Volume 13.9.1
အပိုဆုအထူးဇာတ်လမ်းတိုများ
ရှီးယား၏ အပြတ်အသတ်အောင်ပွဲ။
[ဤဇာတ်လမ်းတိုတွင် စပွိုင်လာများပါဝင်သောကြောင့် ပင်မစီးရီးကိုအဆုံးသတ်ဖတ်ပြီးမှ ဖတ်ရှုပါ။]
ရက်ဂနရောခ်ဖြစ်ပြီး ရက်အနည်းငယ်အကြာ၊ ဗာဘာဂန်ရှိ သူတို့၏အခန်းတွင် ဟာဂျိမဲနှင့် ယူအဲတို့သည် အမြဲလိုလို ချစ်တင်းနှော်နေကြသည်။
“ဟဲဟဲ၊ ဘယ်လိုလဲ။” ယူအဲက ဖြားယောင်းသောအသံဖြင့် မေးသည်။
“သ-သိပ်ကောင်းတယ်။”
ယူအဲသည် ယနေ့တွင် သူမ၏ပုံမှန်ရုပ်သွင်မဟုတ်ဘဲ ဆယ့်ခုနှစ်နှစ်အရွယ် မိန်းကလေးတစ်ဦးအဖြစ် ပြောင်းလဲထားသည်။ သူမသည် ပုံမှန်ပေးတတ်သော ဆွဲဆောင်မှုနှင့် မတူသော မတူညီသည့်ဆွဲဆောင်မှုကို ပေးနေပြီး ဟာဂျိမဲမှာ ညှို့ယူဖမ်းစားခံထားရသည်။
“မင်းကျောင်းသွားရင် ဘယ်သူမှ စာကိုအာရုံမစိုက်နိုင်တော့ဘူး။”
“ဟဲဟဲဟဲ…”
ယူအဲသည် ချီးမွမ်းခံရသဖြင့် ပါးပြင်နီရဲသွားသော်လည်း ရုတ်တရက် တစ်ခုခုကို စဉ်းစားမိကာ နောက်ပြောင်သည့် အပြုံးဖြင့် ဟာဂျိမဲဘက်သို့ ကျောခိုင်းလိုက်သည်။
“ဟာဂျိမဲ၊ အဆင်ပြေပြီလို့ငါမပြောမချင်း ဒီဘက်ကိုမကြည့်နဲ့။”
“ဟမ်။ ရတယ်၊ ကောင်းပြီ…”
ပုံမှန်အားဖြင့် ဟာဂျိမဲက သူမအဝတ်လဲတာကိုကြည့်တာ ယူအဲက ဂရုမစိုက်သောကြောင့် ဤတောင်းဆိုမှုကို ဟာဂျိမဲ အနည်းငယ်အံ့အားသင့်သွားသော်လည်း သူပြောသည့်အတိုင်း လိုက်နာကာ နောက်ပြန်လှည့်ပေးလိုက်သည်။
“ဟင်း၊ ကောင်းပြီ။ ငါအဆင်သင့်ဖြစ်ပြီ။ အခုလှည့်ကြည့်လို့ရတယ်၊ ဟာဂျိမဲ။”
ဟာဂျိမဲ ပြန်လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ… သူ၏ပါးစပ်ဟောင်းလောင်းဖြစ်သွားသည်။
“ဘယ်လိုလဲ။ ပုန်းတေးထုံးနဲ့ ငါလှသလား။”
ယူအဲသည် သူမ၏ဆံပင်ကို ပုန်းတေးထုံးထုံးထားပြီး ဘောင်းဘီဝတ်ထားသည်မှာ ရှီဇုကု၏ ပုံမှန်ပုံစံနှင့် အတော်တူသည်။
“အိုး၊ ဒီလောက်ချစ်စရာကောင်းတာ တစ်ခါမှမမြင်ဖူးဘူး။”
ထိုပုံစံသည် ဟာဂျိမဲအတွက် အင်မတန်အကြိုက်တွေ့ပုံပေါ်သည်။ ထိုအခိုက်တွင် တံခါးခေါက်သံပေါ်လာသည်။
“ဟာဂျိမဲ။ ဝင်လို့ရမလား။ ငါမေးချင်တာလေးရှိ…” ရှီဇုကုက တံခါးကိုတွန်းဖွင့်လိုက်ပြီး ဟာဂျိမဲက သူမရဲ့ပုံစံကိုခိုးယူထားသည့် ယူအဲကို သားရည်ကျနေသည်ကိုတွေ့လိုက်ရသဖြင့် စကားကိုဆက်မပြောနိုင်တော့ဘဲ ရပ်သွားသည်။
“အိုး…” ဟာဂျိမဲက ရှီဇုကုဘက်ကိုလှည့်ကြည့်ရင်း ရေရွတ်မိသည်။
“မင်းက ပုန်းတေးထုံးကိုဒီလောက်ကြိုက်တယ်ဆိုရင်…”
“ရှိ-ရှီဇုကု။”
“မင်း ငါ့ကိုမေးကြည့်လို့ရတယ်သိလား။ ငါအချိန်အခါမရွေးအဆင်သင့်ပါပဲ။ ဟာဂျိမဲ၊ မင်းမိုက်မဲပါလာ။”
ရှီဇုကုသည် မျက်ရည်များနှင့်အတူ အခန်းထဲမှပြေးထွက်သွားပြီး “နေဦး၊ ရှီဇုကုချန်။ ဘာဖြစ်တာလဲ။ စောင့်ဦးပါ၊ ရှီဇုကုချာန်။” ဟုအော်ရင်း ခအိုရီက သူမနောက်သို့လိုက်ပြေးသွားသည်။
“ဟင်း၊ အင်း၊ ဒါကံဆိုးတဲ့မတော်တဆမှုပဲ။” ယူအဲက လည်ချောင်းရှင်းရင်း ဘာမှမဖြစ်သလိုပင် ပုံစံပြောင်းလဲပြန်သည်။
“ဒါဆို ဘယ်လိုလဲ၊ ဟာဂျိမဲ။” သူမသည် ယခုအခါ အပြစ်ကင်းသော ငါးနှစ်အရွယ် မိန်းကလေးအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားသည်။
“မယုံနိုင်စရာပဲ။ ကောင်းပြီ၊ ဒါကမ္ဘာပေါ်မှာအချစ်စရာအကောင်းဆုံးပဲ။ ငါရူးတော့မယ်။” ဟာဂျိမဲ အာမေဋိတ်ပြုလိုက်သည်။ သူကရှင်းရှင်းလင်းလင်းကိုရူးနေပြီဖြစ်သည်။
ယူအဲသည် ဖောင်းလာသော ပါးပြင်များကိုကိုင်ကာ ဟာဂျိမဲချီးမွမ်းသည်ကို ပါးနီရဲနေသည်။ ကံဆိုးစွာဖြင့် အစစ်အမှန်မျူသည် ထိုအခိုက်အတန့်အတိအကျတွင်ပေါ်လာသည်။
“ဒ-ဒေဒီ။”
ဟာဂျိမဲ တွန့်ခနဲဖြစ်သွားပြီး တံခါးဝဘက်သို့ ဖြည်းညှင်းစွာလှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ မျူသာမက ရမ်မီယာလည်းရှိနေသည်… သူမလည်း အတော်လေးစိတ်မသက်မသာဖြစ်နေပုံရသည်။
“အ-အဲဒါ မင်းထင်တာမဟုတ်ဘူး၊ မျူ။ ငါက—”
“ဒေဒီ့မှာငါရှိနေရက်နဲ့ ဘာလို့တခြားသမီးတွေရှာနေတာလဲ၊ ဒေဒီကလူလိမ်ပဲ။”
“စောင့်ဦး၊ အဲဒီစကားကိုမင်းကိုဘယ်သူသင်ပေးတာလဲ။ ပြန်လာခဲ့ပါ၊ မျူ။ ဒေဒီက မင်းကိုလိမ်မနေပါဘူးလို့ကတိပေးတယ်။”
မျူ တံခါးအပြင်သို့ပြေးထွက်သွားသောကြောင့် ရမ်မီယာက သူမနောက်သို့လှည့်လိုက်ရန် လှည့်ထွက်သွားသော်လည်း သူမမထွက်ခွာမီ ပခုံးပေါ်မှနေ၍ကြည့်ကာ “အင်း၊ ဟာဂျိမဲဆန်။” ဟုပြောသည်။
“ရမ်မီယာ။ ဒါက နားလည်မှုလွဲတာတွေပဲ။ ယုံပါကွာ။”
“အို-အင်း၊ ဒါယူအဲဆန်မို့လား။ အဲ့ဒါတော့ငါနားလည်တယ်။ ဒါပေမယ့်…”
“ဒါပေမယ့်ဘာလဲ။”
“မျူက ဟာဂျိမဲဆန်အတွက် နည်းနည်းငယ်သေးသေးလို့ ငါထင်တယ်။ ကျေးဇူးပြုပြီး လောလောဆယ်ယူအဲဆန်နဲ့ပဲ ကျေနပ်ပေးပါ။”
“မဟုတ်ဘူး၊ မဟုတ်ဘူး၊ မင်းတို့လုံးဝမှားနေတယ်။ ငါကလေးမကြိုက်တတ်တဲ့သူမဟုတ်ဘူးလို့ကျိန်ပြောတယ်။ ရမ်မီယာ၊ စောင့်ဦး။”
ရမ်မီယာသည်လည်း ဟာဂျိမဲတွင် စက်ဆုပ်ဖွယ်ရာကိလေသာများရှိသည်ဟု အထင်လွဲကာ အခန်းထဲမှထွက်ပြေးသွားသည်။
“ယူအဲ၊ ဝမ်းနည်းပါတယ်၊ ဒါပေမယ့် အသွင်ပြောင်းမှော်နဲ့ပျော်နေတာကိုရပ်ပေးပါ။ ဒီနှုန်းနဲ့ဆိုရင် နားလည်မှုလွဲတာတွေအများကြီးဖြစ်တော့မှာပဲ—”
“ဟာဂျိမဲ၊ ဟာဂျိမဲ၊ ဒါဆိုဘယ်လိုလဲ။”
“အိုးမိုင်းဂေါ့၊ မင်းအရမ်းချစ်စရာကောင်းတာပဲ။ ချစ်စရာကောင်းမှုအကြမ်းဖက်မှုပဲ။”
ဟာဂျိမဲက ရမ်မီယာနှင့်မျူတို့ကို စကားပြောနေစဉ်အတွင်း ယူအဲသည် တစ်ဖန်အသွင်ပြောင်းပြန်ကာ ဤတစ်ကြိမ်တွင် တီယို၏ပုံစံနှင့် ဆင်တူသော အသွင်သို့ပြောင်းလဲလိုက်သည်။ သူမသည် ဗင်န်ရီပေးခဲ့သော အနီရောင်ခီမိုနိုကိုဝတ်ဆင်ထားသည်။ ယခုဖောင်းပွလာသော ရင်သားများကိုဖော်ထုတ်ရန် ရှေ့ပိုင်းကိုဖွင့်ထားပြီး လှပသောလည်ပင်းကိုပေါ်စေရန် ဆံပင်ကိုမြှင့်ထုံးထားသည်။ သို့သော် ယနေ့သည် ကြောက်မက်ဖွယ်ရာတိုက်ဆိုင်မှုများနေ့ဖြစ်သောကြောင့် ထိုအချိန်အတိအကျတွင် တီယိုဝင်လာခဲ့သည်။
“မာ-မာစတာ။” တီယိုက မျက်လုံးထဲတွင် မျက်ရည်များဖြင့်ပြောသည်။ “ကျွန်မက မလုံလောက်ဘူးလား။”
ဟာဂျိမဲ ဘာတစ်ခွန်းမှမပြောနိုင်ခင်မှာပင် ယူအဲက ပြုံးစစနှင့်သူမဘက်သို့လှည့်လာသည်။
“ဟက်…”
ထိုတစ်ချက်သည် တီယိုအား အခန်းထဲမှ မျက်ရည်များဖြင့်ပြေးထွက်သွားစေရန် လုံလောက်သွားသည်၊ သို့သော် အခြားသူများနှင့်မတူဘဲ သူမထွက်သွားစဉ်တွင် စိတ်လှုပ်ရှားစွာ အသက်ရှူသံပါနေသေးသည်။
“ယူအဲ၊ မင်းဘယ်လောက်ရက်စက်လိုက်တာလဲ။ ဝါး!”
သို့သော် သူမ အစစ်အမှန်ငိုသည်မှာ ရှားပါးပြီး သူမထွက်သွားသောအခါတွင် ဆူညံသံအားလုံးက ဘာဖြစ်နေလဲဆိုတာကြည့်ရန် ရှီးယားရောက်လာသည်။
“ဒီမှာဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ။ ယူအဲဆန်၊ ဒီတစ်ခါဘာလုပ်လိုက်တာလဲ။” ရှီးယားက ယူအဲကို ပြင်းထန်သည့်အကြည့်ဖြင့်မေးသည်။
ခဏစဉ်းစားပြီးနောက် ယူအဲသည် ပြုံးလိုက်ကာ သူမ၏ဆယ့်ခုနစ်နှစ်အရွယ်ပုံစံသို့ ပြန်ပြောင်းလိုက်သည်။
“ရှီးယား၊ အသင့်ပြင်ထား။ ငါဟာ ဟာဂျိမဲရဲ့ပထမဇနီးဖြစ်ရတဲ့အကြောင်းကိုငါပြမယ်။”
“ဟမ်။”
ရှီးယားက ယူအဲကို ရှုပ်ထွေးသည့်အကြည့်ဖြင့်ကြည့်နေစဉ် ယူအဲက ခီမိုနိုကို ရတနာသိုက်ထဲပြန်ထည့်ကာ ရှီးယားရှေ့တွင် အဝတ်အချည်းစည်းရပ်လိုက်သည်။ ဟာဂျိမဲ၏ အကြည့်များကို ခံစားရင်း သူမသည် ရတနာသိုက်ထဲမှ စကတ်ပါသော ရေကူးဝတ်စုံကိုထုတ်ကာစတင်ဝတ်ဆင်သည်။ ၎င်းသည် အဖြူရောင်နှင့် အပြာရောင်ဖဲကြိုးများဖြင့် ဖြစ်ပြီး ရှီးယား၏ပုံမှန်အဝတ်အစားနှင့် အတိအကျတူသည်။ သူမဝတ်ဆင်ပြီးသောအခါ ပုံမှန်ထက်ပို၍ဆွဲဆောင်မှုရှိသော ဆက်စ်ဆန်သောပုံစံတစ်ခုဖြင့် ဟန်ပန်ပြသည်။
ငါ့ကိုကြည့်ပြီးအရှုံးပေးလိုက်၊ ရှီးယား။ ယူအဲက ယုန်မလေးကို အောင်ပွဲခံပြုံးစစဖြင့်တွေးလိုက်သည်။ သူမသည် နှင်းခဲဂူများထဲက ရှီးယားပေးခဲ့သောအရိုက်ခံရမှုကို မမေ့သေးပေ။ ကံမကောင်းစွာဖြင့် ယူအဲအတွက် သူမသည် ရှီးယားနှင့်မယှဉ်နိုင်သေးပေ။
“ဝိုး၊ အဲဒါဘယ်မှာရခဲ့တာလဲ၊ ယူအဲဆန်။ ငါ့ပုံမှန်အဝတ်အစားနဲ့အတိအကျတူတယ်။”
“ဟမ်။ အို၊ အင်း၊ အင်း၊ ပုံမှန်အားဖြင့်တော့ မင်းဝတ်တဲ့အဝတ်အစားတွေကို ငါဝတ်ဖို့ရှက်လွန်းတယ်၊ ဒါပေမယ့် ရေကူးဝတ်စုံအနေနဲ့အလုပ်ဖြစ်မယ်ထင်လို့…”
“ဟားဟား၊ ပြီးတော့မင်းကငါ့အရောင်နဲ့လိုက်ချင်တာပဲ။ ငါနားလည်တယ်။”
ရှီးယားက ပျော်ရွှင်စွာပြုံးလိုက်သည်။ ယူအဲ၏စစ်မှန်သောရည်ရွယ်ချက်ကို မသိဘဲ ယူအဲနှင့် တူညီသောအဝတ်အစားရသည်ကို ဝမ်းသာပြီး သူမဘက်သို့ကပ်လျက် သူမ၏ပါးပြင်နှင့် မိမိပါးပြင်ကိုပွတ်သပ်သည်။
ယူအဲသည် ရှက်ကိုးရှက်ကန်းဖြစ်ကာ ပါးနီရဲသွားပြီး ရှီးယားက ဂုဏ်ယူစွာဖြင့် “ကြည့်လိုက်၊ ဟာဂျိမဲဆန်။ ငါတို့အတူတူပဲ။ အခုငါတို့ညီအစ်မတွေလိုမလား။” ဟုပြောသည်။
“အေး၊ ဟုတ်တယ်၊ သိပ်ကောင်းတယ်။” ဟာဂျိမဲက ရှီးယားကို နူးညံ့စွာပြုံးပြရင်းပြန်ဖြေသည်။
ထိုအမူအရာကိုမြင်သောအခါ ယူအဲသည် ဤစင်ကြယ်သောယုန်မလေးထံမှ မိမိလုံးဝရှုံးနိမ့်သွားပြီဖြစ်ကြောင်း သဘောပေါက်သွားသည်။ သူမသည် ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ပြိုလဲကျကာ ကြမ်းပြင်ကိုလက်သီးဖြင့်ထိုးတော့သည်။
“မယုံနိုင်ဘူး၊ ငါရှုံးတယ်။” သူမအော်လိုက်ရာ ရှီးယားက စိုးရိမ်စွာဖြင့်ကိုင်းကျလာသည်။
“ယူအဲဆန်။ ဘာဖြစ်တာလဲ။ နေလို့မကောင်းဘူးလား။ ဒီမှာ၊ ငါအိပ်ရာပေါ်သယ်ပို့ပေးမယ်။”
ဟာဂျိမဲသည် ရှီးယားက ယူအဲကို နူးညံ့စွာ အိပ်ရာပေါ်သို့သယ်ပို့သည်ကိုကြည့်ရင်း ယူအဲသည် ရှီးယားကို ဘယ်တော့မှအနိုင်မယူနိုင်ကြောင်း သေချာသိလိုက်သည်။
ဗင်န်ရီဆန်၏ သတို့သမီးသင်တန်း
[ဤဇာတ်လမ်းတိုတွင် စပွိုင်လာများပါဝင်သောကြောင့် ပင်မစီးရီးကိုအဆုံးသတ်ဖတ်ပြီးမှ ဖတ်ရှုပါ။]
ဟာဂျိမဲက ကမ္ဘာမြေသို့ပြန်ရန်နည်းလမ်းကိုပြန်လည်တည်ဆောက်ပြီး ရက်အနည်းငယ်အကြာတွင် ဟာဂျိမဲနှင့်အဖွဲ့သည် မြောက်ဘက်အစွန်ဆုံးရှိ နဂါးလူသားရွာသို့ လည်ပတ်နေကြသည်။ အမှန်တကယ်ခရီးကို ထွက်ခွာပြီးသည်နှင့် ဟာဂျိမဲက တိုတပ်စ်သို့ပြန်ရန်မာနာအလုံအလောက်ရရှိရန် ရက်သတ္တပတ်အနည်းငယ်ကြာမည်ဖြစ်၍ တီယိုက သူတို့မထွက်ခွာမီ သူမ၏မိသားစုနှင့်အချိန်ကုန်ဆုံးစေချင်ခဲ့သည်။ တီယိုက ဟာဂျိမဲနှင့်အခြားသူများကို အတူလိုက်လာရန်ဖိတ်ကြားခဲ့သဖြင့် သူတို့လိုက်လာခဲ့သည်။ ပထမညတွင် လူတိုင်းကိုကြိုဆိုရန်ကြီးမားသောပွဲကြီးတစ်ခုကျင်းပခဲ့ပြီး ယခုအချိန်သည် နောက်နေ့မွန်းတည့်ချိန်ဖြစ်သည်။
“နားလည်သလား၊ ယူအဲဆမ။ အခြေခံအုတ်မြစ်တွေက အရေးကြီးတယ်။”
“ဟုတ်ကဲ့…”
“အခြေခံအုတ်မြစ်တွေမရှိရင် ဘာကိုမှမအောင်မြင်နိုင်ဘူး။ ခက်ခဲတဲ့နည်းလမ်းနဲ့လုပ်ဖို့လေ့ကျင့်ဖို့လိုတယ်၊ မဟုတ်ရင် ဘယ်တော့မှနားလည်မှာမဟုတ်ဘူး—ဟေး၊ မင်းအခုနောက်တစ်ကြိမ်မှော်ပညာနဲ့ဖြတ်လမ်းယူတာပဲ၊ မဟုတ်လား။ အရာရာတိုင်းအတွက်မှော်ပညာကိုအားကိုးလို့မရဘူးလို့ ဘယ်နှစ်ကြိမ်ပြောရမလဲ။”
“ဝမ်းနည်းပါတယ်…”
ယူအဲနှင့် ဗင်န်ရီတို့သည် လက်ရှိတွင် ကလာရပ်စ် မိသားစုအိမ်၏ မီးဖိုချောင်ထဲ၌ရှိနေသည်။ နှစ်ဦးစလုံးသည် ခါးစည်းစွပ်ထားကြသည်။
“မင်းကိုချက်ပြုတ်တတ်အောင်သင်ပေးဖို့မေ့ထား၊ ငါကပါဝင်ပစ္စည်းတွေကိုဆေးကြောပြီးလှီးဖြတ်တတ်အောင်စပြီးသင်ပေးဖို့လိုတယ်။ မီးဖိုချောင်ကို ဘယ်လိုလုပ်ပြီးဒီလောက်ရှုပ်စေတာလဲ။”
ကောင်တာပေါ်က စဉ်းတီတုံးသည် နှစ်ခြမ်းကွဲနေပြီး အိုးများနှင့် ဒယ်အိုးများအားလုံးတွင်အပေါက်များရှိနေသည်၊ မီးဖိုသည် တစ်ဝက်အရည်ပျော်နေပြီး ပါဝင်ပစ္စည်းများအားလုံးကို အလွန်သေးငယ်သောအပိုင်းအစများအဖြစ်သို့လှီးဖြတ်ထားသည်။
“ဝမ်းနည်းပါတယ်…”
“အဆက်မပြတ်တောင်းပန်နေမယ့်အစား အခြေခံတွေကိုသင်ယူခြင်းမပြုသေးဘဲ ကိစ္စတွေထဲကိုအဆောတလျင်ဝင်မသွားပါနဲ့။”
ဗင်န်ရီက ယူအဲသည် သန့်ရှင်းရေးနှင့် အဝတ်လျှော်ခြင်းကဲ့သို့သော အခြားအိမ်မှုကိစ္စများကို မည်သို့ကိုင်တွယ်သည်ကိုလည်းစစ်ဆေးခဲ့သော်လည်း ယူအဲသည် ထိုကိစ္စများကို လေနှင့်ရေမှော်ပညာကိုသုံး၍ လိမ်လည်ဖြတ်သန်းခဲ့သည်ကို တွေ့ရှိခဲ့သည်။ အိမ်မှုကိစ္စများနှင့်ပတ်သက်လာလျှင် ယူအဲ၏ပါရမီသည် သူမကိုယ်တိုင်အကျိုးဆန့်ကျင်ခဲ့သည်။ သူမသည် အလုပ်တစ်ခုကိုမြင်ပြီး ၎င်းကိုကိုင်တွယ်ရန်ပိုမိုထိရောက်သောနည်းလမ်းတစ်ခုကိုရှာတွေ့သည်ဟုထင်သည်နှင့် သူမ၏ဆန်းသစ်သောနည်းလမ်းကိုစမ်းကြည့်ရန် ချက်ချင်းတွန်းအားပေးခံရသော်လည်း မကြာခဏဆိုသလို ဆိုးရွားသောရလဒ်များဖြင့်အဆုံးသတ်သွားသည်။
“မင်းရဲ့အပ်ချုပ်မှုကတော့အဆင်ပြေတယ်၊ ဒါပေမယ့် ကျန်တဲ့အတတ်ပညာတွေက အတော်လေးချို့တဲ့တယ်။ မေးခွင့်လွှတ်ပါ၊ ဒါပေမယ့် မင်းတို့ခရီးသွားနေတုန်းက ချက်ပြုတ်ရေးနဲ့သန့်ရှင်းရေးကို ဘယ်လိုဂရုစိုက်ခဲ့တာလဲ။”
“ရှီးယားက အများစုကိုဂရုစိုက်တယ်။” ယူအဲက မာန်တက်စွာရင်ကော့ပြရင်းပြောသည်။
“ဒါကဂုဏ်ယူစရာမဟုတ်ဘူး။”
ယူအဲသည် ငုံ့ကြည့်ကာ သင့်လျော်စွာအပြစ်ပေးခံရသည်။ ဗင်န်ရီသည် ယူအဲထက် သုံးဆအသက်ရှည်ခဲ့ပြီး ယူအဲအစပိုင်းကအားကျခဲ့သော ဉာဏ်ပညာရှိပြီး တင်းကျပ်သည့် နဂါးလူသား၏စံပြဖြစ်သည်။ ဗင်န်ရီက သူမကိုကြည့်သည့်အခါတိုင်း ယူအဲသည် မိမိကိုထွင်းဖောက်မြင်နေရသကဲ့သို့ခံစားရပြီး ၎င်းမှာ သူမကိုအနည်းငယ်စိတ်မသက်မသာဖြစ်စေသည်။ အကယ်၍ဗင်န်ရီသည် ဟာဂျိမဲ၏ပထမဇနီးဖြစ်သည့် ယူအဲကို တီယိုထက်မကြိုက်သောကြောင့် အပြစ်ရှာနေသည့် အာဃာတရှိပြီးရန်လိုသောယောက္ခမသာဖြစ်ခဲ့လျှင် ယူအဲက ငြင်းခုံနိုင်ကောင်းငြင်းခုံနိုင်မည်။ သို့သော် ဗင်န်ရီသည် ထိုသို့မဟုတ်ဘဲ သူမ၏ ယူအဲကိုလေ့ကျင့်ရခြင်းအကြောင်းရင်းများသည် အလွန်ကျိုးကြောင်းဆီလျော်လွန်းသည်။
“ယူအဲဆမ၊ သေချာနားထောင်ပါ။” ဗင်န်ရီက ယူအဲ၏ပါးပြင်များကို သူမ၏အေးမြသောလက်များဖြင့် ညင်သာစွာကိုင်ရင်းပြောသည်။ “မင်းကြိုက်သည်ဖြစ်စေမကြိုက်သည်ဖြစ်စေ မင်းဟာတိုတပ်စ်သမိုင်းမှာအကျော်ကြားဆုံးသတို့သမီးပဲ။ မင်းဘယ်လောက်အံ့သြဖွယ်ကောင်းတဲ့အမျိုးသမီးဖြစ်တယ်ဆိုတာကို ငါကဘယ်သူထက်မဆိုပိုသိတယ်၊ ဒါပေမယ့် လူတစ်ယောက်ဟာကျော်ကြားလာတဲ့အခါ လူတွေကသူတို့မှာအပြစ်ရှာဖို့မလွဲမသွေကြိုးစားကြတယ်။ ပြီးတော့မမေ့နဲ့၊ ဟာဂျိမဲဆမဟာ မတူညီတဲ့မျိုးနွယ်တွေ၊ လူမျိုးတွေနဲ့ ယဉ်ကျေးမှုတွေကနေ အမျိုးသမီးတွေကိုလက်ထပ်မယ်။ အဲဒီအိမ်ထောင်ရဲ့ပထမဇနီးအနေနဲ့ မင်းဟာ သာမန်ပြည်သူလူထုရဲ့ မတန်တဆစံနှုန်းတွေနဲ့ရင်ဆိုင်ရလိမ့်မယ်။ အခုအချိန်မှာ ရက်ဂနရောခ်ရဲ့အမှတ်တရတွေကလတ်ဆတ်နေသေးလို့အဆင်ပြေတယ်။ ဒါပေမယ့် အချိန်ကြာလာတာနဲ့အမျှ လူတွေမေ့သွားကြလိမ့်မယ်။ တိုက်ပွဲကိုတိုက်ရိုက်ပါဝင်ခဲ့တဲ့အခြားမိန်းကလေးတွေနဲ့မတူဘဲ မင်းဟာကယ်တင်ဖို့လိုအပ်ခဲ့တဲ့တစ်ဦးတည်းသောသူပဲ။ ဟာဂျိမဲဆမက ဘုရားကိုအနိုင်ယူတာမင်းရဲ့အကူအညီနဲ့လို့လူတိုင်းကိုပြောခဲ့တာတော့ဟုတ်တယ်၊ ဒါပေမယ့် မင်းတိုက်ခိုက်တာကိုဘယ်သူမှအမှန်တကယ်မြင်မတွေ့ခဲ့ဘူး။ အချိန်အလုံအလောက်ကြာသွားတဲ့အခါ လူတွေစကားစတင်ပြောကြလိမ့်မယ်။ သူတို့ရဲ့မျိုးနွယ်ဒါမှမဟုတ်ယဉ်ကျေးမှုကမိန်းကလေးက ပထမဇနီးဆိုတဲ့ဘွဲ့နဲ့ပိုထိုက်တန်တယ်လို့ပြောလာကြလိမ့်မယ်။ မင်းပြီးပြည့်စုံရမယ်လို့ငါပြောနေတာမဟုတ်ဘူး၊ ဒါမှမဟုတ် မင်းအရမ်းကြိုးစားအားထုတ်ရမယ်လို့တောင်မပြောဘူး။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ မင်းရဲ့အင်အားနဲ့ဆို တခြားသူတွေပြောတာကိုမင်းအလွယ်တကူလျစ်လျူရှုနိုင်တယ်။ မင်း၊ ဒါမှမဟုတ် ဟာဂျိမဲဆမ၊ ဒါမှမဟုတ် အခြားမိန်းကလေးတစ်ယောက်ယောက်က ဘယ်သူ့ကိုမဆိုအလွယ်တကူပါးစပ်ပိတ်စေနိုင်တယ်။”
“ဟင်း။”
ထိုအားလုံးကိုပြောပြီးနောက် ဗင်န်ရီ၏အမူအရာသည် တစ်ဖန်ပြင်းထန်လာသည်။ ၎င်းသည် စစ်မှန်သောဂရုစိုက်မှုမှလာသောပြင်းထန်မှုမျိုးဖြစ်ပြီး ယူအဲက ဗင်န်ရီသည် မိမိကိုမုန်းသွားစေသည့်တိုင်အောင် မိမိ၏ကောင်းကျိုးအတွက်ပြောနေခြင်းဖြစ်ကြောင်း ယူအဲပြောနိုင်သည်။ ထို့ကြောင့် ယူအဲသည် ဗင်န်ရီကို အမြင့်ဆုံးအာရုံစိုက်ရန်ဆုံးဖြတ်လိုက်ပြီး သူမပြောမည့်အရာကိုအဆင်သင့်ဖြစ်ရန် နဂါးလူသား၏မျက်လုံးများထဲသို့တည့်တည့်ကြည့်လိုက်သည်။
“ဒါပေမယ့် ငါသိချင်တာက ယူအဲဆမ၊ မင်းအဲဒါကိုလက်ခံနိုင်လား။ မင်းရဲ့မာနက ဘွဲ့နဲ့အမှန်တကယ်မထိုက်တန်တဲ့ ပထမဇနီးဖြစ်ခွင့်ပေးပါ့မလား။”
“မဟုတ်ဘူး၊ ဘယ်တော့မှမဟုတ်ဘူး။”
“ကောင်းပြီ။” ဗင်န်ရီက ကျေနပ်စွာခေါင်းညိတ်ကာပြန်ဖြေပြီး ယူအဲ၏ခေါင်းကိုပုတ်ပေးသည်။ ယူအဲသည် ရင်ထဲတွင် နွေးထွေးပြီးရှုပ်ထွေးသောခံစားချက်ကိုခံစားရကာ အနည်းငယ်ပါးနီရဲသွားသည်။
“မ-ငါ့ကိုကလေးလိုမဆက်ဆံပါနဲ့။”
“ဟဲဟဲ၊ ငါ့ရှုထောင့်ကနေဆိုရင် မင်းက ကလေးပဲရှိသေးတယ်။”
အကယ်၍ယူအဲသည် အရွယ်ရောက်ပြီးသူပုံစံသို့ဝင်သွားပါက သူမ၏ဆွဲဆောင်မှုကိုခုခံနိုင်သူမရှိသလောက်ဖြစ်သည်။ သို့သော် အကြောင်းတစ်ခုခုကြောင့် ယူအဲသည် သူမ၏ဆွဲဆောင်မှုများသည် ဗင်န်ရီအပေါ်အလုပ်မဖြစ်မည့်ခံစားချက်ရှိသည်။ ၎င်းတို့အလုပ်မဖြစ်ပါကလည်း အလွန်ရှက်စရာကောင်းမည်ဖြစ်၍ ယူအဲသည် စမ်းကြည့်ရန်တောင်ကြောက်နေသည်။
“ဟင်း၊ ငါ့သင်တန်းကိုကျွမ်းကျင်ဖို့အကောင်းဆုံးကြိုးစားမယ်။” ယူအဲက သူမ၏စိတ်ပိုင်းဖြတ်ချက်ကိုအသစ်ပြန်လည်ပြောကြားသည်။
“ကောင်းပါတယ်။ ဒါပေမယ့်အခုခဏနားသင့်တယ်။”
“ဟမ်။”
ယူအဲအံ့အားသင့်သွားသည်။ ဗင်န်ရီက သူမကိုစိတ်အားထက်သန်အောင်လုပ်ပြီးပြီချင်း ယခုရပ်သင့်သည်ဟုပြောနေသည်။
“မင်းရဲ့မှော်ပညာထိန်းချုပ်မှုက အရမ်းသေးငယ်တဲ့အတွက်ကြောင့် ချက်ပြုတ်ရေးနဲ့သန့်ရှင်းရေးမှာကျရင်မင်းအဲဒါကို ကောင်းကောင်းအသုံးမချနိုင်တာလို့ ငါထင်တယ်။”
“ဟင်း။ ဘာကိုဆိုလိုတာလဲ။”
“မရှင်းပြခင် မင်းကိုငါပေးချင်တာတစ်ခုရှိတယ်။ ငါ့နောက်လိုက်ခဲ့။” ဗင်န်ရီပြောပြီးနောက် ယူအဲကို သူမ၏အခန်းသို့ခေါ်သွားကာ ခမ်းနားသောကိုယ်လုံးပေါ်မှန်တစ်ချပ်ရှေ့တွင် ရပ်ခိုင်းသည်။
“ယူအဲဆမ၊ ဒါကိုယူပါ။”
“ဒါက…ခီမိုနိုလား။ နဂါးလူသားတွေဝတ်တဲ့ပုံစံမျိုးလား။”
“ဟုတ်တယ်။ နဂါးလူသားတွေကြားမှာ မင်းရဲ့ကလေးကိုလက်ထပ်တဲ့အခါ ခီမိုနိုပေးတာထုံးစံပဲ။ လူတိုင်းအတွက်အလုံအလောက်မပြီးသေးဘူးဆိုတာငါဝန်ခံတယ်၊ ဒါပေမယ့် ဒါကမင်းအတွက်ပဲ။”
ဗင်န်ရီသည် တီယိုအတွက်သာမက ဟာဂျိမဲ၏ဇနီးအားလုံးအတွက်ပါ ခီမိုနိုလုပ်ရန်စီစဉ်နေပုံရသည်။ ယူအဲသည် ခီမိုနိုကိုယူကာ အထည်၏မျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် သူမ၏လက်ချောင်းများကိုပြေးလိုက်ရင်း အံ့သြသံတစ်ခုထုတ်လိုက်သည်။
“ဒီဇိုင်းကိုမဆုံးဖြတ်ခင် မင်းနဲ့တိုင်ပင်သင့်ခဲ့တာပေါ့၊ ဒါပေမယ့် အနီရောင်က မင်းရဲ့မျက်လုံးတွေနဲ့အကောင်းဆုံးလိုက်မယ်လို့ငါထင်ခဲ့တယ်။”
အမှန်တကယ်ဆိုလျှင် ခီမိုနိုသည် အဖြူရောင်ပန်းပွင့်ပုံစံပါသော ဆောင်းဦးရွက်အနီရောင်ဖြစ်သည်။ လက်စွပ်များပေါ်တွင် ရွှေရောင်ချယ်လှယ်ထားပြီး ယူအဲ၏သွင်ပြင်လက္ခဏာများကို စိတ်ထဲမှတ်ထားကာဒီဇိုင်းထုတ်ထားကြောင်း ထင်ရှားသည်။
“ဒီကိုရောက်နေတုန်း မင်းကိုဘယ်လိုဝတ်ရမယ်ဆိုတာသင်ပေးရင်ကောင်းမလား။”
ခီမိုနိုကို ယူအဲ၏အရွယ်ရောက်ပြီးသူအချိုးအစားဖြင့်စိတ်ထဲမှတ်ထားပြီးချုပ်ထားခြင်းဖြစ်သဖြင့် သူမသည် အရွယ်ရောက်ပြီးသူပုံစံသို့ပြောင်းလဲလိုက်သည်။
“အင်း…အရမ်းကျေးဇူးတင်ပါတယ်။” သူမက ရှက်တတ်စွာပြောသည်။
“ဟဲဟဲ၊ ရပါတယ်။ ငါတို့ရဲ့မင်းသမီးကို ဆက်ပြီးကြည့်ရှုစောင့်ရှောက်ပေးပါ။”
“ဟင်း၊ ငါလုပ်မယ်။ လူတိုင်းကိုပျော်ရွှင်အောင်လုပ်ပေးမယ်လို့ကတိပေးတယ်။”
“ပြီးတော့ သူမရဲ့ကြောက်မက်ဖွယ်ရာကိလေသာတွေကို ပြုပြင်ဖို့တစ်ခုခုလုပ်ပေးပါ။”
“အင်း၊ အဲဒါကတော့ မဖြစ်နိုင်လောက်ဘူး…”
“အဲဒီလောက်ကိုမစီမံနိုင်ရင် ဟာဂျိမဲဆမရဲ့ပထမဇနီးလို့ မင်းဘယ်လိုခေါ်နိုင်မှာလဲ။ ဘာမဆိုလုပ်နိုင်တဲ့အမျိုးသမီးတစ်ယောက်ဖြစ်အောင်လေ့ကျင့်ဖို့ မင်းအခုနကပဲမဆုံးဖြတ်ခဲ့ဘူးလား။ အိုး၊ ပြီးတော့ ဟာဂျိမဲဆမရဲ့ကမ္ဘာကအစားအစာနဲ့ရေကိုသတိထားပါ။ ဘယ်သူသိနိုင်မလဲ၊ မင်းရဲ့ခန္ဓာကိုယ်ကိုဘာတွေဖြစ်စေမလဲဆိုတာ။ သူ့ရဲ့မိဘတွေကိုလည်းသင့်လျော်တဲ့လေးစားမှုပြဖို့သေချာပါစေ၊ မင်း—”
“အို-ကောင်းပြီ၊ ကောင်းပြီ၊ ငါသဘောပေါက်ပြီ။”
ဗင်န်ရီသည် စိုးရိမ်တတ်သောမိခင်တစ်ယောက်လို သတိပေးချက်များကိုဆက်လက်စာရင်းပြုစုနေသော်လည်း ယူအဲသည် သူမ၏မျက်လုံးထဲရှိအကြည့်မှ သူမသည် ယူအဲအတွက်အစစ်အမှန်စိုးရိမ်နေကြောင်းပြောနိုင်သည်။ ယူအဲသည် သူမကို “မိခင်” ဟုနီးပါးခေါ်မိသွားသော်လည်း နောက်ဆုံးစက္ကန့်တွင်မိမိကိုယ်ကိုထိန်းကာ ရှက်တတ်စွာဘေးသို့လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
“ဒီမှာ၊ ယူအဲဆမ။ မင်းအရမ်းလှတယ်။”
“ကျေးဇူးတင်ပါတယ်…”
အမှန်တကယ်ဆိုလျှင် ယူအဲသည် ခီမိုနိုထဲတွင် အံ့မခန်းလှပသည်။ သို့သော် သူမတွင်ပုံမှန်ရှိသော တဏှာဆွဲဆောင်မှုမျိုးမရှိပေ။ မဟုတ်ပါ၊ ၎င်းသည် ယခုသူမဖြာထွက်နေသော အနုပညာဆန်သောအလှတရားတစ်ခုဖြစ်သည်။
“ကောင်းပြီ၊ မင်းရဲ့သတို့သမီးသင်တန်းကိုပြန်သွားမယ်။” စက္ကန့်အနည်းငယ်အကြာတွင် ဗင်န်ရီက ယူအဲကိုအိပ်မက်ထဲမှလန့်နိုးစေကာပြောသည်။
“ဟမ်။ ဒီဈေးကြီးတဲ့ခီမိုနိုဝတ်ထားတုန်းလား။”
“ဟုတ်တယ်။ ငါတစ်ညလုံးအိပ်မပျော်ဘဲချုပ်ထားတဲ့ဟာပဲ။” ဗင်န်ရီက ကြောက်စရာကောင်းသောအပြုံးဖြင့်ပြန်ဖြေသောအခါ ယူအဲ၏အမူအရာ တောင့်တင်းသွားသည်။ “မင်းဒါကိုညစ်အောင်မလုပ်ဘူးမဟုတ်လား။”
ဗင်န်ရီက ယူအဲကိုအဝတ်လဲစေခြင်း၏အကြောင်းရင်းမှာ ယခုအခါရှုံးနိမ့်ပါကအကျိုးဆက်များရှိသောကြောင့် ကောင်းစွာလုပ်ဆောင်ရန်အာရုံစိုက်ရန် အတင်းအကျပ်ခိုင်းစေခြင်းဖြစ်သည်မှာ ထင်ရှားသည်။
ယူအဲက မျိုချရင်း “အို-ဟုတ်ပါ့။” ဟုပြန်ဖြေသည်။
ဤသည်မှာ ယူအဲဘယ်တော့မှမတော်လှန်ရဲမည့် အမျိုးသမီးတစ်ဦးဖြစ်သည်။
သွေးစုပ်ဖုတ်ကောင်ဟာဂျိမဲကိုအရသာစမ်းသပ်ခြင်း
[ဤဇာတ်လမ်းတိုတွင် စပွိုင်လာများပါဝင်သောကြောင့် ပင်မစီးရီးကိုအဆုံးသတ်ဖတ်ပြီးမှ ဖတ်ရှုပါ။]
“ဒါနဲ့ ငါဘာလို့မျက်စိပိတ်ထားပြီးဒီကုလားထိုင်မှာချည်ထားရတာလဲ။” ဟာဂျိမဲက စိတ်ညစ်စွာမေးသည်။ သူသည် ဗာဘာဂန်တွင်သူတို့တည်းခိုသောအဆောင်၌ သူ၏အခန်းထဲတွင်ရှိသည်။ အကယ်၍သူလိုချင်လျှင် ဤအနှောင်အဖွဲ့များကိုအလွယ်တကူချိုးဖျက်နိုင်သော်လည်း ၎င်းတို့၏အချက်က ဘာလဲဆိုတာသိချင်သေးသည်။
“မင်းကသွေးစုပ်ဖုတ်ကောင်ဖြစ်တာကိုပြန်ပြောင်းမယ်လို့ပြောခဲ့လို့ပါ။” ယူအဲက ဝမ်းနည်းသောအသံဖြင့်ပြောသည်။
“မှန်တယ်၊ ဟာဂျိမဲခွန်။ ငါတို့မသေချာမချင်းမင်းကိုပြန်မပြောင်းခွင့်ပြုနိုင်ဘူး။” ခအိုရီက ထပ်ဖြည့်သည်။
“ငါတို့က တရားဝင်အဆင့်သတ်မှတ်ချက်လိုအပ်တယ်။” ရှီးယားက ထပ်ဖြည့်သည်။
“မှန်တယ်။ ငါကအနိမ့်ဆုံးအဆင့်ဖြစ်ဖို့အပြည့်အဝပြင်ဆင်ထားတယ်။” တီယိုက ကြေညာသည်။
“အနည်းဆုံးမစမ်းဘဲနဲ့ပြန်မပြောင်းနိုင်ဘူးလေ။ ဒါ့အပြင်ငါဘယ်လိုအရသာရှိလဲသိချင်တယ်။” ရှီဇုကုကပြောသည်။
“မှန်တယ်၊ နာဂူမိုခွန်။ ငါ့သွေးကအရသာရှိလားမရှိလားငါသိဖို့လိုတယ်။ ပြီးတော့အခြားသူတွေနဲ့ယှဉ်ရင်ဘယ်လောက်အရသာရှိလဲ။” အိုင်ကိုက အာမေဋိတ်ပြုသည်။
ထိုငါးဦးစလုံးသည် ဤပြန်ပေးဆွဲမှုတွင် ယူအဲ၏ကြံရာပါများဖြစ်သည်။ စကားစမြည်ပြောဆိုမှုက သူတို့ဘာကြောင့်သူ့ကိုချည်နှောင်ထားကြောင်းကိုရှင်းရှင်းလင်းလင်းဖော်ပြနေသည်။
“ဟင်း။ ကောင်းပြီ၊ တရားဝင်သွေးအရသာစမ်းသပ်မှုကိုစတင်ကြပါစို့။” ယူအဲက ကျေနပ်စွာခေါင်းညိတ်ရင်းပြောသည်။
ရက်ဂနရောခ်ဖြစ်ပြီး နှစ်ပတ်ခန့်ကြာသော်လည်း ဟာဂျိမဲသည် သူ၏သွေးစုပ်ဖုတ်ကောင်ဖြစ်ခြင်းကို မပြောင်းပြန်ရသေးပေ။ တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းမှာ ယူအဲက သူ့ကိုခွင့်ပြုရန်တွန့်ဆုတ်နေသောကြောင့်ဖြစ်သော်လည်း သွေးစုပ်ဖုတ်ကောင်၏စွမ်းအားများသည် ဝိညာဉ်မှော်ပညာနှင့်နီးကပ်စွာဆက်စပ်နေပြီး အခြားသူများ၏သွေးကိုစုပ်ခြင်းက ဟာဂျိမဲ၏ဝိညာဉ်၏နက်ရှိုင်းသောပင်ပန်းမှုကိုပိုမိုမြန်ဆန်စွာပြန်လည်ကောင်းမွန်လာစေရန်ကူညီခဲ့သည်။ အမှန်တကယ်ဆိုလျှင် သာမန်ပြန်လည်ထူထောင်ရေးနှင့်ဝိညာဉ်မှော်ပညာက ထိုနည်းတူအလုပ်လုပ်နိုင်သော်လည်း သွေးစုပ်ခြင်းလုပ်ငန်းစဉ်သည် နှစ်ဦးစလုံးအတွက်အလွန်အပျော်အပါးဖြစ်သောကြောင့် ဟာဂျိမဲ၏မိန်းမစုရှိလူတိုင်းသည် ယခုအခါသွေးထုတ်ယူခံရခြင်းကိုစွဲလမ်းနေကြသည်။ သဘာဝကျသည်မှာ လူတိုင်း၏အတွေးများသည် သူတို့၏သွေးသည်အမှန်တကယ်အရသာရှိမရှိနှင့် ဟာဂျိမဲသည်အခြားသူများ၏သွေးထက်သူတို့၏သွေးကိုပိုကြိုက်သလားဆိုသည်ဘက်သို့လှည့်သွားသည်။
“ဒါကမင်းကိုယ်မင်းရဲ့အပြစ်ပဲသိလား၊ ဟာဂျိမဲခွန်။ ငါတို့ထဲကဘယ်သူကမေးမေး မင်းက ‘ကောင်းတယ်’ လို့ပဲပြောရင် ငါတို့ကဒီလောက်ပြင်းထန်တဲ့နည်းလမ်းတွေကိုအသုံးပြုဖို့မလိုဘူး။”
“ငါမှတ်မိသေးတယ်နော်၊ ငါကသွေးစုပ်ဖုတ်ကောင်တစ်ဝက်ပဲဆိုတော့ မင်းတို့သွေးရဲ့အရသာကိုတကယ်မခွဲခြားနိုင်ဘူး။”
အမှန်တကယ်ဆိုလျှင် ယူအဲ၏သွေးစုပ်ဖုတ်ကောင်ဖြစ်စေသောစာလုံးသည် အရေးပေါ်အခြေအနေအောက်တွင် သူမတီထွင်ခဲ့သောအလျင်အမြန်ပြင်ဆင်ထားသည့်တစ်ခုဖြစ်သောကြောင့် ဟာဂျိမဲသည် ပုံမှန်သွေးစုပ်ဖုတ်ကောင်တစ်ကောင်နှင့်မတူပေ။ သို့သော် ထိုအကြောင်းပြချက်က အဆင်မပြေပေ။
“မင်းလိမ်နေတာ၊ ငါပြောနိုင်တယ်။ ဆရာမတစ်ယောက်ကိုလျှော့မတွက်ပါနဲ့၊ ငါတို့ကျောင်းသားတွေမသင်္ကာဖွယ်ဖြစ်တဲ့အခါငါတို့ပြောနိုင်တယ်။” အိုင်ကိုက ဟာဂျိမဲကိုထောက်ပြရင်းပြောသည်။
“ဘယ်လိုဆရာမကများ သူ့ကျောင်းသားကိုအရသာစမ်းခိုင်းတာလဲ၊ ဆန်းဆဲ…” ဟာဂျိမဲရေရွတ်သည်။
“မ-ငါ့ကိုဆန်းဆဲမခေါ်ဘဲအိုင်ကိုလို့ခေါ်ပါ။”
“ဆန်းဆဲဒိုနို၊ မင်းကိုမင်းရဲ့နာမည်နဲ့ခေါ်စေချင်ရင် မင်းရဲ့ဆရာမအခွင့်အာဏာကိုအယူခံလို့မရဘူး။” ဟာဂျိမဲက နောက်ပြောင်သည့်အပြုံးဖြင့်ပြောသည်။
အိုင်ကိုက ၎င်းကိုချေပရန်အသည်းအသန်ကြိုးစားစဉ် ယူအဲက ဆက်လက်တိုက်ခိုက်သည်။
“ဟာဂျိမဲ၊ မင်းကငါတို့ရဲ့အရသာကိုမခွဲခြားနိုင်သလိုဘာလို့ဒီလောက်အခိုင်အမာဟန်ဆောင်နေတာလဲဆိုတာငါမသိဘူး၊ ဒါပေမယ့်ငါတို့အားလုံးသိဖို့သေချာနေတယ်။ မင်းမပြောမချင်းငါတို့ညဘက်အိပ်မပျော်နိုင်ဘူး။ ဒီအဆင့်သတ်မှတ်ချက်တစ်ခုလုပ်ပြီးပြီဆိုရင် မင်းကိုလူသားပြန်ဖြစ်အောင်ငါလုပ်ပေးမယ်။”
ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်ယူအဲက သူ့ကိုလွှတ်မှာမဟုတ်ဘူးဆိုတာကိုသဘောပေါက်သွားသောအခါ ဟာဂျိမဲသည် နောက်ဆုံးတွင်အရှုံးပေးလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူသည် ရှီးယားဘက်သို့လှည့်ကာ “ကောင်းပြီ၊ ဒါပေမယ့်မင်းရဲ့လည်ပင်းအစားမင်းရဲ့လက်ချောင်းကိုပေးပါ။ အခုမင်းရဲ့လည်ပင်းကနေသောက်ဖို့စိတ်မပါဘူး။”
“ဟမ်။ ငါဆိုလိုတာကသေချာပေါ့၊ မင်းငါ့ကိုမှန်ကန်တဲ့အဆင့်သတ်မှတ်ချက်ပေးသရွေ့ပေါ့။”
ရှီးယားသည် သူမ၏လက်ချောင်းထိပ်ကိုလှီးဖြတ်ကာ ဟာဂျိမဲ၏နှုတ်ခမ်းသို့ယူလာသည်။ ဟာဂျိမဲသည် သူမ၏လက်ချောင်းကို စက္ကန့်အနည်းငယ်ကြာအနံ့ခံပြီး အနည်းငယ်ပါးနီရဲကာ မျိုချလိုက်သည်။ ပုံမှန်အားဖြင့် သူသည် ရှီးယား၏လည်ပင်းကိုကိုက်သောကြောင့် သူမသည်သူ၏အမူအရာကိုအမှန်တကယ်မမြင်နိုင်ပေ၊ သို့သော် ယခုသူမသည်သူ့ကိုအနီးကပ်ကြည့်ရှုနိုင်သည်။ သန္နိဋ္ဌာန်ချပြီးနောက် ဟာဂျိမဲသည် ရှီးယား၏လက်ချောင်းကို သူ၏ပါးစပ်ထဲသို့ထည့်ကာ လောဘကြီးစွာစုပ်ယူသည်။
“အို-အိုး…”
“ဟင်း၊ ဒါကအတော်လေးမျှော်လင့်မထားတာပဲ။”
ယူအဲနှင့်အခြားသူများသည် ဤမြင်ကွင်းသည်မည်မျှယုတ်ညံ့သည်ကို ယခုမှသဘောပေါက်သွားကြသည်။ ဟာဂျိမဲသည် မျက်စိပိတ်ထားပြီးကုလားထိုင်တွင်ချည်နှောင်ခံထားရကာ အနည်းငယ်ပါးနီရဲပြီး ရှီးယား၏လက်ချောင်းကိုစုပ်နေစဉ်အနည်းငယ်အသက်ရှူသံပြင်းနေသည်။ ခအိုရီနှင့်ရှီဇုကုတို့သည် နီရဲသွားကာအကြည့်လွှဲသွားကြပြီး အိုင်ကိုသည်သူမ၏မျက်နှာကိုလက်ဖြင့်အုပ်ကာ တီယိုကသူမ၏အမူအရာကိုလက်စွပ်နောက်ကွယ်တွင်ဝှက်ထားသော်လည်း စူးစိုက်ကြည့်နေဆဲဖြစ်သည်။ ရှီးယားမှာမူ သူမ၏မျက်နှာပေါ်တွင်စစ်မှန်သောပီတိအမူအရာရှိပြီး ကိလေသာအသစ်တစ်ခုကိုနိုးထတော့မည့်ပုံပေါ်သည်။ ဟာဂျိမဲက ရှီးယား၏သွေးအပေါ်သူ၏ထင်မြင်ချက်များကိုစတင်ပေးသည့်အခါမှသာ ဤလေ့ကျင့်ခန်း၏မူလရည်မှန်းချက်ကဘာလဲဆိုတာကို လူတိုင်းပြန်သတိရသွားကြသည်။
“ရှီးယားရဲ့သွေးက ကြွယ်ဝပြီးကိုယ်ပြည့်ကိုယ်လုံးဖြစ်တယ်၊ နူးညံ့ချောမွေ့တဲ့အဆုံးသတ်နဲ့လတ်ဆတ်တဲ့အရသာကျန်တယ်။”
“မင်းကဘာလဲ၊ သွေးအရသာဆိုင်ရာပညာရှင်တစ်ယောက်လား။” ခအိုရီ၊ ရှီဇုကုနှင့်အိုင်ကိုတို့က တစ်ပြိုင်နက်အာမေဋိတ်ပြုကြသည်။ သို့သော် ၎င်းတို့သည် သူ၏အဆင့်သတ်မှတ်ချက်များကိုတောင်းဆိုခဲ့သူများဖြစ်သောကြောင့် ဟာဂျိမဲအား ၎င်းတို့၏သွေးအားလုံးကိုအလှည့်ကျအရသာစမ်းစေခဲ့သည်။
“ခအိုရီရဲ့သွေးက ပျစ်ပြီးတကယ်အစွမ်းထက်တဲ့၊ စိတ်ငြိမ်စေတဲ့အရသာရှိတယ်။”
“ရှီဇုကုရဲ့သွေးက မျှတပြီးပေါ့ပါးတယ်။”
“အိုင်ကို၊ မင်းရဲ့သွေးက သစ်သီးအရသာရှိပြီးချိုချဉ်တွဲတာကောင်းတယ်။”
“တီယို၊ မင်းရဲ့သွေးက နှစ်ချို့ဝိုင်လို အချိန်ကြာမှအရသာကောင်းတယ်။”
“ယူအဲ၊ မင်းရဲ့သွေးက ပြီးပြည့်စုံတယ်။”
သူကန့်ကွက်ခဲ့သလောက် ဟာဂျိမဲသည် ကြီးကျယ်သောသွေးအရသာဝေဖန်ရေးသမားတစ်ယောက်ဖြစ်ခဲ့သည်။
“အင်း-အင်း၊ အဲဒါငါမျှော်လင့်ထားတာထက်အများကြီးပိုအသေးစိတ်ကျတဲ့ဆန်းစစ်ချက်ပဲ… ဒါပေမယ့် ဘယ်သူ့သွေးကအကောင်းဆုံးလဲ။” ရှီဇုကုကမေးသည်။
“ယူအဲ။” ဟာဂျိမဲက တွန့်ဆုတ်ခြင်းမရှိဘဲပြန်ဖြေသည်။
“ဟာဂျိမဲခွန်၊ ငါ့ကိုကော။ သွေးအဆင့်သတ်မှတ်ချက်မှာငါဘယ်နေရာမှာလဲ။” ခအိုရီကမေးသည်။
“အစဉ်လိုက်အားဖြင့် ရှီးယားကစတယ်၊ ပြီးတော့တီယို၊ ပြီးတော့အိုင်ကို၊ ပြီးတော့ရှီဇုကုက ခန့်မှန်းခြေအားဖြင့်ညီတူညီမျှပဲ၊ နေ့ရက်ပေါ်မူတည်ပြီးတစ်ခု ဒါမှမဟုတ်အခြားတစ်ခုကိုအနည်းငယ်ပိုကြိုက်တယ်၊ ပြီးတော့မင်း။ ဝမ်းနည်းတယ်၊ ခအိုရီ၊ ဒါပေမယ့်မင်းကနောက်ဆုံးပဲ။”
“ဘာကြောင့်လဲ။”
“သိပ်စိတ်မပူပါနဲ့၊ ခအိုရီဆန်။ မင်းက တမန်တော်ကိုယ်ခန္ဓာထဲမှာရှိနေသေးလို့ဖြစ်နိုင်တယ်၊ ဟုတ်တယ်မလား။”
“အိုး ဟုတ်သားပဲ…” ခအိုရီက သူမသည် ခန္ဓာကိုယ်များကိုမပြောင်းလဲရသေးသည်ကိုသတိရရင်းရေရွတ်လိုက်သည်။ တမန်တော်များတွင် သူတို့၏သွေးကြောများထဲတွင်စီးဆင်းနေသောသွေးရှိပြီး ခအိုရီ၏ဝိညာဉ်သည်ဤခန္ဓာကိုယ်ထဲတွင်ရှိနေသောကြောင့် ၎င်းသည်သူမ၏သွေး၏အရသာကိုအကျိုးသက်ရောက်သော်လည်း အခြေခံပစ္စည်းများသည် အဲဟစ်၏ပစ္စည်းများဖြစ်နေဆဲဖြစ်သည်။
“မင်းတို့အခုကျေနပ်ပြီလား။ ယူအဲ၊ ငါ့ကိုပုံမှန်ပြန်ဖြစ်အောင်မြန်မြန်လုပ်ပေး။”
“မားရ်… မင်းသွေးစုပ်ဖုတ်ကောင်ဖြစ်ရတာကိုဒီလောက်မုန်းတာလား၊ ဟာဂျိမဲ။” ယူအဲက စိတ်ဓာတ်ကျသောအသံဖြင့်ပြောသည်။
ဟာဂျိမဲသည် မျက်စိပိတ်ကိုချွတ်ကာကြိုးများကိုဖြေပြီး သူ၏ချစ်လှစွာသောသွေးစုပ်ဖုတ်ကောင်မင်းသမီးကို မျက်လုံးထဲတည့်တည့်ကြည့်လိုက်သည်။
“မကြိုက်တာမဟုတ်ဘူး။ တကယ်တော့ သွေးစုပ်ဖုတ်ကောင်အဖြစ်ထာဝရနေလို့ရတယ်၊ ဒါပေမယ့်…ပြဿနာတစ်ခုရှိတယ်။”
“စ-စောင့်ပါ၊ ဒါကမင်းရဲ့ခန္ဓာကိုယ်ကိုပြဿနာတစ်ခုခုဖြစ်စေတာလား။ ငါအရမ်းဝမ်းနည်းတယ်။” ယူအဲက စိုးရိမ်သောအသံဖြင့်ပြောပြီး ရှီးယားနှင့်အခြားသူများလည်း ထိတ်လန့်တကြားမော့ကြည့်လာကြသည်။ အကယ်၍ဟာဂျိမဲသည် သူတို့အတွက်သူ၏ကိုယ်ခန္ဓာကိုစတေးနေခြင်းဖြစ်ခဲ့လျှင် သူတို့သည်းခံနိုင်မည်မဟုတ်ပေ။
သို့သော် ဟာဂျိမဲသည် ဘဝင်မကျစွာပြုံးကာခေါင်းခါလိုက်သည်။
“အဲဒါမဟုတ်ဘူး။ တစ်ခုခုဆိုရင် သွေးစုပ်ဖုတ်ကောင်ဖြစ်ခြင်းနဲ့ငါ့ရဲ့သဟဇာတဖြစ်မှုက အရမ်းမြင့်လွန်းနေတာဖြစ်နိုင်တယ်။”
“အဲဒါဘာကိုဆိုလိုတာလဲ၊ ဟာဂျိမဲဆန်။”
“အမှန်တရားကတော့ အချိန်ကြာလာတာနဲ့အမျှ ငါဟာ သွေးအနံ့ကိုပိုပိုပြီးအာရုံခံနိုင်လာတယ်။ လူတွေကတက်ကြွစွာသွေးမထွက်နေချိန်မှာတောင် သူတို့ရဲ့သွေးကိုငါအနံ့ခံနိုင်ပြီး အဲဒါကငါ့ခေါင်းကိုရှုပ်စေတယ်။ တစ်ယောက်ယောက်ကိုမြင်တိုင်း သူတို့ဘယ်လောက်အရသာရှိလဲဆိုတာပဲငါတွေးမိတယ်။”
“အို-အိုး…” ခအိုရီ၊ ရှီဇုကုနှင့်အိုင်ကိုတို့က တစ်ပြိုင်နက်ပြောကာ အနည်းငယ်ပါးနီရဲသွားကြသည်။ အမှန်တကယ်ဆိုလျှင် ဟာဂျိမဲသည် လူတိုင်း၏သွေးအရသာကိုဖော်ပြခြင်းကိုရှောင်ခဲ့ခြင်း၏အကြောင်းရင်းတစ်ခုလုံးမှာ ၎င်းကိုပိုမိုသောက်သုံးလိုခြင်းမှမိမိကိုယ်ကိုတားဆီးရန်ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့်လည်းသူသည် လည်ပင်းအစားလက်ချောင်းထိပ်များမှသောက်ရန်တောင်းဆိုခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။
“အခုတောင် ငါအနံ့အသစ်တစ်ခုကိုရုံမိလိုက်တယ်… ပြီးတော့အရမ်းအနံ့ကောင်းတယ်—” ဟာဂျိမဲသည် တံခါးဝဘက်သို့လှည့်ရင်းစကားကိုဖြတ်လိုက်သည်။ ယူအဲနှင့်အခြားသူများက သူ၏အကြည့်ကိုလိုက်ကြည့်ကြသည်။
“င-ငါကငါးကြိမ်ခေါက်ခဲ့တယ်သိလား။ ဒါပေမယ့်ငါကဆိုတော့ ဟန်ပန်တစ်ခုခုမလုပ်ရင် မင်းတို့ငါ့ကိုသတိထားမိမှာမဟုတ်ဘူးလို့တွက်မိတယ်။”
တံခါးဝတွင်ရပ်နေသူမှာ ခိုဆုခဲအန်းဒိုးဖြစ်သည်။ သူဘယ်လောက်ကြာကြာရှိနေသည်ကိုမည်သူမျှမသိပေ။ အခြားသူများအံ့အားသင့်လွန်း၍စကားမပြောနိုင်ကြစဉ် ခိုဆုခဲသည် သူ့ကိုယ်သူဖက်ကာ “င-ငါကတော့ အရသာသိပ်မရှိဘူးထင်တယ်။”
“အေး-အေး၊ ဝမ်းနည်းပါတယ်…” ဟာဂျိမဲက ခေါက်တေ့တေ့ဖြစ်ကာအကြည့်လွှဲရင်းပြောသည်။ သူကဟာသလုပ်မည့်အစားတောင်းပန်နေသည့်အချက်က ရှီးယားနှင့်အခြားသူများကိုအံ့အားသင့်စေသည်။ သူသည် ခိုဆုခဲကို သူတို့ထက်ပိုသောထည့်သွင်းစဉ်းစားမှုပြနေခဲ့ပြီး ၎င်းက ဤသွေးစုပ်ဖုတ်ကောင်အသွင်ပြောင်းခြင်းသည် ဆက်မနေနိုင်ဟုသူတို့ကိုယုံကြည်စေသည်။
“ယူအဲ… မြန်မြန်ပြန်ပြောင်းပေးပါ။ အမြန်။ မဟုတ်ရင်ဟာဂျိမဲခွန်က—”
“အို-ကောင်းပြီ။ စိတ်မပူပါနဲ့၊ ဟာဂျိမဲမှားယွင်းတဲ့လမ်းကြောင်းကိုမရောက်အောင်ငါလုပ်မယ်။”
ထို့နောက် ယူအဲသည် ဟာဂျိမဲ၏သွေးစုပ်ဖုတ်ကောင်ဖြစ်ခြင်းကိုပြောင်းပြန်လှန်ရန်စာလုံးကိုချက်ချင်းစီရင်လိုက်သည်။
အာရီဖုရဲတာ အကယ်ဒမီ—ဘွဲ့နှင်းသဘင်အခမ်းအနား
မှော်ပညာအကယ်ဒမီ၏ခန်းမဆောင်တွင် ခမ်းနားသောလေထုရှိသည်။ ယနေ့သည် အထက်တန်းဌာန၏ဘွဲ့နှင်းသဘင်အခမ်းအနားဖြစ်ပြီး ဘွဲ့ရကျောင်းသားများမှ လာရောက်လည်ပတ်သောမိသားစုဝင်များ၊ ဆရာ/ဆရာမများအထိ လူတိုင်းအတော်လေးစိတ်လှုပ်ရှားနေကြသည်။ သို့သော် ကျောင်းသားများနှင့်ဆရာ/ဆရာမများသည် မိဘများနှင့်အလွန်ကွဲပြားသောအကြောင်းကြောင့်စိတ်လှုပ်ရှားနေကြသည်။
“ရှီးယားဟောလီယာ။”
အဖွင့်မိန့်ခွန်းများသည် ပြဿနာမရှိဘဲပြီးဆုံးသွားသောကြောင့် ယခုအခါကျောင်းသားများကို ဒီပလိုမာလက်ခံရယူရန်ခေါ်ယူနေသည်။ ၎င်းတို့၏သက်ဆိုင်ရာအထူးပြုဘာသာရပ်များတွင်ထိပ်တန်းကျောင်းသားများကို ပထမဆုံးခေါ်ယူခဲ့ရာ ၎င်းတွင်အကယ်ဒမီ၏အကြီးမားဆုံးပြဿနာကလေးများထဲမှတစ်ဦးပါဝင်သည်။ လူတိုင်းအံ့အားသင့်စွာဖြင့် သူမ၏ပုံမှန်ရွှင်လန်းသောတုံ့ပြန်မှုအစား သူမသည်ခမ်းနားစွာမတ်တပ်ရပ်ကာ စင်မြင့်ပေါ်သို့ကျက်သရေရှိစွာလမ်းလျှောက်သွားသည်။ သူမကိုသိသောလူတိုင်းက ထိုသို့မထူးခြားသောအပြုအမူအတွက်အံ့အားသင့်ခဲ့ကြသော်လည်း မိဘများနှင့်ဧည့်သည်များက သူမသည်အလွန်လှပသည်ဟုထင်ခဲ့ကြသည်။
“အဟမ်း။ ရှီးယားဟောလီယာ၊ ဤဒီပလိုမာသည် မင်းဟာအနီးကပ်တိုက်ခိုက်ရေးဌာနတွင် အတန်းထဲ၌ထိပ်ဆုံးမှဘွဲ့ရကြောင်းသက်သေဖြစ်သည်။ ဂုဏ်ယူပါတယ်။” အကယ်ဒမီ၏အထက်တန်းဌာနခွဲအကြီးအကဲဖြစ်သူဖရိုက်ဒ်ဘက်ဂ်ဝါက ရှီးယားကိုဒီပလိုမာပေးအပ်ရင်းပြောသည်။
“အရမ်းကျေးဇူးတင်ပါတယ်။” ရှီးယားက နူးညံ့သောအပြုံးဖြင့်ပြန်ဖြေသည်။ သူမသည် တတ်နိုင်သမျှယဉ်ကျေးပြီးအမူအကျင့်ကောင်းရှိစွာပြုမူနေပြီး ၎င်းကအခြားကျောင်းသားများနှင့်ဆရာများကိုကြောက်ရွံ့စေသည်။
“အင်း၊ မင်းလိုပညာသင်ဆုကျောင်းသားတစ်ယောက်အတန်းထိပ်ဆုံးမှာဘွဲ့ရတာကိုငါတို့အရမ်းဂုဏ်ယူတယ်။ ဒါကိုပြောရရင် မင်းကအရမ်းအလွန်အကျွံလုပ်ခဲ့တယ်လို့ငါတို့ခံစားရတယ်—အဟမ်း၊ ငါဆိုလိုတာက မင်းရဲ့လေ့လာမှုတွေမှာအရမ်းစိတ်အားထက်သန်လွန်းတယ်လို့ပြောချင်တာ။ မင်းဘွဲ့ရပြီးတဲ့အခါမှာတောင် မင်းဟာငါတို့ကျောင်းကိုကိုယ်စားပြုတယ်ဆိုတာမမေ့ပါနဲ့၊ အတိုင်းအဆကိုတန်ဖိုးထားဖို့သတိရပါ။”
“အိုး၊ အဲဒီဉာဏ်ပညာစကားအတွက်ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။”
“မင်းဘယ်သူလဲ၊ စစ်မှန်တဲ့ရှီးယားဟောလီယာကိုဘာလုပ်လိုက်တာလဲ။”
ရှီးယားသည် ဖရိုက်ဒ်၏အသံချဲ့စက်ကို သဘာဝလွန်အမြန်နှုန်းဖြင့်ချေမှုန်းလိုက်သောကြောင့် နောက်ဆုံးထုတ်ပြောချက်ကို သူမမှတစ်ပါးဘယ်သူမှမကြားလိုက်ပေ။ ဖရိုက်ဒ်သည် သူ၏အသံချဲ့စက်၏အပိုင်းအစများမြေပေါ်သို့ကျသည်ကိုမြင်ရင်း ဖြူရော်သွားပြီး ရှီးယားကမူ ချိုမြိန်စွာပြုံးကာ သူမ၏နေရာသို့ပြန်လမ်းလျှောက်သွားသည်။
“အိုး၊ ဌာနမှူး၊ မင်းရဲ့အသံချဲ့စက်ပျက်သွားပုံရတယ်။” အမျိုးသမီးဆရာမများထဲမှတစ်ဦးက ထိုင်ခုံမှထကာ ဖရိုက်ဒ်ဆီသို့လမ်းလျှောက်လာသည်။ သူမမှာ ယူအဲမှလွဲ၍မည်သူမျှမဟုတ်သော်လည်း ယခုသူမသည် အရွယ်ရောက်ပြီးသူပုံစံဖြစ်သည်။ မိဘများသည် သူမ၏အလှကြောင့် သူတို့၏ကလေးများသည် သူမသင်ကြားသောအတန်းတစ်ခုခုကို အာရုံစိုက်နိုင်ခဲ့မလားဟုတွေးတောမိလောက်အောင်ဖြစ်သည်။
“အိုး၊ အင်း၊ ငါ့အသံကိုချဲ့ဖို့မှော်ပညာကိုသုံးလို့ရတယ်၊ ဒါကြောင့်—”
“ဒီမှာ၊ ဒါကိုယူပါ။ ဟဲဟဲ၊ လူတိုင်းကိုဒုက္ခပေးတာအတွက်ဝမ်းနည်းပါတယ်။”
“မင်းဘယ်သူလဲ၊ စစ်မှန်တဲ့ယူအဲကိုဘာလုပ်လိုက်တာလဲ။”
ယူအဲက ဖရိုက်ဒ်၏အသံကိုဖြန့်ကျက်ရန်မှော်ပညာကိုသုံးကာ အခြားမည်သူမှမကြားစေရ။
နောက်တွင် ကုသရေးမှော်ပညာဌာနတွင်ထိပ်တန်းကျောင်းသားဖြစ်သူ ခအိုရီရှီရာဆာကီကိုခေါ်ယူသည်။ ပုံမှန်အားဖြင့် သူမသည်ယူအဲကိုတွေ့သည်နှင့် ရန်ပွဲစတင်တတ်သော်လည်း ယနေ့တွင်သူမကိုမသိသူများယုံကြည်သလို သူတော်စင်တစ်ဦးကဲ့သို့ဖြစ်နေသည်။ ဒီပလိုမာများပေးအပ်ပြီးသောအခါ ကျောင်းအုပ်ကြီးတီယိုက မိန့်ခွန်းပြောရန်ထွက်လာပြီး အံ့သြဖွယ်ကောင်းသောကျက်သရေနှင့်ဣန္ဒြေဖြင့်ပြောကြားခဲ့သည်။
ကျောင်းသားများသည် ရှီးယားနှင့်အခြားသူများ၏ အလိမ္မာရှိသောအမူအရာကိုစိတ်မသက်မသာဖြစ်ခဲ့ကြသော်လည်း တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ဤသည်အလွန်အရေးကြီးသောနေ့ဖြစ်ကြောင်းသဘောပေါက်ခဲ့သဖြင့် ထိုပြဿနာကလေးများပင် ၎င်းကိုမပျက်စီးစေချင်ဟုသူတို့ထင်ခဲ့သည်။
ရှီဇုကု၊ ယူကာ၊ ပါမောက္ခလော့စ်နှင့် ပါမောက္ခမယ်လ်ဒ်တို့အားလုံးသည် ယနေ့ပြဿနာကလေးများကိုထိန်းချုပ်ရန်အင်အားသုံးရန်မလိုတော့သည့်အတွက် သက်ပြင်းချမိကြသည်။ အခမ်းအနားတစ်ခုလုံးသည် ချောမွေ့စွာတိုးတက်ခဲ့သော်လည်း အပိတ်အခမ်းအနားနီးကပ်လာသည်နှင့်အမျှ လူတိုင်းတဖြည်းဖြည်းပိုမိုစိတ်လှုပ်ရှားလာကြသည်။ အကြောင်းမှာ ကျောင်း၏ပြဿနာကလေးလေးဦးသည် တစ်မိနစ်ပြီးတစ်မိနစ်ပိုမိုတင်းမာလာသည်ကိုသူတို့ခံစားနိုင်သောကြောင့်ဖြစ်ပြီး အပိတ်မိန့်ခွန်းသည် သူတို့အသည်းအသန်စောင့်ဆိုင်းနေသောအရာတစ်ခု၏အစပြုခြင်းကိုအချက်ပြသကဲ့သို့ဖြစ်သည်။ ရှီဇုကုနှင့်စည်းကမ်းထိန်းသိမ်းရေးကော်မတီအဖွဲ့ဝင်များသည် အခမ်းအနားပြီးဆုံးသည်နှင့်ကြောက်မက်ဖွယ်ရာတစ်ခုခုဖြစ်လာမည်ကိုစိုးရိမ်ခြင်းမရှိဘဲမနေနိုင်ကြပေ။
“ထို့အတူ ဘွဲ့နှင်းသဘင်အခမ်းအနားသည် ပြီးဆုံးသွားပါပြီ။ ဤအထိအရောက်လှမ်းလာသူတစ်ဦးချင်းစီအတွက် ဂုဏ်ယူပါတယ်။ ဤမင်္ဂလာနေ့တွင်ဘွဲ့ရသောကျောင်းသားအားလုံးအတွက်လက်ခုပ်သံများတီးခတ်ကြပါစို့။”
အံ့သြစရာကောင်းသည်မှာ ဘာမှမဖြစ်ခဲ့ဘဲ ကျောင်းသားများသည် ခန်းမဆောင်မှအပြုံးများဖြင့်ထွက်ခွာနိုင်ခဲ့သည်။ သို့သော် သူတို့သည်တစ်စက္ကန့်မျှပင်သတိမလျှော့ခဲ့ကြပေ။ မည်သည့်အချိန်တွင်ဘေးအန္တရာယ်ကျရောက်လာမည်ကိုမည်သူမျှမပြောနိုင်ပေ။ စည်းလုံးညီညွတ်မှု၏ခမ်းနားသောပြယုဂ်တစ်ခုအနေဖြင့် သူတို့ထွက်ခွာစဉ် အချင်းချင်းသတိထားကြည့်ရှုရန်သေချာစေခဲ့သည်။ တီယိုက သူမ၏နိဂုံးချုပ်မှတ်ချက်တွင် သူတို့၏စည်းလုံးညီညွတ်မှုကိုချီးကျူးခဲ့ပြီး လူတိုင်းက သူမကြောင့်သာသူတို့ဤသို့ဖြစ်လာရသည်ဟုပြောချင်ခဲ့သော်လည်း သူတို့၏စိတ်ခံစားချက်များကိုထိန်းချုပ်ထားခဲ့သည်။ သို့သော်အခြားတစ်ခုမရှိလျှင် ယူအဲနှင့်အခြားသူများ၏အာဏာရှင်စနစ်ကိုရှင်သန်ရန်ရုန်းကန်နေစဉ်အတွင်းသူတို့တည်ဆောက်ခဲ့သောနှောင်ကြိုးများသည် တစ်သက်တာလုံးခိုင်မြဲနေလိမ့်မည်။ ဘွဲ့ရကျောင်းသားများသည် သူတို့ရှေ့မှာဘာပဲဖြစ်လာစေကာမူ အတူတကွရပ်တည်နိုင်မည်ဟုယုံကြည်ချက်ရှိသည်။
သူတို့၏ကလေးများမည်မျှကြီးထွားလာသည်ကိုသဘောကျသွားသောမိဘများသည် ထိုသို့သောစည်းလုံးညီညွတ်မှုကိုမြင်သောအခါဂုဏ်ယူစွာပြုံးကြသည်။ သူတို့သည် ကြီးမားသောလက်ခုပ်သံများနှင့်မျက်ရည်များဖြင့်သူတို့ကိုလွှတ်ပေးခဲ့ကြသည်။ မိဘအနည်းငယ်က သူတို့၏ကလေးများသည်အထူးသဖြင့်ကြောက်မက်ဖွယ်ရာစစ်မြေပြင်ကိုရှင်သန်ခဲ့သောစစ်ပြန်ဟောင်းများနှင့်တူသည်ကိုသတိထားမိပြီး ကျောင်းတွင်အတိအကျဘာတွေဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်ကိုတွေးမိခဲ့သည်။
ကျောင်းသားများအားလုံးထွက်ခွာသွားပြီး မိဘများသည် ၎င်းတို့၏သက်ဆိုင်ရာကလေးများကိုရှာရန်စတင်ထွက်ခွာလာသည့်အချိန်မှသာ တစ်ခုခုနောက်ဆုံးတွင်ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်။
“ခွင့်လွှတ်ပါ။ မိခင်၊ ဖခင်။” ယူအဲက မုခ်ပေါက်မရှိဘဲပရိသတ်ထိုင်ခုံများထဲသို့ချက်ချင်းတယ်လီပို့ဖြင့်ရောက်လာသည်။ သူမသည် သူမပတ်ဝန်းကျင်ရှိမိဘများ၏အံ့အားသင့်သောအကြည့်များကိုဂရုမစိုက်ဘဲ တိကျသောစုံတွဲတစ်တွဲဆီသို့တည့်တည့်ပြေးသွားကာ ၎င်းတို့နှစ်ဦးစလုံး၏လက်ကိုဆွဲကိုင်လိုက်သည်။
“ရပ်လိုက်၊ ယူအဲဆန်ဆဲ။ မင်းဟာဂျိမဲရဲ့မိဘတွေကိုဘာလုပ်ဖို့စီစဉ်နေတာလဲ။”
“အား၊ ငါနောက်ကျသွားပြီ။”
“ငါတို့က ခန်းမဆောင်ထဲကအရင်ထွက်ရတဲ့အတွက်တကယ်ခက်ခဲစေတယ်။”
အမှန်တကယ်ဆိုလျှင် ဟာဂျိမဲ၏မိဘများဖြစ်သောဆူမီရဲနှင့်ရှူးတို့နှင့်မိတ်ဆက်ခြင်းသည် ယူအဲနှင့်အခြားသူများ၏အစကတည်းကပန်းတိုင်ဖြစ်သည်။ သူ၏ကြောက်မက်ဖွယ်ရာစွမ်းအားများရှိသော်လည်း ဟာဂျိမဲတွင်မိဘများရှိပြီး ပြဿနာကလေးလေးဦး၏စစ်မှန်သောရည်မှန်းချက်မှာ သူတို့သည်ဟာဂျိမဲ၏တစ်ဦးတည်းသောစစ်မှန်သောချစ်သူနှင့်အနာဂတ်ဇနီးဖြစ်ကြောင်းသူတို့အားယုံသွင်းရန်ဖြစ်သည်။
“အင်း၊ မင်းတို့ကယူအဲဆန်ဆဲလား။”
“နောက်မှပြောကြတာပေါ့။ အတင်းအကြပ်လုပ်ရတာအတွက်ဝမ်းနည်းပါတယ်၊ ဒါပေမယ့်ဒီနေရာကမလိုလားအပ်တဲ့ဟိုင်နာတွေနဲ့ပြည့်နေပြီးဟာဂျိမဲကတခြားနေရာမှာငါတို့ကိုစောင့်နေတယ်၊ ဒါကြောင့်ဒီကနေထွက်ကြရအောင်။”
ရှီးယားနှင့်အခြားသူများဟာဂျိမဲ၏မိဘများထံမရောက်မီ ယူအဲက ၎င်းတို့ကိုထိုနေရာမှချက်ချင်းတယ်လီပို့ဖြင့်ပြောင်းရွှေ့လိုက်သည်။ ဆူမီရဲနှင့်ရှူးတို့သည် အကယ်ဒမီကိုအပေါ်စီးမှမြင်ရသောတောင်ကုန်းတစ်ခုပေါ်တွင်သူတို့ကိုယ်သူတို့တွေ့သောအခါ အံ့အားသင့်စွာမျက်တောင်ခတ်ကြသည်။ ဟာဂျိမဲလည်းထိုတွင်ရှိသည်။
“အင်း… ဟိုင်းမေမေ၊ ဟိုင်းဖေဖေ။ မင်းတို့အဆင်ပြေလား။ ဒါကအတော်လေးထိတ်လန့်စရာကောင်းတဲ့ခရီးပဲနော်။”
ဆူမီရဲနှင့်ရှူးတို့သည် သူတို့၏သားကိုကြည့်ပြီး ရှက်တတ်စွာတရွေ့ရွေ့လုပ်နေသောသူတို့နောက်ကွယ်မှဆရာမဘက်သို့လှည့်ကာ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက်ပြန်လှည့်ကြည့်ကာ ခေါင်းညိတ်ကြသည်။
“ဘွဲ့ရတာအတွက်ဂုဏ်ယူပါတယ်။” သူတို့က တစ်ပြိုင်နက်ပြောသည်၊ အခြေအနေ၏ထူးဆန်းမှုကြောင့်လုံးဝမတုန်လှုပ်ပုံပေါ်သည်။
“စိတ်မပူပါနဲ့၊ ဘာတွေဖြစ်နေတယ်ဆိုတာငါတို့မှန်းဆနိုင်တယ်။ မင်းပို့တဲ့စာတွေကနေငါတို့အများကြီးသိထားပြီးသားပါ။”
“ငါမှန်းကြည့်မယ်၊ မင်းကမိန်းကလေးတွေအများကြီးနဲ့ပျော်ပါးပြီးအခုကျန်တဲ့သူတွေမမီခင်နဲ့မင်းကိုစိတ်ဆိုးတဲ့သူတွေမပေါ်ခင် မင်းတကယ်ကြိုက်တဲ့တစ်ယောက်နဲ့ထွက်ပြေးဖို့ကြိုးစားနေတာလား။”
“အဲ့လိုအတိအကျပြောမှာမဟုတ်ဘူး။”
ရှူး၏ပြောဆိုချက်သည် လုံးဝမှန်ကန်မှုမရှိသော်လည်း သူသည် အကြမ်းဖျင်းမှန်ကန်သည်။ ယူအဲသည် ၎င်းတို့ကအလုံးစုံအခြေအနေကိုမည်မျှမြန်မြန်ဆန်ဆန်သဘောပေါက်သွားသည်ကိုအမှန်တကယ်အံ့အားသင့်သွားသည်။
“ဒါဆို မင်းကငါတို့သားကိုအရူးအမူးချစ်နေတာလို့ငါထင်တယ်။” ဆူမီရဲက ယူအဲဘက်သို့လှည့်ရင်းမေးသည်။
ယူအဲသည် စိတ်လှုပ်ရှားသောချွေးများထွက်ကာ ရင်ဘတ်ထဲတွင်ရင်ခုန်နေသည်။ သူမသည် ဤအခိုက်အတန့်အတွက် ရက်ပေါင်းများစွာစီစဉ်ခဲ့သော်လည်း ယခုလက်တွေ့ကျလာသောအခါ သူမ၏စိတ်ထဲတွင်ဗလာဖြစ်သွားသည်။ ထို့ကြောင့် သူမပြင်ဆင်ခဲ့သောဂရုတစိုက်ပြုစုထားသည့်မိန့်ခွန်းအစား ပထမဆုံးပေါ်လာသောအရာဖြင့်သာတုံ့ပြန်လိုက်သည်။
“တ-တ-တွေ့ရတာဝမ်းသာပါတယ်။ ကျွန်မနာမည်ယူအဲပါ။ ကျွန်မက မင်းတို့သားနဲ့ပြီးပြီ။ သူကအရမ်းကောင်းတယ်။ ကျွန်မသူ့ကိုချစ်တယ်။”
သူမသည် အမှန်တကယ်ဆိုလျှင် ဟာဂျိမဲ၏လက်ထပ်ခွင့်ကိုတောင်းခံပြီး သူ့ကိုပျော်ရွှင်အောင်လုပ်ပေးမည်ဟုပြောချင်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သော်လည်း ထွက်လာသည်မှာဤသို့ဖြစ်သည်။
ဟာဂျိမဲသည် သူ၏မျက်နှာကိုလက်ဖြင့်အုပ်ကာ ယူအဲကလည်း သူမပြောလိုက်မိသည်ကိုသဘောပေါက်သောအခါ စက္ကန့်အနည်းငယ်အကြာတွင်ထိုနည်းတူပြုလုပ်သည်။
အိုဘုရား၊ ငါအဲ့လိုပြောလိုက်မိတာကိုမယုံနိုင်ဘူး။ ငါအရမ်းမိုက်မဲတာပဲ။ သူမတွေးသည်။
ယူအဲသည် ဟာဂျိမဲ၏မိဘများကသူမကိုထူးဆန်းသောအကြည့်များပေးမည်ဟုမျှော်လင့်ခဲ့သော်လည်း ၎င်းအစား ၎င်းတို့က သူမ၏ထုတ်ပြောချက်ကိုပုံမှန်အတိုင်းလက်ခံခဲ့သည်။
“ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ဆိုလိုတာကမင်းကငါ့သားကိုကျောင်းပြီးအောင်ကူညီပေးခဲ့တယ်… ပြီးတော့အပျိုစင်ဘဝကနေလည်းလွတ်မြောက်အောင်ကူညီပေးခဲ့တယ်။” ရှူးက ပြုံးစစဖြင့်ပြောသည်။
“ငါ့သားကကြီးကျယ်တာသေချာတယ်။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ငါပြုစုပျိုးထောင်ခဲ့တာပဲ။” ဆူမီရဲက မာန်တက်စွာရင်ကော့ရင်းပြောသည်။
“မေမေ၊ ဖေဖေ၊ ကျေးဇူးပြုပြီးပါးစပ်ပိတ်ထားပါ။”
ယူအဲသည် သူမဆိုးရွားသောအထင်အမြင်မခံရကြောင်းသဘောပေါက်သွားသောအခါအနည်းငယ်အားတက်လာသည်။ အမှန်တကယ်ဆိုလျှင် ရှူးနှင့်ဆူမီရဲတို့သည် ဟာဂျိမဲ၏စာများမှအရာအားလုံးကိုပေါင်းစပ်မိထားပြီးဖြစ်၍ ယူအဲကိုချစ်ခင်စွာပြုံးနေကြသည်။
“မင်းလိုလူတစ်ယောက်ကိုငါတို့ချွေးမအဖြစ်ရတာအရမ်းကြိုက်တယ်၊ ယူအဲဆန်ဆဲ။ ဝမ်းနည်းပါတယ်၊ အခုမင်းကိုယူအဲဆန်လို့ခေါ်သင့်တယ်ထင်တယ်။”
“တစ်ခုခုဆိုရင် မင်းလိုအံ့သြစရာကောင်းတဲ့သူတစ်ယောက်က ငါတို့သားအတွက်အလဟဿဖြစ်တယ်။”
“မိခင်၊ ဖခင်၊ ခွင့်ပြုတဲ့အတွက်အရမ်းဝမ်းသာတယ်။ မျှော်လင့်ချက်တွေကိုအမှီလိုက်နိုင်မလားမသိဘူး၊ ဒါပေမယ့်ကျေးဇူးပြုပြီး—”
“အဲ့နားမှာရပ်ထား။”
ယူအဲသည် ဟာဂျိမဲ၏စေ့စပ်ထားသူအဖြစ်သူမ၏ရာထူးကိုခိုင်မြဲအောင်မလုပ်နိုင်မီ ကန့်ကွက်သံတစ်ခုက သူမကိုဖြတ်တောက်လိုက်သည်။ ယူအဲလှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ ရှီးယား၊ ခအိုရီနှင့်တီယိုတို့မုခ်ပေါက်တစ်ခုမှထွက်လာသည်ကိုတွေ့ရသည်။ တီယိုက သူတို့အတွက်ဤမုခ်ပေါက်ဖန်တီးရန် ဖရိုက်ဒ်ကိုကော်လံဖြင့်ဆွဲကိုင်ကာပြန်ပေးဆွဲထားသည်။
“မိခင်၊ ဖခင်၊ မလှည့်စားခံပါနဲ့။ ကျွန်မက ဟာဂျိမဲဆန်ရဲ့အစစ်အမှန်စေ့စပ်ထားသူပါ။”
“မဟုတ်ဘူး၊ ငါကသူ့စေ့စပ်ထားသူ။”
“မိခင်၊ ဖခင်၊ ယူအဲကိုကောင်းချီးပေးတာကိုပြန်စဉ်းစားပေးပါ။”
ရှီးယားနှင့်အခြားသူများက ဟာဂျိမဲအတွက်အကောင်းဆုံးရွေးချယ်မှုဖြစ်ကြောင်းဆူမီရဲနှင့်ရှူးတို့ကိုယုံသွင်းရန်ကြိုးစားနေစဉ် မုခ်ပေါက်မှနောက်ထပ်လူများပိုမိုထွက်လာသည်။ ဟာဂျိမဲ၏မိဘများကိုတွေ့သည်နှင့် ၎င်းတို့သည်လည်း ၎င်းတို့၏အမှုကိုစတင်အသနားခံကြသည်။
ဆူမီရဲသည် ရှီဇုကုနှင့်ယူကာဘက်သို့လှည့်ကာ “အိုး၊ မင်းကအရမ်းအရည်အချင်းရှိတဲ့ရှီဇုကုဆန်လား။ ပြီးတော့မင်းကယူကာဆန်၊ ကျောင်းရဲ့အကောင်းဆုံးထမင်းချက်။ ငါ့သားကသူ့ရဲ့စာတွေထဲမှာမင်းတို့အကြောင်းအားလုံးပြောပြထားတယ်။ မင်းတို့နှစ်ယောက်လည်းသတို့သမီးလောင်းတွေလား။”
သဘာဝကျသည်မှာ ရှီဇုကုနှင့်ယူကာတို့နှစ်ဦးစလုံးပါးနီရဲသွားပြီး လီလီယာနာကလည်း ဆူမီရဲအား သူမ၏ဆွဲဆောင်မှုကိုပြသရန်ကြိုးစားသည်။ ဤအတောအတွင်း ကမ်နှင့်မိုနာဟောလီယာတို့က ဟာဂျိမဲအား ၎င်းတို့နှင့်အတူဇာတိမြို့သို့ပြန်ပြောင်းရန်စည်းရုံးရန်ကြိုးစားပြီး ညီအစ်မနွိုင်းနှင့်ဆရာဖင်မ်မောင်နှမတို့က ဟာဂျိမဲအားသူတို့၏အိမ်အကူများဖြစ်ခွင့်ပြုရန်တောင်းပန်ကြသည်။ နိုင်ငံအသီးသီးမှအထင်ကရပုဂ္ဂိုလ်များလည်းပေါ်လာပြီး ဂုဏ်သရေရှိနာဂူမိုမိသားစုနှင့်အဆက်အသွယ်တည်ဆောက်ရန်ကြိုးစားကြသည်။ မျူနှင့်ရမ်မီယာတို့လည်းပေါ်လာပြီး ဆူမီရဲသည် ဟာဂျိမဲ၏အလားအလာရှိသောလက်ထပ်ရန်လျာထားသူများအားလုံးကိုကိုင်တွယ်နေစဉ် မျူနှင့်ကစားရတာကိုအလွန်ပျော်ရွှင်ခဲ့သည်။
“ဟာဂျိမဲ။” ရှူးက သူ၏သားဘက်သို့လှည့်ကာ မျက်နှာပေါ်တွင်နူးညံ့သောအပြုံးဖြင့်ပြောသည်။
“ဘာ-ဘာလဲဖေဖေ။”
“မင်းကျောင်းမှာပျော်ခဲ့လား။”
ရှက်တတ်စွာခေါက်တေ့တေ့ဖြစ်ကာ ဟာဂျိမဲသည် ဘေးသို့လှည့်ကြည့်ကာ “အင်း၊ သေချာပေါက်မပျင်းရဘူး။” ဟုပြန်ဖြေသည်။
ဦးလေးနှင့်တူမကြား အမှတ်တရလေးတစ်ခု
[ဤဇာတ်လမ်းတိုတွင် စပွိုင်လာများပါဝင်သောကြောင့် ပင်မစီးရီးကိုအဆုံးသတ်ဖတ်ပြီးမှ ဖတ်ရှုပါ။]
တောင်ပိုင်းတိုက်ကြီး၏အနောက်တောင်ပိုင်းသည် ကြီးမားသောစိုစွတ်မြေတစ်ခုဖြစ်သည်။ မြစ်များစွာသည် စိမ့်တက်သောဧရိယာကိုဖြတ်ကျော်စီးဆင်းနေပြီး နေရောင်သည် ၎င်းတို့ထံမှတောက်ပနေသည်။ အရွယ်စုံမွန်စတာများနှင့်တိရစ္ဆာန်များသည် ရေပတ်ဝန်းကျင်ရှိစိမ်းလန်းစိုပြေမှုကိုကျက်စားနေကြသည်။
“ဒါကအတော်လေးအံ့မခန်းမြင်ကွင်းပဲ။” ဟာဂျိမဲက စိုစွတ်မြေများကိုစူးစမ်းရင်းပြောသည်။
“ဟင်း၊ ဒီနေ့ငါတို့ကံကောင်းတယ်။ ပုံမှန်ဆိုရင် မြူတွေအများကြီးရှိတယ်။ ဒါကငါတို့နိုင်ငံကိုဖုံးကွယ်ဖို့ကူညီခဲ့တယ်။” ယူအဲက လွမ်းဆွတ်ဟန်ဖြင့်ပြောသည်။
ဟာဂျိမဲက သူမကိုနူးညံ့စွာပြုံးပြသည်။ သူမသည် သူမ၏မွေးရပ်မြေနှင့်ပတ်သက်သောအမှတ်တရများအားလုံးကိုလျစ်လျူရှုရန်ကြိုးစားနေချိန်ကထက် ယခုသူမ၏မျက်နှာပေါ်ရှိအမူအရာကိုသူကပိုနှစ်သက်သည်။
“သွားကြရအောင်၊ ဟာဂျိမဲ… ဒီလမ်းကြောင်းအတိုင်းထင်တယ်။”
ယူအဲသည် ဟာဂျိမဲ၏လက်ကိုဆွဲကာ စိမ့်မြေထဲသို့ခေါ်ဆောင်သွားသည်။ သူတို့နှစ်ဦးသည် ဖြတ်သွားစဉ်ရှုခင်းကိုသဘောကျရင်းပျော်ပွဲစားထွက်လာသလိုပုံပေါ်သည်။
ခဏအကြာတွင် ယူအဲသည် မြစ်ကမ်းတစ်ဖက်ရှိတောင်ကုန်းတစ်ခုကိုညွှန်ပြကာ “င-ငါအဲဒါထင်တယ်။” ဟုပြောသည်။
သူမ၏အမှတ်တရများသည် ရာစုနှစ်များနှင့်အတူမှေးမှိန်သွားပြီး ထိုတောင်ကုန်းထိပ်သည် သူမရှာနေသောနေရာဟုတ်မဟုတ်လုံးဝမသေချာသော်လည်း နီးစပ်သည်ဟုခံစားရသည်။
“မမှန်ရင်တောင်ငါတို့ဆက်ရှာလို့ရတယ်။ အဆိုးဆုံးအခြေအနေမှာ အိမ်မြှောင်ကိုသုံးလို့ရတယ်။”
“ဟင်း…” ယူအဲက ရေရွတ်ကာပြုံးပြီး တောင်ကုန်းပေါ်သို့တက်လာသည်။
“အိုး၊ ဒီမှာရှိတယ်… ဒီမှာရှိနေသေးတယ်။” ယူအဲက အခြားစိမ်းလန်းမှုများနှင့်သီးခြားရပ်နေသောကြီးမားသည့်သစ်ပင်ကြီးကိုကြည့်ရင်းအံ့သြစွာရေရွတ်သည်။ ၎င်းသည်အလွန်မြင့်သည်မဟုတ်သော်လည်း ပင်စည်သည်အတော်လေးကျယ်ပြီး ၎င်း၏အကိုင်းအခက်များသည်ကြီးမားသောမိုးကာအဖြစ်ဖြန့်ကျက်ထားသည်။
“ဒီနေရာလား။”
“ဟင်း။ သေချာတယ်။ ဒါကငါ၊ ဦးလေးဒင်းနဲ့ငါ့အဖေအတွက်အရေးကြီးတဲ့နေရာပဲ။”
ဟာဂျိမဲသည် ယခုအခါကမ္ဘာမြေသို့အချိန်မရွေးတယ်လီပို့လုပ်နိုင်သော်လည်း သူတို့နှစ်ဦးသည် ယူအဲနှင့်ဒီယန်လိဒ်နှစ်ဦးစလုံးအတွက်အမှတ်တရများစွာရှိသောနေရာတစ်ခုကိုရှာဖွေရန် ဤနေရာသို့လာခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။
“ဒါကသူ့သင်္ချိုင်းအတွက်နေရာကောင်းပဲ။” ယူအဲရေရွတ်သည်။
အမှန်တကယ်ဆိုလျှင် သူတို့သည် ယူအဲကသူမ၏ချစ်လှစွာသောဦးလေးအတွက်သင်္ချိုင်းတစ်ခုတည်ဆောက်နိုင်ရန် လွမ်းဆွတ်ဖွယ်နေရာများကိုရှာဖွေနေခြင်းဖြစ်သည်။ အမှန်တကယ်တွင် ဒီယန်လိဒ်သည်ရာစုနှစ်များစွာသေဆုံးခဲ့ပြီးဖြစ်၍ သူ၏ရုပ်ကြွင်းများမရှိသော်လည်း ယူအဲသည် သူတစ်ချိန်ကအသက်ရှင်ခဲ့ကြောင်းမြင်သာထင်သာရှိသောအမှတ်အသားတစ်ခုချန်ထားရန် သင်္ချိုင်းကျောက်တိုင်တစ်ခုလိုချင်သေးသည်။
ဟာဂျိမဲသည် သူမအားခေါင်းညိတ်ကာ သူ၏ရတနာသိုက်မှလက်ဝါးကပ်တိုင်တစ်ခုကိုဆွဲထုတ်သည်။ သူတို့သည် ဒီယန်လိဒ်ကိုရိုသေမှုကြောင့် မှော်ပညာကိုမသုံးရန်တမင်ရွေးချယ်ကာ လက်ဖြင့်တွင်းတူးပြီး သစ်ပင်၏အမြစ်အနီးရှိတွင်းငယ်တစ်ခုတွင် လက်ဝါးကပ်တိုင်ကိုစိုက်ထူခဲ့သည်။ ခဏတာမျှ သူတို့နှစ်ဦးသည် သင်္ချိုင်းကျောက်တိုင်ကိုတိတ်ဆိတ်စွာစိုက်ကြည့်နေကြသည်… မကြာမီ ယူအဲသည် ဤနေရာတွင်သူမ၏ဦးလေးနှင့်မျှဝေခဲ့သောအခိုက်အတန့်တစ်ခုကိုစတင်ပြန်လည်အမှတ်ရလာသည်။
“ဒီနေရာကိုမင်းအဆင်ပြေတာသေချာလား။”
“ဟုတ်တယ်ဦးလေး။ ငါကြိုက်တယ်။”
ထိုအချိန်ကအယ်လဲတီယာဟုခေါ်သောယူအဲငယ်သည် သူမ၏ဦးလေးဒီယန်လိဒ်နှင့်အတူသစ်ပင်၏အမြစ်များပေါ်တွင်ထိုင်နေသည်။ သူမတွင်လက်သုတ်ပုဝါကိုပေါင်ပေါ်တွင်ဖြန့်ထားပြီး လက်ထဲတွင်အသားညှပ်ပေါင်မုန့်တစ်ခုကိုင်ထားသည်။
“မင်းရဲ့မွေးနေ့ပဲ။ မင်းလိုချင်ရင်နန်းတော်မှာပွဲကြီးလုပ်လို့ရတယ်…”
“ငါတို့ပြီးသွားပြီလေ၊ မှတ်မိသေးလား။ အတွေးမပါတဲ့ဈေးကြီးတဲ့လက်ဆောင်တွေကိုစစ်ထုတ်ရတာနဲ့အိမ်ထောင်ရေးကမ်းလှမ်းမှုတွေအားလုံးကိုကိုင်တွယ်ရတာငြီးငွေ့နေပြီ။”
သူမသည်ငယ်ရွယ်သေးသော်လည်း အယ်လဲတီယာသည် နိုင်ငံတစ်ခု၏မင်းသမီးဖြစ်သည်။ ထို့အပြင် သူမသည်လှပသောမိန်းကလေးတစ်ဦးအဖြစ်လူသိများပြီး လွန်ခဲ့သောနှစ်နှစ်ကသူမ၏အထူးမှော်ပညာပေါ်ထွန်းလာခဲ့ရာ မှော်ပညာနယ်ပယ်အားလုံးတွင်ပါရမီရှင်ဖြစ်လာခဲ့သည်။ သို့သော် ဘုရင်က အယ်လဲတီယာ၏လက်ထပ်ခွင့်ကိုမေးမြန်းခြင်းမှတရားဝင်တားမြစ်ခဲ့သည်။ နိုင်ငံခြားအထင်ကရပုဂ္ဂိုလ်များနှင့် ပြည်တွင်းမှူးမတ်များကိုပါ ထိုစည်းမျဉ်းကိုချိုးဖောက်ခွင့်မပြုခဲ့ပေ။ ကံမကောင်းစွာဖြင့် လူအများစုက သူသည် အလွန်အမင်းချစ်လွန်းသောဖခင်တစ်ဦးသာဖြစ်သည်ဟုထင်ခဲ့ပြီး သူမ၏မကြာသေးမီကမွေးနေ့ပါတီကဲ့သို့သော ကြီးမားသောအများပြည်သူဆိုင်ရာအခါသမယများတွင် အယ်လဲတီယာအား ၎င်းတို့၏ကမ်းလှမ်းမှုများကိုသွယ်ဝိုက်ပေးရန်နည်းလမ်းအမျိုးမျိုးတီထွင်ခဲ့ကြသည်။
“နောက်ထပ်ပါတီတစ်ခုကိုတက်ရရင် ငါ့ရဲ့စီးပွားရေးအပြုံးကငါ့မျက်နှာမှာထာဝရကပ်နေတော့မယ်။” အယ်လဲတီယာက သူမ၏အချက်ကိုအလေးပေးရန် နာကျင်နေသောပါးပြင်များကိုဆွဲရင်းပြောသည်။ ဒီယန်လိဒ်က ဝမ်းနည်းစွာပြုံးကာခေါင်းခါလိုက်သည်။
“အဲဒါဘယ်လောက်ပင်ပန်းနိုင်တယ်ဆိုတာငါသိတယ်၊ ဒါပေမယ့်ငါကကြီးမားတဲ့အများပြည်သူပွဲကိုအကြံပြုနေတာမဟုတ်ဘူး။ သူငယ်ချင်းတွေနဲ့နီးစပ်တဲ့ဆွေမျိုးတွေကိုသာဖိတ်တဲ့သေးငယ်တဲ့ပွဲမျိုးကိုငါစဉ်းစားနေတာ။ ဘာမှမဟုတ်ရင်တောင် မင်းရဲ့အိမ်အကူတွေနဲ့အစောင့်တွေက မင်းကိုဂုဏ်ပြုဖို့အခွင့်အရေးကိုနှစ်သက်မယ်ဆိုတာငါသေချာတယ်။”
“အဲဒါပျော်စရာကောင်းမယ်လို့ထင်ရတယ်၊ ဒါပေမယ့်…” အယ်လဲတီယာသည် မည်သို့ဆက်ပြောရမည်ကိုမသေချာသဖြင့်နှုတ်ခမ်းစူလိုက်သည်။
လွန်ခဲ့သောနှစ်အနည်းငယ်အတွင်း ဒီယန်လိဒ်သည်နိုင်ငံခြားတွင်အချိန်များစွာကုန်ဆုံးခဲ့သည်။ သူသည်…သူလုပ်နေသောအရာကိုလုပ်ရန်အားလပ်ချိန်ပိုရရန် ဝန်ကြီးချုပ်ရာထူးကိုတောင်စွန့်လွှတ်ခဲ့သည်။ သူသည်တစ်နှစ်လုံးစာတစ်စောင်မှမပို့ဘဲပျောက်နေခဲ့သောအချိန်လည်းရှိခဲ့သည်။ ဒီယန်လိဒ်သည် အယ်လဲတီယာဤလောကတွင်အယုံကြည်ရဆုံးသောအရွယ်ရောက်ပြီးသူဖြစ်သောကြောင့် သူ့ကိုအချိန်ကြာမြင့်စွာမတွေ့ရခြင်းက သူမကိုအထီးကျန်စေခဲ့သည်။ သို့သော်အရာအားလုံးထက်ပို၍ သူမစိုးရိမ်လာသည်။ သူမ၏ချစ်လှစွာသောဦးလေးကသူမကိုကြည့်သည့်ပုံစံပြောင်းလဲသွားသည်ကိုသူမပြောနိုင်သည်။ သူ၏မျက်လုံးများတွင် အမြဲရှိသောနူးညံ့သောနွေးထွေးမှုနှင့်ချစ်ခြင်းမေတ္တာရှိသော်လည်း ယခုအခါ၎င်းတို့ထဲတွင်စိုးရိမ်မှုတောက်ပနေသည်ကိုလည်းသူမမြင်နိုင်သည်။ သူမဘာမှားနေလဲဟုမေးရန်ကြိုးစားသည့်အခါတိုင်း သူသည်အပြုံးဖြင့်သာလွှဲဖယ်ပြီး ၎င်းကလည်းသူမကိုစိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စေသည်။ သူ့တွင်သူ၏လျှို့ဝှက်ချက်များကိုထိန်းသိမ်းရန်အရေးကြီးသောအကြောင်းရှိမည်ဟုသူမထင်သော်လည်း ၎င်းကသူမကိုအပယ်ခံခံရသည်ဟုခံစားရခြင်းမှမတားဆီးနိုင်ပေ။
“ဘာလဲ၊ မင်းရဲ့တူမရဲ့မွေးနေ့ကိုသူမနဲ့အတူဆင်နွှဲဖို့အလုပ်များလွန်းနေတာလား။ ဒီနှစ်အနည်းငယ်အတွင်းမင်းငါနဲ့လုံးဝအချိန်မကုန်ခဲ့ဘူး။”
“ဟေး၊ ဟေး၊ ဟေး၊ အခုအဲဒါမမှန်ဘူး။ ဒီနှစ်မင်းရဲ့မွေးနေ့အတွက်အချိန်မီပြန်လာဖို့တောင်သေချာလုပ်ခဲ့တယ်မဟုတ်လား။”
“ဒါဆိုဒီနေရာမှာမင်းနဲ့အတူငါ့ပါတီလုပ်ခွင့်ပြုပါ။” အယ်လဲတီယာက တဟွတ်ဟွတ်ဖြင့်ပြောပြီး အသားညှပ်ပေါင်မုန့်ကိုပါးစပ်ထဲသို့ထိုးထည့်လိုက်သည်။ ၎င်းသည် အလွန်ယဉ်ကျေးသောစားသောက်နည်းမဟုတ်သဖြင့် နန်းတော်တွင်သူမအဆူခံရမည်ဖြစ်သော်လည်း ဒီယန်လိဒ်က ပြုံးကာဘာမှမပြောပေ။ သူကမိမိ၏သမီးအဖြစ်ထင်မြင်သောမိန်းကလေးသည် ရှားပါးပြီးဈေးကြီးသောလက်ဆောင်များဖွင့်ခြင်း သို့မဟုတ် သူမ၏လက်ထပ်ခွင့်ကိုလိုချင်သောကမ္ဘာ့အာဏာအရှိဆုံးနှင့်သြဇာအရှိဆုံးမှူးမတ်များနှင့်စကားပြောခြင်းထက် သူနှင့်အချိန်ကုန်ဆုံးခြင်းကိုပိုနှစ်သက်သည့်အချက်က သူ့ကိုအတော်လေးပျော်ရွှင်စေသည်။
“ငါ့အသားညှပ်ပေါင်မုန့်ဘယ်လိုလဲ။ ဒီတစ်နှစ်အတွင်းငါ့ရဲ့ချက်ပြုတ်မှုကိုကြိုးစားလုပ်ခဲ့တယ်၊ ဒါကြောင့်အတော်လေးတိုးတက်လာပြီထင်တယ်…” ဒီယန်လိဒ်ကပြောသည်။
“အရင်အတိုင်းပဲအရသာဆိုးတယ်။”
“ဟေး။”
“မင်းကအရာတော်တော်များများမှာတော်တယ်၊ ဒါပေမယ့်မင်းရဲ့ချက်ပြုတ်တဲ့အတတ်ကဆိုးတယ်။”
“အခုအဲဒါရိုင်းတယ်။ ဒါ့အပြင်ငါ့အစားအစာကိုမကြိုက်ရင် မင်းအတွက်လုပ်ခိုင်းတာကိုရပ်လို့ရတယ်။”
“အရသာကဆိုးပေမယ့်ငါကြိုက်တယ်။”
“အဲဒါအဓိပ္ပာယ်မရှိဘူး။ အိုး၊ ဒီခေတ်ကကလေးတွေကိုငါနားမလည်ဘူး။”
ဒီယန်လိဒ်က ပခုံးတွန့်ကာ သူ၏ကိုယ်ပိုင်အသားညှပ်ပေါင်မုန့်ကိုစတင်စားသည်။
အဲ့လောက်အရသာမဆိုးဘူးလို့ငါထင်တယ်၊ သူကခေါင်းငဲ့ရင်းတွေးသည်။
သူ၏အမူအရာကိုမြင်သောအခါ အယ်လဲတီယာ တခစ်ခစ်ရယ်မိသည်။ သူမသည်သူမ၏ဦးလေးနှင့်အတူရှိစဉ်မိမိကိုယ်မိမိအစစ်အမှန်အတိုင်းနေနိုင်သည်ကိုသဘောကျသည်။ သူမ၏မိဘများက သူမကိုအလွန်အမင်းချစ်ခင်မြတ်နိုးသောကြောင့် သူမသည်သူတို့အပေါ်အမှန်တကယ်ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးမဖြစ်စေနိုင်ဟုခံစားရသည်။ သူမအလိုလိုက်နေချိန် သို့မဟုတ် ခက်ခဲသောအရာတစ်ခုခုကိုတောင်းသောအခါ သူမကိုဆူပူသောတစ်ဦးတည်းသောသူမှာသူမ၏ဦးလေးသာဖြစ်သည်။
“မင်းရဲ့အနာဂတ်အတွက်ငါနည်းနည်းစိုးရိမ်တယ်သိလား။ နောက်နှစ်မင်းအရွယ်ရောက်ပြီးသူဖြစ်တော့မယ်၊ ဒါပေမယ့်မင်းကြိုက်တဲ့ယောက်ျားလေးတစ်ယောက်အကြောင်းတစ်စုံတစ်ရာမကြားဖူးဘူး၊ အယ်လဲတီယာ။”
“အဲဒါဘယ်ကလာတာလဲ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အဲဒီယောက်ျားတွေကအားလုံးအတူတူပဲ။ သူတို့ပျင်းစရာကောင်းတာငါ့အပြစ်မဟုတ်ဘူး။”
“မင်းရှာနေတဲ့ယောက်ျားလေးမျိုးရှိလား။”
“သိပ်မရှိဘူး၊ ဒါပေမယ့်…ယောက်ျားတစ်ယောက်မှာမြင်ချင်တဲ့အရာအချို့ရှိတယ်ထင်တယ်။” အယ်လဲတီယာက ထိုနေရာတွင်ရပ်လိုက်ပြီး လက်ချောင်းတစ်ချောင်းကိုမြှောက်ကာ အချက်များကိုစတင်စာရင်းပြုစုသည်။ “တစ်ခုကတော့…သူကငါ့ကိုထူးဆန်းတဲ့သတ္တဝါတစ်မျိုးလို့ထင်တဲ့အတိုင်းကြည့်ရင်ကောင်းမယ်။”
“အဲဒါတော်တော်ထူးဆန်းတဲ့ဆန္ဒပဲမဟုတ်လား။”
“ငါကအကြောင်းမဲ့တစ်ခုခုတောင်းတဲ့အခါမငြင်းနိုင်လောက်အောင်ငါ့ကိုစွဲလမ်းမနေတဲ့သူတစ်ယောက်ကိုပဲလိုချင်တာထင်တယ်။”
“အယ်လဲတီယာ၊ အဲ့လိုလူတွေရှိသေးလား။ မင်းအိမ်ထောင်ရေးကမ်းလှမ်းမှုတွေအများကြီးရလို့မင်းရဲ့စံနှုန်းတွေရှုပ်ထွေးသွားတာလား။”
“တကယ်တော့ ငါဓားစာခံဖမ်းခံရတဲ့အခါငါပြန်ရှင်နိုင်မယ်ဆိုတာသိလို့ငါ့ကိုတိုက်ခိုက်ဖို့ဆန္ဒရှိတဲ့ကောင်လေးကိုရှာတွေ့ရင်မိုက်လိမ့်မယ်။”
“မင်းဒါကိုတကယ်လိုချင်တာသေချာလား၊ အယ်လဲတီယာ။ မင်းရဲ့အနာဂတ်အတွက်ငါတကယ်စိုးရိမ်နေပြီ။”
ဒီယန်လိဒ်က အယ်လဲတီယာအား ပိုကောင်းသောစံနှုန်းများရှိရန်စတင်ဆုံးမပြီး သူမသည် သူ့စကားကိုနားထောင်နေပုံရသော်လည်း အမှန်တကယ်တွင် ထိုဖော်ပြချက်နှင့်ကိုက်ညီသောသူတစ်ယောက်ကိုတွေ့ရခြင်းသည်မည်မျှပျော်စရာကောင်းမည်ကိုစိတ်ကူးယဉ်နေခြင်းဖြစ်သည်။
“ယူအဲ။”
ဟာဂျိမဲ၏အသံက ယူအဲကိုသူမ၏ပြန်လည်အမှတ်ရမှုမှလန့်နိုးစေသည်။ သူမသည် သူ့ဘက်သို့လှည့်ကာပြုံးလိုက်သည်။ သူမသည် သူမဦးလေးကိုသူမကြိုက်နိုင်သောကောင်လေးအမျိုးအစားအကြောင်းနောက်ပြောင်နေစဉ်ကချမှတ်ခဲ့သောအခြေအနေများအားလုံးနှင့်ကိုက်ညီသောယောက်ျားတစ်ယောက်ကိုအမှန်တကယ်တွေ့ရှိခဲ့သည်ဟုယုံကြည်ရန်ခက်သည်။
“ဘာဖြစ်တာလဲ။” ဟာဂျိမဲကမေးသည်။
“ဟင်း၊ ဘာမှမဟုတ်ဘူး။”
ဟာဂျိမဲက ခေါင်းအနည်းငယ်ငဲ့လိုက်သဖြင့် ယူအဲက သူ၏လက်ကိုဆွဲကိုင်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူမသည် ဒီယန်လိဒ်၏နာမည်ထွင်းထားသောသင်္ချိုင်းကျောက်တိုင်ဘက်သို့ပြန်လှည့်ကာ တွေးလိုက်သည်၊ ဦးလေးဒင်း၊ နောက်ဆုံးတော့ငါပျော်ရွှင်မှုကိုရှာတွေ့ပြီ၊ ဒါကြောင့်ကျေးဇူးပြုပြီးအေးချမ်းစွာအနားယူပါ။
တားမြစ်ချက်မဲ့အဖော်ကောင်းများ
[ဤဇာတ်လမ်းတိုတွင် စပွိုင်လာများပါဝင်သောကြောင့် ပင်မစီးရီးကိုအဆုံးသတ်ဖတ်ပြီးမှ ဖတ်ရှုပါ။]
“ကျူး။” အိနဘာကစ်မာစတာယုန်၏ချစ်စရာကောင်းသော်လည်းစိတ်ဓာတ်ပြင်းပြသောစစ်ကြွေးကြော်သံသည် လေထဲသို့ခုန်ဝင်လာစဉ် မဟာအော်ကပ်စ်ဝင်္ကပါ၏ခန်းမဆောင်များမှတစ်ဆင့်ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။ သူ၏ဖောင်းကားနေသောနောက်ခြေထောက်များကို ခိုင်ခံ့သောသတ္တုခြေကျာက်များဖြင့်ဖုံးအုပ်ထားသည်။
“ဟမ့်။”
သူ၏ကန်ချက်သည် သူ၏ပစ်မှတ်—ရှီးယား—နှင့်တည့်တည့်ထိမှန်သွားသော်လည်း သူမသည်တစ်လက်မမျှမလှုပ်ခဲ့ပေ။ သူမသည် သူ၏ကန်ချက်ကိုလက်မောင်းများဖြင့်ကာကွယ်ကာ သူ့ကိုမကြောက်မရွံ့ပြုံးပြသည်။
“ကျူး။”
အိနဘာသည် အမြန်နှုန်းမြင့်ကန်ချက်များကိုဆက်တိုက်စတင်ခဲ့သော်လည်း ရှီးယားက ၎င်းတို့အားလုံးကိုကာကွယ်ခဲ့သည်။ နောက်ဆုံးတွင် သူ၏ဖနောင့်ချက်တစ်ခုက ရှီးယား၏ခေါင်းကိုထိမှန်နိုင်ခဲ့သော်လည်း ထိမှန်သည့်အခိုက်တွင် သတ္တုနှင့်သတ္တုထိခတ်သံကြီးထွက်လာပြီး အိနဘာ၏မျက်လုံးများအံ့အားသင့်စွာကျယ်လာသည်။ ကံမကောင်းစွာဖြင့် ၎င်းက သူ့ကိုရှီးယား၏တန်ပြန်တိုက်ခိုက်မှုအတွက်ဟာကွက်ဖြစ်စေခဲ့သည်။
“မင်းလုပ်စရာအများကြီးကျန်သေးတယ်၊ အိနဘာ။”
“ကျူး။”
ရှီးယားက သူ၏ခြေထောက်ကိုဆွဲကိုင်ကာ ကြီးမားသောအင်အားဖြင့်ပစ်လွှင့်လိုက်သည်။ သူသည်ဝေးသောနံရံနှင့်မဆောင့်မိမီနည်းနည်းလေးဖြင့်ကိုယ်ကိုပြန်ထိန်းနိုင်ခဲ့သော်လည်း ထိခိုက်မှု၏အင်အားကိုခြေထောက်များဖြင့်စုပ်ယူရင်းအထက်သို့မော့ကြည့်လိုက်သောအခါ သူ၏မျက်နှာမှစင်တီမီတာအနည်းငယ်အကွာတွင် ရှီးယား၏ဒူးကိုတွေ့လိုက်ရသည်။
“ရန်သူကိုဘယ်တော့မှအမြင်မလွှတ်နဲ့။”
အိနဘာသည် အချိန်မီခုန်ထွက်နိုင်ခဲ့ပြီး ရှီးယား၏ကန်ချက်သည် နံရံတစ်ဝက်ကိုပြိုကျစေသောအင်အားဖြင့်ထိမှန်သွားသည်။ ထိုကန်ချက်မှရိုက်ခတ်လာသောလှိုင်းက အိနဘာကိုလွင့်ထွက်သွားစေသောကြောင့် သူသည် ရှီးယား၏နောက်ဆက်တွဲတိုက်ခိုက်မှုကိုမတားဆီးနိုင်ခဲ့ပေ။
“မင်းရှုံးပြီ။” သူမကသူ့နောက်ကွယ်မှပြောသည်။ သူ၏ကျောရိုးတစ်လျှောက်ချမ်းစိမ့်သွားပြီး စက္ကန့်ပိုင်းအကြာတွင် သူ၏ခေါင်းနောက်သို့ထိခိုက်မှုတစ်ခုက အိနဘာကိုသတိလစ်သွားစေသည်။
“အိုး၊ မင်းရဲ့တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းရည်ကကြောက်စရာကောင်းလောက်အောင်ကောင်းတယ်။” ဆုဇုက သူမ၏ညံ့ဖျင်းသောယုန်အဖော်ကောင်းကိုပြုစုရန်ပြေးလာရင်းပြောသည်။
“ရှီးယားဆန်၊ မင်းရဲ့ခန္ဓာကိုယ်ကဘယ်အချိန်ကစပြီးသတ္တုနဲ့လုပ်ထားတာလဲ။” ရယူတာရိုးက အံ့ဩသောအသံဖြင့်မေးသည်။
“ဟမ်၊ မင်းအဆင့် VII အထိရောက်အောင်တွန်းလိုက်တယ်ဟုတ်လား။ အိနဘာက မင်းကိုအဲ့လောက်ထိတွန်းပို့နိုင်ခဲ့တာငါသဘောကျတယ်။” တီယိုက လမ်းလျှောက်လာရင်းမှတ်ချက်ပြုသည်။
“စောင့်ပါ၊ အဲဒါမင်းရဲ့စွမ်းအားအပြည့်ရဲ့ခုနစ်ဆယ်ရာခိုင်နှုန်းပဲလား။ အဲဒါကြောက်စရာကောင်းတယ်။” ခအိုရီရေရွတ်သည်။
“မင်းကတကယ်ကိုမွန်စတာတစ်မျိုးပဲ။ မင်းရဲ့လက်ဗလာနဲ့ဓားတွေကိုတားနိုင်လား။” ရှီဇုကုကမေးသည်။
“ရှီ-ရှီးယား၊ မင်းဘယ်တုန်းကဒီလောက်သန်မာလာတာလဲ။” ယူအဲက အံ့အားသင့်စွာမေးသည်။
“သူမအဆင့် X ကိုတစ်ကြိမ်ရောက်ဖူးလို့လား။ သူမဟာသွေးမပူဘဲအဲ့ဒီအဆင့်ကိုအားဖြည့်နိုင်ပုံရတယ်…” ဟာဂျိမဲတွေးတောသည်။
ရက်ဂနရောခ်ပြီးဆုံးသွားသော်လည်း ရှီးယားသည် ဆက်လက်အားကောင်းလာနေပုံရပြီး ၎င်းက ဟာဂျိမဲပင်အံ့အားသင့်စေသည်။
“ဒီစစ်ရေးလေ့ကျင့်ပွဲကိုတောင်းဆိုခဲ့တာသူပဲဆိုတာငါသိတယ်၊ ဒါပေမယ့်ငါ့အတွက်လည်းအတော်လေးကောင်းတဲ့လေ့ကျင့်မှုဖြစ်သွားတယ်။ သူဟိုက်ဒရာကိုတစ်ယောက်တည်းအနိုင်ယူခဲ့တာအံ့သြစရာမဟုတ်ဘူး။” ရှီးယားက အိနဘာကို ဆုဇုထံပြန်ပေးရင်းပြောသည်။
အမှန်တကယ်ဆိုလျှင် ဤစစ်ရေးလေ့ကျင့်ပွဲသည် သူတောင်းဆိုခဲ့သောတစ်ခုဖြစ်သည်။ သန့်ရှင်းရာဌာနမှလူတိုင်းပြန်လာပြီးရက်အနည်းငယ်အကြာတွင် အိနဘာသည် မဟာအော်ကပ်စ်ဝင်္ကပါထဲသို့တစ်ယောက်တည်းဝင်ရောက်ကာ သူ၏လေ့ကျင့်မှုကိုပြန်လည်စတင်ခဲ့သည်။ ဤအချိန်တွင် သူသည် ဟိုက်ဒရာကိုတစ်ယောက်တည်းအနိုင်ယူရန်လုံလောက်သောအားကောင်းနေပြီး ဟာဂျိမဲနှင့်အခြားသူများသည် အခြားကိစ္စအတွက်ဤနေရာသို့လာခဲ့ကြသောကြောင့် သူသည်လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်ယုန်တစ်ကောင်နှင့်အနီးကပ်တိုက်ခိုက်ရေးအထူးကျွမ်းကျင်သူဖြစ်သောရှီးယားကို စစ်ရေးလေ့ကျင့်ပွဲတစ်ခုအတွက်စိန်ခေါ်ရန်ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည်။
“မင်းအဆင်ပြေလား၊ အိနဘာဆန်။”
“ကျူး၊ ကျူး။”
ဟာဂျိမဲကအိနဘာကိုပေးထားသော ဘာသာစကားနားလည်ရေးနားကပ်ဆန်းပြားကြောင့် လူတိုင်းက သူအမှန်တကယ်ပြောနေသည်မှာ “ကံဆိုးချေ၊ ငါမင်းကိုဘာမှမယှဉ်နိုင်ခဲ့ဘူး။ ငါလုံလောက်အောင်မသန်မာသေးဘူး။” ဖြစ်ကြောင်းပြောနိုင်ကြသည်။
“ဒ-ဒါပေမယ့် မင်းဘယ်လောက်ကောင်းကောင်းတိုက်ခိုက်ခဲ့တယ်ဆိုတာအံ့သြစရာပဲ။” ဆုဇုကပြောသည်။
“မှန်တယ်၊ အိနဘာ။ မင်းငါ့ကိုအဆင့် VII အထိတွန်းပို့နိုင်ခဲ့တာကိုဂုဏ်ယူသင့်တယ်။” ရှီးယားကထပ်ဖြည့်သည်။
“ရှီးယားက တကယ်မောက်မာလာပြီ…” ယူအဲရေရွတ်သည်။
“သူမက အိနဘာဆန်ရဲ့ဆရာဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်လို့ထင်တယ်။” ခအိုရီကပြန်ဖြေသည်။
“ရှီးယားဒီလောက်စိတ်အားထက်သန်နေတာရှားတယ်။” တီယိုကထပ်ဖြည့်သည်။
“သူတို့နှစ်ယောက်စလုံးယုန်တွေဖြစ်လို့အဆင်ပြေတာလား။” ဟာဂျိမဲကပြောသည်။
မှန်ပါသည်၊ ရှီးယားနှင့်အိနဘာတို့၏အာရုံခံစားနိုင်သောယုန်နားရွက်များက သူတို့၏တိုးတိုးပြောစကားကိုကြားလိုက်သည်။
“စစ်မှန်သောစစ်သည်တော်သည် လက်သီးဖြင့်တိုက်ခိုက်သည်၊ စကားလုံးများဖြင့်မဟုတ်။” အိနဘာက ဆုဇု၏လက်မောင်းထဲမှခုန်ထွက်ရင်းပြောသည်။
“အိနဘာဆန်။”
အိနဘာသည် သူ၏သခင်မဘက်သို့လှည့်ကာ သူ၏မျက်လုံးများထဲတွင်လောင်ကျွမ်းသောသန္နိဋ္ဌာန်ဖြင့်—
“ဆုဇု။ မင်းရဲ့စာချုပ်ကိုဖျက်သိမ်းပေးပါ။”
“ဟမ်။ ဘာကြောင့်လဲ။ ငါကမင်းကိုအစားအစာအများကြီးကျွေးတယ်၊ အားလပ်ရက်တွေပေးတယ်မဟုတ်လား။ ဒီထက်ပိုပြီးဘာလိုချင်သေးလဲ။ ငါတစ်ခုခုမှားနေရင် ပြင်ပေးမယ်လို့ကတိပေးတယ်။”
“ဆုဇုက အခုချိန်မှာစေးကပ်တဲ့ချစ်သူတစ်ယောက်လိုဖြစ်နေတယ်…” ယူအဲကပြောသည်။
“အိုး၊ သူမဒီလောက်သစ္စာရှိတဲ့အမျိုးသမီးတစ်ယောက်ဖြစ်တာငါမသိခဲ့ဘူး။” တီယိုတွေးတောသည်။
“သူမကညံ့ဖျင်းတဲ့ကောင်လေးနဲ့ပိတ်မိမသွားဖို့ပဲငါမျှော်လင့်တယ်။” ရှီဇုကုက ရယူတာရိုးဘက်သို့လှည့်ရင်းပြောသည်။
“စောင့်ပါ၊ အဲ့လိုပြောတဲ့အခါမင်းဘာလို့ငါ့ကိုကြည့်တာလဲ၊ ရှီဇုကု။ နာဂူမိုကလည်းသိပ်မကောင်းဘူးလေ။” ရယူတာရိုးကပြန်ပြောသည်။
“ရယူတာရိုးခွန်၊ မင်းအခုနကဟာဂျိမဲခွန်အကြောင်းဘာပြောလိုက်တာလဲ။” ခအိုရီက သူမ၏မျက်လုံးများထဲတွင်အန္တရာယ်ရှိသောတောက်ပမှုဖြင့်မေးသည်။
သို့သော် ဆုဇုသည် ၎င်းတို့အားလုံးကိုလျစ်လျူရှုခဲ့သည်။ သူမအဖော်ကောင်းအဖြစ်ပြောင်းလဲနိုင်ခဲ့သော မွန်စတာအများစုမှာအင်းဆက်များဖြစ်သောကြောင့် အိနဘာသည် သူမတွင်ရှိသောတစ်ခုတည်းသောချစ်စရာကောင်းပြီးနူးညံ့သောအဖော်ကောင်းဖြစ်သည်။ သူ့ကိုထိုသို့လွယ်လွယ်လွှတ်ပေးရန်နည်းလမ်းမရှိပေ။
“စိတ်မပူပါနဲ့၊ ငါ့မှာမင်းကိုဘာမှမကျေနပ်တာမရှိဘူး၊ ဆုဇု။ တစ်ခုခုဆိုရင် ငါကမင်းကိုအရင်းနှီးဆုံးသူငယ်ချင်းတစ်ယောက်လို့ထင်တယ်။”
“ဒါဆိုဘာလို့ငါတို့ရဲ့စာချုပ်ကိုဖျက်သိမ်းချင်တာလဲ။”
“မင်းရဲ့အကူအညီမပါဘဲအခြေခံကနေငါ့ကိုယ်ငါလေ့ကျင့်ချင်တယ်။”
“မင်းပြောတာငါကမင်းရဲ့လမ်းကြောင်းမှာအဟန့်အတားဖြစ်နေတယ်လို့လား။ ဒါပေမယ့်ငါလိုချင်တာအားလုံးကမင်းကိုကူညီဖို့ပဲ။”
“ကျေးဇူးပြုပြီးနားလည်ပေးပါ။ ဒါကငါတစ်ယောက်တည်းလျှောက်ဖို့လိုတဲ့ခရီးပါ။”
“စောင့်ဦး။ ကျေးဇူးပြုပြီးငါ့ကိုမထားခဲ့ပါနဲ့၊ အိနဘာဆန်။”
ဆုဇုသည် ဒူးထောက်ကျကာလက်ကိုဆန့်တန်းလိုက်ပြီး အိနဘာသည် ဝင်္ကပါ၏ပိုမိုနက်ရှိုင်းရာသို့ခုန်ဆင်းသွားသည်။ ၎င်းသည် မိမိအိပ်မက်များကိုလိုက်စားရန်ထွက်ခွာသွားသောယောက်ျားတစ်ယောက်နှင့် သူ့ကိုအသည်းအသန်ပြန်ခေါ်ရန်ကြိုးစားနေသောသူ၏ချစ်သူနှင့်တူသည်။
“အင်း…ဒါကငါ့ကြောင့်လား။” ရှီးယားက အဆင်မပြေစွာမေးသည်။
ယူအဲနှင့်အခြားသူများသည် ပခုံးတွန့်ရုံသာတတ်နိုင်သည်။ ထိုအခိုက်တွင် ကြီးမားသောအနက်ရောင်ပုံရိပ်တစ်ခုသည် ဆုဇုအနီးသို့ချဉ်းကပ်လာသည်။
“မားရ်…”
“ဟမ်။ ဘာလဲ။”
နဂါးနက်အသေးစားတစ်ကောင်သည် ဆုဇု၏နှာခေါင်းကိုတို့နေသည်။ သဘာဝကျသည်မှာ ၎င်းသည် တီယိုမဟုတ်ဘဲ ဆုဇု၏မွန်စတာဘောလုံးများထဲမှတစ်ခုတွင်ပုန်းအောင်းခြင်းဖြင့် သန့်ရှင်းရာဌာနပျက်စီးခြင်းမှလွတ်မြောက်နိုင်ခဲ့သော သူမ၏နဂါးနက်အဖော်ကောင်းများထဲမှတစ်ကောင်ဖြစ်သည်။ နဂါးလူသားများသည် တီယို၏ကျန်ရှိနေသောအဖော်ကောင်းအများစုကိုပြုစုစောင့်ရှောက်နေပြီး ၎င်းတို့ကို ဟိုင်းလစ်ဂ်၏ပြန်လည်ထူထောင်ရေးကြိုးပမ်းမှုတွင်ကူညီရန်နှင့် သန့်ရှင်းရာဌာနမှလွတ်မြောက်ပြီးမြောက်ပိုင်းတောင်များတွင်ပုန်းအောင်းနေသောထောင်ချီသောမွန်စတာများကိုရှာဖွေရန်အလုပ်ခန့်ထားသည်။ ၎င်းတို့ထဲမှအနည်းငယ်ကို မဟာအော်ကပ်စ်ဝင်္ကပါသို့လည်းဝင်ထွက်သူများကိုစောင့်ကြည့်ရန်စေလွှတ်ထားသည်။ ဟာဂျိမဲသည် ဝင်္ကပါများကိုအောင်မြင်ရန်ကြိုးစားသူတိုင်းကိုတားဆီးရန်မစီစဉ်သော်လည်း မည်သူအောင်မြင်ခဲ့သည်ကိုသိချင်သည်။ သူသည် ထိုရည်ရွယ်ချက်အတွက် အော်စကာ၏အိမ်တွင်စောင့်ကြည့်ရေးဆန်းပြားတစ်ခုကိုလည်းထားရှိခဲ့သော်လည်း သက်ရှိသတ္တဝါများက အခြေအနေများကိုစောင့်ကြည့်ရန်လည်းကူညီပေးသည်။
မည်သို့ပင်ဆိုစေ ထိုစောင့်ကြည့်ရေးနဂါးများထဲမှတစ်ကောင်သည် ဆုဇုကိုသဘောကျသွားပုံရသည်။
“မားရ်… မားရ်…”
“ဟမ်။ ‘ဘာဖြစ်တာလဲ။ မင်းစိတ်ဖွင့်ပြောချင်ရင် ငါနားထောင်မယ်။ ပြီးတော့မင်းဘယ်မှာနေတာလဲ။’”
“ငါတောင်ငါ့အဖော်ကောင်းပြောတာကိုနားမလည်နိုင်တာကို မင်းဘာလို့နားလည်နိုင်တာလဲ၊ ဆုဇု။”
တီယိုသည် သူမ၏အဖော်ကောင်းများ၏ခံစားချက်များကိုအာရုံခံနိုင်သော်လည်း ၎င်းတို့၏အော်သံများကို ပုံမှန်လူ့စကားအဖြစ်သေချာပေါက်မခွဲခြားနိုင်ပေ။ ထို့အပြင် တီယို၏နဂါးသည် ကောင်မလေးတစ်ယောက်အခြားကောင်လေးတစ်ယောက်ကပစ်ထားခံရပြီးပြန်လည်သက်သာလာချိန်တွင် ပလေးဘွိုင်တစ်ယောက်လိုပြုမူနေခြင်းသည် အတော်လေးစိုးရိမ်စရာဖြစ်သည်။
ခအိုရီနှင့်အခြားသူများသည် စိုးရိမ်သောအကြည့်များဖလှယ်ခဲ့ကြသော်လည်း ဆုဇုသည် အင်းဆက်မဟုတ်သောအရာတစ်ခုနှင့်စာချုပ်ချုပ်ရန်အခွင့်အရေးရသည့်အတွက်သာဝမ်းသာခဲ့သည်။
“မင်းငါ့ရဲ့အဖော်ကောင်းဖြစ်ရင် မင်းကိုကောင်းကောင်းကျွေးမယ်လို့ကတိပေးတယ်၊ ပြီးတော့ငါကအလုပ်အများစုကိုလုပ်ပေးမှာဆိုတော့မင်းလက်ညှိုးတောင်မလှုပ်ရဘူး။”
“ဆုဇုချန်။ မင်းကမင်းကိုယ်မင်းပိုတန်ဖိုးထားသင့်တယ်လို့ငါတကယ်ထင်တယ်။”
“ဆုဇုဆန်…မင်းဒီလိုဆိုရင် လူတွေကမင်းအပေါ်နင်းချေကြလိမ့်မယ်…”
“ရယူတာရိုး၊ မင်းဆုဇုအတွက်အလုပ်ဖြစ်အောင်လုပ်ဖို့လိုတယ်။”
“မင်းတို့ဘာလို့ငါ့ကိုအဲ့လိုပြောနေတာလဲ။ ဆိုလိုတာက ငါလည်းသူမအတွက်စိုးရိမ်တယ်၊ ဒါပေမယ့်။”
တစ်ဖန် ဆုဇုသည် ဘေးလူများ၏မှတ်ချက်များကိုလျစ်လျူရှုခဲ့သည်။
“ဘာပြောတာလဲ။ ‘ငါ့အတွက်အလုပ်ဖြစ်တယ်။ အဲဒီစာချုပ်ကိုလုပ်ကြရအောင်။’ ဟုတ်ပြီ။”
ဆုဇုသည် နဂါးနှင့်စာချုပ်ချုပ်ပြီးသွားပုံရပြီး အင်းဆက်မဟုတ်သောအဖော်ကောင်းနောက်တစ်ကောင်ရရန်အတော်လေးပျော်ရွှင်နေသည်။ သူ့ဘက်မှကြည့်လျှင် နဂါးသည်ပြုံးနေပုံရသော်လည်းပြောရန်ခက်သည်။
“ဟေး၊ တီယို၊ အဲဒီနဂါးအဖော်ကောင်းက…စိတ်ချရတာသေချာလား။”
“မင်းသူ့ကိုဘာမျိုးသင်ပေးခဲ့တာလဲ။ သူကပလေးဘွိုင်ဆန်လွန်းတယ်။”
“ဒါကိုငါ့အပြစ်မတင်ပါနဲ့။ သူ့ကိုငါ့ရဲ့အဖော်ကောင်းအဖြစ်ပြောင်းလဲတာကလွဲရင်ငါဘာမှမလုပ်ခဲ့ဘူး။”
တီယိုသည် တစ်ချိန်ကသူမကိုအစေခံခဲ့သောနဂါးနက်တစ်ကောင်သည် မကောင်းမှုမဖြစ်နိုင်ဟုယုံကြည်ချင်သော်လည်း ဆန့်ကျင်ဘက်အထောက်အထားများစွာရှိသည်။ ဤပွဲတစ်ခုလုံးကိုကြည့်နေသောအခြားနဂါးနက်များသည်လည်း အလားတူအတွေးများရှိပုံရသည်ကိုမြင်သောကြောင့် သူမသည် ၎င်းတို့အားလုံးကိုမကြာမီအချိန်တွင်တင်းကျပ်စွာပြောဆိုရန်လိုအပ်မည်ဟုဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
