Volume 10.5

အခန်း ၅ – မင်္ဂလာဧည့်ခံပွဲ ပြင်ဆင်မှုများ

အိမ်ပြုပြင်မွမ်းမံမှုတွေ ပြီးသွားတာ တစ်ပတ်လောက် ရှိသွားပြီ။ အရီရယ်က ဆီလ်ဖီးယက်တ်ကို ထောက်ထားတဲ့အနေနဲ့ ခုနစ်ရက်တိတိ အနားပေးထားတယ်။ အဲဒီအချိန်ကို ကျွန်တော်က အပြည့်အဝ အသုံးချပြီး ဆီလ်ဖီးယက်တ်ကို ကျွန်တော့်ကို ဂရုစိုက်ခိုင်းတယ်၊ ကျွန်တော်ကလည်း သူ့ကို ပြန်ပြီး ဂရုစိုက်ပေးတယ်။ ကျွန်တော်တို့ ပျားရည်လို ချိုမြိန်တဲ့ ကြည်နူးစရာ ညတွေကို အတူတူ ဖြတ်သန်းခဲ့တယ်။

…လို့သာ ဖြစ်စေချင်တာ။ တကယ်တမ်းက အဲလို မဟုတ်ခဲ့ဘူး။

အခုဆို ကျွန်တော်က ကိုယ့်နိုင်ငံရဲ့ ဘုရင်တစ်ပါး ဖြစ်နေပြီဆိုတော့ လုပ်ရမယ့် ကိစ္စတွေ ရှိတယ်။ ဒီကမ္ဘာမှာ အိမ်သစ်ဝယ်ပြီး အိမ်ထောင်ကျတဲ့ စုံတွဲတွေက ရင်းနှီးတဲ့ သူငယ်ချင်းတွေကို ထမင်းတစ်နပ်အတွက် ဖိတ်ခေါ်တာဟာ ထုံးစံပဲတဲ့။ ဒါက အိမ်တက်လက်ဆောင်ပွဲ သဘောမျိုးတင် မကဘူး၊ အိမ်ထောင်ကျပြီး အိမ်သစ်ဝယ်ရင် လုပ်ရတဲ့ ဓလေ့တစ်ခုလို့ ဆိုတယ်။ တစ်နည်းအားဖြင့် မင်္ဂလာဧည့်ခံပွဲပေါ့။

ဆီလ်ဖီးယက်တ်နဲ့ ကျွန်တော်ဟာ ဧည့်ခန်းထဲက ဆိုဖာတစ်လုံးပေါ်မှာ ထိုင်ပြီး နဖူးချင်း ထိကပ်လျက်။ အောက်ဘက်မှာ ကျွန်တော်တို့ စိုက်ကြည့်နေတဲ့အရာက ပါတီဖိတ်စာ ပို့မယ့်သူတွေရဲ့ စာရင်းပဲ။ ထိုင်ခုံနေရာချထားဖို့ ဇယားလည်းရှိတယ်။

“တကယ်ပဲ ငါတို့ သူငယ်ချင်းတွေက အမျိုးမျိုးအစားစား ရှိတာပဲနော်…”

ကျွန်တော် ဖိတ်ရမှာက အယ်လီနာလစ်ဇ်၊ ဇာနိုဘာ၊ ယူလီ၊ ကလစ်ဖ်၊ လင်းနီးယား၊ ပါဆီနာ၊ ပြီးတော့ ဘာဒီဂါဒီ။ ပြီးတော့ ဂျင်းနီးယပ်စ်နဲ့ ဆိုးလ်ဒက်တ်ကိုရော ဖိတ်သင့်လား မဖိတ်သင့်လား ဆုံးဖြတ်ရမယ်။ ဆီလ်ဖီးယက်တ်ကတော့ အရီရယ်၊ လူခ်နဲ့ နောက်ထပ် နှစ်ယောက်ကို ဖိတ်မယ်။ အားလုံးပေါင်းရင် ဆယ့်တစ်ယောက်လောက် ရှိမယ်။ ပေါလ်နဲ့ ကျွန်တော့်မိသားစုကိုလည်း ရှိစေချင်တာပဲ၊ ဒါပေမယ့် မိုင်ပေါင်း သန်းချီဝေးနေတဲ့ လူတွေကို ဖိတ်လို့ မရဘူးလေ။ အိမ်ထောင်ကျကြောင်း အကြောင်းကြားတဲ့ စာကို ပို့ထားတယ်၊ ဒါပေမယ့် သူတို့ဆီ ရောက်ဖို့ ဘယ်လောက်ကြာမယ်ဆိုတာ ဘယ်သူသိမှာလဲ။

“ငါတို့မှာ မင်းညီမင်းသားတစ်ပါး၊ သားရဲလူသားတွေ၊ နတ်ဆိုးတစ်ကောင်၊ ကျွန်တစ်ယောက်၊ စွန့်စားခန်းထွက်သူတစ်ယောက်၊ ပြီးတော့ တချို့က ပါးစပ်ကို ပိတ်မထားနိုင်ကြဘူး။ ပြဿနာတွေ ဖြစ်လာမယ်ဆိုတာ ငါမြင်နေတယ်။”

လင်းနီးယားနဲ့ ပါဆီနာက အရီရယ်ကို အာဃာတမပြေသေးဘူး။ မျက်နှာချင်းဆိုင်တွေ့ရင် မီးပွင့်တွေ ပျံလွင့်မယ်ဆိုတာ အလွယ်တကူ မြင်ယောင်နိုင်တယ်။ ဒါက ကျွန်တော့်ရဲ့ အရင်ကမ္ဘာက မင်္ဂလာဆောင်အခမ်းအနားသာဆိုရင် သူတို့ မဆုံမိအောင် အစွန်းနှစ်ဖက်မှာ ထိုင်ခုံချထားလိုက်လို့ ရနိုင်ပေမယ့် ဒီအိမ်က အခန်းတွေက ဘောလ်ရုံးခန်းမတွေ မဟုတ်ဘူးလေ။

“မင်းအဲလိုထင်လား။ အရီရယ်မင်းသမီးက ဒီလိုအခြေအနေမျိုးမှာ ပြဿနာရှာမယ့်သူ မဟုတ်ပါဘူး” လို့ ဆီလ်ဖီးယက်တ်က ပြောတယ်။

“ဒါတောင်မှ ငါတို့အိမ်မှာ လုပ်တဲ့ပါတီမှာ တစ်ခုခုကြောင့် သူ စိတ်ဆိုးပြီး ပြန်သွားတာမျိုး မဖြစ်စေချင်ဘူး။ ပြဿနာရှာတတ်တဲ့သူတွေကို ခွဲပြီး ပါတီကို နှစ်ပိုင်းခွဲလိုက်ရင် ပိုကောင်းမယ်ထင်တယ်။”

“အင်း… ဒါပေမယ့် အရီရယ်မင်းသမီးက ရှင့်သူငယ်ချင်းတွေထဲက တချို့က နောင်အနာဂတ်မှာ အရေးပါတဲ့ ရာထူးတွေ ရလာနိုင်တာမို့ သူတို့ကို တွေ့ချင်နေတာ။”

အရီရယ်က မိတ်ကပ်လိမ်းပြီး “ဒါ ငါ့အတွက် အခွင့်အရေးပဲ။ မင်္ဂလာဆောင်ဧည့်ခံပွဲတွေမှာ ပုံမှန်တော့ မမြင်ရတဲ့ ဆွဲဆောင်မှုရှိတဲ့ ကောင်လေးတွေ အများကြီးပဲ!” ဆိုပြီး တက်တက်ကြွကြွ ဖြစ်နေတာမျိုးကို ကျွန်တော် မြင်ယောင်မိတယ်။

မဟုတ်ဘူး၊ သူလိုချင်တာ အဲဒါမဟုတ်မှန်း ကျွန်တော်သိတယ်။ သူမက တခြားထူးခြားတဲ့ ကျောင်းသားတွေနဲ့ အဆက်အသွယ်ရချင်တာ။ အရီရယ်က အကြံအဖန်ရှိတဲ့သူကိုး။

“အိုကေ၊ ဒါဆိုရင် သူ့ကိုယ်သူ ထိန်းသိမ်းနိုင်ရမယ်ဆိုတဲ့ နားလည်မှုနဲ့ ဖိတ်လိုက်ကြရအောင်။ ကျန်တာက ထိုင်ခုံနေရာ အစီအစဉ်ပဲပေါ့။”

သူတို့ကို ကြိုက်တဲ့နေရာမှာ ထိုင်ခွင့်ပေးလိုက်လို့ ဖြစ်မယ်မထင်ဘူး။ ဒါပေမယ့် အရေးပါမှုအလိုက် နေရာချဖို့ကလည်း ခက်ခဲလိမ့်မယ်။ ဘယ်လိုအစီအစဉ်မျိုးက ဘယ်သူ့ကိုမှ စိတ်မဆိုးစေနိုင်မလဲ။ ဘာဒီဂါဒီက အုပ်စိုးနေတဲ့ နတ်ဆိုးဘုရင်ဆိုတော့ သူ့မှာ အခွင့်အာဏာ အရှိဆုံးပဲ၊ ဒါပေမယ့် သူ့နောက်မှာ အရီရယ်၊ ဇာနိုဘာ၊ လင်းနီးယားနဲ့ ပါဆီနာတို့ လိုက်တယ်။ ဘုရင်မျိုးနွယ် ဒါမှမဟုတ် အလားတူဂုဏ်ထူးရှိတဲ့ လူစုလူဝေးပဲ။ နောက်ပြီး ကလစ်ဖ်က သူ့ကို စားပွဲအဆုံးမှာ ထားလိုက်ရင် ညည်းညူမယ့်ပုံပေါက်တယ်။ မဟုတ်ဘူး၊ စောင့်ပါ… သူ့ရဲ့ကိုယ်ရည်ကိုယ်သွေးရှိပေမယ့် သူက နန်းတွင်းကျင့်ဝတ်တွေ သင်ထားတာပဲ။ အံ့ဩစရာကောင်းတာက သူ ကောင်းကောင်းလက်ခံနိုင်လိမ့်မယ်။ ပြီးတော့ အယ်လီနာလစ်ဇ်ကို သူနဲ့အတူ ထားထားသရွေ့ သူမက ဖုံးအုပ်ပေးလိမ့်မယ်။

ယူလီကတော့ ကျွန်တစ်ယောက်အနေနဲ့ သူတို့ထဲမှာ အဆင့်အနိမ့်ဆုံးပဲ။ ဒါကြောင့် သူ့ကို နောက်ဆုံးမှ ထားရလိမ့်မယ်။ ဒါပေမယ့် သူ့ကို ဇာနိုဘာနဲ့ ခွဲမထားချင်ဘူး။ သူက ကလေးသေးတယ်၊ ပြီးတော့ ဘာသာစကားလည်း လုံးဝ ကျွမ်းကျင်သေးတာ မဟုတ်ဘူး။ ထို့အပြင် သူမက ကျွန်တော့်ရဲ့ တပည့်လည်းဖြစ်တယ်။ တစ်ခုခုတော့ လုပ်လို့ရမယ်။

“မင်းသမီးရဲ့ အခြွေအရံတွေက ဘယ်လို အဆင့်အတန်းမျိုးလဲ”

“အာ… သူတို့က အလယ်အလတ်တန်းစား မှူးမတ်တွေပါ။”

ဆီလ်ဖီးယက်တ် ပြောပြတာကို အခြေခံပြီး သူတို့ နှစ်ယောက်စလုံး အမျိုးသမီးတွေလို့ ကျွန်တော် ယူဆတယ်။ သူတို့အတွက် နေရာချထားဖို့က ခက်ခဲတယ်။ လူခ်အတွက်လည်း အတူတူပဲ။ သူ့ကို မင်းသမီးနဲ့ အရမ်းဝေးဝေး မထားတာ အကောင်းဆုံးဖြစ်နိုင်တယ်။ ဧည့်သည်တွေက ကျွန်တော့်သူငယ်ချင်းတွေပဲ ဆိုတော့ ဖြစ်နိုင်ချေရှိမယ်မထင်ပေမယ့် အရီရယ် တစ်နည်းနည်းနဲ့ လုပ်ကြံခံရရင် ဆိုးလိမ့်မယ်။

“ဟမ်။ ငါတို့ တစ်ယောက်ယောက်ကို မေ့နေသလား” ဆီလ်ဖီးယက်တ်က စာရင်းကို လေ့လာရင်း မေးတယ်။

ကျွန်တော် ကြည့်လိုက်တယ်။ ငါတို့ တစ်ယောက်ယောက်ကို မေ့နေတာလား။ ဘယ်သူဖြစ်နိုင်မလဲ။ ငါတို့ မေ့နေတယ်လို့ မခံစားရဘူး။ မစ္စ ဂိုလီယာ့ဒ်ကို ဆိုလိုတာမဟုတ်ရင်…

“အိုး၊ ဟုတ်တယ်။ နန်နာဟိုရှီ၊ သူ့ကိုလည်း ဖိတ်ရမယ်။”

ကျွန်တော် နာမည်တွေကို ပြန်စစ်ကြည့်တော့ ဆိုင်းလန့်ဆဲဗန့်စ်က စာရင်းထဲမှာ မပါဘူး။ ကျွန်တော် တကယ်ပဲ သူ့ကို မေ့နေတာ။ ဒါပေမယ့်…

“သူ လာမလာပဲနေမလားလို့ ငါတွေးမိတယ်” လို့ ကျွန်တော်ပြောတယ်။

“သူ သေချာပေါက်လာမယ်လို့ ငါယုံတယ်။”

“အနည်းဆုံးတော့ ဖိတ်လို့ရတာပေါ့။” သူ့ကို ချန်လှပ်ဖို့ မရည်ရွယ်ခဲ့ပေမယ့် သူက ဒီကမ္ဘာကြီးကို လုံးဝပိတ်ပစ်ထားပုံရတယ်။ “ဒီလောက် ပြင်ဆင်မှုတွေ အကုန်လုပ်ပြီးတဲ့အခါ တစ်ယောက်မှ မလာရင် ဘာလုပ်ကြမလဲ”

အန်နီမေရှိုးတစ်ခုက ခရစ်စမတ်စ် အပိုင်း သတိရလာတယ်။ ဇာတ်ကောင်တစ်ကောင်က အဲဒီအခါသမယအတွက် ကိတ်မုန့်ကို အထူးတလည် လုပ်ထားပြီး တစ်ယောက်မှမလာတဲ့အခါ စိတ်ပျက်သွားခဲ့တယ်။ အဲဒါက ကြေကွဲစရာ အပိုင်းပဲ။

“အနည်းဆုံး အရီရယ်မင်းသမီးနဲ့ ဇာနိုဘာ ရှိနေမယ်ဆိုတာ ငါကတိပေးနိုင်တယ်။ အရီရယ်မင်းသမီးက ရှင့်ကို ပိုသိချင်တယ်၊ ဇာနိုဘာက သူမလာရင် ရှင့်ရဲ့ယုံကြည်မှု လုံးဝပျက်ပြားသွားမယ်ဆိုတာ သိတယ်။” ဆီလ်ဖီးယက်တ်က တစ်ရှိုက်တည်း ကျွန်တော့်ရဲ့ စိုးရိမ်မှုကို ပြေလျော့စေခဲ့တယ်။ အရီရယ်က သူ့ရဲ့ နောက်လိုက်သုံးယောက်နဲ့အတူ လာမယ်၊ ကျွန်တော့်ရဲ့ တပည့်နှစ်ယောက်ဖြစ်တဲ့ ဇာနိုဘာနဲ့ ယူလီလည်း လာမယ်ဆိုတာ သိသာပါတယ်။ အဲဒီ ခြောက်ယောက်ကတော့ သေချာပေါက် တက်မှာပါ။ ဇာနိုဘာကို မဖိတ်ရင်တောင် သူက အဲဒီနေ့မှာ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ တံခါးရှေ့မှာ ဝပ်ချပြီး သူ့ကိုပါဝင်ခွင့်ပေးဖို့ အသနားခံနေလိမ့်မယ်။ “မင်းက ဒီလိုကိစ္စမျိုးတွေအတွက် တကယ်ပဲ စိတ်ပူတတ်တာပဲနော်”

စိတ်မပူပါဘူး! ဒီလိုအသေးအဖွဲ့ကိစ္စတွေအတွက် ချွေးပြန်တတ်တဲ့လူစား မဟုတ်ဘူး။ ကျွန်တော်က အေးဆေးလူပဲ။

“လင်းနီးယားနဲ့ ပါဆီနာလည်း သေချာပေါက်လာမယ်လို့ ငါထင်တယ်။ သားရဲလူသားတွေက သူတို့ထက် အဆင့်အတန်းသာတဲ့သူရဲ့ ဖိတ်ကြားမှုကို ငြင်းဆန်တတ်တဲ့အမျိုးအစားတွေ မဟုတ်ဘူး” လို့ ဆီလ်ဖီးယက်တ်က မှတ်ချက်ချတယ်။

“တကယ်လား”

“ဟုတ်တယ်၊ သူတို့မလာရင်လည်း ငါတို့ သူတို့ကို နေရာမှန်ကို ပြန်ရောက်အောင် လုပ်ရုံပဲပေါ့။”

ဆီလ်ဖီးယက်တ်က အဲဒါက သားရဲလူသားတွေရဲ့ ဓလေ့လို့ ပြောတယ်။ အခုတွေးကြည့်တော့ ဂီးစ်က ရုဂျာ့ဒ် ဒေါသထွက်သွားမှာကို စိုးရိမ်လို့ ကျွန်တော့်ရှေ့မှာ ဝပ်ချခဲ့တာ ဖြစ်နိုင်တယ်။ အဲရစ်က သူ့ကို ကန်တောင်မှ သူ မညည်းညူခဲ့ဘူး။

“ကလစ်ဖ်ကလည်း ဖိတ်ကြားချက်ကို အတိအလင်းတောင်းခဲ့တာဆိုတော့ သေချာပေါက်တက်မယ်လို့ ငါထင်တယ်” လို့ ကျွန်တော်ပြောတယ်။

“ငါကိုယ်တိုင်ကတော့ အယ်လီနာလစ်ဇ်ကို လာစေချင်တယ်” လို့ ဆီလ်ဖီးယက်တ်က တိုးတိုးလေးပြောတယ်။

အယ်လီနာလစ်ဇ်။ ဘာလို့လဲလို့ တွေးမိတယ်။ သူတို့နှစ်ယောက် စကားပြောတာကို ကျွန်တော် တကယ်မမြင်ခဲ့ဘူး။

“သူ့ကို မေးစရာလေးရှိလို့” လို့ ဆီလ်ဖီးယက်တ်က ရှင်းပြတယ်။ “ဒါပေမယ့် တကယ့် ကြီးကြီးမားမားတော့ မဟုတ်ဘူး။”

သူမ ဘာဖြစ်မလဲလို့ တွေးမိတယ်။ အယ်လီနာလစ်ဇ်နဲ့ ကျွန်တော် အတူအိပ်ခဲ့ဖူးလားလို့ မေးချင်တာများလား။ ကောင်းပြီ၊ ငါတို့နှစ်ယောက်ကြားမှာ ဘာမှမရှိဘူး၊ ဒါကြောင့် သူမက အသေးစိတ်သိချင်ရင်လည်း ကိစ္စမရှိဘူး။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အခုတော့ ကျွန်တော်တို့မှာ အစီအစဉ်ရှိသွားပြီ။ ဧည့်သည်ဆယ်ယောက်ကျော် တက်ရောက်မှာဆိုတော့ စားစရာ အတော်အတန် ကျွေးမွေးရမှာမို့ ဈေးဝယ်ထွက်ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်။ အတူတူ ကုန်သွယ်ရေးရပ်ကွက်ဆီသို့ ဘေးချင်းယှဉ်ပြီး လမ်းလျှောက်ထွက်ခဲ့တယ်။

“ကုန်ခြောက်တွေ မသွားခင် ရှင့်အတွက် အင်္ကျီအသစ်တွေ ဝယ်ချင်တယ်၊ ရူဒီ” လို့ ဆီလ်ဖီးယက်တ်က အဆိုပြုတယ်။

ကျွန်တော် ဝတ်ထားတာကို ကြည့်လိုက်တယ်။ ပုံမှန် မီးခိုးရောင် ရင်ဖုံးအင်္ကျီကို ဝတ်ထားတယ်။ နေ့ဘက်မှာ နွေးအောင် ထူထဲတဲ့ ကုတ်အင်္ကျီတွေ မလိုဘူး။

“အာ… ရှင့်ကို ရင်ဖုံးအင်္ကျီဝတ်ထားတာ ကြိုက်ပေမယ့်၊ အဲဒီလို စုတ်ပြတ်နေတာကို မြင်ရင် ဂရုစိုက်တတ်တဲ့သူတွေက… အာ… သိပါတယ်နော်။ ဒါမှမဟုတ် အဲဒီရင်ဖုံးအင်္ကျီကို တကယ်တွယ်တာနေတာလား”

ကျွန်တော် အင်္ကျီအတွက် သိပ်ပြီးတော့ အလေးမထားမိဘူး။ စွန့်စားခန်းထွက်တုန်းက ပိုပြီး ပေါ့လျော့နေတဲ့သူတွေ တွေ့ဖူးတယ်။ ဒါပေမယ့် ကျွန်တော် ပေါ့လျော့နေရင် ဆီလ်ဖီးယက်တ်ရဲ့ ဂုဏ်ကို ထိခိုက်စေမှာဆိုတာ မှန်ပါတယ်။ သူမကို အဲလို အရှက်ခွဲလို့မရဘူး။

“ဟုတ်တယ်ထင်တယ်။ နတ်ဆိုးတိုက်မှာ ဝယ်ခဲ့တဲ့ ပထမဆုံး ရင်ဖုံးအင်္ကျီဆိုတော့ တွယ်တာမိတယ်၊ ဒါပေမယ့် ဆွံ့အပုံစံပဲ။”

ကျွန်တော့်မှာ ရှိတဲ့ တခြားတစ်ခုက သားမွေးအင်္ကျီပဲ။ ဒါပေမယ့် မှော်ဆရာတစ်ယောက်ရဲ့ပုံစံနဲ့ သိပ်မလိုက်တော့ မဝတ်ဖြစ်တာကြာပြီ။ ပြီးတော့ ဆီလ်ဖီးယက်တ်နဲ့အတူရှိတဲ့အခါ ဝတ်ဖို့ နည်းနည်းညံ့လွန်းတယ်။ ဓားပြလိုပဲ ပေါက်လိမ့်မယ်။

“ဒါဆိုရင် အဝတ်အစားဆိုင်ကို သွားကြရအောင်။ ကြိုက်တဲ့ဝတ်စုံကို ရွေးလိုက်ပါ” လို့ ကျွန်တော်ပြောတယ်။

“ကျေးဇူးပါ။ ကျွန်မကိုပဲ ထားလိုက်ပါ။”

ကျွန်တော်တို့ အရင်က ဘယ်တုန်းကမှ မရောက်ဖူးတဲ့ ဟိတ်ဟန်ရှိတဲ့ ဆိုင်တစ်ဆိုင်ကို သွားခဲ့တယ်။ ဆီလ်ဖီးယက်တ်က သူမရဲ့ နေကာမျက်မှန်တပ်ပြီး ဖစ်ဇ်ပုံစံကို ပြန်ပြောင်းထားတယ်။

“အာ၊ လော့ဒ် ဖစ်ဇ်၊ တွေ့ရတာဝမ်းသာပါတယ်။ ဆက်ပြီးအားပေးတာကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။” ဆိုင်ရှင်က ဆီလ်ဖီးယက်တ်ကို နက်ရှိုင်းစွာ ဦးညွှတ်ခဲ့တယ်။ သူမဟာ ပုံမှန်အလာဖြစ်ပုံရတယ်… တစ်နည်းအားဖြင့် အရီရယ်မင်းသမီးက ဖစ်ဇ်အသွင်ဆောင်ပြီး အားပေးနေတဲ့နေရာပဲ။ အာဆူရာ မင်းမျိုးနွယ်ကို ဝန်ဆောင်မှုပေးတဲ့ နေရာ။ ငါတို့ တတ်နိုင်ပါ့မလား။ စိုးရိမ်စရာပဲ။

“မှော်ဆရာတွေအတွက် ရင်ဖုံးအင်္ကျီတချို့ ပြပေးနိုင်မလား”

“သေချာပါတယ်။ ဒီဘက်ကိုပါ။”

ဒီလိုအဆင့်မြင့်ဆိုင်တွေမှာတောင် မှော်ဆရာတွေအတွက် ရင်ဖုံးအင်္ကျီတွေ ရှိပုံရတယ်။ အဓိပ္ပာယ်ရှိတယ်ထင်တယ်။ မှော်ဆရာတွေက အထူးသဖြင့် ရှာရီယာမှာ နေရာတိုင်းရှိတယ်။ ဒီမြို့က မှူးမတ်တွေရဲ့ ကလေးတွေတောင် မှော်ဆရာဖြစ်လာတဲ့ မြို့ပဲ။

ဈေးကြီးပုံရတဲ့ ပစ္စည်းတွေနဲ့လုပ်ထားတဲ့ တောက်ပြောင်လှတဲ့ ဝတ်စုံဒါဇင်ပေါင်းများစွာရှိတဲ့ အပိုင်းကို ခေါ်သွားခဲ့တယ်။ မှော်ဆရာရင်ဖုံးအင်္ကျီတွေက လက်လီအရောင်းဆိုင်တိုင်း အခြေခံအားဖြင့် ပုံစံတူပေမယ့် ဒါတွေမှာတော့ သိမ်မွေ့တဲ့ ပန်းထိုးမှုတွေ ပါတယ်။

“ခွင့်လွှတ်ပါ၊ ဘယ်ဒြပ်စင်တွေကို နှစ်သက်လဲဆိုတာ မေးလို့ရမလား” လို့ ဆိုင်ရှင်က မေးတယ်။

“အိုး၊ ဟုတ်တယ်။ ရေနဲ့ မြေကြီးပဲ ထင်တယ်။”

“ဒါဆိုရင် ဒီတစ်ခုက ဘယ်လိုလဲ။ ဒါက မဟာသစ်တောက မိုးသစ်တောအိမ်မြှောင်ရဲ့ သားရေကနေလုပ်ထားပြီး ရေဒဏ်ကို အတော်ခံနိုင်တယ်။ ဒီဇိုင်နာက ဖို့ဂ်လင်။ ရာနိုအာရဲ့ တော်ဝင်နန်းတွင်းမှော်ဆရာတွေအတွက် ဒီဇိုင်းဆင်ပေးတယ်။”

ဟမ်။ ကျွန်တော်မှတ်မိသေးရင် မိုးသစ်တောအိမ်မြှောင်မှာ ရေကို သိပ်ခံနိုင်ရည်မရှိဘူး။ ခရီးတစ်လျှောက် တိုက်ခိုက်ဖူးတယ်၊ ဒါပေမယ့် ရေမှော်သုံးလိုက်တာနဲ့ လွယ်လွယ်အေးခဲသွားတယ်။

“မြေကြီးဒြပ်စင်ကို ပိုနှစ်သက်ရင်တော့ ဒီတစ်ခုကလည်း သင့်တော်ပါတယ်။ ဘက်ဂါရစ်တိုက်က မြေသန်ကောင်ကြီးရဲ့ သားရေကနေလုပ်ထားပြီး သဲမုန်တိုင်းကိုတောင် ခံနိုင်တယ်။ ဒီဇိုင်နာက အလားအလာရှိတဲ့ လူသစ် ဖလုံးနီ။ အရောင်တွေကို အလွန်ဖန်တီးမှုရှိရှိ သုံးတဲ့အတွက် နာမည်ကြီးတယ်။ ပြီးတော့ မိစ္ဆာကောင်တွေ ရှင့်ကို တွေ့ဖို့ ခက်စေလိမ့်မယ်။” သူက သဲကန္တာရ ဖုံးကွယ်ပုံစံ ရင်ဖုံးအင်္ကျီကို မြှောက်ပြီး ပြောတယ်။ ဒီဇိုင်နာနာမည် ထည့်ပြောတာက ဒီအဆင့်မြင့်ဆိုင်တွေရဲ့ မရှိမဖြစ် အစိတ်အပိုင်းလားလို့ တွေးမိတယ်။

ဖုံးကွယ်ပုံစံကို မကြိုက်ပေမယ့် တစ်ခုခုတော့ အံမဝင်ဘူး။ ဒီလို ဒီဇိုင်းမျိုးသွားမယ်ဆိုရင် ဆောင်းတွင်း ဖုံးကွယ်ပုံစံကို ပိုကြိုက်လိမ့်မယ်။

“ဆီး… ဆိုလိုတာက အရှင်ဖစ်ဇ်၊ ဘယ်ဟာကို ပိုကြိုက်လဲ”

“ကြည့်ရအောင်… ဒီတစ်ခုက ဘယ်လိုလဲ။ အခုရှင်ဝတ်ထားတာနဲ့ အတော်ဆင်တယ်” လို့ပြောပြီး ကျွန်တော်ဝတ်ထားတဲ့ ရင်ဖုံးအင်္ကျီထက်တောင် ပိုနက်တဲ့ မီးခိုးရောင်၊ အနက်ရောင်နီးပါး ရင်ဖုံးအင်္ကျီကို ဆွဲထုတ်လိုက်တယ်။ ဒီအရောင်ကို ဘယ်လိုခေါ်လဲ။ မီးသွေးမီးခိုးရောင်လား။ ကျွန်တော် အခုဝတ်ထားတာထက် ပိုရှုပ်ထွေးတယ်။ အိတ်ကပ်တွေ၊ လက်မောင်းကို ချိတ်လို့ရတဲ့ အနက်ရောင်ကြယ်သီးတွေနဲ့ ခါးပတ်အစား သုံးလို့ရတဲ့ ကြိုးတစ်ချောင်းပါတယ်။

“အဲဒါက နတ်ဆိုးတိုက်က ကံကောင်းကြွက်ရဲ့ သားရေကနေလုပ်ထားတာပါ။ ဒီဇိုင်နာက ကာဇ်ရာ။ အေးအေးဆေးဆေး ဒီဇိုင်းတွေကြောင့် နာမည်ကြီးပြီး အသက်နည်းနည်းကြီးတဲ့သူတွေကြားမှာ ရေပန်းစားပါတယ်။”

“ကံကောင်းကြွက်လား”

“မဟုတ်ပါဘူးဆရာ၊ ကံကောင်းကြွက်ပါ။ အမဲရောင်ကြွက်ရဲ့ အဆင့်မြင့်မျိုးစိတ်ဖြစ်ပြီး D-အဆင့် မိစ္ဆာကောင်နဲ့ ညီမျှပါတယ်။ သူတို့ရဲ့အမွေးက အဆိပ်နဲ့ အက်ဆစ်ဒဏ်ကို ပြင်းထန်စွာခံနိုင်ရည်ရှိလို့ အလွန်ကောင်းပါတယ်။”

စကားမစပ်၊ နောက်ဆုံးပြောတဲ့ သတ္တဝါကို နတ်ဆိုးတိုက်ကို ဖြတ်သန်းစဉ်က မြင်ဖူးတယ်။ အမဲရောင်ကြွက်က အရပ် လက်မနှစ်ဆယ်ရှိပြီး ကံကောင်းကြွက်က ပိုကြီးသေးတယ်။ ပထမဆုံးအကြိမ်မြင်တုန်းက ကြောက်လန့်ခဲ့တယ်။ အဲဒီဧရာမ ပိုးမွှားတွေ အလုံးအရင်းနဲ့ ဂိုဒေါင်တစ်ခုကို ကျရောက်ပြီး အဲဒီထဲမှာ ကံကောင်းကြွက်တစ်ကောင် ရှိနေတယ်။ ရုဂျာ့ဒ်နဲ့ အဲရစ်က သူတို့ကို အလွယ်တကူ ရှင်းပစ်လိုက်တဲ့အချိန် ကျွန်တော်က နောက်ကနေ အံ့ဩတုန်လှုပ်ပြီး ရပ်နေခဲ့တယ်ထင်တယ်။

ဒါကိုဘေးဖယ်ထားရင် ရင်ဖုံးအင်္ကျီကိုတော့ ကျွန်တော် ကြိုက်တယ်။ ကျွန်တော့်ဇနီးက အကြိုက်ကောင်းတယ်။ စိုးရိမ်တာက ဈေးနှုန်းပဲ… အခုကြည့်လိုက်တော့ ဟုတ်တယ်၊ ဈေးကြီးတယ်။ ဒီလောက်ကုန်ကျရင် နတ်ဆိုးတိုက်မှာ အိမ်တစ်လုံး ဝယ်လို့ရတယ်။

“အင်း၊ နာမည်တွေက သဘာဝကို ကိုယ်စားပြုတယ်လို့ ပြောကြတယ်မဟုတ်လား။ ‘ကံကောင်း’ ဆိုတဲ့စကားက နာမည်ထဲမှာပါရင် ကျွန်တော့်ကို ကံကောင်းစေမယ်ထင်တယ်။ ဒီတစ်ခုပဲ ယူလိုက်ကြရအောင်။”

“နာမည်တွေက သဘာဝကို ကိုယ်စားပြုတယ်။ ရိုင်းရာပြောမိရင် ခွင့်လွှတ်ပါ၊ ဆရာ့နာမည်ကို မေးလို့ရမလား”

“အိုး၊ ဟုတ်ကဲ့။ ကျွန်တော့်နာမည်က ရူဒီးယပ်စ် ဂရေးရက်တ်ပါ။”

“အိုး ကျွန်တော်၊ ရှင်က ဂရေးရက်တ်မိသားစုဝင်လား။ ရိုင်းရာကျင့်မိလို့ ခွင့်လွှတ်ပါ။ အရှင် လူခ်က ကျွန်တော်တို့ဆိုင်ရဲ့ အဖိုးတန်အလာပါ၊ ဒါကြောင့် ဒီတစ်ကြိမ်တော့ လျှော့ဈေးပေးပါ့မယ်။”

ဒါက ငါထင်တဲ့အတိုင်းပဲလား။ လူခ်ရဲ့မျက်နှာသာရအောင် ကြိုးစားတာလား။ မဟုတ်ဘူး၊ ဒါမဟုတ်ဘူး။ နောက်အဝယ်အတွက် ဒီဆိုင်ကို ပြန်လာဖို့ အားပေးတာများလား။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် လျှော့ဈေးရတာ ဝမ်းသာတယ်။

“လူခ်က ဒီကို မကြာခဏလာလား” လို့ ဆီလ်ဖီးယက်တ်က မေးတယ်။

“အရှင် ဖစ်ဇ် သိမှာပါ။”

“အိုး… ဟုတ်တယ်။ အာ… ငါနဲ့လာတာကလွဲလို့ပေါ့။”

“ဟုတ်တယ်၊ သူက မိန်းမအမျိုးမျိုးနဲ့ အမြဲလာတယ်။”

ဆီလ်ဖီးယက်တ်က ဆိုင်ရှင်နဲ့ ဆက်ပြောနေချိန်မှာ ကျွန်တော့်ကို ဆိုင်ဝန်ထမ်းတစ်ယောက်က အတိုင်းအတာယူဖို့ ဘေးကိုခေါ်သွားတယ်။ ကျွန်တော်တို့ကြည့်ခဲ့တဲ့ ရင်ဖုံးအင်္ကျီက ပြသတာအတွက်ပဲ။ ကျွန်တော့်အရွယ်နဲ့ အံဝင်အောင် ချုပ်ပေးမှာ။ အမျိုးသမီးဝန်ထမ်းက ကျွန်တော့်ရဲ့အတိုင်းအတာကို တိုင်းတာတဲ့ဖဲကြိုးနဲ့တိုင်းတယ်။ ဒီလိုဖဲကြိုးတွေကို မှော်ပစ္စည်းဆိုင်မှာ ရောင်းလားလို့ တွေးမိတယ်။ ဆီလ်ဖီးယက်တ်ရဲ့အတိုင်းအတာကို တိုင်းတဲ့ ဇာတ်လမ်းတွဲအချို့ ကစားချင်တယ်။

“ပစ္စည်းက လက်ထဲမှာရှိတော့ သုံးရက်အတွင်း ပြီးပါမယ်။ လိပ်စာပြောရင် အိမ်အရောက်ပို့ပေးပါ့မယ်။”

ပျော်ရွှင်ပြီး နည်းနည်းရှက်မိကာ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အိမ်သစ်လိပ်စာကို မျှဝေခဲ့တယ်။

အဲဒီနောက်မှာ ကုန်စုံဈေးဝယ်ထွက်ခဲ့တယ်။ ပထမဆုံး ဟင်းခတ်အမွှေးအကြိုင်တွေ ဝယ်တယ်။ ပြီးတော့ ကြာရှည်ခံတဲ့ပစ္စည်းတွေ။ နန်နာဟိုရှီ တီထွင်ခဲ့တဲ့ ဖြန့်ဖြူးရေးလမ်းကြောင်းတွေကြောင့် ဟင်းချက်ဆီကိုလည်း အလွယ်တကူ လက်လှမ်းမီခဲ့တယ်။ အေးခဲထားတဲ့ငါးနဲ့ ကြာရှည်ခံတဲ့ ဟင်းသီးဟင်းရွက်တချို့လည်း ဆွဲယူခဲ့တယ်၊ ပြီးတော့ နောက်ရက်မှ ပြန်ယူမယ့်အသားကို မှာလိုက်တယ်။

“ဆီလ်ဖီး မင်း ချက်ပြုတ်တတ်လား”

“ဟုတ်တယ်။ အမေနဲ့ မစ္စ လီလီယာဆီက သင်ခဲ့တာ။ အိုး၊ ဒါပေမယ့် ကျွန်မရဲ့လက်ရာက ရှင့်အကြိုက်ဖြစ်မဖြစ်တော့ မသိဘူး။”

“တစ်ဝက်လောက် တူးနေတဲ့ မီးသွေးဖြစ်နေရင်တောင် အရသာရှိတယ်လို့ ငါပြောမှာ သေချာတယ်။”

“တစ်ဝက်လောက်တူးနေတဲ့ မီးသွေး။ လာပါဦး၊ ဘယ်သူ့အတွက်လို့ ကျွန်မ ချက်ပြုတ်ဖို့ ဒီလောက်ကြိုးစားခဲ့တယ်ထင်လဲ”

အဝတ်အစား အကြိုက်ကောင်း၊ ချက်ပြုတ်တတ်တယ်။ စဉ်းစားကြည့်တော့ သူမက အဝတ်လျှော်တာနဲ့ သန့်ရှင်းရေးလည်း လုပ်တတ်တယ်လို့ ပြောတယ်။ သူမရဲ့အသွင်အပြင်နဲ့ ဆန့်ကျင်ပြီး ကျွန်တော့်ဇနီးက အတော်လေး အရည်အချင်းရှိတဲ့ အမျိုးသမီးပဲ။

“မစ္စ ဆီလ်ဖီးယက်တ်၊ ခင်ဗျားက အကောင်းဆုံး ဇနီးမောင်နှံဖြစ်လွန်းလို့ ကျွန်တော်က ခင်ဗျားနဲ့ မထိုက်တန်သလို ခံစားနေရတယ်” လို့ ကျွန်တော်ပြောတယ်။

“ရှင်က ကျွန်မရဲ့ အကောင်းဆုံးခင်ပွန်းဆိုတာလည်း သိပါတယ်။”

“အင်း… ကျွန်တော့်ရဲ့ အကောင်းဆုံးမဟုတ်တဲ့ အပိုင်းတစ်ခုခုရှိရင် အားလုံးနားထောင်ဖို့ အဆင်သင့်ပါပဲ။ ခင်ဗျားရဲ့မျှော်လင့်ချက်တွေနဲ့ ကိုက်ညီအောင် ကြိုးစားပါ့မယ်။”

“ဒါဆိုရင် ပိုပြီးရဲရင့်ပါ။ တစ်ခါတလေ ရှင်က နည်းနည်းလွန်အောင် အလျှော့ပေးလွန်းတယ်။”

ပိုပြီးရဲရင့်ရမလား။ အဲဒါဆိုရင် ကျွန်တော် ဘာဖြစ်သွားမလဲ။ ကျွန်တော့်ရဲ့လုပ်ရပ်က ဖြတ်သွားတဲ့နတ်ဘုရားတစ်ပါးရဲ့ စိတ်ကို တစ်နည်းနည်းနဲ့ ပျက်စီးသွားစေရင်ရော။ ဒီကမ္ဘာမှာ လူတွေကို မထင်မှတ်ပဲကြည့်မိတဲ့ ပြစ်မှုအတွက် သေရိုက်သတ်တဲ့သူတွေ ရှိတယ်။

ဒါပေမယ့်၊ သတင်းစာဖတ်ရင်း ဧည့်ခန်းထဲမှာ ကုန်းကုန်းကွကွနဲ့ ထိုင်နေတဲ့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်ယုံကြည်မှုမရှိတဲ့ ခင်ပွန်းတစ်ယောက်ကို ငါလက်ထပ်ချင်မှာလား။ မချင်ဘူး။

ကောင်းပြီ၊ ဒါဆိုရင်။ အခုကစပြီး ငါ ပိုယုံကြည်မှုရှိရှိနဲ့ ပြုမူမယ်။ ဒီနေ့ကစပြီး ငါက မာနကြီးတဲ့ တစ်တီတူးဖြစ်လိမ့်မယ်။

“ဟွန့်။ ဆီလ်ဖီး။ မင်းငါ့ကိုဘယ်လောက်ချစ်လဲဆိုတာ သေချာပြပါ။ လက်မလျှော့နဲ့။”

“အာ… အဲဒါ ငါဆိုလိုတာမဟုတ်ပေမယ့် ကောင်းပါတယ်။ ကျွန်မအတတ်နိုင်ဆုံးလုပ်ပါ့မယ်” လို့ ဆီလ်ဖီးယက်တ်က လက်သီးဆုပ်ပြီး ပြောတယ်။

အိုး၊ ကျွန်တော့်ရဲ့ ဆီလ်ဖီးက တကယ့်ကိုချစ်စရာကောင်းတာ။ သူ့ကိုပဲ နမ်းချင်စုတ်ချင်တယ်။

ဒါပေမယ့် ကျွန်တော် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ထိန်းခဲ့တယ်။ ဆီလ်ဖီးယက်တ်က လူစည်ကားတဲ့လမ်းတွေပေါ်မှာ အရှက်မရှိတဲ့အပြုအမူကို မကြိုက်ဘူး။ ဒီမှာ သူ့ကိုထိဖို့ကြိုးစားရင် သူမ သေချာပေါက်ငေါက်လိမ့်မယ်။ ဒါပေမယ့် သူ့ပခုံးကို လက်တန်းထားရင်တော့ စိတ်ဆိုးမှာမဟုတ်ဘူးမဟုတ်လား။ မဟုတ်ဘူး၊ ပထမဆုံး သူ့လက်ကို ကိုင်ကြည့်သင့်လား။ ဟုတ်ပါတယ်၊ ကျွန်တော့်ရဲ့အတွင်းစိတ်က ငြင်းခုန်နေပေမယ့် ကျွန်တော့်လက်နှစ်ဖက်စလုံးက အခု ဈေးဝယ်အိတ်တွေနဲ့ ရှုပ်နေတယ်။ ဂရ်။

“ပန်းကန်ပြားအကြီးတွေလည်း ဝယ်ဖို့လိုတယ်။ အိုး၊ ရှင်လုပ်လို့ရတယ်ပဲ။”

“ကျောက်သားနဲ့လုပ်ထားတဲ့ ပန်းကန်ပြားတွေကိုသာ ခင်ဗျားသဘောတူရင်ပေါ့” လို့ ကျွန်တော်ပြောတယ်။

“ရှင်လုပ်တဲ့ဟာတွေက ကျောက်သားနဲ့လုပ်ထားပုံမပေါ်တော့ ကောင်းပါတယ်။”

ဒါဆို အသွင်အပြင်ကိစ္စပေါ့။ ကောင်းပြီ၊ သူမက မျက်စိထဲ နှစ်လိုဖွယ်ကောင်းတာကို တကယ်လိုချင်ရင် သူမရဲ့ပုံရိပ်ကို ထင်ဟပ်မြင်ရလောက်အောင် ပြောင်လက်အောင် တိုက်ချွတ်ပေးမယ့် ပန်းကန်ပြားတစ်ချပ် လုပ်ပေးမယ်။ ဂျပန်က ကျော်ကြားတဲ့ ဖုတ်ထားတဲ့ အိုးခွက်အမျိုးအစားက ဒီမှာ သိပ်မခေတ်စားဘူး။ ဂျပန်ရဲ့ ဝါဘီဆာဘီ အလှထက် ပိုပြီးဟိတ်ဟန်ရှိတာကို ပိုကြိုက်ပုံရတယ်။ ကြွေထည်လိုမျိုး တကယ်ကို အားစိုက်ပြီး ဖန်တီးသင့်လား။ ဒါပေမယ့် ဘာလုပ်လုပ် မီးခိုးရောင် ဒါမှမဟုတ် အညိုရောင်ပဲ ဖြစ်နေဦးမှာပဲ။

“ကျွန်တော်တို့ လိုသေးတာ ရှိလား” လို့ ကျွန်တော်မေးတယ်။

“အာ… ဧည့်သည်တွေကို ဧည့်ခံဖို့ လက်ဖက်ရည်။”

လက်ဖက်ရည်အနက်နဲ့ လက်ဖက်ရည်ခွက်တွေလား။ အိုကေ၊ ပြဿနာမရှိဘူး။ နောက်ပြီး ကော်ဇောတစ်ချပ်လည်း ဝယ်သင့်တယ်။ အရန်အနေနဲ့ ဧည့်ခန်းတစ်ခန်းလည်း ပြင်ဆင်ထားသင့်တယ်။

“ဧည့်သည်အတွက် ကုတင်နဲ့ ဗီရိုလို ပစ္စည်းတစ်ခုနှစ်ခုလောက် သွားဝယ်လိုက်ကြရအောင်”

“အာ၊ စိတ်ကူးကောင်းပဲ။”

ကျွန်တော်တို့အိမ်က အရမ်းကြီးမားတဲ့အတွက် ပရိဘောဂတွေ တဖြည်းဖြည်းချင်း ဖြည့်ဆည်းရင်းနဲ့ ကျွန်တော့်ရန်ပုံငွေတွေ ကုန်နေတယ်။ အိမ်အတွက် လျှော့ဈေးရတာကြောင့် ငွေစုမိလို့ ဝမ်းသာမိပေမယ့် ဝယ်ယူမှုတိုင်းနဲ့အတူ ဆုတ်ယုတ်နေတယ်။ မိစ္ဆာကောင်တွေကို အမဲလိုက်ရှာပြီး နည်းနည်းလောက် အပိုဝင်ငွေရှာသင့်လား။ မဟုတ်ဘူး၊ အဲဒါ မလုပ်နိုင်ဘူး။ အဲဒီလို အသေးအဖွဲအကြောင်းကြောင့် ဖျက်သိမ်းရေးရှာပုံတော်ထွက်ပြီး သေဆုံးသွားရင် ဘယ်လောက်မိုက်မဲမလဲ။

ရုတ်တရက်၊ ပေါလ်က လစဉ်ပုံမှန်ဝင်ငွေရဖို့အတွက် သူ့ရဲ့သူရဲကောင်းရာထူးကို ဘာကြောင့်ပြန်ဝင်ခဲ့တယ်ဆိုတာ နည်းနည်းနားလည်နိုင်တယ်။

“အာ… ရူဒီ၊ မစိုးရိမ်ပါနဲ့။ ကျွန်မမှာ အရီရယ်မင်းသမီးနဲ့အလုပ်ကနေ ဝင်ငွေရှိတယ်။”

“အာ့… ဆောရီးပဲ။”

လိုအပ်လာရင် ဆိုးလ်ဒက်တ်ရဲ့အဖွဲ့ ဒါမှမဟုတ် တခြားတစ်ယောက်ရဲ့အဖွဲ့ကို ပူးပေါင်းနိုင်မယ်လို့ ယူဆတယ်။ ခဏလေး၊ မဟုတ်ဘူး။ စွန့်စားခန်းထွက်သူတွေက ရက်ပေါင်းများစွာ အိမ်ကနေထွက်သွားပြီး ပြန်ရတဲ့လစာက အတော်နည်းတယ်။ ကျွန်တော်ကိုယ်တိုင်လည်း ပုံမှန်အလုပ်တစ်ခု စရှာသင့်ပြီ။

အိမ်ထောင်ရေးဆိုတာ တကယ်ပဲ ရှုပ်ထွေးတယ်။

—

အဲဒီညမှာ ဆီလ်ဖီးယက်တ်ကို ရေချိုးဖို့ အတူတူဖိတ်ခေါ်ခဲ့တယ်၊ အကြောင်းပြချက်ကတော့ ဘယ်လိုသုံးရမယ်ဆိုတာ သင်ပေးဖို့ပါ။ တကယ့်ရည်ရွယ်ချက်က ရေချိုးခန်းထဲမှာ အရည်အသွေးကောင်းတဲ့ အချိန်တွေကို အတူတူကုန်ဆုံးဖို့ပါ။ ဒါက စာအုပ်တစ်အုပ်ဆိုရင် ဒီလို ဇာတ်ကြောင်းပြန်ပြနိုင်တယ်- ကာမဂုဏ်ဖောက်ပြန်သူတစ်ယောက်က ချစ်စရာကောင်းတဲ့ ကောင်မလေးတစ်ယောက်ထဲကို သူ့ရဲ့စွယ်တွေ ထိုးနှစ်ဖို့ အသင့်ပြင်ထားတယ်။

ဒီညတော့ ငါလုပ်တော့မယ်။ ငါလုပ်တော့မယ်။ ဖေဖေရေ စောင့်ကြည့်နေလေ။

စောင့်ပါ၊ “ဖေဖေ” ဆိုတာ ပေါလ်ကိုပြောတာမဟုတ်လား။ ဒါဆိုရင် သူ မစောင့်ကြည့်တာကို ပိုကြိုက်တယ်။

“ကဲဒါဆိုရင်” လို့ ကျွန်တော်က ရှင်းပြတယ်။ “ငါတို့အိမ်မှာ ရေချိုးတဲ့ကျင့်ဝတ်က အာဆူရာ တော်ဝင်မိသားစုနဲ့ နည်းနည်းကွာတယ်။”

ပထမဆုံး အဝတ်လဲတဲ့နေရာလို့လည်းခေါ်တဲ့ ရေဆေးတဲ့နေရာကို ပြောင်းခဲ့တယ်။ အဲဒီမှာ အဝတ်တွေချွတ်ပြီး ခြင်းတောင်းတစ်ခုထဲ ထည့်ရမယ်လို့ သူမကို ပြောခဲ့တယ်။ ဒီတစ်ကြိမ်မှာတော့ ကျွန်တော်ကိုယ်တိုင် အဝတ်တွေချွတ်ပြီး ခေါက်ကာ ခြင်းတောင်းတစ်ခုထဲ ပစ်ထည့်လိုက်တယ်။

ဆီလ်ဖီးယက်တ်က ခန္ဓာကိုယ်အဆီပိုမရှိတဲ့ သေးသွယ်တဲ့ပုံစံရှိပေမယ့် အရိုးပေါ်တင်မဟုတ်ဘူး။ ပိန်ပေမယ့် ကြွက်သားတွေလည်းရှိတယ်။ သူမရဲ့ရင်သားက သေးငယ်ပေမယ့် ပျော့ပြီးပုံသဏ္ဍာန်ရှိတယ်။ သူမကိုကြည့်ရုံနဲ့ ကျွန်တော့်ရဲ့အသက်ရှူက စည်းမမှန်ဖြစ်လာတယ်။

“အာ… အဝတ်တွေချွတ်ပေးဖို့ လိုအပ်လား” လို့ ဆီလ်ဖီးယက်တ်က မေးတယ်။

“မလိုဘူး။”

“ရှင် ဘာလို့ အသက်ပြင်းပြင်းရှူနေတာလဲ”

“စိတ်ထကြွနေလို့။”

“အာ… ပြီးတော့ ရေချိုးဖို့ဝင်တဲ့အခါ စိတ်ထကြွနေဖို့ လိုအပ်လား”

“မလိုဘူး။”

မေးခွန်းတစ်ခုစီကို သင့်လျော်တဲ့အဖြေပေးရင်း ကျွန်တော်တို့ ရေချိုးတဲ့နေရာထဲဝင်နိုင်ဖို့ တက်တက်ကြွကြွ အဝတ်တွေချွတ်ခဲ့တယ်။ ရေပန်း ဒါမှမဟုတ် မှန်မရှိဘူး၊ ဒါပေမယ့် ရေပုံးနဲ့ ကုလားထိုင်တစ်လုံးရှိတယ်။ အပျော်သဘောနဲ့ ဂျပန်က အများသုံးရေချိုးခန်းက ရေပုံးတွေပေါ်မှာ မကြာခဏမြင်ရတဲ့ အက်စပရင်ကြော်ငြာလို ရေပုံးပေါ်မှာ “ခဲရိုရင်” ဆိုပြီး ရေးထိုးထားတယ်။

“ရေချိုးမဝင်ခင် ပခုံးပေါ်ကို ရေလောင်းရမယ်။ ဒါကြောင့် ဒီမှာထိုင်ပြီး ဒီအဝတ်စနဲ့ ဆပ်ပြာသုံးပြီး ခန္ဓာကိုယ်ကိုဆေးပါ။”

“ဟေး ရူဒီ၊ ဒီကုလားထိုင်အလယ်မှာ ဘာလို့အပေါက်ရှိတာလဲ”

“ခန္ဓာကိုယ်ကို ပိုလွယ်လွယ်ဆေးဖို့ပေါ့။” အဝတ်စကို ရေနွေးနွေးနဲ့စိုပြီး အမြှုပ်ထွက်အောင်လုပ်ကာ ဆီလ်ဖီးယက်တ်ရဲ့ခန္ဓာကိုယ်ကို စတင်ဆေးကြောပေးတယ်။ အဓိက နားရွက်နောက်၊ ညှပ်ရိုးခွက်၊ ကျောပြင်နဲ့ အလွယ်တကူညစ်ပေတတ်တဲ့ တခြားနေရာတွေကို အာရုံစိုက်တယ်။ အဝတ်စနဲ့ မတိုက်နိုင်တဲ့ ပျော့ပျောင်းတဲ့နေရာတွေအတွက် လက်ကိုသုံးတယ်။ အဲဒါကြောင့် အဲဒီမှာအပေါက်ရှိတာ။

“အာ… ရှင် အခုခဏကတည်းက အဝတ်စမသုံးတော့ဘူး၊ ပြီးတော့ အဲဒီနေရာတွေကိုပဲ အာရုံစိုက်နေတယ်။ နောက်ပြီး ရှင့်ဟာက ကျွန်မကို ဖိထားတယ်။”

“အိုး၊ ငါ့အမှားပါပဲ။”

ထင်ရတာက ကျွန်တော့်ရဲ့အလိုဆန္ဒတွေက ကျွန်တော့်ထက်သာသွားတယ်။ အဲဒါမဖြစ်နိုင်ဘူး။ ဒါက ငါတို့အိမ်က ရေချိုးခန်းကျင့်ဝတ်ရဲ့ တစ်စိတ်တစ်ပိုင်း မဟုတ်ဘူး။

“အာ… ရှင် တကယ်ပဲ မထိန်းနိုင်ရင်၊ အာ… ကောင်းပြီ၊ ကျွန်မတို့ အခုပဲဆက်လုပ်လို့ရတယ် ရှင်လိုချင်ရင်”

“ရေချိုးပြီးတာနဲ့ အဲဒါကို လုပ်မယ်။”

ရေချိုးတာက အရင်လေ။ ခန္ဓာကိုယ်ဆေးရမယ်။

“ခန္ဓာကိုယ်ရဲ့ထောင့်တိုင်းကိုဆေးပြီးရင် နောက်တစ်ခုက ခေါင်းပဲ။ အခု မျက်စိမှိတ်ထားလိုက်။”

“အို-ကေ။” ဆီလ်ဖီးယက်တ်က မျက်စိကို တင်းတင်းမှိတ်ထားလိုက်တယ်။ ဘယ်လောက်ချစ်စရာကောင်းလဲ။ သူမကို နမ်းချင်ပြီး ချစ်တင်းဆော့ဖို့ ဆွဲခေါ်ချင်စရာပဲ၊ ဒါပေမယ့် အဲဒီအတွေးကို စိတ်ရဲ့နောက်ဆုံးအထိ တွန်းထုတ်လိုက်တယ်။ တစ်ချက်လောက် သတိလက်လွှတ်လိုက်တာတောင် ဆိုးဝါးသေစေနိုင်တယ်။ ဖူး၊ ဒီရေဆေးတဲ့အပိုင်းတစ်ခုလုံးက တကယ့်ကို ငရဲပဲ။

“ဆံပင်ကို ရေနဲ့စိုပြီးတာနဲ့ ဆပ်ပြာသုံးပြီး အမြှုပ်ထွက်အောင်လုပ်ပါ။ ခေါင်းပေါ်မှာတင်မကဘူး ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်က ဆံပင်ပေါက်တဲ့နေရာအားလုံးကို လုပ်ပါ။ ဆံပင်ကိုတော့ သိပ်မကြာခဏလျှော်ဖို့ မလိုပါဘူး။” ကျွန်တော် စကားပြောရင်း သူမရဲ့ဆံပင်ကို ဆက်ပြီးခေါင်းလျှော်ပေးတယ်။ တိုတောင်းပြီး သန့်ရှင်းရလွယ်ကူတယ်။ “ပြီးသွားရင် ရေနွေးနွေးနဲ့ ဆပ်ပြာအားလုံးကို သေချာဆေးချပါ။” ရေဖန်တီးဖို့ မှော်ပညာသုံးပြီး သူမရဲ့ဆံပင်ကို ဆေးချပေးတယ်။

သူမ တခစ်ခစ်ရယ်တယ်။ “ဒါမျိုးက ကျွန်မတို့ ပထမဆုံးတွေ့တုန်းကို သတိရစေတယ်။”

အိုး၊ ဟုတ်တယ်… အဲဒီတုန်းကလည်း သူမကို ဆေးကြောဖို့ ရေနွေးနွေးသုံးခဲ့တယ်။ အဲဒါက ဘူနာရွာမှာ၊ ကျွန်တော် မြို့ထဲစတင်လမ်းလျှောက်ထွက်နိုင်ချိန်လောက်ကပဲ။ အိမ်နီးချင်းကလေးတွေ သူမကိုအနိုင်ကျင့်လို့ ဆီလ်ဖီးယက်တ် ငိုနေတာတွေ့ခဲ့တယ်။ သူမက သူ့အဖေရဲ့နေ့လယ်စာကို ပို့ပေးနေတုန်း သူတို့က ကြိမ်းမောင်းပြီး ရွှံ့ဘောလုံးတွေနဲ့ ပေါက်ခဲ့တယ်။ ဒါကြောင့် ကျွန်တော်က သူမကိုကယ်ပြီး ရေနွေးနွေးနဲ့ဆေးပေး၊ လေနွေးနွေးနဲ့မှုတ်ခြောက်ပေးခဲ့တယ်။ ဆံပင်တိုနေတာကြောင့် အဲဒီတုန်းက သူမက ကောင်လေးတစ်ယောက်လိုပုံပေါက်တယ်။

အာ၊ တကယ်ပဲ အမှတ်ရစရာတွေကို ပြန်သတိရစေတယ်။ အဲဒီကောင်လေးက ကျွန်တော့်ရဲ့ချစ်စရာဇနီးဖြစ်လာလိမ့်မယ်လို့ ဘယ်တုန်းကမှ အိပ်မက်တောင်မက်ခဲ့မိဘူး။ ဘဝဆိုတာ တကယ်ပဲ မထင်မှတ်တဲ့နေရာတွေကို ခေါ်ဆောင်သွားတာပဲ။

“ရေဆေးပြီးရင် နောက်တစ်ခုက ရေချိုးတာပဲ။ သတိထားပါ၊ ချော်လဲလွယ်တယ်။”

ဆီလ်ဖီးယက်တ်က ကျွန်တော့်ညွှန်ကြားချက်ကိုလိုက်နာပြီး သူ့ကိုယ်သူ ရေထဲသို့ ဖြည်းညှင်းစွာ လျှောချလိုက်တယ်။ ကျွန်တော်က ရေကို နူးညံ့တဲ့အနွေးထားထားတော့ အတူတူ ကြာကြာစိမ်နိုင်ခဲ့တယ်။

“အာ… လက်တွေခြေတွေထဲကို နွေးထွေးမှုတွေ စိမ့်ဝင်လာတာ ခံစားရတယ်။ ကောင်းလိုက်တာ။”

အဆင်ပြေပုံရတယ်။ အရမ်းကောင်းတယ်။

ဆီလ်ဖီးယက်တ် ရေချိုးရတာပျော်နေတာကို ကျေနပ်သွားတော့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်စဆေးတယ်။ ရိုးရိုးသားသားပြောရရင် ဆီလ်ဖီးယက်တ်ကို ဆပ်ပြာတွေလိမ်းပြီး သူမရဲ့ခန္ဓာကိုယ်ကို ငါ့ဟာဆေးဖို့သုံးချင်မိသေးတယ်၊ ဒါပေမယ့် ဒီနေ့တော့ အနားပေးလိုက်တယ်။ အားလုံးကို တစ်ပြိုင်နက်လုပ်ဖို့မလိုဘူး။ သူမကို ဂရုတစိုက်၊ ညင်ညင်သာသာ ဆက်ဆံမယ်။

“…”

ရုတ်တရက် ဆီလ်ဖီးယက်တ်က ကျွန်တော့်ကို လှမ်းကြည့်နေတာ သတိထားမိတယ်။ ရေမချိုးခင် ခန္ဓာကိုယ်ကို ဘယ်လိုဆေးရမလဲဆိုတဲ့ အပြင်ရှုထောင့်ကိုရဖို့ ကြည့်နေတာလို့ ထင်ခဲ့ပေမယ့် အဲဒါမဖြစ်ပုံရတယ်။ သူမမှာမရှိတဲ့ ကျွန်တော့်မှာရှိတဲ့ ခန္ဓာကိုယ်အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုကို မြင်ပြီး စိတ်ဝင်စားသွားတာ ဖြစ်ရမယ်။ သိချင်တာပေါ့၊ ငါယူဆတယ်။

“ဖူး…”

ရေဆေးပြီးတာနဲ့ ခေါင်းပေါ်ကို မျက်နှာသုတ်ပုဝါလေးတင်ဖို့ သေချာအောင်လုပ်ရင်း ရေချိုးထဲကို လျှောဆင်းလိုက်တယ်။ ရေနွေးနွေးထဲ ကိုယ်ကိုနှစ်မြှုပ်လိုက်တဲ့အခါ သွေးစီးဆင်းမှုတိုးလာပြီး အေးခဲနေတဲ့လက်တွေခြေတွေဆီကို ပျံ့နှံ့သွားတာ ခံစားရတယ်။ အာ့… ရေချိုးတယ်ဆိုတာ တကယ်ကောင်းတယ်။ လူ့ယဉ်ကျေးမှုရဲ့ အထွတ်အထိပ်ပဲ။ အရင်ဘဝက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်ဆေးကြောရတာကို အနှောက်အယှက်တစ်ခုလို့ ထင်ပြီး ရေချိုးတာကို မုန်းခဲ့ဖူးတယ်။ အခုတော့ အဲဒီခံစားချက်ကို နှစ်သက်လာတယ်။ နှင်းဖုံးတဲ့နိုင်ငံမှာ နေထိုင်ရတာက ရေချိုးတယ်ဆိုတာ ဘယ်လောက်အဖိုးတန်တယ်ဆိုတာ သင်ပေးခဲ့တယ်။

“စကားမစပ်၊ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်ဆေးထားတဲ့အဝတ်ကို ရေချိုးထဲမထည့်ပါနဲ့” လို့ ကျွန်တော်ပြောတယ်။

“ဘာလို့လဲ”

“ရေတွေညစ်ပေသွားလိမ့်မယ်။”

ကျွန်တော်တို့ မိသားစုဖြစ်နေတော့ တကယ်တော့ ကိစ္စမရှိဘူး။ ဒီကမ္ဘာမှာ အများသုံးရေချိုးခန်းလည်းမရှိတော့ အဲဒီစည်းကမ်းကို လိုက်နာဖို့မလိုဘူး။ အဲဒီအကြောင်းတွေကို စဉ်းစားနေတုန်း ဆီလ်ဖီးယက်တ်က ကျွန်တော့်ကို တိုးကပ်လာတယ်။ ကျွန်တော့်လက်ကိုကိုင်ပြီး သူမရဲ့စိုစွတ်တဲ့ခေါင်းကို ကျွန်တော့်ပခုံးပေါ် မှီထားတယ်။

“ဘယ်လောက်ကြာကြာနေရမှာလဲ”

“အရိုးတွင်းခြင်ဆီထဲအထိ နွေးထွေးမှုကို ခံစားရတဲ့အထိပဲ။” ကျွန်တော် သူမရဲ့ပခုံးကို လက်တစ်ဖက်နဲ့ဖက်ပြီး အနားကိုဆွဲယူလိုက်တယ်။ အဲဒီလိုလုပ်တော့ သူမက လှည့်ပြီး ကျွန်တော့်ပေါ်မှာထိုင်နေသလိုမျိုး ကိုယ်ကိုနေရာချတယ်။ ငါတို့နှစ်ယောက် မျက်နှာချင်းဆိုင်ပြီး တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ကပ်လျက်သား။ ဆီလ်ဖီးယက်တ်ရဲ့ချယ်ရီသီးလေးတွေက ကျွန်တော့်ရင်ဘတ်ကို ပွတ်တိုက်နေတယ်။

သေပါပြီ။ ဒါကို ငါဆက်မထိန်းနိုင်တော့ဘူးလို့ ခံစားရတယ်။ ယောက်ျားတွေက သည်းခံခြင်းကိုပြသပြီး မိန်းမတွေက ချစ်ခြင်းမေတ္တာကိုပြသသင့်တယ်။ ပြီးတော့ ချစ်ခြင်းမေတ္တာဆိုတာက အချစ်ရည်တွေကို ဆိုလိုတာမဟုတ်ဘူး။

“ဟီးဟီး၊ ဒါမျိုးက ပျော်စရာကောင်းတယ်” လို့ ဆီလ်ဖီးယက်တ်က တခစ်ခစ်ရယ်တယ်။

ကျွန်တော် သူမကို ငုံ့ကြည့်လိုက်တယ်။ သူမရဲ့သွယ်လျတဲ့ကျောပြင်ကနေ သေးငယ်တဲ့တင်ပါးအထိ၊ ရေမျက်နှာပြင်ကိုကန်နေတဲ့ သူမရဲ့ပိန်ပါးတဲ့ခြေထောက်တွေကိုပါ မြင်နိုင်တယ်။ ကျွန်တော့်ရင်ဘတ်နဲ့ပခုံးတစ်ဝိုက်မှာ လှုပ်ရှားမှုရှိတယ်- ဆီလ်ဖီးယက်တ်က ကျွန်တော့်ကိုတွယ်ကပ်ပြီး ကျွန်တော့်လည်ပင်းထဲ မြှုပ်နှံထားတယ်။ အဲဒီအနေအထားကနေ သူမက ကျွန်တော့်ခန္ဓာကိုယ်ကို လက်တွေနဲ့ပွတ်သပ်ပေးတယ်။

ဟဲဟဲ၊ ဆက်ပြီးပွတ်သပ်ပါလေ။ အဲဒီကြွက်သားတွေက အဲဒီအတွက်ပဲ။

အရင်တုန်းက ဆီလ်ဖီးယက်တ်ကိုကြည့်ပြီး သူမဟာ တစ်နေ့မှာ လှပတဲ့ယောက်ျားတစ်ယောက်ဖြစ်လာလိမ့်မယ်လို့ တွေးခဲ့မိတယ်။ ဒါပေမယ့် သူမက ကျွန်တော့်ရဲ့မျှော်လင့်ချက်တိုင်းကို ကျော်လွန်တဲ့ ချစ်စရာကောင်းပြီး လှပတဲ့အမျိုးသမီးတစ်ယောက်အဖြစ် ကြီးပြင်းလာခဲ့တယ်။ သူမအပေါ်ထားတဲ့ ကျွန်တော့်ရဲ့ခံစားချက်တွေကြောင့် ဘက်လိုက်မိတာလည်းဖြစ်နိုင်တယ်၊ ဒါပေမယ့်။ ဒီလှပတဲ့အမျိုးသမီးက အခု ကိုယ်ဗလာကျင်းနဲ့ ကျွန်တော့်ကိုတွယ်ကပ်နေတယ်။ ဒီအတိုင်းသာဆိုရင် ဒီမှာ ရေဆိုးပိုက်တွေပိတ်ဆို့စေမယ့်အရာတစ်ခုခုကို ကျွန်တော်တို့ လုပ်မိလိမ့်မယ်။

သူမရဲ့ကျောပြင်ကိုပွတ်သပ်ပြီး ချိုင်းကြားတွေဆီ၊ ပြီးတော့ ဘေးတစ်ဖက်တစ်ချက်ဆီကို ရွှေ့လိုက်တယ်။ မမ… သူမက တကယ့်ကို သွယ်လျတယ်။

“ရူဒီ၊ အဲဒါကလိထိုးတယ်” လို့ ဆီလ်ဖီးယက်တ်က ကိုယ်ကိုလိမ်ရင်း ပြောတယ်။

ကျွန်တော့်ရဲ့အလိုဆန္ဒရဲ့သင်္ကေတက သူမကို ခဏလောက်ဖိနေပေမယ့် သူမက မညည်းညူခဲ့ဘူး။ အိမ်ပြန်လမ်းလျှောက်တဲ့အခါ ကျွန်တော်ထိရင် ဒေါသထွက်ပေမယ့် ဒီပတ်ဝန်းကျင်မှာတော့ သူမရဲ့သတိထားမှုကို လျှော့ချထားတယ်။ သူမက ကျွန်တော့်ရဲ့ကရုဏာတော်အောက်မှာပဲ။ ကျွန်တော်ဘာလုပ်လုပ် သူမက ခွင့်ပြုလိမ့်မယ်။

အဲဒီနောက် သူမက ကျွန်တော့်မျက်လုံးထဲကို မော့ကြည့်တယ်။ ကျွန်တော်က သူမမျက်လုံးတွေကို ကြည့်တယ်။ ကျွန်တော်တို့ရဲ့အကြည့်တွေက သဘာဝကျကျ ဆုံမိသွားတယ်။ ရုတ်တရက် ဆီလ်ဖီးယက်တ်က တခစ်ခစ်ရယ်ပြီး သွားပြုံးပြုံးနဲ့ မျက်နှာတစ်ခုလုံး ပြုံးသွားတယ်။ “ရူဒီ၊ ကျွန်မ ရှင့်ကိုချစ်တယ်” လို့ပြောပြီး ကျွန်တော့်ပါးကို နမ်းလိုက်တယ်။

သေပါပြီ။

“အာ့။”

ကျွန်တော် သူမကို မင်းသမီးလေးပုံစံ ချီပွေ့လိုက်ပြီး ရေတွေဖျန်းရင်း ရေချိုးကန်ထဲက မတင်ခဲ့တယ်။ ရေချိုးကျင့်ဝတ်ကို သင်ကြားပေးနေတုန်းပဲဆိုပေမယ့် ငါတို့ပြီးတာနဲ့ အဲဒါကို ပြန်စလို့ရတယ်။ ရေစိုစိုနဲ့ပဲ ဒုတိယထပ်ဆီကို တန်းတန်းမတ်မတ်သွားပြီး ကျွန်တော်တို့ရဲ့အိပ်ခန်းဆီ တည့်တည့်ပြေးခဲ့တယ်။