Volume 1.6

**နိဒါန်းဆန်လွန်းသော နိဂုံး** ကမ္ဘာမြေကို ဖြတ်သန်းဖောက်ထွင်းထားသော ချောက်ကမ်းပါးကြီးတစ်ခုသည် အပြစ်အနာအဆာကင်းမဲ့သော မြေပြင်ပေါ်တွင် အမာရွတ်ကြီးတစ်ခုလို အရုပ်ဆိုးစွာ တည်ရှိနေသည်။ အရွယ်အစားစုံလင်လှသော ကျောက်တုံးကြီးများသည် ခြောက်သွေ့နေသော အောက်ခြေချောက်ကမ်းပါးဆီသို့ လိမ့်ဆင်းသွားကြသည်။ ဘီလူးသတ္တဝါများ၏ အူသံများက လေထုထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်နေပြီး၊ ဤနေရာသည် သန်မာသူတို့သာ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်နိုင်သော နယ်မြေဖြစ်ကြောင်း ဖြတ်သွားဖြတ်လာတိုင်းကို သတိပေးနေသကဲ့သို့ ရှိသည်။ ဤနယ်မြေသည် လူသားများ ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားရသော မှော်ပညာများ အသုံးမဝင်သည့်အပြင် အစားအစာလည်း ရှားပါးလှသော နေရာတစ်ခုဖြစ်သည်။ ဤချောက်ကမ်းပါးထဲမှ ထွက်ခွာနိုင်ရန်အတွက် မီတာတစ်ရာခန့် မြင့်မားသော ကမ်းပါးယံကို တွယ်တက်ရမည်ဖြစ်သည်။ ပုန်းခိုစရာ နေရာဟူ၍ လုံးဝမရှိသော ထိုကမ်းပါးယံတွင် အထက်သို့ တက်ရန် ကြိုးစားသည့် မိုက်မဲသူတိုင်းကို အငမ်းမရ စားသောက်ရန် စောင့်ဆိုင်းနေသော ဘီလူးများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ ချောက်ကမ်းပါး၏ အရှေ့ဘက်နှင့် အနောက်ဘက် အစွန်းများတွင် အပေါ်သို့တက်နိုင်မည့် လှေကားထစ်များ ရှိသော်လည်း၊ တစ်ကြိမ်တစ်ခါ ပြုတ်ကျသွားခဲ့လျှင် အောက်ခြေ၌ ပုန်းကွယ်နေသော ဘီလူးများက သူတို့၏ သားကောင်ကို လွတ်မြောက်ခွင့်ပေးရန် လုံးဝရည်ရွယ်ထားမည် မဟုတ်ပေ။ လူအများစုအတွက် ထိုချောက်ကမ်းပါးကြီးသည် ငရဲပြည်နှင့် အဓိပ္ပာယ်တူသည်။ အချို့အတွက်မူ ထိုနေရာက အဆင်ပြေချောမွေ့သော သေဒဏ်ပေးရာ ကွင်းပြင်တစ်ခုလည်း ဖြစ်ပေသည်။ ထိုကျိန်စာသင့်နေသော ချောက်ကမ်းပါးကြီးထဲတွင် အထီးကျန်ဆန်သော အရိပ်တစ်ခု ရုတ်တရက် လှုပ်ရှားသွားသည်။ ကျောက်တုံးတစ်တုံးအောက်မှ ယုန်နားရွက်တစ်စုံ ထွက်ပေါ်လာသည်။ အသံများကို ရှာဖွေနားစွင့်နေသည့်အလား ထိုနားရွက်လေးများသည် အနည်းငယ် လှုပ်ရှားသွားသည်။ ထိုသို့ ချစ်စရာကောင်းလှသော မြင်ကွင်းလေးသည် ချောက်ကမ်းပါး၏ ငရဲကဲ့သို့သော ပတ်ဝန်းကျင်နှင့် လုံးဝကို ဆန့်ကျင်ဘက် ဖြစ်နေသည်။ ပတ်ဝန်းကျင် လုံခြုံမှုရှိမရှိကို သေချာစစ်ဆေးပြီးနောက်၊ ထိုအရိပ်လေးသည် ကျောက်တုံးနောက်ကွယ်မှ ခေါင်းကို ချီတုံချတုံ ပြူထွက်လာခဲ့သည်။ အံ့သြစရာကောင်းသည်မှာ ထိုယုန်နားရွက်များသည် ယုန်တစ်ကောင်၏ ခေါင်းတွင် ရှိနေခြင်းမဟုတ်ဘဲ လူသားတစ်ယောက်၏ ခေါင်းတွင် ဖြစ်နေခြင်းပင်။ ထိုသူသည် တကယ်တော့ ဆယ်ကျော်သက်အရွယ် ယုန်မလေး (Bunny Girl) တစ်ယောက် ဖြစ်နေသည်။ ခေါင်းပြူထွက်လာပြီးနောက် သူမသည် ပတ်ဝန်းကျင်တွင် အန္တရာယ်ကင်းကြောင်းကို မျက်စိဖြင့် ထပ်မံအတည်ပြုရန် ဟိုဟိုဒီဒီ ကြည့်ရှုလိုက်သည်။ သူမသည် အတော်လေးကို လှပသည်။ အညစ်အကြေးများ ပေကျံနေပြီး သူမဝတ်ဆင်ထားသော အဝတ်အစားဟောင်းများမှာ စုတ်ပြဲနေသော်လည်း၊ သူမ၏ ညို့ယူဖမ်းစားနိုင်သော အလှတရားကိုတော့ ထိခိုက်စေခြင်း မရှိပေ။ သူမတွင် အပြာနုရောင် ဆံပင်နှင့် ကောင်းကင်ပြာရောင် မျက်လုံးများရှိပြီး၊ ခမ်းနားထည်ဝါသော လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်မှု အငွေ့အသက်များကို ထုတ်လွှတ်နေသည်။ ပြီးတော့ ထိုသို့ ကျက်သရေရှိလှသော မိန်းကလေးမှာ ယခုအခါတွင်မူ… “အူး၊ ငါ အရမ်းကြောက်တာပဲ။ အခုချိန် အိပ်ရာထဲမှာ မုန့်စားနေရရင် သိပ်ကောင်းမှာပဲ။” ကျက်သရေမရှိလှသော သူမ၏ ညည်းတွားသံက သူမ၏ အသွင်အပြင်ကြောင့် ဖြစ်ပေါ်နေသော ဆွဲဆောင်မှုအားလုံးကို ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်သည်။ ယုန်မလေးသည် ခဏတာမျှ မကျေမနပ် ဆက်လက်ညည်းတွားနေခဲ့သော်လည်း၊ ရုတ်တရက် သူမ၏ ပါးပြင်ကို သူမဘာသာ ရိုက်လိုက်ပြီး စိတ်ဓာတ်ကို အသစ်ပြန်လည် မွေးမြူလိုက်သည်။ “ငါ တစ်ခုခုမှ မလုပ်ရင် ငါ့မိသားစုပဲ ဘီလူးတွေရဲ့ အဆာပြေမုန့်တွေ ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်။” ဟု သူမဘာသာ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်ပြီး၊ သူမ၏ မျက်လုံးများတွင် ခိုင်မာသော ဆုံးဖြတ်ချက်များဖြင့် တောက်ပသွားသည်။ “…ငါ မြန်မြန်လုပ်မှရမယ်။ အဲဒီ အနာဂတ်ဆီ၊ အဲဒီလူဆီကို ရောက်အောင် သွားရမယ်။” သူမသည် ခါးကို မတ်လိုက်ပြီး ချောက်ကမ်းပါး၏ အနက်ပိုင်းဆီသို့ ပြေးထွက်သွားခဲ့သည်။ မိနစ်အနည်းငယ်ကြာသောအခါ၊ သနားစရာကောင်းသော အော်ဟစ်သံကြီးတစ်ခု ချောက်ကမ်းပါးကြီးတစ်ခုလုံး၌ ပဲ့တင်ထပ်သွားခဲ့သည်။ “ဟီး! ငါက စားလို့မကောင်းပါဘူး၊ ငါ့ကို မစားကြပါနဲ့အာ့!”