား။ ဒါဆို အခုလက်ရှိအချိန်မှာ ဘာလို့ ရန်ပွဲတွေထဲ မပါဝင်ချင်တာလဲဆိုတာ မင်းနားလည်နိုင်မယ်လို့ မျှော်လင့်တယ်”

“ဟုတ်ပါတယ်။ စိတ်မကောင်းပါဘူး”

အယ်လီနာလစ်ဇ်က လေထဲမှာ လက်တစ်ဖက်ကို ဝှေ့ယမ်းရင်း ပရိသတ်နေရာဆီ လျှောက်သွားတယ်၊ အဲဒီမှာ ရော့ဇီရဲ့ဘေးက ထိုင်ခုံကိုယူလိုက်တယ်။ သူတို့နှစ်ယောက်ဟာ ချက်ချင်း စကားစမြည်ပြောကြတယ်။ ရော့ဇီက သူမရဲ့ကိုယ်ပိုင်ဝမ်းဗိုက်ကို လက်နဲ့ပွတ်နေတာကိုထောက်ရင် သူတို့ဘာအကြောင်းပြောနေလဲဆိုတာ အတော်လေး ခန့်မှန်းမိတယ်။ သူတို့နှစ်ယောက်ဟာ အချိန်အတိအကျနီးပါး တစ်ပြိုင်နက်တည်း ကိုယ်ဝန်ရခဲ့ကြမှာပဲ။

ဒါတွေအားလုံးက ကြီးကျယ်ခမ်းနားပေမယ့် အခုလက်ရှိမှာ အာရုံစိုက်ဖို့ လိုအပ်တဲ့ တခြားအရာတွေရှိသေးတယ်။

“အိုကေ၊ အားလုံးပဲ လုပ်ငန်းပြန်ဝင်ကြမယ်။ ဒီစမ်းသပ်မှုကို စကြရအောင်”

ဆီလ်ဖီနဲ့ ဇာနိုဘာတို့က ခေါင်းညိတ်ကြပြီး သူတို့ရဲ့မျက်နှာတွေ တည်ကြည်သွားတယ်။

တစ်နာရီကြာပြီးနောက်မှာ စမ်းသပ်မှုကို ပြီးဆုံးကြောင်း ငါကြေညာလိုက်တယ်။

မှော်ချပ်ဝတ်က အံ့မခန်းလုပ်ဆောင်ခဲ့တယ်။ ထိပ်ဆုံးအမြန်နှုန်းက တစ်နာရီကို ကီလိုမီတာနှစ်ရာလောက် ခံစားရပြီး လွယ်လွယ်ကူကူ မီတာပေါင်းများစွာ အမြင့်ကို ခုန်နိုင်တယ်၊ ငါ့ရဲ့လက်သီးချက်တွေက မြေကြီးပေါ်မှာ ချိုင့်တွေကျန်ခဲ့လောက်အောင် ပြင်းထန်စွာ ထိုးနိုင်တယ်။ ဆီလ်ဖီဟာ ငါ့အပေါ် မှော်တစ်ချက်တည်းတောင် ထိမှန်ဖို့ ရုန်းကန်ခဲ့ရပြီး ထိမှန်တဲ့မှော်တွေကလည်း ပြန်ကန်ထွက်သွားတယ်။ ဇာနိုဘာရဲ့ ကြောက်မက်ဖွယ်လက်သီးချက်တွေကိုတောင် ငါမခံစားရဘူး။ တကယ်တော့ သူက ငါ့ချပ်ဝတ်ကို ထိုးမိပြီး သူ့လက်ကွဲသွားကာ နာကျင်စွာအော်ဟစ်ခဲ့တယ်။

ဒီအလုပ်က အောင်မြင်ခဲ့တယ်။ ဇာနိုဘာလို ကောင်းချီးခံစားရတဲ့ ကလေးကို ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ထိခိုက်မှုပေးနိုင်စွမ်းရှိခဲ့တယ်၊ ဆိုလိုတာက အိုးစတက်ဒ်ကိုလည်း ထိခိုက်နိုင်စွမ်းရှိလိမ့်မယ်။ တစ်ခါတစ်လေကျတော့ ငါ့ရဲ့ပန်းတိုင်ကို လုံးဝအောင်မြင်အောင်၊ တစ်လျှောက်လုံးမှာ ဘာအမှားမှမလုပ်ဘဲ အောင်မြင်ခဲ့သလိုခံစားရတယ်။ အဲဒါက ကောင်းတယ်။

ဒါပေမယ့် ဒီနေရာမှာ ငါတကယ်တမ်း ဂုဏ်ယူလို့မရဘူး။ ဇာနိုဘာနဲ့ ကလစ်ဖ်တို့က ဒီအလုပ်ကို ဖြစ်မြောက်အောင်လုပ်ပေးခဲ့တာ။

ဒါက တိုက်ပွဲဝိဉာဉ်ရဲ့ကာကွယ်မှုအောက်မှာ တိုက်ခိုက်ရတဲ့ခံစားချက်နဲ့ တူကောင်းတူနိုင်တယ်။ ဒီလိုစွမ်းအားမျိုးက စွဲမက်စရာပဲ။ ပါရူဂျီးယပ်စ်နဲ့ အာတိုဖီတို့လို သူတွေဟာ နှစ်တွေကြာလာတာနဲ့အမျှ ဘာကြောင့် ဒီလောက်မာနကြီးလာသလဲဆိုတာ ငါစတင်နားလည်လာတယ်။

ကစားကွင်းကို ငါညှိထားပြီးပြီလား။ အခု အခွင့်အရေးရှိပြီလား။

ဟုတ်ပြီ။ ဖြစ်နိုင်တယ်… ငါလုပ်နိုင်တယ်။

ဘယ်နည်းနဲ့ပဲဖြစ်ဖြစ် ငါ့ရဲ့ပြင်ဆင်မှုတွေ အခု ပြီးပြည့်စုံသွားပြီ။

—

အဲဒီနေ့ညနေခင်းမှာပဲ ရော့ဇီက နောက်ဆုံးမှာ ကြီးကြီးကျယ်ကျယ် ကြေညာလိုက်တယ်။

“အားလုံးကို အခုပြောပြဖို့အချိန်တန်ပြီထင်တယ်။ ငါကိုယ်ဝန်ရှိနေပုံပဲ”

ညစာမစားခင်လေးမှာ သူမ စကားပြောလိုက်တာ။ နော်န်က အဲဒီညနေခင်းမှာ အိမ်မှာရှိနေတာမို့ မိသားစုတစ်ခုလုံး ရှိနေကြတယ်။

“ဝမ်းသာပါတယ်နော်။ ဘယ်လောက်စိတ်လှုပ်ရှားစရာကောင်းလဲ”

လီလီယာက ပထမဆုံး တုံ့ပြန်တယ်။ သူမဟာ များသောအားဖြင့် သူမရဲ့စိတ်ခံစားချက်တွေကို အတန်ငယ်ဖုံးကွယ်ထားတတ်ပေမယ့် အခုအချိန်မှာ သူမရဲ့မျက်နှာပေါ်မှာ ကြီးမားတဲ့အပြုံးတစ်ခုရှိပြီး အဲဒါက လုံးဝစစ်မှန်ပုံရတယ်။ ခဏတာတော့ သူမရဲ့ကိုယ်ပိုင်သမီးရဲ့ မိသားစုထဲက ရာထူးနေရာအပေါ် သူမရဲ့ခံစားချက်တွေနဲ့ တစ်စုံတစ်ရာဆက်စပ်နေလားလို့ တွေးမိပေမယ့်… ရော့ဇီက သူမကို ကြိုတင်တိုင်ပင်ထားပုံပေါ်တယ်။ အဲဒါက ငါတို့ရဲ့ညစာစားပွဲပေါ်က အစားအစာတွေ ပုံမှန်ထက် နည်းနည်းပိုပြီး အဆင့်မြင့်နေပုံကိုလည်း ရှင်းပြနိုင်လိမ့်မယ်။

“ဝမ်းသာပါတယ်၊ ရော့ဇီ”

ဆီလ်ဖီရဲ့တုံ့ပြန်မှုကလည်း အလားတူပဲ။ ရော့ဇီက သူမဆီ အကြံဉာဏ်တောင်းဖို့ သွားခဲ့တာဖြစ်ဖြစ်၊ ဒါမှမဟုတ် ဒီလိုဖြစ်လာမယ်လို့ အရိပ်အမြွက်ရှိခဲ့တာဖြစ်ဖြစ်။ သူမက ဒီသတင်းကို လွယ်လွယ်ကူကူ လက်ခံပြီး သူမရဲ့မျက်နှာပေါ်မှာ နွေးထွေးတဲ့အပြုံးတစ်ခုနဲ့ပါ။

အကြောင်းတစ်ခုခုကြောင့် အဲဒီအပြုံးကို မြင်လိုက်ရတာ မှတ်ဉာဏ်ဟောင်းတစ်ခုလို ခံစားလိုက်ရတယ်။

သဘောတစ်ခုအားဖြင့် ဒါက လီလီယာက သူမရဲ့ကိုယ်ဝန်ကို ထုတ်ဖော်ခဲ့တဲ့နေ့နဲ့ ဆင်တူတယ်။ တကယ်တော့ ကွဲပြားမှုတွေ အများကြီးရှိတယ်။ ဇင်းနစ်တ်နဲ့ လီလီယာတို့ ဒီမှာရှိပြီး ငါက ရော့ဇီနဲ့ အတိအကျ ဖောက်ပြန်နေတာမျိုး မဟုတ်ဘူး။ အင်း… အဲဒါက အဲဒီလိုစပြီးဖြစ်ခဲ့တာဖြစ်နိုင်ပေမယ့် အနည်းဆုံးတော့ ငါတို့ မိသားစုအနေနဲ့ အကြောင်းတွေကို ဆွေးနွေးပြီး တစ်ခုခုကို ဖြေရှင်းခဲ့တယ်။ ဆီလ်ဖီက ရော့ဇီကို လက်ခံခဲ့တယ်။ ငါ့အဖေအိုနဲ့မတူဘဲ ငါ့ရဲ့ဒေါသထွက်နေတဲ့ဇနီးဆီက ပါးရိုက်ခံရမှာ မဟုတ်ဘူး၊ ဒါမှမဟုတ် ငါ့ရဲ့ ‘ဖောက်ပြန်မှုလုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်’ မျက်ရည်တွေကျတာကို မြင်ရမှာ မဟုတ်ဘူး။ ငါတို့ ပျော်ရွှင်တဲ့အဆုံးသတ်အပိုင်းကို တန်းရောက်သွားတယ်။

“အာ့… ရူဒီ။ မင်းမှာ အတွေးတွေရှိလား”

ငါ့ရဲ့တိတ်ဆိတ်မှုကြောင့် နည်းနည်းကြောင်သွားပုံရတဲ့ ရော့ဇီက ငါ့ဆီလှည့်ပြီး စိုးရိမ်တဲ့အကြည့်နဲ့ လှမ်းကြည့်တယ်။

ပြောစရာတစ်ခုပဲရှိတယ်။

“ငါ အရမ်းပျော်တယ်။ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်၊ ရော့ဇီ”

“ဟင်။ အာ… ဘာကို ကျေးဇူးတင်တာလဲ အတိအကျ”

ရော့ဇီက ခေါင်းကို တစ်ဖက်စောင်းပြီး ရှုပ်ထွေးတဲ့အပြုံးတစ်ဝက်နဲ့ မေးခွန်းထုတ်တယ်။ သူမက ငါ့ရဲ့တုံ့ပြန်မှုကို နားမလည်ပုံရပေမယ့် စိတ်မကောင်းပုံလည်းမပေါ်ဘူး။

“မင်းက နောက်တစ်ခေါက်လုပ်ပြန်ပြီ၊ ရူဒီ” လို့ ဆီလ်ဖီက ရယ်ရင်းပြောတယ်။ “ငါ လူစီအကြောင်းပြောပြတုန်းကလည်း သူက ငါ့ကို အဲဒီလိုပဲပြောခဲ့တယ်၊ မဟုတ်ဘူးလား”

ဟုတ်ခဲ့တာလား။ ဟုတ်တယ်၊ ဟုတ်ခဲ့တာဖြစ်နိုင်တယ်။ ဒါပေမယ့် ဘာကြောင့် အဲဒါက ငါ့ရဲ့ပုံမှန်တုံ့ပြန်မှုဖြစ်နေတာလဲ။ ဟမ်း…

“အင်း… မင်း ငါ့ကလေးကို ကိုယ်ဝန်ဆောင်ထားတာ ငါဝမ်းသာတယ်၊ ပြီးတော့ မင်း အဲဒါကို ငါ့ကိုပြောပြရတာ အဆင်ပြေတယ်လို့ ခံစားရတာ ဝမ်းသာတယ်။ အဲဒါက မင်း ငါ့ကို တကယ်လက်ခံထားပြီဆိုတဲ့ သက်သေပဲလို့ ခံစားရတယ်”

“ငါက အဲဒါကို မင်းကို အတော်ကြာကတည်းက သက်သေပြခဲ့ပြီးပြီလို့ ထင်ခဲ့တာ၊ ဒါပေမယ့်- ဝါး”

ငါ ရှေ့ကိုကိုင်းလိုက်ပြီး ရော့ဇီကို မယူလိုက်ကာ ငါ့ပေါင်ပေါ်ဆွဲတင်လိုက်တယ်။ များသောအားဖြင့် ဆီလ်ဖီရဲ့ရှေ့မှာ သူမနဲ့ အရမ်းချစ်ချစ်ခင်ခင် မနေမိအောင် ကြိုးစားပေမယ့် ဒီနေ့တော့ ခြွင်းချက်ဖြစ်လိမ့်မယ်။

“မင်း ငါ့ကို လက်ဆောင်တွေအမျိုးမျိုးပေးခဲ့တယ်၊ အရာတွေအမျိုးမျိုးကို သင်ပေးခဲ့တယ်၊ အကြိမ်ကြိမ်ကူညီခဲ့တယ်။ အခု အဲဒါကို ထိပ်ဆုံးကထပ်ဖြည့်သလို မင်းက ငါနဲ့အတူ ကလေးတောင်ယူပေးဦးမယ်… ကျေးဇူးတင်ပါတယ်လို့ ပြောတာကလွဲရင် ဘာပြောရမှန်းမသိဘူး။ မင်းနဲ့တွေ့ဆုံခွင့်ရတာ ငါအရမ်းကျေးဇူးတင်တယ်၊ ဆရာရော့ဇီ”

“အိုး၊ မင်းငါ့ကို အဲဒီလိုခေါ်တာ ကြာလှပြီ…”

ညင်သာစွာ ငါ့လက်ကို ရော့ဇီရဲ့ဝမ်းဗိုက်ပေါ် ဖြတ်ပြေးလိုက်တယ်။ သူမဟာ အခုဆိုရင် ကိုယ်ဝန်သုံးလလောက်ရှိပြီဖြစ်နိုင်တယ်။ ငါဟာ သိသာတဲ့အဖုအထစ်ကို ခံစားနိုင်တယ်။ ဒါကို ဆီလ်ဖီနဲ့ တစ်ကြိမ်ဖြတ်သန်းခဲ့ဖူးပြီးသားပါ၊ ဒါပေမယ့် တစ်မျိုးတစ်ဖုံ ထူးဆန်းနေဆဲပဲ။

“နားထောင်၊ ရူဒီ။ မင်းက အခုငါ့ရဲ့ခင်ပွန်းဖြစ်နေပြီ၊ ပြီးတော့ ငါက မင်းနဲ့ကလေးယူချင်ခဲ့တာ။ မင်းက ငါ့ကိုချီးမွမ်းဖို့လိုတယ်လို့ ခံစားရရင် ‘ကောင်းကောင်းလုပ်တယ်’ ဒါမှမဟုတ် ‘ကောင်းတဲ့အလုပ်’ လို တစ်ခုခုက ပိုသင့်တော်မယ်ထင်တယ်”

“အဲဒါက နည်းနည်း မောက်မာရာကျမှာမဟုတ်ဘူးလား”

“လာပါဦး။ ကျေးဇူးပြုပြီး။ တစ်ခါတစ်လေလောက် ငါ့ကို ငါ့လမ်းလိုက်လို့မရဘူးလား”

“အင်း၊ အိုကေလေ… ကောင်း-ကောင်းကောင်းလုပ်တယ်၊ ရော့ဇီ”

“ဟေ့ဟက်။ အိုး၊ တကယ်တော့ ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး”

ဒီစကားလုံးတွေကိုပြောရင်း ရော့ဇီက သူမရဲ့ခေါင်းကို ငါ့ရင်ဘတ်ပေါ်ဖိချပြီး တွယ်ကပ်လာတယ်။ သူမက ဒါကို တည်ငြိမ်စွာ လက်ခံထားပုံရတယ်။ ဆီလ်ဖီက နည်းနည်းပိုပြီး စိတ်လှုပ်ရှားနေခဲ့တယ်လို့ ငါထင်ခဲ့တာ။

ဒါပေမယ့် အယ်လီနာလစ်ဇ်နဲ့ လီလီယာ နှစ်ယောက်စလုံးက ရော့ဇီရဲ့ကိုယ်ဝန်အကြောင်း ကြိုသိနေပုံရတယ်။ သူမရဲ့အခြေအနေအကြောင်း လူအမျိုးမျိုးနဲ့ စကားပြောပြီး သူမကိုယ်သူမ စိတ်ချအောင်လုပ်ခဲ့တာ ဖြစ်နိုင်တယ်။

…မကြာသေးခင်က ငါအလုပ်များနေတာကြောင့် သူမက သူတို့ဆီ လှည့်သွားခဲ့တာ ဖြစ်နိုင်တယ်။

ဒီအတွေးက ငါ့ကို အပြစ်ရှိသလိုခံစားရတယ်။ ငါက မိသားစုကို အာရုံစိုက်ဖို့ အလုပ်များလွန်းတဲ့ ပျက်ကွက်တဲ့ဖခင်တစ်ယောက်အဖြစ် ပြောင်းလဲနေပြီ… ကုမ္ပဏီရာထူးတက်ဖို့ လှေကားတက်နေတာမျိုးတော့ မဟုတ်ဘူးပေါ့။

ငါ့လက်မောင်းတွေထဲမှာ ရော့ဇီကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ထားပြီး သူမရဲ့ခေါင်းနောက်ကျောကို မျက်နှာဖိချကာ သူမရဲ့ဆံပင်ထဲမှာ နှာခေါင်းမြှုပ်လိုက်တယ်။ သူမရဲ့ရနံ့က အမြဲလိုလို အံ့သြဖွယ်ရာပဲ။ အဲဒါက ငါ့နှလုံးသားကို တကယ်ကို သက်သာစေတယ်။

“အာ့။ ရူဒီးယပ်စ်” လို့ နော်န်က သူမရဲ့လက်တွေကို စားပွဲပေါ် အလေးအနက်ထား ထုရိုက်လိုက်ရင်း အော်ပြောတယ်။ “ကိုယ့်ကိုယ်ကို ထိန်းလို့ရမလား။ ငါစားချင်စိတ်ပျောက်တော့မယ်”

ငါတစ်ချက်ကြည့်လိုက်တယ်။ သူမရဲ့မျက်နှာက ခရမ်းချဉ်သီးလို နီရဲနေတယ်။

“လာပါ၊ နည်းနည်းတော့ လွှတ်ပေးလိုက်ပါ” လို့ အိုင်ရှာက ဝင်ပြောတယ်။ “ရော့ဇီက အမြဲတမ်း အတော်လေး ထောက်ထားညှာတာတတ်တယ်လေ၊ မင်းသိပါတယ်။ ဒီညတော့ ချစ်ခင်မှုအနည်းအကျဉ်းလောက် ခံထိုက်တယ်”

အကြောင်းတစ်ခုခုကြောင့် သူမက မေးစေ့ကို လက်နဲ့ထောက်ပြီး မျက်နှာပေါ်မှာ ပြုံးစစနဲ့ စားပွဲပေါ် ရှေ့ကိုင်းထားတယ်။

“မင်းက ရူဒီးယပ်စ်က မင်းကို မကြာသေးခင်က အာရုံမစိုက်ပေးလို့ စိတ်တိုနေတာပဲ၊ ဟုတ်တယ်မလား”

“ဘာ-ဘာ။ မဟုတ်ဘူး” လို့ နော်န်က အော်တယ်။ “မဟုတ်ဘူး။ ကြည့်စမ်း၊ ငါဆိုလိုတာက အရာတွေက နည်းနည်းရှုပ်ထွေးနေတယ်မလား။ ဆီလ်ဖီနဲ့ လူစီတို့ ဘယ်လိုခံစားရမလဲဆိုတာ စဉ်းစားကြည့်။ သူတို့က ဒီလိုအရာမျိုးကို တံခါးပိတ်ထားသင့်တယ်လို့ ငါထင်တယ်”

“အိုး၊ မင်း ငါ့ကိုလှည့်စားလို့မရဘူး။ မင်းသိလား၊ ချစ်အစ်ကိုကြီးရေ၊ မင်းက နော်န်နဲ့ အမီလိုက်ဖို့ အချိန်ပေးသင့်တယ်။ သူမက မကြာသေးခင်က ကျောင်းမှာ အရမ်းလူကြိုက်များနေတယ်။ ဟိုတစ်နေ့ကပဲ ကောင်လေးတစ်ယောက်က သူမအတွက် စာတစ်စောင်ပေးဖို့ အိမ်ကိုလာခဲ့တယ်”

“အိုင်ရှာ။ မင်းက အဲဒါကို သူ့ကိုပြောပြဖို့ ဘယ်သူကခွင့်ပြုခဲ့လဲ”

အာ၊ ဒါဆို နော်န်က သူမရဲ့ပထမဆုံး ပရိသတ်အုပ်ကို ဆွဲဆောင်နိုင်ပြီပေါ့။ အင်း၊ သူမက ချစ်စရာကောင်းပြီး အလုပ်ကြိုးစားတယ်။ ကောင်လေးတွေက အရသာကောင်းကောင်း သိတာပဲလို့ ငါပြောရမယ်။

တစ်နေ့နေ့မှာ သူမဟာ ရည်းစားရလိမ့်မယ်၊ အိမ်ထောင်ကျလိမ့်မယ်၊ ပြီးတော့ ငါ့အိမ်ကနေ အပြီးထွက်သွားလိမ့်မယ်။ ငါက အားပေးထောက်ခံချင်တယ်… ဒါပေမယ့် သူမက အလကားဖြစ်နေတဲ့ မိန်းမလိုက်စားတတ်တဲ့ကောင်တစ်ယောက်ကို စွဲလမ်းသွားရင် ဝင်မစွက်ဖက်ဖို့ ခက်လိမ့်မယ်။ နော်န်က ဆံပင်အရောင်ဖျော့ထားပြီး နားဖောက်ထားကာ မျက်လုံးတစ်ဖက်အောက်မှာ မျက်ရည်စက်တက်တူးပါတဲ့ ကောင်လေးတစ်ယောက်ကို အိမ်ခေါ်လာတာကို ပုံဖော်ကြည့်မိတယ်…

“မင်းရဲ့ညီမလေးက စစ်မှန်တဲ့အချစ်ဆိုတာဘာလဲဆိုတာ ငါ့ကိုသင်ပေးနေတယ်ဆိုပါတော့ဗျာ။ မင်းတို့ရဲ့ကောင်းချီးကိုရမလား”

ဟမ်း။ ဒါက ဖြစ်နိုင်ချေရှိပုံမရဘူး၊ ကံကောင်းတာပေါ့။ ဒါပေမယ့် အဲဒီလိုဖြစ်လာခဲ့ရင်တော့ ငါက မထိတ်လန့်ခင် ယဉ်ယဉ်ကျေးကျေးပြုံးပြဖို့ ကြိုးစားရလိမ့်မယ်။

“မင်းမှာ သဘောကျတဲ့သူရှိပြီလား၊ နော်န်”

“သဘော-သဘောကျတဲ့သူ။” နောက်ထပ် မျက်နှာပြောင်လက်တစ်ခု သူမရဲ့မျက်နှာပေါ် ဖြည်းညှင်းစွာ ပျံ့နှံ့လာပြီး နော်န်က ငါ့ဆီကနေ လှည့်ထွက်သွားကာ စူပုတ်လိုက်တယ်။ “မ-မရှိပါဘူး”

ဒါဆို ပုံထဲမှာတော့ တစ်ယောက်ယောက်ရှိနေတာပေါ့။ အဲဒါက ပုံမှန်ပါပဲ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူမက အဲဒီအရွယ်ကိုရောက်နေပြီ။ ဘယ်သူပဲဖြစ်ဖြစ် သူက ကံကောင်းတဲ့ကောင်လေးတစ်ယောက်ပဲ။

“အိုကေ၊ ငါနားလည်ပြီ။ အရာတွေက အလေးအနက်ဖြစ်လာရင် သူ့ကို မိသားစုနဲ့တွေ့ဖို့ အိမ်ကိုခေါ်လာနော်”

“မင်း ငါ့ကိုတောင် နားထောင်နေရဲ့လား”

သူမက ကောင်လေးကို အိမ်ပြန်ခေါ်လာတာနဲ့ ငါက ပေါလ်ရဲ့နေရာမှာ သူ့ကို သေချာအကဲဖြတ်ရလိမ့်မယ်။ ပြီးတော့ ဖခင်ဆန်တဲ့ ခြိမ်းခြောက်မှုတချို့ကိုလည်း ပေးရမယ်။ “မင်း ငါ့သမီးလေးကို ငါ့ရဲ့အလောင်းကိုကျော်ပြီး ခေါ်သွားလိမ့်မယ်” ဆိုတဲ့စကားလုံးတွေက တစ်ချိန်ချိန်မှာ အော်ဟစ်ခံရလိမ့်မယ်။

“စကားမစပ်၊ မင်းကော အိုင်ရှာ။ မင်းက ရူဒီးယပ်စ်က မင်းကို ဥယျာဉ်ထဲက ဆန်တွေပြတဲ့အခါ ဘယ်လောက်ပျော်မလဲဆိုတဲ့အကြောင်း အမြဲတမ်း တတွတ်တွတ်ပြောနေတာပဲ”

“ဟေး” လို့ အိုင်ရှာက သူမရဲ့ထိုင်ခုံကနေ ခုန်ထလိုက်ရင်း အော်တယ်။ “ငါ အဲဒါနဲ့ပတ်သက်ပြီး နောက်မှ ကြီးကြီးကျယ်ကျယ်ကြေညာဖို့ စီစဉ်ထားတာ။ မင်းက ဆိုးတယ်၊ နော်န်”

“ဟမ့်။ မင်းလည်းခံထိုက်တယ်” လို့ နော်န်က စူပုတ်ရင်း လှည့်ထွက်သွားတယ်။

နေဦး၊ နေဦး။ သူမက ငါထင်တဲ့အတိုင်း ပြောလိုက်တာလား။

“ခဏနော်၊ အိုင်ရှာ။ မင်း… ဥယျာဉ်ထဲက ဆန်တွေကို ရိတ်သိမ်းပြီးပြီလား”

“အာ… အင်း၊ ဟုတ်တယ်။ ဒါပေမယ့် နည်းနည်းအေးလွန်းတယ်လို့ ထင်တယ်၊ ဒါကြောင့် အများကြီးမရဘူး။ ဒါပေမယ့် အခုပြန်စိုက်ရင် ဆောင်းဦးလောက်မှာ—”

“ပြန်စိုက်မယ်။ ဆိုလိုတာက မျိုးစေ့ဆန်ကိုပါ ရိတ်သိမ်းခဲ့တယ်ပေါ့။ ဟုတ်တယ်မလား။ ဟုတ်တယ်”

“ဟုတ်-ဟုတ်တယ်၊ ရခဲ့တယ်။ အာ၊ မင်းက… နည်းနည်းတော့ ထူးဆန်းနေတယ်၊ ရူဒီးယပ်စ်။ ဘာဖြစ်တာလဲ”

“ငါက လုံးဝပုံမှန်အတိုင်း ပြုမူနေတာပါ၊ ငါအာမခံတယ်။ နောက်နှစ်ကော။ နောက်နှစ်မှာ နောက်ထပ်သီးနှံရမှာလား”

“အင်း-အင်း၊ မင်းရဲ့မှော်နဲ့ အဲဒီမြေကို ထပ်လုပ်ပေးနေသရွေ့တော့… အဲဒီပစ္စည်းထဲမှာ ပိုကောင်းကောင်းပေါက်တယ်”

ငါက ရော့ဇီကို ညင်သာစွာမပြီး ငါ့ဘေးက ကြမ်းပြင်ပေါ်ထိုင်ချလိုက်တယ်။ ပြီးတော့ မတ်တပ်ထရပ်ပြီး စားပွဲရဲ့ဘေးကို ရွှေ့ကာ အိုင်ရှာရဲ့ထိုင်ခုံနဲ့ သုံးလှမ်းအကွာမှာ လက်နှစ်ဖက်ကို ကျယ်ကျယ်ဖြန့်ပြီး ဒူးထောက်လိုက်တယ်။

“ကောင်းကောင်းလုပ်တယ်၊ အိုင်ရှာ”

“ရေး-ရေး။ အာ၊ အခု ငါ… မင်းရဲ့လက်ထဲကို ခုန်ဝင်သင့်လား၊ ဒါမှမဟုတ် တစ်ခုခုလား”

အိုင်ရှာက ရော့ဇီရဲ့ဘက်ကို အကြိမ်ကြိမ်တစ်ချက်ကြည့်ရင်း ဖြည်းဖြည်းချင်း ငါ့ဆီလျှောက်လာပြီး ငါ့ရဲ့ရင်ခွင်ထဲကို သတိကြီးစွာ ခုန်ဝင်လာတယ်။ ငါက သူမကို နှစ်ဖက်ကကိုင်ပြီး လေထဲမြှောက်ကာ သူမကို လှည့်ပတ်စပြုတယ်။

“ဝူး။ ဒါဆန်တွေပဲ၊ အိုင်ရှာ။ ဆန်”

“ဝူး”

နောက်ဆုံးတော့ ဆန်ကို ပြန်စားနိုင်ပြီ။ ရော့ဇီရဲ့ကိုယ်ဝန်နဲ့စာရင် ဒါက သေးငယ်တဲ့အရာတစ်ခုပါ၊ ဒါပေမယ့် ငါက ဆန်ကို အသည်းအသန်ကြိုက်တယ်။ ပျော့ပျောင်းဖြူဖွေးတဲ့ ကောင်းမှုရဲ့ ကြီးမားပြီး တုတ်ခိုင်တဲ့တောင်ပုံရာပုံနဲ့ ဘယ်အရာမှ မယှဉ်နိုင်ဘူး။ အထူးသဖြင့် ဆားနယ်ပြီးကင်ထားတဲ့ ငါးကောင်းကောင်းတစ်ခုနဲ့ တွဲဖက်လိုက်ရင်။ မကြာခင်မှာ ငါအဲဒီပျော်ရွှင်တဲ့အိပ်မက်ကို လက်တွေ့ဖြစ်အောင်လုပ်နိုင်တော့မယ်။

အိုင်ရှာကို လှည့်ပတ်ရင်း ရွှင်လန်းမှုတစ်ခုက ငါ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲ ပျံ့နှံ့သွားတယ်။ ရော့ဇီနဲ့ငါ ကလေးရတော့မယ်။ လူစီဟာ သူမထက် နှစ်နှစ်လောက်ငယ်တဲ့ ညီအကိုမောင်နှမတစ်ယောက် ရတော့မယ်။ ကလေးက မီဂါးဒ်တစ်ဝက်ဖြစ်လိမ့်မယ်… သူမကို အနိုင်ကျင့်ခံရတာမျိုး မဖြစ်ဖို့ မျှော်လင့်တယ်။ သူမရဲ့ဆံပင်က ဘာအရောင်ထွက်လာမလဲ။

လူစီက အစ်မကောင်းတစ်ယောက် ဖြစ်လာမလား။ သူတို့တွေ နော်န်နဲ့ အိုင်ရှာတို့နဲ့ရော သင့်တင့်မလားလို့ မျှော်လင့်မိတယ်…

မစောင့်နိုင်တော့ဘူး။ ဘယ်နာမည်ပေးရမလဲ— အိုး၊ ဟုတ်တယ်။ အဲဒါနဲ့ပတ်သက်ပြီး တားမြစ်ချက်တစ်ခုရှိတယ်မလား…

တခြားအတွေးတွေ အများကြီးက ငါ့ခေါင်းထဲမှာ အစီအရီ လျင်မြန်စွာ ဝေ့ဝဲလာပြီး နောက်ဆုံးမှာ သူတို့ကို ခြေရာခံလို့တောင်မရတော့ဘူး။

ရော့ဇီရဲ့ကြေညာချက်အပြီးမှာ ငါတို့ အနည်းအကျဉ်းလောက် အခမ်းအနားလုပ်ခဲ့တယ်။ အစားအစာက ပုံမှန်ထက်ပိုကောင်းပြီး စားပွဲဝိုင်းမှာ စကားစမြည်တွေက ရွှင်လန်းပြီး စွမ်းအင်ပြည့်နေတယ်။ နော်န်က ကျောင်းသားကောင်စီမှာ သူမရဲ့အချိန်တွေအကြောင်း ပုံပြင်တွေပြောပြတယ်။ အိုင်ရှာက မြို့စျေးက လူတွေဟာ သူမရဲ့နာမည်ကို စတင်သိလာကြောင်း ပျော်ရွှင်စွာ အစီရင်ခံတယ်။ လူစီက ဆူညံသံတွေကြောင့် ငိုယိုလိုက်ပြီး ဆီလ်ဖီက သူမကို ကျွမ်းကျင်စွာ နှစ်သိမ့်ပေးတယ်။ လီလီယာက အစားအသောက်တွေကို တိတ်ဆိတ်စွာ ဝေငှပေးပြီး သူမရဲ့မျက်နှာပေါ်မှာ နူးညံ့တဲ့အပြုံးတစ်ခုနဲ့။ ဇင်းနစ်တ်က တိတ်ဆိတ်စွာ စားသောက်ပေမယ့် စိတ်ကောင်းနေတာကိုတော့ သိသာတယ်။ အိုင်ရှာရဲ့သတင်းအတွက် ငါ့ရဲ့အလွန်အကျွံတုံ့ပြန်မှုကြောင့် ရော့ဇီက စူပုတ်နေတာမို့ သူမကို ချော့မော့ဖို့ ငါကြိုးစားအားထုတ်ခဲ့ရတယ်။

အဲဒီညနေခင်းရဲ့ ဟင်းလျာတစ်ခုကတော့ ဆားနယ်ထားတဲ့ ဆန်လုံးတွေပါဝင်တယ်။ ဒါတွေကို အိုင်ရှာကိုယ်တိုင်လုပ်ထားတာ။ ဘာကြောင့် ဆန်လုံးကို အထူးရွေးချယ်ခဲ့သလဲလို့ မေးတော့ နန်နာဟိုရှီက သူမကို အဲဒါတွေဘယ်လိုလုပ်ရမလဲဆိုတာ အချိန်အတော်ကြာကတည်းက ပြောပြခဲ့တယ်လို့ ရှင်းပြတယ်။ ဒါက သူမခေါင်းထဲမှာ ချက်ချင်းသိတဲ့တစ်ခုတည်းသော ‘ချက်နည်း’ ဖြစ်တယ်လို့ ငါယူဆရမယ်… ကောင်မလေးက မီးဖိုချောင်မှာ အချိန်အများကြီး မကုန်ဆုံးခဲ့တာ သိသာတယ်။ ဒါပေမယ့် ငါရုတ်တရက်ပြောပြနိုင်တဲ့ တစ်ခုတည်းသောချက်နည်းတွေက ဆန်ပြုတ်နဲ့ ဆန်လုံးရိုးရိုးမျိုးကွဲတွေလို အခြေခံကျတဲ့အရာတွေပဲ။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ အိုင်ရှာရဲ့ ပထမဆုံးလက်လုပ် ဆန်လုံးတွေက အဝိုင်းပုံစံဖြစ်ပြီး အရွယ်ငယ်တယ်။ ပထမဆုံးစိုက်ပျိုးမှုက အစမ်းသဘောလိုဖြစ်နေတာမို့ သူမဟာ အဲဒီလောက်ဆန်အများကြီး မရိတ်သိမ်းခဲ့ရဘူး။

ဒါတောင်မှ လူတိုင်းအတွက် တစ်လုံးစီ စမ်းကြည့်ဖို့ လုံလောက်ပါတယ်။ စားပွဲဝန်းကျင်က တခြားဘယ်သူမှ အရသာကို သိပ်သဘောမကျပုံရပေမယ့် ငါကတော့ ငါ့ရဲ့တစ်လုံးကို ပျော်ရွှင်စွာ သိမ်းဆည်းခဲ့တယ်။ အိုင်ရှာက အဲဒီဆန်ကိုရိတ်သိမ်းဖို့ အလုပ်ကြိုးစားခဲ့ပြီး သူမရဲ့လက်လေးတွေနဲ့ ဆန်လုံးအဖြစ် ဖိထားခဲ့တယ်။ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ရလဒ်က အရသာရှိတာထက်တခြားဖြစ်နိုင်မလဲ။ မျက်ရည်တွေ ငါ့ပါးပြင်ပေါ် စီးဆင်းလာပြီး အကိုက်တိုင်းကို ဖြည်းညှင်းစွာ ဝါးပြီး မျိုချခဲ့တယ်။

စမ်းသပ်မှုက အောင်မြင်ခဲ့တယ်။ ဆိုလိုတာက နောက်တစ်ကြိမ် ပိုကြီးတဲ့ရိတ်သိမ်းမှုကို မျှော်လင့်နိုင်တယ်။ အိုင်ရှာက အရင်ကထက် ဆန်ပိုစိုက်တော့မှာမို့ သူမလုပ်မယ့် နောက်ဆန်လုံးတွေက ပိုကြီးလာလိမ့်မယ်။

…ဒါပေမယ့် သူတို့ကိုစားဖို့ ငါရှိနေဖို့ အာမခံချက်မရှိဘူး။

“အားလုံးကို ငါပြောစရာရှိတယ်”

အားလုံးစားသောက်ပြီးတာနဲ့ ငါ နောက်ဆုံးမှာ စကားစပြောလိုက်ပြီး စားပွဲဝန်းကျင်ကို တစ်ချက်ဝေ့ကြည့်ဖို့ ခဏရပ်လိုက်တယ်။ ငါ့ရဲ့ညီမတွေနဲ့ ငါ့ရဲ့မိခင်တွေက အံ့အားသင့်သွားပုံရတယ်။ ငါ့ရဲ့ဇနီးတွေက ကိုယ့်ကိုယ်ကို ပြင်ဆင်နေပုံရတယ်။ သူတို့အားလုံးရဲ့မျက်လုံးတွေကို တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ကြည့်ဖို့ အချိန်ယူခဲ့တယ်။

“မကြာခင်မှာ ငါ တစ်ယောက်ယောက်နဲ့တိုက်ခိုက်တော့မယ်။ မယုံနိုင်လောက်အောင် အစွမ်းထက်တဲ့သူတစ်ယောက်”

အိုးစတက်ဒ်ရဲ့နာမည်ကို အတိအလင်းမပြောဖို့ ကြိုတင်ဆုံးဖြတ်ထားခဲ့တယ်။

“လွန်ခဲ့တဲ့နှစ်လလောက်က ငါအတော်လေး ထူးဆန်းစွာ ပြုမူနေခဲ့တာကို မင်းတို့သတိထားမိမယ်ဆိုတာ ငါသေချာပါတယ်။ ရှင်းပြခိုင်းဖို့ မတိုက်တွန်းတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ မင်းတို့အတွက် မလွယ်ဘူးဆိုတာ ငါသိပြီး အသေးစိတ်မရှင်းပြနိုင်တဲ့အတွက် စိတ်မကောင်းပါဘူး”

“…”

“ဒီတိုက်ပွဲကို ငါမနိုင်နိုင်တဲ့ အခွင့်အရေးကောင်းတစ်ခုရှိတယ်”

ဒီစကားတွေကိုပြောတဲ့အခါ ငါ့ရဲ့မိသားစုရဲ့မျက်နှာတွေပေါ်မှာ အံ့အားသင့်မှုနဲ့ စိုးရိမ်ပူပန်မှုတွေ ဖြတ်ခနဲပေါ်လာတယ်။ ငါကတော့ ဆက်ပြောနေတယ်။

“တနည်းပြောရရင် ဒီစားပွဲမှာ ဒါ ငါ့ရဲ့နောက်ဆုံးထမင်းဖြစ်နိုင်တယ်”

“မ-မင်း ဒီလူကိုတိုက်ခိုက်ရမှာလား” လို့ နော်န်က သိသိသာသာ တုန်လှုပ်ရင်း ပြောတယ်။ “တခြားရွေးချယ်စရာမရှိဘူးလား”

“…မရှိဘူး။ အနည်းဆုံးတော့ ငါသိသလောက်တော့ မရှိဘူး”

မှော်ချပ်ဝတ်ကို ဘယ်လိုတည်ဆောက်ရမလဲဆိုတာ အကြံပေးပြီးကတည်းက ဟီတိုဂါမီက ငါ့ဆီမလာတော့ဘူး။ ဒါပေမယ့် သူ့ကိုသိတဲ့အတိုင်းဆိုရင် ဒီတစ်ချိန်လုံး သူက ငါ့ကို အနီးကပ်စောင့်ကြည့်နေတယ်လို့ ယူဆရမယ်။

“ဒါပေမယ့် မင်းက မနိုင်နိုင်ဘူးလို့ပြောခဲ့တယ်မလား။ ဘာလို့… ဘာလို့အဲဒီလိုမျိုးလုပ်မှာလဲ။ အဲဒါက—”

“နော်န်၊ နားထောင်”

နော်န်က အခန်းထဲမှာ အရှုပ်ထွေးဆုံးနဲ့ အစိတ်အနှောင့်အယှက်အဖြစ်ဆုံးသူပဲ။ အဲဒါက လုံးဝနားလည်နိုင်ပါတယ်။ အိုင်ရှာနဲ့ လီလီယာတို့က ငါ့နဲ့အတူတူအိမ်ခေါင်းမိုးအောက်မှာ နေထိုင်ဆဲဖြစ်တာမို့ တစ်ခုခုဖြစ်နေတယ်ဆိုတဲ့အချက်ကို သူတို့သတိထားမိခဲ့တာ ဖြစ်နိုင်တယ်။ သူတို့ရဲ့အမူအရာတွေက လေးနက်ပေမယ့် အထူးတလည် အံ့အားသင့်နေပုံမရဘူး။

“ငါပြန်မလာရင် မင်းကို ငါ့အခန်းထဲသွားပြီး—”

“ပြန်မလာရင်တဲ့လား။ ဘာလို့အဲဒီလိုတောင်ပြောရတာလဲ”

သူမပြောတာမှန်တယ်။ ပုံပြင်ထဲကလို ဒရာမာဆန်တဲ့စကားတစ်ခွန်းကို ငါလုပ်ထားခဲ့ပေမယ့် ဘာလို့ သေမယ့်သူရဲကောင်းဟန်ဆောင်ဖို့ အားထုတ်နေရတာလဲ။ အပြုသဘောဆောင်တဲ့စိတ်ထားကို ထိန်းထားတာက ပိုကောင်းနိုင်တယ်။

“အိုကေလေ။ ငါပြန်လာတဲ့အခါ အတူတူရေချိုးကြတာပေါ့”

“…ငါမလုပ်ချင်ဘူး။ မင်းဘာသာချိုးလေ”

ဟားဟား၊ အို့။ ဂန္တဝင် နော်န်ပဲ။

“အိုင်ရှာ”

“ဟုတ်”

“ငါ ပြန်မလာနိုင်ရင် မင်းလုပ်ထားတဲ့ ဆန်လုံးတချို့ကို နန်နာဟိုရှီဆီလည်း ယူသွားပေးစေချင်တယ်”

“အိုး…”

“သူမ ဝမ်းသာအားရငိုလိမ့်မယ်၊ ငါအာမခံတယ်။ သူမကို အဲဒါတွေထဲက တချို့ပေးလိုက်တာနဲ့ မင်းတောင်းသမျှကို သူမလုပ်ပေးလိမ့်မယ်”

“…ငါ မစ္စ နန်နာဟိုရှီကို အနိုင်ယူချင်တာ သိပ်မဟုတ်ဘူး” လို့ အိုင်ရှာက ခေါင်းငုံ့ရင်း တိုးတိုးလေးပြောတယ်။ “ငါ့ကို အလိုလိုက်ဖို့ မင်းကိုပဲ ငါလုပ်စေချင်တာ၊ ရူဒီးယပ်စ်”

အာ၊ အဲဒါလေးက ချစ်စရာကောင်းလိုက်တာ။ ချစ်စရာကောင်းတဲ့ကလေးပဲ။ ငါ အသက်ရှင်ပြန်လာနိုင်ရင် သူမအတွက် လက်ဆောင်ကောင်းကောင်းဝယ်ရမယ်။ အိတ်ကြီးတစ်လုံး ဒါမှမဟုတ် စိန်လက်စွပ်တစ်ကွင်းလောက် ရထိုက်ပြီလို့ ငါထင်တယ်။

“လီလီယာ…”

“ဟုတ်ကဲ့၊ ဆရာရူဒီးယပ်စ်”

“ငါ့အမေကို စောင့်ရှောက်ပေးပါ”

“သေချာပါတယ်။ ဒါပေမယ့်…”

“ဟုတ်ကဲ့”

“ဆရာ ရူဒီးယပ်စ် ပြန်လာတာကို ကျွန်မ စောင့်နေပါမယ်။ ဘယ်လောက်ကြာကြာပဲဖြစ်ဖြစ်ပါ”

လီလီယာရဲ့အသံက နူးညံ့ပေမယ့် ခိုင်မာတယ်။ ငါတို့ အတူတူသိတာ ကြာပြီ၊ ဒါပေမယ့် သူမက ငါ့ကို တရားဝင်ဆန်တဲ့ပုံစံထက် ဘယ်တုန်းကမှ မပိုခဲ့ဘူး။ အိုင်ရှာက ငါ့ရဲ့ညီမလေးဆိုတာ သေချာပေမယ့် လီလီယာက သူမကိုယ်သူမ ငါ့ရဲ့အမေအဖြစ် တကယ်မခံယူဘူးလို့ ခံစားရတယ်။

“ဟေး၊ အမေ။ မင်းအားလုံးကြားလား”

“…”

“ငါ မကြာခင်သွားရမယ်၊ ဒါပေမယ့် ငါပြန်လာမယ်”

“…”

ဇင်းနစ်တ်ရဲ့မျက်နှာပေါ်မှာ ဝမ်းနည်းမှုအရိပ်အယောင်ကို မြင်နိုင်တယ်လို့ ထင်ခဲ့ပေမယ့် သူမနဲ့ဆို ပြောရခက်တယ်။ တစ်နေ့နေ့မှာ သူမရဲ့စိတ်ခံစားချက်တွေကို ပိုရှင်းရှင်းလင်းလင်း ထုတ်ဖော်ပြနိုင်လိမ့်မယ်လို့ မျှော်လင့်ရမယ်။

“ဆီလ်ဖီ…”

“ဟုတ်”

“လူစီကို ဂရုစိုက်ပေး”

“ဟုတ်။ အာ့… ရူဒီ… ငါ…”

“…ဆက်ပြော။ ဘာလဲ”

“အာ… ဘာမှမဟုတ်ဘူး။ စိတ်မကောင်းပါဘူး”

ဆီလ်ဖီရဲ့လျှာဖျားပေါ်မှာ တစ်ခုခုရှိပေမယ့် အတိအကျ ငါမှန်းဆလို့မရဘူး။ သူမကို ငါအရမ်းချစ်တယ်။ ဒါပေမယ့် သူမက ဖတ်ရတာမလွယ်ဘူး၊ အဲဒါက ငါ့ကို တစ်ခါတစ်လေ စိတ်ပူပန်စေတယ်။

စားပွဲအောက်ကို လက်လှမ်းပြီး သူမရဲ့လက်ကို ငါ့လက်ထဲဆွဲယူလိုက်တယ်။ ပြီးတော့ ငါ့ပါးစပ်ကို သူမရဲ့နားရွက်ဆီယူသွားပြီး တိုးတိုးလေးပြောလိုက်တယ်။

“အာ့၊ ဆီလ်ဖီ”

“ဟုတ်”

“ဒါက မင်းကို နည်းနည်းတော့ စိတ်တိုစေနိုင်တယ်၊ ရိုးရိုးသားသားပြောရရင်…”

“အိုကေ”

“ဒါပေမယ့် ငါပြန်လာနိုင်ရင် တကယ်ကို အလုပ်များအောင်လုပ်ကြရအောင်”

ဒီစကားကြောင့် ဆီလ်ဖီရဲ့ခေါင်းက ရှေ့ကိုဆောင့်ချလိုက်တယ်။ ငါ ချဉ်းကပ်ပုံမှားသွားတာများလား။

“အိုး၊ ငါ့ကံတွေပဲ။ မင်းက ဘာလို့အမြဲတမ်း ဒီလောက်ဆိုးတာလဲ၊ ရူဒီ” လို့ သူမက တိုးတိုးလေးပြောပြီး ငါ့ပခုံးကို ဖြည်းညှင်းစွာ ရိုက်လိုက်တယ်။

အခွင့်အရေးကိုယူပြီး သူမရဲ့လက်ကိုဆွဲကာ သူမကို အနားဆွဲယူလိုက်တယ်။

“အာ”

အဲဒါက ရုတ်တရက်ဖြစ်ပြီး အတော်လေးအားပါတဲ့ အနမ်းတစ်ခုပဲ။ ဆီလ်ဖီက အံ့အားသင့်သွားပြီး တောင့်တင်းသွားပေမယ့် ပြန်မဆွဲထုတ်ဘူး။ ဒီနေ့ သူမက တော်တော်ချစ်စရာကောင်းတယ်။ သူမဟာ ဘယ်အချိန်မဆို ချစ်စရာမကောင်းတာတော့ မဟုတ်ဘူး။ ဆီလ်ဖီက အဓိပ္ပါယ်ဖွင့်ဆိုချက်အရ ချစ်စရာကောင်းတယ်။ ငါက သူမဆီ အိမ်ပြန်လာမယ်။ အဲဒါကို ကိုယ့်ကိုယ်ကိုပြောတဲ့အခါ အဲဒါက အမှန်ဖြစ်လာသလိုခံစားရတယ်။

“လာပါဦး၊ ရူဒီ… လူတိုင်းကြည့်နေတယ်… ဟျား”

အပိုဆုအနေနဲ့ သူမရဲ့ရှည်လျားပြီးချွန်တဲ့နားရွက်တစ်ဖက်ကို လျှာနဲ့လျက်ဖို့ အချိန်ယူပြီး ညင်သာစွာကိုက်ဖို့ ခဏရပ်လိုက်တယ်။ သူမကို လွှတ်လိုက်တဲ့အချိန်မှာ မြင်သာတဲ့ ကိုက်ရာတွေရှိနေတယ်။

“မပူနဲ့၊ ငါပြန်လာမယ်။ စိတ်ရှည်ရှည်ထားနော်၊ အိုကေလား”

“အိုကေ” လို့ ဆီလ်ဖီက သူမရဲ့မျက်နှာနီရဲနေပြီး တိုးတိုးလေးပြောတယ်။ “အတတ်နိုင်ဆုံးကြိုးစားမယ်”

အဲဒါနဲ့ စားပွဲမှာ နောက်ဆုံးလူတစ်ယောက်ဆီ လှည့်လိုက်တယ်။

“ရော့ဇီ…”

“ဟုတ်၊ ရူဒီ”

“ဒီည… အတူတူအိပ်ကြရအောင်နော်”

“ဒါပေမယ့် ကလေးက… အင်း၊ ဟုတ်ပြီလေ”

သူမက ငါ့ရဲ့ကမ်းလှမ်းမှုမှာ ခဏတုံ့ဆိုင်းသွားပေမယ့် ခေါင်းညိတ်ပြီး သဘောတူလိုက်တယ်။

အဲဒီညနေခင်းမှာ ရော့ဇီနဲ့ငါ ရေချိုးပြီး လက်ချင်းချိတ်ပြီး ငါ့ရဲ့အိပ်ခန်းဆီ အတူတူသွားခဲ့တယ်။ မနှစ်ကဆိုရင် ဒီလိုအရာမျိုးက ငါ့ကို စိတ်လှုပ်ရှားစေပြီး အဆင်သင့်ဖြစ်စေဖို့ လုံလောက်ခဲ့တယ်။ ဒါပေမယ့် ဒီအခြေအနေတွေအောက်မှာတော့… ငါ့ကိုယ်ငါ စိတ်အခြေအနေထဲ ရောက်အောင်လုပ်ဖို့ နည်းလမ်းမရှိဘူး။

“အိုကေနော်။ မင်းညင်ညင်သာသာလုပ်နေသရွေ့—”

“အိုကေပါတယ်၊ ရော့ဇီ။ ဒီညတော့ အဲဒါကို ကျော်သင့်တယ်လို့ ငါထင်တယ်”

ရော့ဇီက သူမရဲ့ညအိပ်ဝတ်စုံကို စချွတ်နေပြီဖြစ်ပေမယ့် ငါက လက်မြှောက်ပြီး သူမကို တားလိုက်တယ်။ သူမက ခဏရပ်လိုက်ပြီး သူမရဲ့လက်တွေက အင်္ကျီလက်ပေါ်မှာရှိနေဆဲ၊ ခေါင်းကို တစ်ဖက်စောင်းပြီး စူးစမ်းစွာငေးကြည့်တယ်။

“လာပါ။ ထိုင်လိုက်”

အိပ်ယာဆီ ငါအမူအရာပြတယ်။ ရော့ဇီ အဲဒီမှာ အခြေကျသွားတော့ ငါက သူမနဲ့အတူတူမဟုတ်ဘဲ ငါ့ရဲ့ကုလားထိုင်မှာ ထိုင်လိုက်တယ်။

“အခြေအနေရဲ့အသေးစိတ်ကို မင်းကိုပေးချင်တယ်… ပြီးတော့ ငါရှုံးရင် ဘာဖြစ်နိုင်လဲဆိုတာ ရှင်းပြချင်တယ်”

“…ငါ့ကိုပဲလား။ ဆီလ်ဖီကော”

“…”

“မင်းက ငါနဲ့ နန်နာဟိုရှီကို ယုံချင်ပေမယ့် သူမကိုတော့ မယုံဘူးပေါ့”

“ငါ နန်နာဟိုရှီနဲ့စကားပြောနေတာ မင်းဘယ်လိုသိလဲ”

“အဲဒါ ဆီလ်ဖီရဲ့သီအိုရီပဲ၊ ငါ့ဟုတ်မဟုတ်။ ငါတို့နှစ်ယောက် အခြေအနေအကြောင်း အတော်ကြာကတည်းက တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် စကားပြောနေခဲ့တာ… ဆီလ်ဖီကို အသေးစိတ်အားလုံး မသိစေချင်တဲ့ အကြောင်းရင်းတစ်ခုခုရှိလား”

“အဲဒါက… တကယ်ကောင်းတဲ့မေးခွန်းပဲ”

ဘာလို့ငါဒါကိုလုပ်နေတာလဲ။ ငါမသေချာဘူး။ ဒါပေမယ့် အကြောင်းတစ်ခုခုကြောင့် ဆီလ်ဖီကို အရာအားလုံး မပြောပြချင်ဘူး။ သူမကို ငါမစိုးရိမ်စေချင်တာဖြစ်နိုင်လား။

မဟုတ်ဘူး၊ အဲဒါမဟုတ်ဘူး။ ဒါပေမယ့် ဘာကြောင့်လဲ။ တကယ်ကို ဘာကြောင့်လဲ။

ဒါက အဲဒီကံကြမ္မာကိစ္စ ထပ်လုပ်နေတာလား။

“မင်း ငါ့ကိုတိုင်ပင်ဖို့ ဆန္ဒရှိတာ ငါဝမ်းသာပါတယ်။ ဒါပေမယ့် ဒီအချက်မှာ သူမအတွက် အတော်လေးစိတ်မကောင်းဖြစ်မိတယ်”

“ဟုတ်တယ်… မင်းပြောတာမှန်တယ်၊ ရော့ဇီ။ အခုသူမကို သွားခေါ်လိုက်မယ်”

“ကြားရတာဝမ်းသာတယ်”

ရော့ဇီက အမြဲတမ်းမှန်တယ်မလား။ သူမကို အနားမှာရှိတာ ငါအရမ်းကံကောင်းတယ်။

ရော့ဇီကို ငါ့ရဲ့အိပ်ခန်းထဲမှာ ခဏထားခဲ့ပြီး ဆီလ်ဖီရဲ့အခန်းဆီ လမ်းလျှောက်သွားခဲ့တယ်။ ငါ့လက်က တံခါးခေါက်ကိုတွေ့တော့ ခဏတုံ့ဆိုင်းသွားမိတယ်။

အခုစဉ်းစားမိတာက ‘ရော့ဇီည’ မှာ ဆီလ်ဖီကို ငါဘယ်တုန်းကမှ မကြည့်ဖူးဘူး။ သူမက အဲဒီမှာ အိပ်ယာထဲမှာကိုယ့်ကိုယ်ကိုငိုပြီး အိပ်ပျော်သွားတာမျိုး ဖြစ်နေရင်ကော။ ဆီလ်ဖီက ငါက တခြားအမျိုးသမီးတွေကို ချစ်မိသွားတာကို သူမအတွက် အဆင်ပြေတယ်လို့ အမြဲပြောခဲ့တယ်။ ရော့ဇီကို မိသားစုထဲ နွေးထွေးစွာ ကြိုဆိုခဲ့ပြီး အဲရစ်လည်း ငါတို့နဲ့ပူးပေါင်းနိုင်ခြေကို လက်ခံခဲ့တယ်။ ဒါပေမယ့် စိတ်နှလုံးသားထဲနက်နက်မှာ သူမက အလွန်ကွဲပြားတဲ့ခံစားချက်ရှိနေတာ ဖြစ်နိုင်တယ်။

အခုအချိန်မှာ သူမငိုနေရင်ကော။

သူမက ဗူးဒူးအရုပ်ထဲကို သံတွေထည့်ပြီး ထုနေတာလား။ ဒါမှမဟုတ် ဇာထိုးလက်ကိုင်ပဝါကို ကိုက်ပြီး “အဲဒီကောင်မလေး” လို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကို တိုးတိုးလေး ရေရွတ်နေတာမျိုးလား။

ဟမ်း… နေပါဦး၊ အဆင်ပြေမှာပါ။ ငါ့ရဲ့ချစ်စရာ ဆီလ်ဖီလေးက အဲဒါကို မလုပ်နိုင်ဘူးဆိုတာ သေချာပါတယ်။

“အာ့၊ ဆီလ်ဖီ။ မင်း ငါ့အခန်းကိုလာလို့ရမလား—”

“သူက ငါ့နားရွက်ကို ဒီလိုပဲကိုက်လိုက်တာ၊ ချက်ချင်းပဲ။ အိုး၊ သူက ‘အရမ်းအလုပ်များအောင် လုပ်ကြရအောင်’ လို့ တိုးတိုးပြောတဲ့အသံကို မင်းကြားသင့်တယ်။ အီး။ သူငါ့ကိုဘာလုပ်မှာလဲ။ ငါအလောင်းအစားလုပ်နိုင်တာက အဲဒါက ပထမဆုံးညလိုပြန်ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်… ငါဘာလုပ်ရမလဲ၊ လူစီ။ မကြာခင်မှာ မင်းမှာ ညီအကိုမောင်နှမတစ်ယောက်ရတော့မယ်နဲ့တူတယ်”

တံခါးဖွင့်လိုက်တော့ ဆီလ်ဖီက အိပ်ယာပေါ်မှာ ခေါင်းအုံးကိုဖက်ထားပြီး မိန်းကလေးဆန်ဆန် စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ခြေထောက်တွေကန်ရင်း လူးလိမ့်နေတာကိုတွေ့လိုက်ရတယ်။ သူမက တော်တော်လေးတိုးတိုးပြောနေပေမယ့် တံခါးပွင့်သွားတော့ စကားလုံးတိုင်းကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်းကြားနိုင်တယ်။

ဒီကောင်မလေးဟာ ကလေးတစ်ယောက်ရဲ့အမေဖြစ်နေပြီဆိုတာ ယုံဖို့နည်းနည်းခက်တယ်။ တစ်ဖက်မှာတော့ ဒါဟာ အလွန်ချစ်စရာကောင်းတဲ့မြင်ကွင်းပဲ။ သူမကို ခုန်အုပ်ဖို့ ဆွဲဆောင်ခံရတယ်။ ကံကောင်းတာက လူစီက အခန်းထဲမှာမရှိဘူး၊ သူမက လီလီယာရဲ့အိပ်ခန်းထဲမှာ အိပ်တယ်။ ဒါပေမယ့် ဒီအခန်းက အသံလုံတာမဟုတ်ဘူး…

ဂါး။ ကိုယ့်ကိုယ်ကို ထိန်းချုပ်ပါ။ ရော့ဇီက မင်းကိုစောင့်နေတယ်ဆိုတာ သတိရပါ။

“အာ”

ငါတို့မျက်လုံးချင်းဆုံသွားတယ်။ ဆီလ်ဖီက အိပ်ယာပေါ်မှာ ကျောနဲ့လှဲနေရင်း၊ သူမရဲ့တင်ပါးက နံရံကိုကပ်နေပြီး ခြေထောက်တွေက မျက်နှာကြက်ဆီ ဆန့်တန်းနေတဲ့အနေအထားမှာ ရပ်တန့်သွားတယ်။ ကြီးမားပြီး ကျောချမ်းစရာပြုံးရယ်မှုတစ်ခုက သူမရဲ့မျက်နှာပေါ်မှာ အေးခဲသွားတယ်။

“…”

ကရုဏာစိတ်ရဲ့လုပ်ရပ်တစ်ခုအနေနဲ့ စကားတစ်ခွန်းမှမပြောဘဲ တံခါးကိုပိတ်လိုက်တယ်။ လူတိုင်းမှာ ဘယ်သူ့ကိုမှမမြင်စေချင်တဲ့အရာတွေရှိတယ်မလား။

“ဟေး။ မဟုတ်ဘူး၊ ရူဒီ။ စောင့်ပါ။ မင်း လုံးဝမှားနေပြီ။ မသွားနဲ့”

အထင်ကြီးလောက်တဲ့အရှိန်နဲ့ ဆီလ်ဖီက အိပ်ယာပေါ်ကနေ ခုန်ထလိုက်ပြီး ရှေ့ကိုပြေးလာကာ တံခါးလုံးဝမပိတ်ခင်မှာ ဖမ်းဆွဲလိုက်တယ်။

“အင်း၊ ငါဘယ်မှမသွားပါဘူး။ ဒါကို ထိပ်ဆုံးကနေပြန်စမ်းချင်တယ်လို့ပဲ ထင်ခဲ့တာ”

“ဟင်။ မင်းအဲဒီလိုလုပ်စရာမလိုဘူး။ မင်းတစ်ခုခုလိုအပ်လို့လား။ ဒါက ရော့ဇီရဲ့ညမဟုတ်ဘူးလား။ အိုး၊ ဒီနေ့ဟာ အဲဒီနေ့တွေထဲကတစ်နေ့ဖြစ်နေလို့လား။ ငါ့ကိုလဲလှယ်စေချင်လား”

ဒီကောင်မလေးက အခုအချိန်မှာ သေချာပေါက် အတွေးရှုပ်နေတယ်။ ရော့ဇီက ကိုယ်ဝန်ရှိနေပေမယ့် သူမရဲ့ဓမ္မတာရုတ်တရက်စလာသလိုမျိုး ထင်နေပုံရတယ်။ သူမကို ဒီလိုပုံစံနဲ့ နေ့တိုင်းမတွေ့ရဘူး။ ဒါမှမဟုတ် မကြာခဏ တွေ့ရတာမဟုတ်ဘူး။

ဒါက ချစ်စရာကောင်းပေမယ့် ကိစ္စတွေကို လမ်းကြောင်းပေါ်ပြန်တင်ဖို့အချိန်တန်ပြီ။

“ငါတိုက်ခိုက်မယ့်လူအကြောင်း၊ ပြီးတော့ အဲဒီနောက်မှာ ဘာဖြစ်နိုင်လဲဆိုတာ မင်းကိုပြောပြချင်တယ်။ မင်းငါ့အခန်းကိုလာလို့ရမလား”

ဆီလ်ဖီက စက္ကန့်အနည်းငယ်လောက် တိတ်ဆိတ်သွားပြီး သူမရဲ့မျက်နှာပေါ်မှာ လေးနက်တဲ့အမူအရာနဲ့ အမြန်ခေါင်းညိတ်လိုက်တယ်။ သူမရဲ့မျက်လုံးတွေထဲမှာ ပျော်ရွှင်မှုအရိပ်အယောင်ကိုလည်း မြင်နိုင်တယ်လို့ ထင်မိတယ်။

ဘာအကြောင်းကြောင့်ပဲဖြစ်ဖြစ် ကိုယ်တိုင်လည်း နည်းနည်းစိတ်သက်သာသွားသလိုခံစားရတယ်။

ရှင်းပြချက်ကိုယ်တိုင်က သိပ်မကြာပါဘူး။

ကျွန်တော့်ပြိုင်ဘက်က နဂါးနတ်ဘုရား အိုးစတက်ဒ်ဖြစ်ပြီး အိပ်မက်ထဲမှာ လာလည်တဲ့ ဟီတိုဂါမီလို့ခေါ်တဲ့ သူတစ်ယောက်က သူ့ကိုတိုက်ခိုက်ဖို့ အမိန့်ပေးခဲ့တယ်ဆိုတာကို ဆီလ်ဖီနဲ့ ရော့ဇီတို့က တိတ်ဆိတ်စွာ နားထောင်ကြတယ်။ ကျွန်တော်သေဆုံးသွားရင် သူတို့လုပ်ရမယ့် အချက်အနည်းငယ်ရှိတယ်ဆိုတာကို ရှင်းပြခဲ့တယ်- ပထမအနေနဲ့ အိုးစတက်ဒ်ကို ရန်သူအဖြစ်သတ်မှတ်ဖို့၊ ဒါပေမယ့် သူ့ကို တိုက်ရိုက်ဘယ်တော့မှ မစိန်ခေါ်ဖို့၊ ဒုတိယအနေနဲ့ ဟီတိုဂါမီပေးတဲ့ ဘယ်အကြံဉာဏ်ကိုမှ ဘယ်တော့မှ မယုံကြည်ဖို့၊ တတိယအနေနဲ့ အဲဒီညွှန်ကြားချက်နှစ်ခုစလုံးကို အနာဂတ်မျိုးဆက်တွေဆီ လက်ဆင့်ကမ်းဖို့ပါ။

ကျွန်တော်သေဆုံးပြီးနောက် ကျွန်တော်ပြောခဲ့သမျှအားလုံးကို ကျန်တဲ့မိသားစုကို ပြောပြသင့်ပြီး တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ဘယ်လိုလုံခြုံအောင်ထိန်းသိမ်းရမလဲဆိုတဲ့ နည်းလမ်းတွေကို စဉ်းစားဖို့ကြိုးစားသင့်တယ်လို့လည်း ဖော်ပြခဲ့တယ်။ အခြေအနေက တကယ်ဘယ်လောက်လေးနက်သလဲဆိုတာကို ဖော်ပြဖို့ ကျွန်တော်အတတ်နိုင်ဆုံးကြိုးစားခဲ့တယ်။ ကျွန်တော်တို့သုံးယောက်ဟာ အိပ်ယာပေါ်မှာထိုင်ရင်းစတင်ခဲ့ပေမယ့် စကားစမြည်ဆက်လာတာနဲ့အမျှ ကျွန်တော်က အိပ်ယာပေါ်လှဲအိပ်ရင်း ရော့ဇီနဲ့ ဆီလ်ဖီတို့က ကျွန်တော့်ဘေးတစ်ဖက်စီမှာ ကပ်တွယ်နေတာကို တွေ့လိုက်ရတယ်။

“ကျွန်တော်ရှုံးသွားရင် ရော့ဇီရဲ့ကိုယ်ဝန်ဆောင်ချိန်မှာ ဆိုးရွားတဲ့အရာတစ်ခုခုဖြစ်သွားနိုင်တဲ့ အခွင့်အလမ်းရှိတယ်။ ဒါမှမဟုတ် လူစီအတွက်လည်း ဖြစ်နိုင်တယ်”

“ဆိုးရွားတဲ့အရာတစ်ခုခုလား။ အာ့… အခြေခံအားဖြင့်တော့ ဒီဟီတိုဂါမီက ငါတို့ကို တစ်ခုခုလုပ်နိုင်တယ်လို့ မင်းပြောနေတာလား”

“ဟုတ်တယ်”

“အိုး… အခုမှနားလည်ပြီ။ ဒါကြောင့် မင်းက မကြာသေးခင်က အိမ်ကို သတိထားဖို့ ငါတို့ကို အမြဲပြောနေခဲ့တာကိုး…”

ဆီလ်ဖီက ပဟေဠိတစ်ခုကို အခုမှဖြေရှင်းပြီးသွားသလိုမျိုး သူမကိုယ်သူမ ခေါင်းညိတ်တယ်။ သူမက ကျွန်တော့်ရည်ရွယ်ချက်တွေကို နည်းနည်းနားလည်မှုလွဲနေတယ်လို့ ခံစားမိတယ်။ အဲဒါက တစ်နည်းအားဖြင့် အဆင်ပြေပေမယ့် တစ်ခုခုတော့ပြောဖို့လိုကောင်းလိုလိမ့်မယ်။

“အိုကေ၊ နားလည်ပြီ” လို့ ဆီလ်ဖီက ဆက်ပြောတယ်။ “ဒါပေမယ့် မင်းသိလား၊ ရူဒီ၊ ငါကိုယ့်ကိုယ်ကို ကာကွယ်နိုင်ပါတယ်။ ပြီးတော့ ငါ့သမီးကို ကာကွယ်ဖို့ မင်းငါ့ကိုပြောစရာမလိုဘူး။ သူမအတွက်ဆိုရင် ငါ့အသက်ကို နှလုံးခုန်တစ်ချက်အတွင်းမှာ ပေးအပ်မှာပါ”

“ကျွန်မကိုလည်းမပူနဲ့” လို့ ရော့ဇီက ထပ်ဖြည့်တယ်။ “ကျွန်မက ကိုယ့်ကိုယ်ကို နှစ်ပေါင်းများစွာ အသက်ရှင်အောင်ထိန်းသိမ်းခဲ့တယ်၊ အခုလည်း သတိမမူမိအောင် မစီစဉ်ထားဘူး။ မင်းထက်အားနည်းပေမယ့် ကျွန်မကို အကူအညီမဲ့တယ်လို့ မယူဆပါနဲ့”

ဒုတိယအတွေးအရတော့ ဘာတစ်ခုမှပြောစရာအကြောင်းမမြင်ဘူး။ သူတို့နှစ်ယောက်လုံး နည်းနည်းစိတ်အားထက်သန်နေပြီး အဲဒါက အကောင်းဆုံးပဲ။

“ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ခုနစ်ပါးမြောက်ကမ္ဘာ့အင်အားကြီးတွေထဲက အိုးစတက်ဒ်ဟာ… အတော်လေးပြိုင်ဘက်ပဲ” လို့ ရော့ဇီက ဆက်ပြောတယ်။ “မင်းအနိုင်ရနိုင်မယ်လို့ထင်လား”

“မသေချာဘူး” လို့ ကျွန်တော်က ရိုးရိုးသားသားပြန်ဖြေတယ်။ “သူ့ကို အရင်က တစ်ကြိမ်ပဲတိုက်ခိုက်ဖူးတယ်”

“ဘာဖြစ်ခဲ့လဲ”

“သူက ကျွန်တော့်ကို လွှမ်းမိုးခဲ့တယ်။ လွယ်လွယ်နဲ့”

ဒီအချိန်တွေအားလုံးကြာပြီးနောက်မှာတောင် နဂါးနတ်ဘုရားနဲ့ ပထမဆုံးတွေ့ဆုံမှုကို သတိရတာက ကျွန်တော့်ခြေထောက်တွေကို တုန်ယင်စေတယ်။ သူက ရုဂျာ့ဒ်ကို ခဏအတွင်းအနိုင်ယူခဲ့တယ်၊ အဲရစ်ကို တိုက်ပွဲထဲကနေ လွယ်လွယ်ကူကူအထုတ်ခံခဲ့ရတယ်… ပြီးတော့ သူ့လက်ကို ကျွန်တော့်ခန္ဓာကိုယ်ထဲ နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း ထိုးထည့်ခဲ့တယ်။

…အဲဒီလူက ကြောက်စရာကောင်းတယ်။

“…ရူဒီ၊ ငါတို့အားလုံးအတူတူမသွားသင့်ဘူးလား”

“မသွားဘူး၊ ငါတစ်ယောက်တည်းလုပ်မယ်။ အဲဒါက အနိုင်ရဖို့အကောင်းဆုံးအခွင့်အရေးကိုပေးတယ်လို့ ငါထင်တယ်။ ငါက ဧရာမ မှော်တွေအများကြီးကို ပစ်လွှတ်ပြီး အကွာအဝေးကနေ သူ့ရဲ့ကာကွယ်ရေးတွေကို တဖြည်းဖြည်းချေဖျက်မယ်”

“အဲဒါက အဓိပ္ပါယ်ရှိပါတယ်… ဒါပေမယ့် မင်းတုန်နေတယ်လေ”

“ဟုတ်တယ်”

“ဟေး။ ဘာ… လက်တွေဖယ်၊ ရူဒီ။ ငါ့ကိုအာရုံပြောင်းဖို့မကြိုးစားနဲ့”

ကျွန်တော့်ကာကွယ်ပြောရရင် ဆီလ်ဖီကို အာရုံပြောင်းချင်လို့ စတင်ထိတွေ့တာမဟုတ်ဘူး။ သူမကို ခံစားချင်တာ။ အိုးစတက်ဒ်က ကျွန်တော့်ကိုသတ်ရင် ဒါတွေကိုထိဖို့ နောက်ထပ်အခွင့်အရေးမရှိတော့ဘူး။ ဒါမှမဟုတ် ဒီမှာလည်း။ ဒါမှမဟုတ် အဲဒါလည်း။ ဒါမှမဟုတ် ဒါလည်းပဲ…

“…ဂါး။ လာပါ။ ငါတို့အခု လေးနက်တဲ့စကားပြောနေတာမလား”

“ဟုတ်တယ်”

“မင်းဘာသိလဲ၊ ရူဒီ။ လူစီက အခုနေရာအနှံ့တွားသွားနေပြီ။ သူမသွားချင်တဲ့နေရာကိုရောက်နိုင်တယ်”

“ဟမ်း…”

“လီလီယာက သူမဟာ မင်းကလေးဘဝတုန်းကပုံစံကို သတိရစေတယ်လို့ပြောတယ်”

“…”

“ပြီးတော့ သူမက စကားလုံးသစ်တွေအများကြီး ကောက်ယူနေတယ်။ ဒီနှုန်းအတိုင်းဆိုရင် တစ်နှစ်မပြည့်ခင်မှာ နေရာအနှံ့ တရှောက်ရှောက်လျှောက်နေလိမ့်မယ်လို့ ငါအလောင်းအစားလုပ်တယ်”

လူစီကိုပြုစုပျိုးထောင်ရာမှာ ကျွန်တော်လုံးဝမကူညီခဲ့ဘူး။ အဲဒါကို လီလီယာနဲ့ ဆီလ်ဖီတို့ဆီ လုံးဝထားခဲ့တယ်။ ဒါတောင်မှ… သူမဘယ်လောက်မယုံနိုင်လောက်အောင်ချစ်စရာကောင်းတယ်ဆိုတာ အနည်းဆုံးတော့သိတယ်။

“အဲဒါကို တကယ်ကိုမျှော်လင့်နေတယ်၊ ရူဒီ”

“ငါလည်းပဲ”

“မင်းရှုံးတော့မယ့်ပုံပေါက်ရင် ထွက်ပြေးဖို့သေချာလုပ်နော်”

“ဟုတ်ပြီ။ သူ့ဆီကနေလွတ်အောင်ထွက်နိုင်မလားတော့မသိဘူး၊ ဒါပေမယ့်ကြိုးစားကြည့်မယ်”

လူစီက သူမပတ်ဝန်းကျင်မှာဖြစ်ပျက်နေတာတွေကို နားလည်နိုင်လောက်တဲ့အရွယ်ရောက်ပြီလား။ ဒီတိုက်ပွဲမှာ ကျွန်တော်သေဆုံးသွားရင် သူမကြီးပြင်းလာတဲ့အခါ သူမရဲ့အဖေရဲ့မျက်နှာကိုတောင် မှတ်မိတော့မှာမဟုတ်ဘူး။ အဲဒါက ဘယ်လိုခံစားရမလဲ။ ကျွန်တော်စိတ်ကူးကြည့်ဖို့ခက်ပေမယ့် အိုင်ရှာကို လိမ္မာပါးနပ်စွာမေးဖို့ နည်းလမ်းတစ်ခုရှာတွေ့နိုင်လောက်တယ်…

“…ရူဒီ”

ရော့ဇီက ကျွန်တော့်ဘယ်ဘက်ကနေစကားပြောလာတယ်။ သူမရဲ့ရင်ဘတ်ကိုလည်း စမ်းသပ်ဖို့ လက်လှမ်းခဲ့ပေမယ့် သူမက ကျွန်တော့်လက်မောင်းကို မရောက်ခင်မှာဖမ်းဆွဲလိုက်တယ်။

အိုး၊ အဲဒါက အထင်ကြီးစရာ ဆုပ်ကိုင်အားပဲ။ အာ့။ စိတ်မကောင်းပါဘူး။ သိပါတယ်၊ သိပါတယ်… ငါတို့ လေးနက်တဲ့စကားပြောနေတာပါ။

“အာ့… မင်းနဲ့တွေ့ခဲ့ရတာ ငါဝမ်းသာတယ်၊ ရူဒီ။ မင်းနဲ့လက်ထပ်ပြီး ကလေးရတာအတွက် ဝမ်းသာတယ်။ ငါ့ဘဝတစ်ခုလုံးမှာ အခုလက်ရှိလောက် ဘယ်တုန်းကမှ မပျော်ရွှင်ခဲ့ဖူးဘူး။ ရိုးရိုးသားသားပြောရရင် ဒီလိုပျော်ရွှင်မှုမျိုးကို ငါရှာတွေ့လိမ့်မယ်လို့ ဘယ်တုန်းကမှမထင်ခဲ့ဘူး”

“ဟုတ်ပြီ…”

“ဒါပေမယ့် အားနည်းချက်တစ်ခုတော့ရှိတယ်ထင်တယ်။ မင်းသွားပြီးကိုယ့်ကိုယ်ကိုသတ်ပစ်ရင် မင်းက ငါ့ကို အရင်ကထက် ပိုဝမ်းနည်းအောင်လုပ်လိမ့်မယ်”

“…ဟုတ်ပြီ”

“အာ့၊ ဒီလိုမျိုးပြောရတာတောင် နည်းနည်းရှက်စရာကောင်းတယ်၊ ဒါပေမယ့်…”

ရော့ဇီက ခဏရပ်လိုက်ပြီး အသက်ပြင်းပြင်းရှူသွင်းကာ သူမရဲ့စာကြောင်းကို အဆုံးသတ်လိုက်တယ်။

“ကျေးဇူးပြုပြီး ငါ့ကိုပျော်အောင်လုပ်ပေးပါ၊ ရူဒီ”

နောက်ဆုံးမှာတော့ ကျွန်တော်မှားတဲ့ဆုံးဖြတ်ချက်မချခဲ့ဘူး။ ရော့ဇီအတွက်၊ ဆီလ်ဖီအတွက် ကျွန်တော်တိုက်ခိုက်မယ်။

ဒီနှစ်ယောက်အတွက် တိုက်ခိုက်ရမယ်၊ ပြီးတော့ ကျွန်တော့်မိသားစုဆီ အိမ်ပြန်လာရမယ်။

ကျွန်တော့်ရဲ့သံသယတွေအားလုံး နောက်ဆုံးမှာ အငွေ့ပျံသွားခဲ့တယ်။

ရက်အနည်းငယ်ကြာပြီးနောက် ကျွန်တော့်ရဲ့ပြင်ဆင်မှုတွေအားလုံး နောက်ဆုံးပြီးစီးသွားတဲ့အခါ မှော်မြို့တော် ရှာရီယာကနေ ထွက်ခွာလာခဲ့တယ်။

ကျွန်တော် လုံးဝတစ်ယောက်တည်းပါ။