Volume 15.9.3

အခန်း (၁၂)
ဆင့်ခေါ်ခြင်း

“ချစ်ခင်ရပါသော ရူဒီးယပ်စ် ဂရေးရက်တ်၊

ဤစာကို မင်း အနာပြန်ကောင်းလာပြီး မန္တာန်အား ပြန်ပြည့်နေချိန်တွင် ဖတ်မိမည်ဟု မျှော်လင့်ပါသည်။
ကျုပ်တို့၏ နောက်ခြေလှမ်းများကို ဆွေးနွေးလိုပါသည်။ ရှာရီယားမြို့အစွန် မင်း၏အိမ်ခန်းလေးတွင် စောင့်နေပါမည်။

အခြေအနေတစ်ချို့ကြောင့် မင်းတစ်ယောက်တည်း လာခြင်းက ပိုသင့်တော်ပါသည်။

—အိုးစတက်ဒ်”

ဤတိုတောင်းသောစာကို ဖတ်ပြီးနောက် ရူဒီးယပ်စ်သည် အိုင်ရှာကို ချက်ချင်း မနက်စာပြင်ပေးရန် ခိုင်းလိုက်သည်။
သူသည် ခိုင်မာသည့် အာဟာရရှိသော အစာကို စားပြီး နောက်တစ်ခန်းသို့ ပြန်ဝင်ကာ အဝတ်အစားလဲသည်။ အကောင်းဆုံးဝတ်စုံကို ရွေးထုတ်ရန် ကြိုးစားပြီး အဆင်ပြေမပြေ အိုင်ရှာကို အကြိမ်ကြိမ် ပြန်မေးသည်။

ထို့နောက် တစ်လက်တွင် အကွာ ဟားတီးယား တောင်ဝှေးကိုကိုင်၊ ကျန်တစ်လက်တွင် အနာဂတ်မှလာသော ဒိုင်ယာရီကို ဆုပ်ကိုင်လျက် အိမ်မှထွက်လာခဲ့သည်။

ခြံထဲတွင် ဇင်းနစ်တ်က အိမ်မွေးထရီးယန့် ဘိုက်နှင့် ကစားနေသည်ကို တွေ့ရသဖြင့် “အမေ မကြာခင် ပြန်လာခဲ့မယ်” ဟု လှမ်းအော်ပြောလိုက်သည်။ ဇင်းနစ်တ်က လက်ကို ပျော့ပျောင်းစွာ ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်ရာ နောက်မှတွေ့မယ် ဟူသော အမူအရာနှင့် ခပ်ဆင်ဆင်တူနေသည်။ သူမ၏ဘေးတွင် ဘိုက်ကလည်း အကိုင်းအခက်များကို တဆတ်ဆတ် လှုပ်ပြသည်။

ရူဒီးယပ်စ်သည် ဆီလ်ဖီးယက်တ်နှင့် အခြားသူများကို စကားတစ်လုံးမှ မပြောခဲ့ပေ။ သူတို့အားလုံး လိုက်လာချင်ကြမည်ကို သူသိသည်။ သို့သော် စာထဲတွင် တစ်ယောက်တည်းလာရန် ရေးထားသည်၊ ထို့ကြောင့် အတိအကျလိုက်နာရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။ ဤတစ်ကြိမ်သည် စစ်ထွက်ရန်သွားခြင်းမဟုတ်သည်မှာလည်း အမှန်ပင်။

အိုးစတက်ဒ်ကို လုံးလုံးလျားလျား ယုံကြည်နေပြီဟု မပြောနိုင်သေးပါ။ မပြောနိုင်သေးပေ။ သို့သော် သူ၏စာတွင် ရူဒီးယပ်စ်၏ ကျန်းမာရေးကို အနည်းငယ်ဂရုစိုက်ကြောင်း ပြသခဲ့ပြီး လေသံမှာလည်း ရန်လိုဟန်မရှိချေ။ ထို့ပြင် နန်နာဟိုရှီကလည်း အိုးစတက်ဒ်ကို အလျောက်လေးသောသူဟု ထင်မြင်ပုံရပြီး ရူဒီးယပ်စ်က သူ့ကို စိတ်ခံစားမှုအတိုင်း တိုက်ခိုက်မည့်အစီအစဉ်ကို ဆန့်ကျင်ခဲ့သေးသည်။ အနည်းဆုံးတော့ သူသည် လူသားနတ်ဘုရားထက် ပို၍ယုံကြည်ရထိုက်သူဟု ထင်ရသည်။ ထိုသို့ ယုံကြည်ချင်မိသည်မှာ သေချာသည်။

“ဒါပေမယ့် ကျုပ်တော့ နည်းနည်းတော့ ကြောက်နေတုန်းပဲ…” ရှာရီယား၏ တိတ်ဆိတ်သောလမ်းတစ်ခုကို လျှောက်ရင်း ရူဒီးယပ်စ် တီးတိုးရေရွတ်လိုက်သည်။ လမ်းပေါ်ရှိ ရွှံ့အိုင်တိုင်းကို ဖြတ်လျှောက်တိုင်း ရပ်တန့်၍ သူ့ရုပ်သွင်ကို စစ်ဆေးရင်း သူအဆင်ပြေရဲ့လားဟု ကြည့်မနေနိုင်ခဲ့။ အိုးစတက်ဒ်အတွက် အလုပ်လုပ်ရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည်—တစ်နည်းအားဖြင့် သူသည် သူ၏ အလုပ်ရှင်အသစ်ဖြစ်သည်။ အလုပ်ရှင်က အစည်းအဝေးခေါ်လျှင် အကောင်းဆုံးပုံစံဖြင့် ရှိရမည်မဟုတ်လား။

“ကိုလုံးတစ်ခုခုလေး ထည့်လာသင့်သလားမသိဘူး…”

မနက်က ရေချိုးခဲ့သော်လည်း မနေ့ညက အဲရစ်နှင့်အတူ ကုန်ဆုံးခဲ့သည့်ညပြီးနောက် သူ့ကိုယ်ပေါ်တွင် မလိုလားအပ်သော အနံ့အသက်များ ကပ်ကျန်ခဲ့နိုင်ချေ ရှိသည်။ အကယ်၍ လိင်နံ့နံကာ အလုပ်ရှင်ရုံးထဲဝင်သွားလျှင် မည်သို့ထင်မြင်မည်နည်း။ ချက်ချင်း အလုပ်ထုတ်မည်ဟု မထင်သော်လည်း အထင်အမြင်မကောင်းဖြစ်သွားနိုင်သည်။ အခုအချိန်တွင် ထိုသို့ဖြစ်ခြင်းက သူလုံးဝမလိုလားသည့်အရာဖြစ်သည်။

အိုးစတက်ဒ်…သည် လူသားနတ်ဘုရားကို ရှာဖွေအနိုင်ယူနိုင်သည့် တစ်ဦးတည်းသောသူဖြစ်သည်။ ထို့အပြင် သူသည် ရူဒီးယပ်စ်၏ သားစဉ်မြေးဆက်များအကူအညီဖြင့် တစ်နေ့တွင် ၎င်းကို အောင်မြင်အောင် လုပ်ဆောင်ပေးမည်ဟုဆိုသည်။ လူသားနတ်ဘုရားအတွက်တော့ အလွန်ကံဆိုးသည်ဟုဆိုရမည်။ သို့သော် သူသည် ရူဒီးယပ်စ်၏ ယုံကြည်မှုကို ဦးစွာသစ္စာဖောက်သူဖြစ်သည်၊ ထို့ကြောင့် ဘာဖြစ်လဲ။ မိမိကိုယ်ကိုကာကွယ်ရန် ရော့ဇီနှင့် ဆီလ်ဖီးယက်တ်တို့ကို သတ်ပစ်မည့်သူကို စာနာဖို့မရှိပေ။

ယခုအခါ ရူဒီးယပ်စ်သည် အိုးစတက်ဒ်၏ အိမ်မွေးခွေးဖြစ်သည်။ သူသည် အမြီးနွဲ့ကာ သူ့ရန်သူများကို အစွယ်ပြရလိမ့်မည်။ ထိုနည်းဖြင့်သာ မိသားစုကို ကာကွယ်နိုင်သည်။

“ကောင်းပြီ…”

ဆုံးဖြတ်ချက်ကို ပြန်လည်အတည်ပြုပြီးနောက် ရူဒီးယပ်စ်သည် မြို့အစွန်ရှိ အိမ်ခန်းဆီသို့ ပိုမိုလျင်မြန်၍ ယုံကြည်မှုရှိသော ခြေလှမ်းများဖြင့် ထွက်ခွာသွားသည်—လမ်းသွားလမ်းလာများက ကြဲဖြန့်သော ရွှံ့ရေများကို သတိထားရှောင်ကွင်းရင်း။

မြို့ရိုးအပြင်ဘက်ရှိ အိမ်ခန်းသို့ရောက်သောအခါ တစ်စုံတစ်ခုပြောင်းလဲနေသည်ကို တွေ့ရသည်။ စကားလုံးဖြင့်ရှင်းပြရန်ခက်သော်လည်း လေထုတစ်ခုလုံး၌… တစ်မျိုးတစ်ဖုံ ထူးဆန်းနေသည်။ အကယ်၍ ဤသည်သာ မန်ဂါတစ်အုပ်ဖြစ်လျှင် အိမ်ခန်းတွင် ခြိမ်းခြောက်သည့်အငွေ့အသက်များ ရစ်ဝဲနေသည်ကို ဆွဲပြထားလိမ့်မည်။ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရုံဖြင့် အိုးစတက်ဒ် အတွင်းတွင်စောင့်နေကြောင်း သိသာသည်။

သူသည် အသက်ကို အကြိမ်အနည်းငယ် ပြင်းပြင်းရှူပြီးနောက် တံခါးကို တိတိကျကျ ခေါက်လိုက်သည်။

“ရူဒီးယပ်စ် ဂရေးရက်တ်ပါ ဆရာ၊ ခေါ်သလို ရောက်လာပါပြီ။”

“အာ၊ သိပ်မကြာဘူးပဲ။”

အတွင်းတွင်ရှိနေမှန်းသိသော်လည်း ထိုအသံကြားရသည်နှင့် သူ အနည်းငယ် တုန်ယင်သွားသည်။ အိုးစတက်ဒ်ကို ကြောက်ရွံ့နေသေးသော မိမိကိုယ်ကိုယ်တစ်ပိုင်း သေချာပေါက် ရှိနေသေးသည်။ “အတွင်းဝင်ခွင့်ပြုပါသလား။”

“မင်းက ဘာလို့ ငါ့ဆီမှာ ခွင့်တောင်းနေတာလဲ။ ဒီအိမ်ခန်းရဲ့ ပိုင်ရှင်က မင်းမဟုတ်ဘူးလား။”

“ဟုတ်ကဲ့ ဆရာ၊ ဝင်လာပါတော့မယ်။”

တံခါးဖွင့်၍ အိမ်ခန်းထဲသို့ ခြေချလိုက်သည်နှင့် အိုးစတက်ဒ်သည် ကုလားထိုင်တစ်လုံးပေါ်တွင် ထိုင်ကာ သူ့ကို စူးစူးရဲရဲ စိုက်ကြည့်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
ဟုတ်ကဲ့… စူးစူးရဲရဲ မဟုတ်ချင်လည်းမဟုတ်ဘူး။ သူ၏မျက်နှာသည် မူလကတည်းက ကြောက်စရာကောင်းနေခြင်းသာဖြစ်သည်။

ရူဒီးယပ်စ်သည် နောက်မှတံခါးကို ဆွဲပိတ်ပြီး တတ်နိုင်သမျှ တည့်တည့်မတ်မတ် လမ်းလျှောက်သွားသည်။ အိုးစတက်ဒ်၏ တစ်ဖက်ကပ်ကုလားထိုင်ဘေးတွင် တန်းတန်းမတ်မတ် ရပ်လိုက်သည်။ အိုးစတက်ဒ်က သံသယပုံစံဖြင့် သူ့ကို မော့ကြည့်သည်။
“ဟွမ်။ မင်း သူငယ်ချင်းအားလုံးကို ခေါ်လာမယ်လို့ တစ်ဝက်တစ်ပျက်မျှော်ထားမိတာ… ဒါပေမယ့် နှစ်ယောက်ပဲပါလာတာကိုး။”

“ဟုတ်ကဲ့ဆရာ၊ ကျွန်တော် တစ်ယောက်တည်း လာခဲ့တာ— နေပါဦး၊ နှစ်ယောက်လား။”

ဤစကားက အနည်းငယ် ရှုပ်ထွေးသွားစေသည်။ အိုးစတက်ဒ်၏ မျက်လုံးက ထိုမျှမမှုန်ချေ၊ သို့မဟုတ် နှစ်ယောက်မြင်သည်ဟု အဓိပ္ပာယ်မရှိချေ။

“အဲရစ် ဂရေးရက်တ်၊” အိုးစတက်ဒ် အော်ခေါ်လိုက်သည်။ “မင်းလည်း ဝင်လာခဲ့။”

ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် အိမ်ခန်းတံခါး ကျယ်လောင်စွာ ပွင့်သွားသည်။ အဲရစ်သည် အပြင်ဘက်တွင် ရပ်နေသည်။ သူမ၏ဓားသည် သူမ၏လက်မှ တွဲကျလျက်ရှိပြီး မျက်လုံးများတွင် သေစေလောက်သော အရိပ်များ လွှမ်းနေသည်။
“အိုးစတက်ဒ်၊” သူမ အော်ပြောလိုက်ပြီး ဓားကို သူ့ဘက်သို့ ဝှေ့ယမ်းကာ ချိန်လိုက်သည်။ “ရူဒီးယပ်စ်ကို လက်တစ်သပ်တောင်တင်ရင် ချက်ချင်း ခုတ်သတ်ပစ်မယ်။”

ဤအသံ၏ အားနှင့် ဒေါသသည် အားနည်းသောလူကို အောက်သားစိုစေနိုင်သော်လည်း အိုးစတက်ဒ်ကား လုံးဝတုန်လှုပ်မသွားချေ။ “ငါက သူ့ကို ထိခိုက်ဖို့ ကြံရွယ်ချက်မရှိဘူး။”

“ဒါဆို ငါက မင်းကို မယုံဘူး။”

“မယုံလောက်ဘူးပေါ့။”

နောက်ထပ်စကားတစ်လုံးမှ မပြောတော့ဘဲ အဲရစ်သည် အိမ်ခန်းထောင့်တစ်နေရာဆီသို့ ခပ်ကြမ်းကြမ်း လျှောက်သွားပြီး လက်မောင်းကားကာ ခြိမ်းခြောက်သည့်ဟန်ဖြင့် ရပ်လိုက်သည်။

ဤဇာတ်ခုံကြီးဝင်လာမှုကြောင့် အနည်းငယ် ရင်သပ်ရှုမောဖြစ်နေသော ရူဒီးယပ်စ်သည် အိုးစတက်ဒ်မှ အဲရစ်ဆီသို့ အပြန်ပြန်ကြည့်လိုက်သည်။ သူ ခုချက်ချင်း တောင်းပန်စကားဆိုသင့်သလား။ သူမကို ခေါ်မလာခဲ့ကြောင်း ရှင်းပြသင့်သလား။ အိုးစတက်ဒ်ကို ရန်သူအဖြစ် မမြင်ကြောင်း အခိုင်အမာပြောသင့်သလား။ ပြဿနာက သူမ၏လက်ထဲက ဓားအတွက် ဆင်ခြေပြ၍မရနိုင်ခြင်းပင်။ ဘာလုပ်ရမည်နည်း။

ဤသို့ တုံ့ဆိုင်းနေစဉ် အိုးစတက်ဒ်က စကားဆက်သည်။ “ဘာဖြစ်တာလဲ ရူဒီးယပ်စ် ဂရေးရက်တ်။ ထိုင်လေ။ စကားပြောဖို့လိုတယ်။”

“အာ၊ ဟုတ်ကဲ့၊ ခွင့်လွှတ်ပါ။” ရူဒီးယပ်စ် ထိုင်လိုက်သည်။ သို့သော် သူ့စိတ်ထဲမှာ အဲရစ်နှင့် သူမ၏ ဓားကိုသာ အာရုံရောက်နေသည်။ “ဟို… အဲရစ်ကိစ္စ…”

“မင်းရဲ့ တုံ့ပြန်မှုက ရှင်းနေတယ်။ သူမက မင်းမသိအောင် နောက်ကလိုက်လာတာပဲ ထင်တယ်။”

“ဟုတ်တယ်ဗျ၊ ထင်တာပဲ… ခွင့်ပြုရင် ဒီဟာမစခင် သူမနဲ့ စကားတစ်ခွန်းလောက် ပြောခွင့်ရမလား။”

“ကြိုက်သလိုပဲ။”

သူ သိပ်စိတ်မတိုသွားဟန်တူသည်။ ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် လှည့်ကာ ရူဒီးယပ်စ်သည် အဲရစ်ကို လက်ပြခေါ်လိုက်သည်။

“ဘာလဲ၊ ရူဒီးယပ်စ်။”

“အဲရစ်… မင်းဘာလို့နောက်ကလိုက်လာတာလဲ။”

“မင်း သပ်သပ်ရပ်ရပ် ဝတ်စားထားတာ တွေ့လိုက်တယ်။ ဘယ်ကိုသွားမလဲဆိုတာ သိချင်သွားတယ်။”

သပ်သပ်ရပ်ရပ် ဝတ်စားထားတာလား။ အင်း… သူ့အကောင်းဆုံးဝတ်စုံကို ရွေးထုတ်ပြီး ဆံပင်ကိုလည်း ခဏကလိနေခဲ့သည်။ သူမက သူ လျှို့ဝှက်ချိန်းတွေ့ဖို့ သွားသည်ဟု ထင်မိခဲ့သလား…

“ငါ အခု အိုးစတက်ဒ်အတွက် အလုပ်လုပ်နေတာ နားလည်ရဲ့လား။”

“…အင်း၊ ဒါပေမယ့် သူက အိုးစတက်ဒ်လေ ရူဒီးယပ်စ်။ သူ တစ်ခုခု ကြံစည်နေတာ သေချာတယ်မဟုတ်လား။ မင်းကို တစ်နည်းနည်းနဲ့ လှည့်စားနေမှာကို ငါစိုးရိမ်တယ်။”

“ဖြစ်နိုင်တယ်၊ ဒါပေမယ့် သေချာမပြောနိုင်သေးဘူး။ အခုလောလောဆယ် မင်း တည်ငြိမ်ပြီး ငါတို့ စကားပြောခွင့်ပေးလို့ရမလား။”

“…”

“သူငါ့ကိုလှည့်စားနေတာသေချာရင် အတူတူတိုက်မယ်။ မင်းကို အားကိုးတယ် အဲရစ်။”

“အိုး၊ ဟုတ်တယ်နော်။ သိပြီ။”

ဤအဖြေကို ကျေနပ်သွားပုံရသော အဲရစ်သည် ဓားကိုပြန်သိမ်းပြီး သူ့ဘေးတွင် ထိုင်လိုက်သည်။ သူမ၏စိတ်က ဤမျှရိုးရှင်းစွာအလုပ်လုပ်ခြင်းမှာ ကံကောင်းခြင်းပင်။

“ဆရာ အိုးစတက်ဒ်၊ တောင်းပန်ပါတယ်။”

“ရတယ်။”

“အဲရစ်က ဆရာကို ယုံဖို့အလွန်ခက်ခဲနေတာတွေ့ရတယ်… ဒါက ကျိန်စာအလုပ်လုပ်နေတာပဲထင်တယ်။”

အိုးစတက်ဒ်၏ မျက်လုံးများ လက်သကဲ့သို့ လင်းလက်သွားသည်။ “ငါ့ရဲ့ကျိန်စာအကြောင်း ဘယ်သူကမင်းကိုပြောတာလဲ။”

“လူသားနတ်ဘုရား။ ဆရာမှာ ကျိန်စာတော်တော်များများ ခံစားနေရတယ်လို့ သူကပြောတယ်။”

ရူဒီးယပ်စ်သည် သူ့ရန်သူနှင့် စကားပြောခဲ့သမျှကို အကုန်ပြောရန် ပြင်ဆင်ထားပြီးသား ဖြစ်သဖြင့် ရိုးသားစွာနှင့် တုံ့ဆိုင်းမနေဘဲ ဖြေလိုက်သည်။

“ဟုတ်လား…”

အိုးစတက်ဒ်သည် မေးစေ့ပေါ်သို့ လက်တင်ကာ အကြည့်ကို အပေါ်သို့မော့လိုက်သည်။ အိမ်ခန်း၏မျက်နှာကြက်သည် ထူးထူးခြားခြားမရှိသောကြောင့် သူသာ တွေးတောနေပုံရသည်။

“ပထမဆုံး အရင်လုပ်ကြရအောင်။ မင်းကိုပေးခဲ့တဲ့ ကတိကို ငါ ပြန်တည်ခွင့်ပြုပါ။”

“ဟင်။”

“ဘာလို့အံ့သြနေတာလဲ။ ငါက မင်းရဲ့အရင်ဆရာနဲ့မတူဘူး။ ငါပေးတဲ့ကတိကိုတည်တယ်။”

ကြားရတာ ကောင်းပါတယ်၊ ဒါပေမယ့် သူဘာကိုပြောနေမှန်း နားမလည်ဘူး… တစ်ချိန်က သူ ကျုပ်ကို ကတိတစ်ခုခုပေးခဲ့သလား။

“လူသားနတ်ဘုရားရန်မှ မင်းမိသားစုကို ကာကွယ်ဖို့ ငါ့နည်းလမ်းကို ပြောတာ။”

အိုး။ အိုးဟု။ မှန်တာပေါ့။ ဘယ်လိုလုပ်မေ့နေမိသလဲ။
အဲဒီသဘောတူညီမှုကို ကတိတစ်ခုအဖြစ် လုံးဝမထင်မိခဲ့ဘူးထင်တယ်။ စာချုပ်တစ်ခုလို ပိုခံစားမိတယ်။ သိလား၊ မကောင်းဆိုးဝါးကို ကိုယ့်ဝိဉာဉ်ရောင်းတဲ့ စာချုပ်မျိုး။ ဒါပေမယ့် ပြန်စဉ်းစားကြည့်ရင် စာချုပ်ရဲ့အချက်အလက်တွေက အခြေခံအားဖြင့် ကတိတွေချည်းပဲမဟုတ်လား။ မှန်တယ်လေ။

“သေချာလား။ ကျွန်တော် ဆရာအတွက် တကယ်တမ်း ဘာမှမလုပ်ရသေးဘူး။”

“ဟုတ်တယ်၊ ဒါပေမယ့် မင်းမိသားစုကို အမြဲစိတ်ပူနေရင် ဘယ်အလုပ်ကိုမှ အာရုံစိုက်နိုင်မှာမဟုတ်ဘူးလို့ ငါထင်တယ်။”

“အင်း၊ ဒါလည်းမှန်တယ်။”

ဟင်။ သူက အခုတော်တော်လေး ထောက်ထားညှာတာပုံပေါက်တယ် မဟုတ်လား။ ဒီလောက်ချက်ချင်း ဖော်ရွေတဲ့ဆက်ဆံမှုကို မမျှော်လင့်ထားခဲ့ဘူး၊ ရိုးရိုးသားသားပြောရရင်။ သူက ကျုပ်ကို တင်းကြမ်းစွာ အမိန့်ပေးလိမ့်မယ်လို့ပဲ ထင်ထားမိတာ။ ဒီလူမှာ ကြောက်စရာမျက်နှာရှိပေမယ့် အံ့သြစရာကောင်းတဲ့ အလုပ်ရှင်ကောင်းတစ်ယောက်လိုပါပဲ။ အဲရစ်က ဘာလို့ သူ့ကို ဒီလောက်တောင် စူးစူးရဲရဲ ဒေါသတကြီး ကြည့်နေသေးလဲ နားမလည်နိုင်အောင်ပါပဲ။

“ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ သူတို့ကိုကာကွယ်ဖို့ ဘယ်လိုနည်းလမ်းကို စိတ်ထဲရှိလဲ။”

“သိပ်မရှုပ်ထွေးဘူး။ ကံကြမ္မာအားကောင်းတဲ့ အုပ်ထိန်းသားရဲတစ်ကောင်ကို ဆင့်ခေါ်ပြီး သူတို့ကို စောင့်ရှောက်ခိုင်းလိုက်ရုံပဲ။”

“အိုး… ဒါပေမယ့် ကျွန်တော် ဆင့်ခေါ်မှော်ပညာကို မသုံးတတ်သေးဘူး။”

“ဒါဆို ငါ မှော်စက်ဝိုင်းဆွဲပေးမယ်။ မင်းက အဲဒီထဲကို မန္တာန်လွှဲပေးရုံပဲ။”

“အိုး၊ ဒါဆို ရပြီ။ ဒုက္ခပေးတာပဲ၊ တောင်းပန်ပါတယ်။”

ဟွမ်။ ကံကြမ္မာအားကောင်းတဲ့ အုပ်ထိန်းသားရဲဆိုလား။ တစ်နည်းပြောရရင် သူတို့မှာ အကြောင်းတရားနိယာမက ကာကွယ်ထားတဲ့ အစောင့်ခွေးတစ်ကောင်ရှိမယ်ပေါ့…

“ဒါနဲ့ သူတို့စိတ်ချရဖို့ လုံလောက်ပါ့မလား။”

“လူသားနတ်ဘုရားက လူသားတွေကလွဲရင် ဘယ်အရာကိုမှ လွှမ်းမိုးနိုင်စွမ်းမရှိဘူး။ ဒါ့အပြင် တစ်ချိန်တည်းမှာ လူအတော်များများကို ခြယ်လှယ်နိုင်စွမ်းမရှိဘူး။ ငါတို့က အရေးယူနေသရွေ့ သူ့မှာ ငါတို့ကို ရပ်တန့်ဖို့ လက်တစ်ဖက်တည်းနဲ့ အတော်လုံးနေလိမ့်မယ်။ သူ့စရိုက်အရဆိုရင် ဒါက မင်းရဲ့ချစ်ခင်သူတွေကို ကာကွယ်ဖို့ လိုတာထက်ပိုလိမ့်မယ်။”

အိုကောင်းပြီ၊ အခုတော့ ဒီကောင်ရဲ့ စိတ်ပညာကို သုံးသပ်နေပြီ။
တစ်ချိန်တည်းမှာ လူအများကြီးကို မလွှမ်းမိုးနိုင်ဘူးဆိုတဲ့ အပိုင်းက စိတ်ဝင်စားစရာပဲ။ ဆိုလိုတာက အနည်းဆုံးတော့ တစ်ပြိုင်နက် အနည်းငယ်ကို ထိန်းချုပ်နိုင်သေးတာပေါ့။ သူ ကျုပ်နဲ့ ရှုပ်နေချိန်မှာ တခြားလူတွေရဲ့ဘဝထဲမှာလည်း ဝင်စွက်ဖက်နေခဲ့သလား။

“ဒါပေမယ့် သတိမလွှတ်ရဘူး။ လူသားနတ်ဘုရားက လှည့်စားတတ်ပြီး ခန့်မှန်းရခက်တယ်။ အုပ်ထိန်းသားရဲကိုပဲ အားကိုးမထားနဲ့—မင်းကိုယ်တိုင်လည်း သူတို့အတွက် အမြဲရှိပေးရမယ်။”

ရိုးရိုးသားသားပြောရရင် ဒီစကားတွေက အိုးစတက်ဒ်ပါးစပ်က ထွက်လာတာ နားထောင်ရတာ တစ်မျိုးကြီးပဲ။ သူက မိသားစုနဲ့ အချိန်ပေးဖို့ သတိပေးမယ့်လူမျိုးလို့ မထင်ရဘူး။ အပြင်အဆင်ကို မကြည့်နဲ့တော့ ဆိုတာမျိုးပေါ့၊ ဒါပေမယ့် အလေးအနက်ပဲ…

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူက ဒီဆင့်ခေါ်မှုကို ပြင်ဆင်ပေးဖို့ သဘောတူထားတာကြောင့် လက်ခံလိုက်ဖို့ ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာပါ။

အခုတော့ လုပ်ငန်းထဲကို ဆင်းဖို့အချိန်ရောက်ပြီ။ အိုးစတက်ဒ်ကို မေးချင်တဲ့မေးခွန်း အမျိုးမျိုးရှိတာ သေချာတယ်၊ ဒါပေမယ့် ဒီသဘောတူညီမှုမှာ ကျုပ်ဘက်ကလည်း လိုက်နာရမယ်။ ဘာတာဝန်တွေရှိလဲလို့ ကိုယ့်ဘက်က ဦးဆောင်မေးတာ မမှားပါဘူး။

“ဒါဆို ဆရာ။ ဒီကနေပြီး ကျွန်တော့်ကို ဘာလုပ်စေချင်သလဲ။”

“…မင်းမှာ တခြားမေးစရာမေးခွန်းတွေမရှိဘူးလား။”

ဟွန့်။ သူက ဒီလိုတွန်းပြန်မှာကို မမျှော်လင့်ထားဘူး… “ရှိပါတယ်။ အများကြီးရှိတယ်။”

“ဒါဆို ဘာလို့မမေးတာလဲ။”

“အင်း… ဆရာကို သိပ်မနှောင့်ယှက်ချင်ဘူးထင်တယ်။”

အိုးစတက်ဒ်သည် သက်ပြင်းတစ်ချက်ချပြီး ခေါင်းခါလိုက်သည်။ “မင်းက အခု ငါ့ရဲ့မဟာမိတ်ပဲ။ တစ်နည်းပြောရရင်—”

“ကျွန်တော်က ဆရာရဲ့ လက်အောက်ငယ်သားပါ၊ ဆရာ အိုးစတက်ဒ်။ အမိန့်ပိုင်းဆိုင်ရာ ကွင်းဆက်ကို သပ်သပ်ရပ်ရပ် ထားသင့်တယ်လို့ထင်တယ်။”

ဒီလူက ကျုပ်ကို အရှင်လတ်လတ် ဆောင့်နှက်ခဲ့တယ်။ အခုလည်း ကျုပ်မိသားစုကိုကာကွယ်ဖို့ နည်းလမ်းတွေ စဉ်းစားပေးတယ်။ ကျုပ်တောင် ဒီဆက်ဆံရေးမှာ ငါတို့ ညီမျှတယ်လို့ ဟန်ဆောင်ဖို့ မရှက်တတ်ဘူး။

“ကောင်းပြီ၊ မင်းကြိုက်တဲ့ပုံစံဆိုရင်… ဒါပေမယ့် ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ငါတို့နှစ်ယောက်က လူသားနတ်ဘုရားကို အနိုင်ယူဖို့ အတူတူလုပ်မယ်။ မင်းသိဖို့လိုတာမှန်သမျှ အကုန်လေ့လာထားဖို့အရေးကြီးတယ်။”

“အိုကေ၊ ဒါပေမယ့် ကျွန်တော်က လူသားနတ်ဘုရားရဲ့ သူလျှို ဒါမှမဟုတ် တစ်ခုခုဆိုရင်ကော။ ဆရာသိတဲ့အတိုင်း ကျွန်တော်က ညတိုင်း သူ့ဆီ သတင်းပို့နေနိုင်တယ်လေ။”

“မင်းကို ငါယုံတယ် ရူဒီးယပ်စ် ဂရေးရက်တ်” အိုးစတက်ဒ်က သူ့မျက်လုံးထဲသို့ တည်တည်ငြိမ်ငြိမ် စိုက်ကြည့်ရင်း ဆိုသည်။ “မင်းက မိသားစုအတွက် အသက်စွန့်ခဲ့တယ်၊ အဲဒါက မင်းကို ငါ့ရဲ့လေးစားမှုကိုရစေတယ်။”

အောင်မာ၊ ကျုပ်ကို ရှက်သွားစေမယ့်အပြောမျိုး။
ကျုပ်ဆိုလိုတာ… အဲဒီတုန်းက ကျုပ် တော်တော်အသည်းအသန်ဖြစ်ခဲ့တယ်၊ ဟုတ်တာပေါ့။ အဲဒါက သူ့ကို ကျုပ်ကို ယုံကြည်ဖို့ လုံလောက်တယ်ဆိုရင်တော့ ကျုပ် လုံးဝမညည်းညူဘူး။ သူ့ကမ်းလှမ်းချက်ကို လက်ခံသင့်တာပေါ့။

သူ့ကို ဘာတွေမေးချင်လဲ။
ချက်ချင်း နှစ်ခုလောက် သတိရလာတယ်။ သူက လူသားနတ်ဘုရားကို ဘာလို့ ဒီလောက်အစွဲအလမ်းကြီးနေရတာလဲ။ သူဖော်ပြခဲ့တဲ့ “လာပလပ်စ် အစိတ်အပိုင်း” ဆိုတာဘာလဲ။ နေရာရွှေ့ပြောင်းမှုဖြစ်ရပ် အကြောင်း သူသိသလား။ ပြီးတော့ “ကံကြမ္မာ” ဆိုတဲ့အကြောင်းကို အနည်းငယ်ရှင်းရှင်းလင်းလင်းရှင်းပြနိုင်မလား။
အခုအချိန်မှာ ဒါတွေက အဓိကမေးခွန်းကြီးတွေပဲ။

“ကောင်းပြီဆရာ။ ဒါဆို တစ်ခုချင်းစီ မေးကြည့်မယ်နော်။”

လူသားနတ်ဘုရားကို သူ့ရဲ့ရန်ငြိုး… ဒါမှမဟုတ် သူတို့ရဲ့ဆက်ဆံရေးသဘာ၀ကို စတင်မေးမြန်းတာ အကောင်းဆုံးလို့ထင်တယ်။ ဟွမ်။ ဒါပေမယ့် အဲဒီအကြောင်းမတက်ခင် အိုးစတက်ဒ်ကိုယ်တိုင်အကြောင်းကို အရင်ကြားဖို့လိုလိမ့်မယ်။

“ဆရာ အိုးစတက်ဒ်… ဆရာ့အကြောင်း ပိုပြောပြနိုင်မလား။”

“မင်းက ငါ့အကြောင်းကို ကြားချင်တာလား။”

“ဟုတ်ကဲ့။ စိတ်မရှိရင်ပေါ့။”

“လူသားနတ်ဘုရားက ငါ့အကြောင်း မင်းကို ဘာတွေပြောခဲ့လဲ။ အနည်းဆုံးတော့ ငါ့ကျိန်စာတွေအကြောင်း ပြောခဲ့ပုံရတယ်။”

“အား…ဟို…”

ဒီထူးခြားတဲ့တွေ့ဆုံမှုကနေ ငါးနှစ်ကြာခဲ့ပြီမို့ သူပြောခဲ့တာတွေကို အတိအကျပြန်အမှတ်ရဖို့ စိန်ခေါ်မှုတစ်ခုပဲ။ စကားလုံးတွေကို မှတ်ဉာဏ်ထဲကဆွဲထုတ်ဖို့ အပြင်းအထန်အာရုံစိုက်လိုက်သည်။

“ဆရာမှာ အထူးသဖြင့် ကျိန်စာလေးခုရှိတယ်လို့ သူပြောတယ်။”

“…ဆက်ပြော။”

“ပထမကျိန်စာက ဒီကမ္ဘာပေါ်က သက်ရှိအားလုံးက ဆရာကို မုန်းတီးတာ ဒါမှမဟုတ် ကြောက်ရွံ့စေတယ်။ ဒုတိယက လူသားနတ်ဘုရား ဆရာ့ကိုမမြင်ရအောင် တားဆီးတယ်။ တတိယက ဆရာကို အစွမ်းကုန်မသုံးနိုင်အောင်တားတယ်။ စတုတ္ထတစ်ခုက ဘာမှန်း သူမသိဘူး။”

“ဟုတ်ပြီ” အိုးစတက်ဒ်က ခေါင်းအနည်းငယ်ညိတ်ပြီး ဆိုသည်။ “ပထမကျိန်စာနဲ့ စရအောင်။ ငါမွေးဖွားတဲ့နေ့ကစပြီး ဒီကမ္ဘာပေါ်က သက်ရှိအားလုံးရဲ့ မုန်းတီးခြင်းကို တကယ်ပဲခံခဲ့ရတယ်။”

“…ကျွန်တော်ကတော့ ဆရာကို သိပ်မမုန်းပါဘူး။”

“ဒီလိုဖြစ်ရပ်မျိုးတွေ ရှိတယ်။ မင်းနဲ့ နန်နာဟိုရှီလို။”

“ဟုတ်ကဲ့။”

ဒါကြောင့် ခြွင်းချက်တွေရှိတယ်။ နန်နာဟိုရှီနဲ့ ကျွန်တော်က တခြားကမ္ဘာကနေ လာခဲ့တယ်ဆိုတဲ့အချက်က ဒီနေရာမှာ ဆက်စပ်မှုရှိနိုင်တယ်။ ဒီအခွင့်အရေးကို ယူပြီး ကိုယ့်အကြောင်းအမှန်ကို ဖွင့်ပြောသင့်လား။ အဲရစ် ဘေးမှာရှိနေတော့ ပြောဖို့ နည်းနည်းတွန့်ဆုတ်မိသည်။ ဒါပေမယ့် အိုးစတက်ဒ်ဆီကနေ လျှို့ဝှက်ချက်ထားတာက ဒီအချိန်မှာ ပညာရှိရာမကျဘူးလို့ထင်တယ်။

“ကျွန်တော် ဒါကို ဆရာ့ဆီကနေ ဖုံးကွယ်ဖို့ကြိုးစားတာ မဟုတ်ပါဘူး… ကျွန်တော်က မူလက နန်နာဟိုရှီလာတဲ့ ကမ္ဘာကပါ။ ဒါက ကိစ္စတစ်ခုခုနဲ့ ဆက်စပ်နေလိမ့်မယ်။”

“…ဒါဆို ရူဒီးယပ်စ် ဂရေးရက်တ်ဆိုတာ မင်းရဲ့တကယ့်နာမည် မဟုတ်ဘူးလား။”

“အရမ်းရှည်တဲ့ဇာတ်လမ်းပါ… ဒါပေမယ့် ကျွန်တော်က နန်နာဟိုရှီနဲ့ အတိအကျမတူဘူး။ ကျွန်တော်က ဒီလိုမျိုး… အွမ်… ရူဒီးယပ်စ် ဂရေးရက်တ်ဆိုတဲ့ ကလေးငယ်တစ်ယောက်ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှာ နိုးထလာခဲ့တယ်… ဘယ်လိုရှင်းပြရမလဲ သေချာမသိဘူး။”

“အာ… ဒါဆို မင်း ဘဝကူးပြောင်းလာတာကိုး။”

ရူဒီးယပ်စ် အံ့သြသွားကာ မျက်တောင်ခတ်မိသည်။ အိုးစတက်ဒ်၏ ပါးစပ်မှ ထိုစကားလုံး ဤမျှချောမွေ့စွာ ထွက်လာမည်ဟု မမျှော်လင့်ထားခဲ့။ ဒါပေမယ့် စဉ်းစားကြည့်တော့… ဒိုင်ယာရီထဲမှာ နဂါးမျိုးနွယ်တွေမှာ ဘဝကူးပြောင်းခြင်းနည်းလမ်းတစ်ချို့ ပိုင်ဆိုင်ထားတယ်ဆိုတဲ့ မှတ်စုတစ်ချို့ကို ဖတ်ခဲ့ဖူးသလိုပဲ။ သူတို့ သေဆုံးပြီး ဆယ်စုနှစ်နှစ်ခုလောက်အကြာမှာ ခန္ဓာကိုယ်အသစ်နဲ့ ပြန်လာနိုင်ပုံအကြောင်း။ သူတို့အတွက် အဲဒါက သာမန်အယူအဆတစ်ခုဖြစ်နိုင်တယ်။

“အများစုကတော့ မင်း ငါ့ကိုမကြောက်တဲ့အကြောင်းရင်းက မင်းရဲ့ ပြန်လည်မွေးဖွားသူတစ်ယောက်ဆိုတဲ့ အဆင့်အတန်းနဲ့ ဆက်စပ်နေတယ်။”

“ဆရာကို မကြောက်တဲ့ တခြားသူတွေရှိသေးလား။”

“ခြွင်းချက်လက်တစ်ဆုပ်စာကလွဲရင် ရှေးခေတ်နဂါးမျိုးနွယ်က ဆင်းသက်လာသူတွေပဲရှိတယ်။”

ဒါကြောင့် ပါရူဂျီးယပ်စ်လည်းပါမယ်… သူကတော့ အိုးစတက်ဒ်ကို အတော်ကြောက်ပုံရပေမယ့်၊ အဲဒါက ကျိန်စာနဲ့ မဆိုင်ဘူးထင်တယ်။ တစ်ခါတစ်လေမှာ တစ်စုံတစ်ယောက်ကို ကြောက်ဖို့ လုံလောက်တဲ့အကြောင်းပြချက်ကောင်းတွေ ရှိတတ်တယ်လေ။

“လူသားနတ်ဘုရားရဲ့အမြင်အာရုံကနေ ငါ့ကိုကာကွယ်ပေးတဲ့ ဒုတိယကျိန်စာအတွက်တော့… အမှန်တကယ်တော့ ဒါဟာ ကျိန်စာ လုံးဝမဟုတ်ဘူး။”

“ဒါဆို ဘာလဲ။”

အိုးစတက်ဒ်သည် စဉ်းစားရန် ခဏရပ်တန့်ပြီးနောက် ရူဒီးယပ်စ်၏ မျက်လုံးများကို တစ်ဖန်ပြန်ကြည့်လာသည်။ “ပထမနဂါးနတ်ဘုရားက လူသားနတ်ဘုရားကိုတိုက်ဖို့ ကိရိယာအဖြစ် ဖန်တီးခဲ့တဲ့ လျှို့ဝှက်အတတ်တစ်မျိုးပေါ့။ ဒါက ငါ့ကို ကံကြမ္မာစီးဆင်းမှုကို မြင်နိုင်စွမ်းပေးပြီး ဒီကမ္ဘာရဲ့ တချို့… နိယာမတွေက ငါ့အပေါ် သက်ရောက်မှုမရှိအောင် သေချာစေတယ်။”

“ဟွမ်…”

“လူသားနတ်ဘုရားဟာ အနာဂတ်အသိပညာကြီးမားစွာ ပိုင်ဆိုင်ပြီး သူ့မျက်လုံးတွေက ဝေးဝေးကိုမြင်တယ်။ ဒါပေမယ့် ကမ္ဘာရဲ့ တရားစီရင်ပိုင်ခွင့်ပြင်ပက လူတွေကိုတော့ မျက်ကွယ်ပြုတယ်။”

စိတ်ဝင်စားစရာ။ ‘ကမ္ဘာရဲ့ တရားစီရင်ပိုင်ခွင့်ပြင်ပ’ ဆိုတာဘာကိုဆိုလိုမှန်း လုံးဝမသိပေမယ့် လူသားနတ်ဘုရားအတွက် လုံးဝမမြင်နိုင်အောင်ဖြစ်နေခြင်းက အရမ်းဆွဲဆောင်မှုရှိတယ်။

“ကံကြမ္မာစီးဆင်းမှုကိုမြင်ရတဲ့အပိုင်းကို ရှင်းပြနိုင်မလား။”

“ဟွမ်။ ကြည့်ရအောင်…”
တိတ်ဆိတ်သွားကာ အိုးစတက်ဒ်သည် သူ၏ တွေးတောဟန်အနေအထားကို ပြန်ယူလိုက်သည်။ အဲဒါက နေရာချက်ချင်းလိမ်ညာဖို့ စဉ်းစားနေတာကို မဆိုလိုပါဘူးလို့ မျှော်လင့်ရသည်။

“ငါ တစ်စုံတစ်ယောက်ကို ကြည့်လိုက်ရင် သူတို့ရဲ့ဘဝဇာတ်လမ်းရဲ့ အကြမ်းဖျဉ်းကို ငါမြင်ရတယ်။”

ကောင်းပြီ၊ ဒါက အတော်မပီပြင်ဘူး… “ဆိုလိုတာက ဆရာမှာလည်း အဝေးမြင်စွမ်းအား ရှိတယ်လို့လား။”

“မဟုတ်ဘူး… ငါက အနာဂတ်ကို မမြင်ဘူး။ ကံကြမ္မာက ပြဋ္ဌာန်းထားသလို သမိုင်းကို ငါမြင်တယ်။”

ဟွမ်။ အခုတော့ ဒဿနိကဆရာလို အသံထွက်လာတယ်။ ဒီစွမ်းအားနဲ့ တကယ့်အဝေးမြင်စွမ်းအားကြားက ကွာခြားချက်ကို နားမလည်ဘူး။ အခုလောလောဆယ်တော့ လူသားနတ်ဘုရားရဲ့စွမ်းအားရဲ့ အဆင့်နိမ့်ဗားရှင်းလို့ တွေးလိုက်တာအလွယ်ဆုံးပဲ။

“ကျွန်တော့်ကိုလည်း ဒီလျှို့ဝှက်အတတ်ကို သုံးလို့ရမလား။”

“အဲဒါ ပညာမဲ့ရာကျလိမ့်မယ်။”

“…ဘာလို့လဲ။”

လူတွေရဲ့ကံကြမ္မာတွေကိုမြင်ရတဲ့အကြောင်း မသေချာပေမယ့် လူသားနတ်ဘုရားဆီကနေ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဖုံးကွယ်ထားနိုင်ဖို့က အရမ်းကောင်းမှာပါ။ သူငြင်းဆိုရတဲ့ အကြောင်းရင်းအမှန်ကို ကျွန်တော်သိချင်တယ်။

“ဒီအတတ်မှာ မန္တာန်ပြန်ဖြည့်နှုန်းကို သိသိသာသာနှေးစေတဲ့ ဘေးထွက်ဆိုးကျိုးရှိတယ်။”

“ဘယ်လောက်ထိ သိသိသာသာလဲ။”

“မင်းရဲ့ မန္တာန်ထောက်ပံ့မှုကို ဆယ်ရက်အတွင်း လုံးဝပြန်ဖြည့်ခဲ့တယ်မဟုတ်လား။ ဒီအတတ်ရဲ့ လွှမ်းမိုးမှုအောက်မှာဆိုရင် အဲဒါက အဆတစ်ထောင်လောက်ကြာလိမ့်မယ်။”

အဆတစ်ထောင်လား။ အဲဒါဆိုရင်… အနှစ်သုံးဆယ်လောက်ပေါ့။

“ဒီရလဒ်ကြောင့် ငါ့အနေနဲ့ မှော်ပညာကို လွတ်လွတ်လပ်လပ် မသုံးစွဲနိုင်ဘူး။ ဒါကလည်း ငါ အားကုန်တိုက်ခဲတဲ့အကြောင်းရင်းပဲ။”

အာ့ဟာ။ အခြေခံအားဖြင့် သူ့မန္တာန်ပြန်ဖြည့်နှုန်းက အရမ်းနှေးတာကြောင့် မကြာခဏ မသုံးနိုင်ဘူး။ သူ့မန္တာန်ပမာဏ ဘယ်လောက်ကြီးမှန်းမသိပေမယ့် ပြန်ဖြည့်ဖို့ နှစ်တွေယူရတယ်ဆိုရင်တော့ စွမ်းအားထိန်းသိမ်းဖို့ အရမ်းသတိထားရမယ်။

“မင်းအပေါ် လျှို့ဝှက်အတတ်ကို တိုက်ရိုက်မသုံးနိုင်ပေမယ့် ငါပေးခဲ့တဲ့ လက်ကောက်က အလားတူအာနိသင်ပေးတယ်။”

ရူဒီးယပ်စ်က သူ့ဘယ်ဘက်လက်ကောက်ဝတ်ပေါ်က လက်ကောက်ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။ ပုံပန်းအားဖြင့် အဲဒါက လူသားနတ်ဘုရားကို စက်ချို့ယွင်းစေတဲ့ ကိရိယာတစ်မျိုးဖြစ်သည်။ “ဒါဆို ဒီဟာမှာ ဘေးထွက်ဆိုးကျိုးမရှိဘူးလား။ ဒီဟာကို အမြောက်အမြားထုတ်လုပ်ရင်…”

“ဖြစ်နိုင်ရင် ငါလုပ်ပြီးသားဖြစ်လိမ့်မယ်။ ပြီးတော့ ငါ့ကျိန်စာကိုလည်း ဖယ်ရှားနိုင်လိမ့်မယ်။”

မှန်တယ်။ နည်းနည်းတုံးတဲ့မေးခွန်းပါ။

“မင်းကိုတိုက်ခိုက်ရာမှာ ငါ့မန္တာန်အတော်အတန်ကို သုံးခဲ့ရတယ်” အိုးစတက်ဒ်က ဆက်ပြောသည်။ “ငါ ခဏတာ အစွမ်းကုန်မတိုက်နိုင်တော့ဘူး။”

“ဟင်။ တကယ်လား။ ဒါပေမယ့် ဆရာက ကျွန်တော့်ကို ခဏအတွင်း အပြီးသတ်ခဲ့တာပဲ။”

“မင်းရဲ့မှော်ပညာ တိုက်ရိုက်ထိချက်တွေကို ငါ အကြိမ်ကြိမ် ခုခံခဲ့ရတယ်၊ နောက်ဆုံးမှာ နတ်ဘုရားဓားကို ဆွဲထုတ်ခဲ့ရတယ်” အိုးစတက်ဒ်၏အသံက ပြတ်သားစွာ ခါးသီးနေသည်။ “ဒါက ငါ့အတွက် အများကြီးကုန်ကျတယ်။”

ဟွမ်။ ကျုပ်အမြင်မှာတော့ သူက ကျုပ်ကို ချွေးမထွက်ဘဲ မြေကြီးထဲ ဆောင့်ချခဲ့တယ်… ဒါပေမယ့် ကျုပ်ထင်ထားတာထက် ပိုကောင်းတဲ့တိုက်ပွဲကို ကျုပ်ပေးခဲ့ပုံရတယ်။ ခိုင်မာတဲ့အားထုတ်မှုတစ်ခုပါပဲ၊ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ချီးကျူးရမလား။ ဟိုဟိုဟွ။

“ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် လောလောဆယ် ငါ့မန္တာန်ပမာဏက အတော်နည်းနေတယ်။ အဲဒါကြောင့် ငါ့ကိုယ်စား မင်း အရေးယူဆောင်ရွက်ဖို့လိုလိမ့်မယ်။”

“…ဟုတ်ကဲ့။ တတ်နိုင်သလောက်လုပ်ပါ့မယ်။”
ဒါကြောင့် ကျွန်တော်က ကျွန်တော်ဖြစ်စေခဲ့တဲ့ ပျက်စီးမှုကုန်ကျစရိတ်ကို လုပ်အားပေးနေတာ အခြေခံအားဖြင့်။ အဲဒါ တရားမျှတတယ်လို့ထင်တယ်။

“နောက်တစ်ချက် ဆရာ အိုးစတက်ဒ်… ဆရာက လူသားနတ်ဘုရားကို ဘာလို့တိုက်ခိုက်နေတာလဲလို့ မေးလို့ရမလား။”

“အာ… ဟုတ်တယ် အဲဒါရှိတယ်…”
အိုးစတက်ဒ်သည် ဘေးသို့ စောင်းကြည့်ကာ ဘာမှမရှိသည်ကို ငေးနေပြီး သူ၏လေသံမှာ အနည်းငယ်တုံ့ဆိုင်းနေသည်။ ဒီစကားဝိုင်းတစ်လျှောက်မှာ ဒီလိုစဉ်းစားတွေးတောနေတဲ့အချိန်တွေ အများကြီးသတိထားမိတယ်။ ဒီလူက ငါ့ကို လိမ်နေတာလား။ ဒီလိုဖြစ်တာကိုတော့ မလိုလားဘူး၊ အထူးသဖြင့် သူက ကျုပ်ကိုယုံကြည်တယ်လို့ကြားပြီးနောက်ပိုင်းမှာ… ဒါပေမယ့် တစ်ဖက်မှာလည်း ဒီအချိန်မှာ သူက ကျုပ်ကို အပြည့်အဝယုံကြည်နေမယ်ဆိုရင် ထူးဆန်းလိမ့်မယ်။ အခုလောလောဆယ်တော့ သူက ရိုးရှင်းတဲ့မှားယွင်းမှုတစ်ချို့ကို ပေးနေပြီး ကျုပ်က သူ့အတွက် စိတ်ချရသူဖြစ်ကြောင်း သက်သေမပြမချင်း နောက်ဆုံးဆုံးဖြတ်ချက်ကို ချန်ထားခဲ့တာ ဖြစ်နိုင်ခြေကောင်းတယ်။

“လူသားနတ်ဘုရားက… ငါ့ဖခင်ရဲ့ သေဆုံးမှုကို ဖြစ်စေခဲ့တယ်။”

“အိုး။”
လက်စားချေခြင်းလား။ သေချာပေါက် ဂန္ထဝင်လှုံ့ဆော်မှုတစ်ခုပါပဲ။ အဲဒါက ကျုပ်ရဲ့ အနာဂတ်ကိုယ်တွေကို လူသားနတ်ဘုရားကို သတ်ဖို့ကြိုးစားဖို့ တွန်းအားပေးခဲ့တဲ့အရာနဲ့ အတူတူပဲ။ ဒီအချိန်မှာ ကျုပ်ချစ်ရတဲ့သူ တစ်ယောက်မှ တကယ်မဆုံးရှုံးရသေးတာကြောင့် ဒီလိုဆန္ဒမျိုးကို ပြက်ရယ်ပြုဖို့ ကျုပ်အတွက်လွယ်ပါလိမ့်မယ်။ ဒါပေမယ့် အဲဒီဒိုင်ယာရီက အဲဒီအချိန်ကာလမှာ ကျုပ် လက်စားချေခြင်းအတွက် အသက်ဆက်ခဲ့ရတယ်ဆိုတာ ရှင်းရှင်းလင်းလင်းဖော်ပြတယ်။

“ဒါ့အပြင် သူ့ကို ဖျက်ဆီးတာဟာ ရှေးခေတ်နဂါးမျိုးနွယ်တွေရဲ့ အချစ်ဆုံးဆန္ဒပဲ။ နဂါးနတ်ဘုရားအားလုံးဟာ အဲဒီရည်မှန်းချက်ကို လိုက်စားဖို့သက်သက်ပဲ တည်ရှိခဲ့တယ်။”

အိုကေ၊ ဒါဆို ယဉ်ကျေးမှုဆိုင်ရာ တာဝန်သိစိတ်လည်း ပါဝင်ပတ်သက်နေတယ်… စောင့်ပါ၊ နဂါးနတ်ဘုရားအားလုံးလား။

“အွမ်… နဂါးနတ်ဘုရား ဘယ်နှစ်ပါးရှိဖူးလဲ။”

“ငါက နံပါတ်တစ်ရာမြောက်ဖြစ်ပုံရတယ်။ ငါ့ရှေ့ကလာတဲ့ ကိုးဆယ့်ကိုးပါးက လူသားနတ်ဘုရားကို ဖြုတ်ချဖို့ သူတို့ဘဝတွေကို မြှုပ်နှံခဲ့တယ်။”

“အိုး၊ ဟုတ်ကဲ့။”

“ဒါပေမယ့် ကြီးမားတဲ့စွမ်းအားနဲ့ သန့်စင်တဲ့သွေးရှိတဲ့ နဂါးနတ်ဘုရားတစ်ပါးကပဲ ဒီတာဝန်ကို အောင်မြင်ဖို့ တကယ်အခွင့်အလမ်းရှိတယ်။” အိုးစတက်ဒ်၏ ထက်ရှပြောင်လက်သော မျက်လုံးများက ကျွန်တော့်မျက်လုံးများကို စူးစိုက်ကြည့်လာသည်။ ခဏအကြာတွင် သူက တည်ငြိမ်ခိုင်မာသောအသံဖြင့် ဆက်ပြောသည်။ “အဲဒီအကြောင်းကြောင့်ပဲ နဂါးနတ်ဘုရားအားလုံးရဲ့ ပထမဆုံးဖြစ်တဲ့ ငါ့ဖခင်က ငါ့ကို အနာဂတ်မှာ ဘဝကူးပြောင်းစေခဲ့တာ။”