Volume 10.7

အခန်း ၇ – မင်္ဂလာဆောင်ဧည့်ခံပွဲအပြီး

မင်္ဂလာဆောင်ဧည့်ခံပွဲကတော့ အောင်မြင်သွားခဲ့တယ်။ ကျွန်တော်တို့ အနမ်းနဲ့ ကတိသစ္စာမပြုဖြစ်ခဲ့သလို လက်စွပ်တွေလည်း မလဲလှယ်ခဲ့ကြပေမယ့် တစ်ချိန်လုံး စားသောက်ပြီး စကားပြောရင်း ပျော်ပျော်ပါးပါး ဖြတ်သန်းခဲ့ကြတယ်။ ဒီလို ပေါ့ပေါ့ပါးပါးနဲ့ တရားဝင်မဟုတ်တဲ့ ပုံစံကို ကျွန်တော် သဘောကျမိတယ်။

အိမ်ပြန်ချိန်ရောက်တော့ လူတွေက နှစ်ယောက်တစ်တွဲ၊ သုံးယောက်တစ်တွဲ ပြန်ကြတယ်။ ပထမဆုံး နှုတ်ဆက်သွားတာက လင်းနီးယားနဲ့ ပါဆီနာ။ သားရဲလူမျိုးတွေကြားမှာ ဧည့်သည်က အကြာကြီးမနေဘဲ ပြန်တာက ယဉ်ကျေးမှုတစ်ခုလို့ ထင်မှတ်ခံရတာများလား။

“ကောင်းပြီနော်… ပျော်ပျော်နေ ဘော့စ်။”
“ခင်ဗျားက အခုဆို ကျောင်းရဲ့ တကယ့်ဘော့စ်ပဲ။ နောက်စာသင်ချိန်ကို မျှော်နေတယ်။”

ဒီလိုပြောပြီးတော့ သူတို့နှစ်ယောက် နှင်းတွေထဲမှာ တစ်လှမ်းချင်း အိမ်ပြန်သွားကြတယ်။

ဒုတိယမြောက် ပြန်သွားတာက နန်နာဟိုရှီ။ သူ့ကို လူခ်က ကျပန်းဆိုသလို စကားစထောင်နေခဲ့တာ။ အများစုကတော့ သူ ပလူးဖို့ကြိုးစားနေတာပဲ၊ ဒါပေမယ့် အဲဒီအကြောင်း လုံးလုံးလျားလျား ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းတော့ မဟုတ်ဘူး။ နန်နာဟိုရှီ စိတ်ဝင်စားနိုင်လောက်မယ့် အစားအသောက်နဲ့ အဝတ်အစားအကြောင်းတွေကို သူက တမင်တကာ ပြောဖို့ကြိုးစားနေတာ။ သူနဲ့ နယ်ပယ်မတူပေမယ့် တစ်ဖက်လူ စိတ်ဝင်စားမယ့် အကြောင်းအရာကို စိတ်ဝင်တစား အသံထွက်အောင် လုပ်တတ်တယ်။ ဒါပေမယ့် ပညာရစရာပဲ။ ဒီလိုအသိပညာကို ကျွန်တော် သုံးဖို့ရည်ရွယ်ချက်ရှိတာတော့ မဟုတ်ဘူး။

နန်နာဟိုရှီကတော့ သူ့ကြောင့် စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်နေတာကို ဖုံးဖိဖို့ လုံးဝမကြိုးစားခဲ့ဘူး။ သူမက စိတ်အနှောင့်အယှက်နဲ့ ကြည့်တယ်၊ စိတ်အနှောင့်အယှက်နဲ့ သက်ပြင်းချတယ်။ နောက်ဆုံးမှာတော့ သူ့ဆီကလွတ်ဖို့ သန့်စင်ခန်းဆီ ပြေးသွားတယ်။ သူမ ပြန်ထွက်လာတော့ စိတ်တိုနေတဲ့ပုံနဲ့ ကျွန်တော်ရှိတဲ့ဆီ တည့်တည့်လာခဲ့တယ်။ “ငါ ပြန်တော့မယ်။ ဟိုကောင်က စိတ်အနှောင့်အယှက်ပေးလွန်းတယ်။”

“ကောင်းပြီလေ။ မောနေလောက်ပြီ။ ဒီနေ့ လာပေးတာ ကျေးဇူးပဲ။” လို့ ကျွန်တော်ပြောလိုက်တယ်။
“မနက်ဖြန်လည်း မင်းအကူအညီကို ထပ်တွက်ထားမယ်။ နောက်တစ်ခုရှိသေးတယ်။”
“ဘာလဲ။”
“နောက်တစ်ချိန်ကျရင် မင်းရဲ့ ရေချိုးခန်းကို သုံးလို့ရမလား။”

သန့်စင်ခန်းသွားရင်းနဲ့ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ရေချိုးခန်းကို သူမ မြင်သွားပုံရတယ်။ ဂျပန်လူမျိုးချင်းဆိုတော့ ရေချိုးကန်ကို လွမ်းနေလောက်တယ်။ သူ့နာမည်က ရှီဇုကာ ဆိုတော့လေ။ “ရတယ်လေ။ ဒါပေမယ့် နိုဘိတ မင်းကို ချောင်းကြည့်နေတာမျိုးတော့ ခံရနိုင်တယ်…”
“ငါမပြောခဲ့တာပဲ ကောင်းတယ်။”
“မဟုတ်ဘူး၊ ငါနောက်တာပါ၊ တကယ်ပြောတာ။ မင်း ဘယ်အချိန်မဆို လာခဲ့လို့ရတယ်။”

နန်နာဟိုရှီက ခေါင်းညိတ်ပြီး ထွက်သွားဖို့လုပ်တယ်။ နေမဝင်သေးပေမယ့် သူမ တစ်ယောက်တည်း အိမ်ပြန်ရင် ဘေးကင်းပါ့မလားလို့ တွေးမိတယ်။ သူမ ဒီကို တစ်ယောက်တည်းလာခဲ့သလို ကိုယ့်ကာကွယ်ဖို့အတွက် မှော်ပစ္စည်းတွေလည်း ရှိပေမယ့်။

“ဆိုင်းလန့် ဆရာကြီးကို သူ့နေအိမ်အထိ လိုက်ပို့ပေးပါ။”
“ဟုတ်ကဲ့ မင်းသမီး။”

ကျွန်တော် ဘာလုပ်ရမှန်းမသိ တွန့်ဆုတ်နေချိန်မှာ မင်းသမီးက သူ့အစေခံတစ်ယောက်ကို အစောင့်အကြပ်အနေနဲ့ လွှတ်လိုက်တယ်။ ဒီလို ဩဇာရှိတဲ့သူဆီက မျှော်လင့်ထားသင့်တာပဲ။ ဒါပေမယ့် နန်နာဟိုရှီက ကမ်းလှမ်းချက်ကို ခေါင်းမာမာနဲ့ ငြင်းပြီး တစ်ယောက်တည်း ပြန်သွားခဲ့တယ်။

နောက်တော့ ဇာနိုဘာနဲ့ ယူလီ၊ ပြီးတော့ ဘာဒီဂါဒီ။ ဘာဒီဂါဒီ၊ ဇာနိုဘာနဲ့ အရီရယ်တို့က ပျော်ပျော်ရွှင်ရွှင် စကားစမြည်ပြောရင်း အတူတူ သောက်စားခဲ့ကြတယ်။ ဘာဒီရဲ့ အရက်ကြိုက်တဲ့အကျင့်ကို ကျွန်တော်သိတော့ သေချာအောင် သင့်တော်တဲ့ပမာဏကို ပြင်ဆင်ထားခဲ့တယ်။ ဒါပေမယ့် မလုံလောက်ဘူးထင်တယ်။ ကျွန်တော် မသိလိုက်ခင်မှာပဲ မြေအောက်ခန်းထဲက သိမ်းထားတဲ့ ဝိုင်စည်သုံးစည်ထဲက နှစ်စည် ဗလာဖြစ်သွားပြီ။ ထပ်မှာဖို့ စဉ်းစားမိသေးတယ်၊ ဒါပေမယ့် မမှာဖြစ်ခင်မှာ ဇာနိုဘာက မူးသွားတယ်။

“ဘွာဟားဟား။ ကောင်းချီးပေးခံရတဲ့ ကလေး ဆိုတာတောင် ခင်ဗျား တော်တော်ညံ့တာပဲ” လို့ ဘာဒီဂါဒီက ဟက်ဟက်ပက်ပက်ရယ်တယ်။
“ဟားဟားဟား…အာ့… ရှက်စရာပဲ။ ငါ အရမ်းတက်ကြွသွားမိပုံရတယ်။”
“ဆရာ၊ ကောင်းရဲ့လား။” ယူလီလေးက ဇာနိုဘာ ယိုင်နဲ့နဲ့ဖြစ်နေတော့ သူ့ကို ထောက်ဖို့ကြိုးစားတယ်။
“ဟီးဟီးဟီး။ ဒီအိမ်က အခန်းတစ်ခန်းမှာ နားလို့ရတယ်နော်။” လို့ အရီရယ်က အကြံပေးတယ်။ သူမကိုယ်တိုင်ကတော့ သိပ်မသောက်ခဲ့ဘူး – သတိရှိနေဖို့က မြင့်မြတ်တဲ့အမျိုးသမီးတစ်ယောက်ရဲ့ လေ့ကျင့်မှုရဲ့ တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းဖြစ်လိမ့်မယ်။ သူမ လုပ်သမျှအရာအားလုံးက ခွက်ကိုမတ်တာကအစ ရယ်ပုံရယ်နည်းအထိ ကျက်သရေရှိရှိ ဟန်ပန်အပြည့်ရှိတယ်။ သူမ နည်းနည်းမူးနေလောက်ပေမယ့် အရက်ကြောင့် ပေါ်လာတဲ့ ပါးပြင်ပေါ်က အနည်းငယ်ရဲနေတဲ့အရောင်က သူမကို ပိုပြီး ဆွဲဆောင်မှုရှိစေတယ်။

“ဟင့်အင်း။ တပည့်တစ်ယောက်အနေနဲ့၊ ပြီးတော့ ရှီရိုနီ မြင့်မြတ်တဲ့မိသားစုရဲ့ ဂုဏ်ယူစရာအဖွဲ့ဝင်တစ်ယောက်အနေနဲ့ ဆရာ့အိမ်မှာ ဒီလောက်အရက်မူးပြီး ယစ်မူးနေတာကိုက ရှက်စရာကောင်းပါတယ်။ လမ်းလျှောက်နိုင်သေးတုန်းပဲ ထွက်ခွာပါတော့မယ်။”

ဇာနိုဘာက ကျွန်တော့်ဆီလာပြီး နှုတ်ဆက်တယ်။ ပုဂ္ဂိုလ်ရေးအရတော့ သူ့ကို ဧည့်ခန်းမှာ အိပ်ခိုင်းလို့ရတယ်လို့ ထင်တယ်… ကောင်းပြီလေ၊ သူလုပ်ချင်တာပဲ။

“ငါလည်း ပြန်တော့မယ်။ အာဆူရာမင်းသမီး၊ ကျန်းမာချမ်းသာပါစေ။” လို့ ဘာဒီဂါဒီက ပြောတယ်။
“ဟုတ်ကဲ့၊ မင်းသားကြီး။ မင်းသားကြီးလည်း ကျန်းမာချမ်းသာပါစေလို့ ဆုတောင်းပါတယ်။”
“ဘွာဟားဟား။ ငါက မဖျားမနာ၊ ဒဏ်ရာလည်းမရဘူး။”

ဒါနဲ့ပဲ ဇာနိုဘာနဲ့ ဘာဒီဂါဒီ ထွက်သွားကြတယ်။ အင်း။ သူတို့ နောက်ဆုံးမှ ပြန်မယ်လို့ ကျွန်တော်သေချာပေါက်ထင်ခဲ့တာ။

အရီရယ်နဲ့ သူ့အဖွဲ့ ပြန်ဖို့ပြင်ဆင်ရင်းနဲ့ ဧည့်ခံပွဲက အဆုံးသတ်လာတယ်။ သူတို့ပြင်ဆင်နေတုန်း အယ်လီနာလစ်ဇ်ကို သွားကြည့်ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်။ ဒုတိယထပ်ကိုတက်ပြီး ဧည့်ခန်းထဲကို ချောင်းကြည့်လိုက်တယ်။

စိတ်လှုပ်ရှားစရာမြင်ကွင်းတစ်ခုက ကျွန်တော့်ကို ကြိုဆိုခဲ့တယ် — မဟုတ်ဘူး၊ အဲဒီလို ကာမပိုင်းဆိုင်ရာ မဟုတ်ဘူး။ အယ်လီနာလစ်ဇ်က ကလစ်ဖ်ရဲ့ပေါင်ကို ခေါင်းအုံးအနေနဲ့ သုံးနေတာပဲ။ သူက သူမကို နှစ်သိမ့်ပေးတာ ပြီးသွားပြီး သူတို့ အချစ်ပိုနေတဲ့ အဆင့်ကို ရောက်သွားပုံရတယ်။ နည်းနည်းတော့ အားကျမိတယ်။ နောက်မှ ဆီလ်ဖီနဲ့ ဒီလိုပဲလုပ်ရမယ်။

“အင်မ်… မစ္စတာ ကလစ်ဖ်၊ ကျွန်မက အဖွားလို… မစ္စ အယ်လီနာလစ်ဇ်နဲ့ စကားပြောချင်လို့။ အဆင်ပြေမလား။” ကျွန်တော့်နောက်ကနေ တိုးတိုးလေး လာမေးတဲ့ ဆီလ်ဖီရဲ့အသံ။

ကလစ်ဖ်က အကူအညီတောင်းသလိုမျိုး ကျွန်တော့်ကို ကြည့်တယ်။ အယ်လီနာလစ်ဇ်က ကိုယ်ကိုထောင်ထိုင်ပြီး ကျွန်တော့်ကို ခေါင်းညိတ်ပြတယ်။ ကျွန်တော်လည်း ပြန်ညိတ်ပြတယ်။ အဲဒါနဲ့ ကလစ်ဖ်က ထရပ်ပြီး အခန်းထဲက ထွက်သွားတယ်။

“ကျေးဇူးပဲ ရူဒီ။” ဆီလ်ဖီက နူးညံ့တဲ့အပြုံးနဲ့ ပြောပြီး အခန်းထဲဝင်သွားတယ်။

ကလစ်ဖ်နဲ့ကျွန်တော် အတူတူ လှေကားကဆင်းခဲ့တယ်။ သူ စိုးရိမ်နေပုံရတယ်။ “သူတို့နှစ်ယောက် အဆင်ပြေပါ့မလား။”
“အဆင်မပြေရင်တောင် နောက်မှ ကျွန်တော်တို့က သူတို့အတွက် ရှိနေပေးရုံပါပဲ။” အောက်ထပ်ကိုဆင်းလာရင်းနဲ့ ကျွန်တော် ပြန်ဖြေလိုက်တယ်။

ကျွန်တော်တို့ရောက်တော့ အရီရယ်နဲ့အဖွဲ့က ထွက်ခွာဖို့ပြင်ဆင်တာ ပြီးစီးလုနီးပါး။ အစေခံနှစ်ယောက်က အရီရယ်ကို ကုတ်အင်္ကျီဝတ်ပေးဖို့ ကူညီနေတယ်။ သူမက ကျွန်တော့်ကိုမြင်တော့ မေးစေ့ကို ငုံ့ပြတယ်။ “လော့ဒ် ရူဒီးယပ်စ်။ ဒီနေ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။” ကျန်တဲ့သူတွေကလည်း အလားတူ နက်ရှိုင်းစွာ ဦးညွှတ်ကြတယ်။

ကျွန်တော်က ဂျပန်ပုံစံအတိုင်း ပြန်ဦးညွှတ်လိုက်တယ်၊ ဒီအခြေအနေမှာ ဒီလိုလုပ်သင့်မလုပ်သင့် သေချာမသိပေမယ့်။

“ဆီလ်ဖီးယက်တ် နေကောင်းရဲ့လား။” အရီရယ်က မေးတယ်။
“သူမက အခု အယ်လီနာလစ်ဇ်နဲ့ စကားပြောနေပါတယ်။”
“အိုး… ဆီလ်ဖီးယက်တ်မှာ ဒီမှာ မိသားစုရှိတယ်ဆိုတာ သိရတာ တကယ့်ကို အံ့အားသင့်စရာပဲ။ သူမ မိသားစုအားလုံး ဆုံးရှုံးသွားပြီလို့ ထင်ခဲ့တာ။”
“တကယ်ပါ။ ကမ္ဘာက တကယ့်ကို ကျဉ်းကျဉ်းလေးပါလား။” အယ်လီနာလစ်ဇ်နဲ့ ဆီလ်ဖီးယက်တ်က နေ့နဲ့ညလို ကွဲပြားတယ်ဆိုတာတောင် ပြောစရာမလိုဘူး။ အဓိက ကာမဂုဏ်ဖော်ကောင်းမှုပိုင်းမှာ။

“ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ဒါက အကောင်းဆုံးအခွင့်အရေးပါပဲ။ လော့ဒ် ရူဒီးယပ်စ်၊ ခဏလောက် အချိန်ရမလား။”

သူမရဲ့စကားက တစ်စုံတစ်ခုသော လျှို့ဝှက်ရည်ရွယ်ချက်ကို အရိပ်အမြွက်ပြနေပေမယ့် ကျွန်တော် ခေါင်းညိတ်လိုက်တယ်။
“ကောင်းပြီဒါဆို။ ဒီဘက်ကိုလာခဲ့။” ဒီလိုပြောရင်း အရီရယ်က အခန်းကိုဖြတ်ပြီး စင်္ကြံထဲကို လျင်မြန်စွာ လျှောက်သွားတယ်။ အဲဒီကနေ အိမ်ရှေ့ဝင်ပေါက်ဆီဆက်သွားပြီး တံခါးဖွင့်ကာ အပြင်ဘက်ထွက်သွားတယ်။ ဒါဟာ သူတို့အတွက် သဘာဝကျတဲ့ အသက်ရှူသလိုမျိုးဆိုသလို ကျန်သုံးယောက်က သူမနောက်ကို လိုက်ကြတယ်။ ကျွန်တော်လည်း သူတို့နောက်လိုက်သွားတယ်။

အပြင်ဘက်မှာ နေဝင်စပြုနေပြီ။ အရီရယ်က လူတွေလျှောက်သွားလို့ နှင်းတွေ သိပ်မစုထားတဲ့လမ်းကြောင်းပေါ်မှာ ရပ်လိုက်တယ်။ သူမက ကျွန်တော့်ကို လှည့်ကြည့်တယ်။

“လော့ဒ် ရူဒီးယပ်စ်။ ကျွန်မ တောင်းဆိုဖို့ မသင့်တော်ဘူးဆိုတာ နားလည်ပါတယ်…” ခဏတံ့တွန့်ဆုတ်သွားတယ်။ “လူခ်နဲ့ ဓားစစ်ထိုးဖို့ သဘောတူမလား။ မှော်မသုံးဘဲ၊ ဓားချင်းချင်းပဲ။”

အလွန် ရုတ်တရက် တောင်းဆိုချက်ပဲ။ ဘာပြန်ပြောရမှန်းမသိလို့ ကျွန်တော် နှုတ်ခမ်းစေ့လိုက်တယ်။ လူခ်က လုံးဝ တည်ငြိမ်နေပြီး သူ့လက်က ဓားလက်ကိုင်ပေါ်မှာ တင်ထားတယ်။ ဒါက အရီရယ်က အခုမှ ရုတ်တရက်ဆုံးဖြတ်လိုက်တာမဟုတ်ဘူးဆိုတာ ရှင်းနေတယ်။ “အနည်းဆုံးတော့ အကြောင်းပြချက်ကို ရှင်းပြလို့ရမလား။”

သူမက နူးညံ့စွာပဲ ပြုံးပြတယ်။ “အပျော်သဘောပါပဲ။”
“အပျော်သဘော ဟုတ်လား။” ကျွန်တော်ပြောတော့ လူခ်က တကယ့်ဓားအစစ်ကို ဓားအိမ်ကနေ ဆွဲထုတ်လိုက်တယ်။ ဒါက နှစ်ဖက်သွားဖြစ်တာကိုကြည့်ရင် သူက ဓားအတုံးဘက်နဲ့ ရိုက်မှာမဟုတ်ဘူး။ “အနည်းဆုံးတော့ သစ်သားဓားလောက် သုံးလို့ရမလား။ ကျွန်တော့်မှာ တကယ့်ဓားတောင် မရှိဘူး။”
“မှော်နဲ့ ဖန်တီးမယ်ဆိုရင် ကျွန်မ သဘောမတူဘူး။”
“မှော်မသုံးရဘူးလို့ ထင်ခဲ့တာပဲ။”
“လက်နက်ဖန်တီးဖို့ သုံးတာကိုတော့ ကျွန်မ အဆင်ပြေတယ်။”

ကောင်းပြီလေ။ ကျွန်တော်က မြေမှော်ကိုသုံးပြီး ကျောက်သားဓားကို ဖန်တီးလိုက်တယ်။ ထူပြီး ခံနိုင်ရည်ရှိအောင်လုပ်ထားတော့ ဆိုလိုတာက လေးလံတယ်ပေါ့။ နေ့တိုင်း အလွှဲအခုတ်လေ့ကျင့်တော့ ကောင်းကောင်းကိုင်နိုင်ပေမယ့် ဒါက လူတစ်ယောက်ကို နေရာမှားပြီးထိမိရင် အဆိုးဆုံးအခြေအနေမှာ သေသွားနိုင်တယ်။ “အပျော်သဘော” အတွက် လူတစ်ယောက်ကို ဒါနဲ့ရိုက်သင့်တဲ့အရာ မဟုတ်ဘူး။

“မစိုးရိမ်ပါနဲ့” လို့ အရီရယ်က ပြောတယ်။ “ဒါက လူခ်က တောင်းဆိုခဲ့တာပါ။”
“လူခ်က ဟုတ်လား။”
“မင်းရဲ့ အစွမ်းအစအပြည့်နဲ့ သူ့ကို သတိလစ်အောင်ထိုးတာကိုတောင် ကျွန်မ စိတ်မဆိုးဘူး။”

မှော်မပါဘဲဆိုရင် ကျွန်တော်က သာမန်ဓားသမားတစ်ယောက်ပဲ။ သူ့ကို သတိလစ်အောင်ထိုးနိုင်ဖို့ အာမခံချက်မရှိဘူး။

“ကိုးကားဖို့ပြောရရင် လူခ်က ဓားနတ်ဘုရားဟန်မှာ အလယ်အလတ်တန်းဖြစ်ပြီး ရေနတ်ဘုရားဟန်မှာ အစပျိုးတန်းပါ။ သူ့ဓားက မှော်ပစ္စည်းတစ်ခုဖြစ်ပြီး သံမဏိဒိုင်းတွေကို ထောပတ်လို အလွယ်တကူဖြတ်နိုင်အောင် လုပ်ထားတယ်။ သူ့ဖိနပ်တွေက ဆီလ်ဖီးယက်တ်ရဲ့ဟာနဲ့ အတူတူပဲ၊ ဝတ်သူရဲ့အမြန်နှုန်းကို မြှင့်တင်ပေးတယ်။ သူ့ဝတ်လွှာက အပူကိုတားနိုင်တယ်၊ သူ့လက်အိတ်တွေက ခွန်အားကိုတိုးစေတယ်၊ ပြီးတော့ သူ့ယူနီဖောင်းအောက်မှာ ဓားကာချပ်အဝတ်ကို ဝတ်ထားတယ်။”
“အံ့မခန်းပဲ။” ဒါဆို သူက ခေါင်းကနေခြေအထိ လန်းဆန်းတဲ့ သူရဲကောင်းဝတ်စုံနဲ့ ဖြစ်နေတာပဲ။ ကျွန်တော့်ရဲ့အသစ်ပြုပြင်ထားတဲ့အိမ်ကို ရောင်းရင်တောင် ဒါအားလုံးအတွက် ငွေအလုံအလောက်ရမှာမဟုတ်ဘူး။ “တစ်နည်းပြောရရင် ကျွန်တော်က သတိလစ်အောင်ခံရတဲ့သူ ဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်တယ်။”
“ကျွန်မ သံသယဖြစ်တယ်။ ဒါပေမယ့် မင်းရဲ့အသက်အန္တရာယ်ကို ခံစားရရင်တော့ မှော်ကို လွတ်လပ်စွာသုံးနိုင်ပါတယ်။”
“အခွင့်အရေးမရခင်မှာ ကျွန်တော့်ကို နှစ်ပိုင်းဖြတ်မသွားဖို့ပဲ ဆုတောင်းရမှာပေါ့။”

ဘာလို့ သူက ဒါကို ပထမနေရာမှာ အဆိုပြုခဲ့တာလဲ။ ဒီမှာ တစ်ယောက်ယောက်သေသွားလို့ ဘယ်သူ့မှ အကျိုးမရှိဘူး။

“မစတင်ခင်မှာ ဘာလို့ ဒါကိုလုပ်နေရတာလဲ ပြောပြစေချင်တယ်။ ကျွန်တော် ခင်ဗျားကို စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စေတာမျိုး လုပ်မိလို့လား။” လို့ ကျွန်တော်မေးတယ်။
“မဟုတ်ဘူး။ အပျော်သဘောပါပဲ။ တကယ်လို့ ငြင်းချင်ရင်လည်း ငြင်းလို့ရပါတယ်။”
“လက်ခံလိုက်သည်ဖြစ်စေ၊ မခံသည်ဖြစ်စေ ဒါက ကျွန်တော့်ကို စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စေတယ်။ ဒီကျောက်သားဓားတောင်မှ နေရာမှားပြီးထိမိရင် လူတစ်ယောက်ကို သေအောင်လုပ်နိုင်လောက်အောင် သေစေနိုင်စွမ်းရှိတယ်။”
“လူခ်က အဲဒီဖြစ်နိုင်ခြေအတွက် ပြင်ဆင်ထားတယ်။”

အင်း၊ ကျွန်တော်ကတော့ မပြင်ဆင်ထားဘူး။ ကျွန်တော်က အိမ်ထောင်သစ်ကျပြီး လူမသတ်ချင်သလို အသတ်မခံချင်ဘူး။

“ကျေးဇူးပြု၍” လို့ အရီရယ်က ပြောတယ်။ သူမရဲ့အသံက အေးချမ်းတယ်။

ဒီပြိုင်ပွဲက ဘာကိုသက်သေပြမှာလဲ။ အာဆူရာနိုင်ငံရဲ့ ရိုးရာဓလေ့တစ်ခုလည်း ဖြစ်နိုင်တယ်။ “မင်း အဲရစ်ကို မင်းရဲ့ဇနီးအဖြစ် လိုချင်ရင် ငါ့ကို အရင်အနိုင်ယူရမယ်။” လို့ အဘိုးကြီး ဆောရော့စ် ပြောနေတာကို အလွယ်တကူ မြင်ယောင်နိုင်တယ်။

ဒါပေမယ့် ဆောရော့စ်က သေသွားပြီ။

“ရူဒီးယပ်စ်။ ကျေးဇူးပြု၍ လက်ခံပါ။ မင်းက ယောက်ျားတစ်ယောက်ဆိုရင် မင်းနားလည်သင့်တယ်။” လူခ်က ပြောတယ်။

ရော့ပြီ — “မင်းက ယောက်ျားတစ်ယောက်ဆိုရင်” ဆိုတဲ့ စကားလုံး။ မမျှတတဲ့မှတ်ချက်ပဲ။ ကျွန်တော်နားမလည်လို့ ကျွန်တော်က ယောက်ျားမဟုတ်ဘူးလို့ ပြောနေသလိုပဲ။

အာ၊ ကောင်းပါပြီ။ တကယ့်ကို တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် လည်ပင်းချင်းယှဉ်ကြမှာတော့ မဟုတ်ပါဘူး။

“ကောင်းပြီ။ ဒါဆိုရင် ကျွန်တော့်ကို ညင်ညင်သာသာ ဆက်ဆံပါခင်ဗျာ။” အနည်းဆုံးတော့ ကျွန်တော့်ရဲ့ အကြော်အမြော် မျက်လုံးကို သုံးမယ်။ ဘယ်သူမှ မတော်တဆ မသေစေချင်ဘူး။

“ကျွန်တော်တို့ရဲ့ တောင်းဆိုချက်ကို လက်ခံတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။”

ဘာလို့ သူတို့ ဒါကိုလုပ်နေမှန်း ကျွန်တော် နားမလည်သေးပေမယ့် အရီရယ်ရဲ့စကားကြောင့် လူခ်က အသင့်ပြင်လိုက်တယ်။ ဒါကိုမြင်တော့ ကလစ်ဖ်က ရှုပ်ထွေးစွာနဲ့ ကျွန်တော့်ကို လှမ်းခေါ်တယ်။ “ဟေး…ဟေး၊ ရူဒီးယပ်စ်၊ မင်း သေချာရဲ့လား။”
“အိုး၊ ဆရာ ကလစ်ဖ်။ အခြေအနေတွေ ဆိုးလာပြီဆိုရင် ချက်ချင်း ကုသရေးမှော် သွင်းပေးပါ။”
“အေး…အေး။ ငါ အဲဒါအတွက် စီစဉ်ထားပြီးသားပါ။”

ကျောက်သားဓားကို လက်ထဲမှာကိုင်ရင်း ကျွန်တော် ဖြည်းဖြည်းချင်း ကိုယ်ဟန်ပြင်လိုက်တယ်။ ကျွန်တော်တို့က သုံးလှမ်းလောက်ပဲ ကွာတယ်။ ဆိုလိုတာက တစ်လှမ်းဆိုရင် တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် လွှဲထိုးနိုင်တယ်။ ကျွန်တော် ပုံမှန် စိတ်တုပ် လေ့ကျင့်မှုတွေမှာ သတ်မှတ်ထားတဲ့ အကွာအဝေးထက် ပိုနီးတယ်။

“ကဲ ဒါဆို၊ အဆင်သင့်ဖြစ်ပြီလား။”
“ဟုတ်ကဲ့။”
ကျွန်တော့်ရဲ့အတည်ပြုချက်ကိုကြားပြီးနောက် အရီရယ်က ပြတ်သားစွာ “စတင်။” လို့ပြောတယ်။

“ဟား……..” လူခ်က ဟိန်းဟောက်ပြီး မြေကနေ ကန်ထွက်လာတယ်။ နှင်းတွေလွင့်စင်သွားပြီး သူ့ခန္ဓာကိုယ်က ကျွန်တော့်ဆီကို ပစ်ဝင်လာတယ်။

သူက နှေးတယ်။ မဟုတ်ဘူး — သာမန်လူနဲ့ နှိုင်းယှဉ်ရင် သူက သိပ်မနှေးဘူး။ သူက လင်းနီးယားလောက် မြန်မယ်။ ဒါပေမယ့် သူ့လှုပ်ရှားမှုတွေကို ကြိုတင်ခန့်မှန်းလို့ရနိုင်လောက်အောင် နှေးသေးတယ်။ သူက အဲရစ် ဒါမှမဟုတ် ရုဂျာ့ဒ်ရဲ့အဆင့်ကို မပြောနဲ့ အိုးစတက်ဒ်ရဲ့အဆင့် ဘယ်နီးမှာလဲ။ ဆိုးလ်ဒတ်ထက်တောင် တစ်လှမ်းနောက်ကျနေလိမ့်မယ်။ မှော်ပစ္စည်းရှိရင်တောင် ဒါက သူ့ရဲ့စွမ်းရည်အားလုံးလား။

လူခ်က အနီးကပ်ဝင်လာပြီး သူ့ဓားကို ထောင့်ဖြတ်လွှဲတယ်။ “ဟ။”
သူ့ပုံစံက နည်းစနစ်ကျပြီး သူ့ခန္ဓာကိုယ်အလေးချိန်ကို အလွှဲထဲထည့်ထားတယ်။ သူ့မှော်ပစ္စည်းတွေကိုလည်း အလွန်အကျွံမှီခိုမနေဘူး။ ဒါပေမယ့် သူက ကျွန်တော့်ရဲ့ စိတ်တုပ် လေ့ကျင့်ခန်းတွေထက် အများကြီးပိုနှေးနေတုန်းပဲ။

“ဟ။”
ကျွန်တော်က သူ့လက်ဖျံကို ချိန်လိုက်တယ်။ ဓားနတ်ဘုရားဟန် — ကနဦးထိုးချက်၊ လက်မောင်းခုတ်။ ဒါက ကျွန်တော် အကြာကြီးက သင်ယူခဲ့တဲ့ ကျွမ်းကျင်မှုတစ်ခုဖြစ်ပြီး သိန်းနဲ့ချီတဲ့ လေ့ကျင့်ခန်းတွေကနေတစ်ဆင့် ကိုယ်ထဲမှာ စွဲငြိလာတဲ့ လှုပ်ရှားမှုတစ်ခုပါ။

“ဂတ်ခ်။”
ကျွန်တော့်ဓားရဲ့အလေးချိန်က သူ့လက်မောင်းကို တစ်ချက်တည်းနဲ့ ကျိုးသွားစေတယ်။ သူ့ဓား လွတ်ကျသွားပြီး နှင်းတွေထဲ ပျောက်သွားတယ်။

“မပြီးသေးဘူး။” လူခ်က ဘယ်လက်နဲ့ ချက်ချင်းပြန်ကောက်ဖို့ကြိုးစားတယ်။
“မဟုတ်ဘူး၊ ပြီးပြီ။” ကျွန်တော်က သူ့ရင်ဘတ်ထဲကို ခြေထောက်နဲ့ဆောင့်ချလိုက်ရင်း သူ ဓားပြန်ကောက်မရအောင် တားလိုက်တယ်။ သူ နှင်းထဲမှာ လူးလိမ့်သွားတယ်။ သူ ပြန်ထဖို့ကြိုးစားတော့ ကျွန်တော်က ကျောက်သားဓားကို သူ့ဆီ ချိန်ထားလိုက်တယ်။

“ဒီလောက်ပါပဲ။” အရီရယ်ရဲ့အာမေဋိတ်သံက ပြိုင်ပွဲကို အဆုံးသတ်လိုက်တယ်။

“ဂရ်။” လူခ်က သူ့ရဲ့ကျိုးသွားတဲ့လက်နဲ့ မြေကြီးကိုထိုးပြီးတော့ နာကျင်စွာ ညည်းတွားရင်း လက်မောင်းကို ပိုက်ထားတယ်။

“အဲလ်မွာ၊ သူ့ကို ကုပေးလိုက်။”
မင်းသမီးရဲ့အမိန့်ကြောင့် သူ့အစေခံတစ်ယောက်က သူ့ဆီ အပြေးသွားတယ်။ သူမက သူ့ရဲ့ကျိုးနေတဲ့လက်ကို သူမရဲ့ ကြီးမားတဲ့ရင်သားတွေက မြိုချလုနီးပါးဖြစ်အောင် နီးကပ်စွာကိုင်ထားရင်း ကုသရေးမှော်ကို သွင်းပေးတယ်။

“အံ့မခန်းပဲ။” ကလစ်ဖ်က သဘောကျအံ့ဩစွာ ပြောတယ်။ သူက ဓားပညာရဲ့ ပထမဆုံးအချက်ကိုတောင် မသိတော့ ဒီပြိုင်ပွဲက ဟာသတစ်ပုဒ်ဖြစ်နေတာကို သူမသိခဲ့ဘူး။ ဆိုးလ်ဒတ် ဒါမှမဟုတ် အဲရစ်လို ကျွန်တော့်ထက်ပိုကျွမ်းကျင်တဲ့ ဓားသမားတွေနဲ့ စစ်သည်တွေ အများကြီးရှိတယ်။ မှော်နဲ့ အကြော်အမြော်မျက်လုံးမသုံးဘဲနဲ့ သူတို့နှစ်ယောက်ထဲက ဘယ်သူ့ကိုမှ မအနိုင်ယူနိုင်ဘူးဆိုတာ သေချာတယ်။ လူခ်က သာမန်ဓားသမားတစ်ယောက်ပဲ။ ကျွန်တော့်မျက်လုံးကိုမသုံးခဲ့ရင် အနည်းငယ် ထိုးခုတ်ကြလိမ့်မယ်၊ ဒါပေမယ့် ဒါက အရီရယ်ပြောခဲ့သလိုပဲ။ သူက ကျွန်တော့်ပြိုင်ဘက်မဟုတ်ဘူး။

“ဆရာ လူခ်၊ နေကောင်းရဲ့လား။”
“ကောင်းပါတယ်။”
သူ့ရဲ့အေးဆေးတဲ့ပြန်ကြားချက်ကိုကြားပြီးတာနဲ့ ကျွန်တော် ကျောက်သားဓားကို ဘေးပစ်လိုက်တယ်။ ဒါက နှင်းထဲမှာ နစ်ဝင်သွားတယ်။

လူခ်က မတ်တပ်ရပ်ပြီး ကျွန်တော့်ဆီကြည့်တယ်။ သူ့ရဲ့ပုံမှန် အပေါ်ယံအပြုံးက ဘယ်မှာမှမရှိတော့ဘူး။ သူက တည်ကြည်နေတယ်။ “ဆီလ်ဖီးယက်တ်ကို ကောင်းကောင်းစောင့်ရှောက်ပါ။”
“သေချာတာပေါ့။” ကျွန်တော်က ဆီလ်ဖီးယက်တ်ကို ကာကွယ်ဖို့လုံလောက်တဲ့ခွန်အားရှိမရှိ သူ စမ်းသပ်နေတာလား။ “မင်းရဲ့ အကြောင်းပြချက်ကို ရှင်းပြရင် အထောက်အကူဖြစ်မှာပဲ။”
“သိပ်အရေးမကြီးပါဘူး။” လို့ အရီရယ်က မှတ်ချက်ပေးတယ်။ “လူခ်မှာ သူ့ကိုယ်ပိုင်ခံစားချက်တွေရှိတယ်။ ယောက်ျားမာန ထင်တယ်။”
“ယောက်ျားမာန ဟုတ်လား။ ဘာ၊ သူလည်း ဆီလ်ဖီးယက်တ်ကို ချစ်နေတာလား။”

ကျွန်တော် သူ့ကို လှောင်ပြောင်ဖို့မရည်ရွယ်ခဲ့ပေမယ့် အရီရယ်က ကျွန်တော့်မေးခွန်းကိုကြားတော့ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်တယ်။ ကဲ။ မေးဖို့မသင့်တဲ့မေးခွန်းဖြစ်ကောင်းဖြစ်မယ်။

“ကျွန်မတို့အားလုံး ဆီလ်ဖီးယက်တ်ကို ချစ်ပါတယ်၊ ဒါပေမယ့် အဲဒီစကားလုံးရဲ့ အချစ်ရေးသဘောမျိုးနဲ့တော့ မဟုတ်ပါဘူး။” သူမက ပြောတယ်။ “အသက်နဲ့သေခြင်းအခြေအနေတွေကို အတူတူဖြတ်သန်းခဲ့ကြတဲ့ ရဲဘော်တွေအနေနဲ့ ကျွန်မတို့မှာ အားကောင်းတဲ့ သံယောဇဉ်ရှိတယ်။”
“တောင်းပန်ပါတယ်။ မေးဖို့မသင့်တဲ့ မေးခွန်းဖြစ်ခဲ့တယ်။”
“မင်းနားလည်သရွေ့ပေါ့။” အရီရယ်ရဲ့မျက်နှာက ပုံမှန်အေးချမ်းမှုကို ပြန်ရသွားတယ်။ သူမက ဆီလ်ဖီးယက်တ်နဲ့ အယ်လီနာလစ်ဇ် စကားဆက်ပြောနေဖွယ်ရှိတဲ့ အိမ်ဆီကို ကြည့်လိုက်တယ်။ “နောက်ဆုံးမှာ ကျွန်မ အာဆူရာနိုင်ငံကို ပြန်ရလိမ့်မယ်။ အဲဒီအချက်ကနေ လမ်းကြောင်းနှစ်ခုပဲရှိတယ်။ ကျွန်မ ထီးနန်းရမယ်၊ ဒါမှမဟုတ် သေရမယ်။ နောက်ဆုံးဖြစ်နိုင်ခြေက သိသိသာသာပိုမြင့်ပြီး နန်းတော်က ကျွန်မရဲ့ သင်္ချိုင်းဖြစ်လိမ့်မယ်။”
“မင်းသမီး ပြန်ဖို့လိုအပ်လား။”
“မပြန်ဘူးဆိုရင် ဒီအထိလာဖို့ သေသွားခဲ့တဲ့သူတွေရဲ့ အမှတ်တရတွေကို သစ္စာဖောက်ရာရောက်လိမ့်မယ်။ အာဆူရာကို ပြန်ဖို့က ကျွန်မရဲ့တာဝန်ပဲ။”

အခွင့်ထူးတွေက တာဝန်တွေနဲ့လာတယ်။ သူမရဲ့ စိုးရိမ်စရာစကားလုံးတွေကြားမှာတောင် အရီရယ်ရဲ့မျက်နှာမှာ စိတ်လှုပ်ရှားမှုမရှိဘူး။ သူမရဲ့မျက်နှာက သူတို့လုပ်ရမယ့်အရာကို လုပ်နေတယ်ဆိုတာကို တစ်စက္ကနန့်မှ သံသယမဝင်တဲ့သူတစ်ယောက်ရဲ့မျက်နှာ။ ကျွန်တော် ဝေဖန်ပိုင်ခွင့်ရှိတဲ့နေရာမှာမဟုတ်ပေမယ့် ကျွန်တော့်အတွက်တော့ အဲဒီယုံကြည်ချက်က သူမကို ထီးနန်းအတွက် ကောင်းမွန်တဲ့ကိုယ်စားလှယ်လောင်းဖြစ်စေတယ်။

“ဆီလ်ဖီးယက်တ်မှာတော့ အဲဒီလိုတာဝန်မရှိဘူး။” သူမက ဆက်ပြောတယ်။

မှန်တယ်။ ဆီလ်ဖီးယက်တ်က မင်းမျိုးမင်းနွယ်လည်းမဟုတ်၊ မြင့်မြတ်သူလည်းမဟုတ်ဘူး။ နေရာပြောင်းဖြစ်စဉ်အတွင်း နန်းတော်ထဲကို ပစ်ချခံခဲ့ရတဲ့ အပြင်လူတစ်ယောက်ပဲ။

“ဆီလ်ဖီးယက်တ်က ကျွန်မအသက်ကို ကယ်ခဲ့တယ်။ သူ့မိဘတွေဆုံးသွားပြီဆိုတာသိပြီးနောက်မှာတောင် ဒီတစ်လျှောက်လုံး သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်အနေနဲ့ ကျွန်မအတွက် ရှိနေခဲ့တယ်။ ကျွန်မက သူ့အပေါ် အရမ်းကိုမှီခိုခဲ့တယ်။ ဒါပေမယ့် တော်လောက်ပြီ။ ကျွန်မ သူ့ကို မှီခိုတာကိုရပ်ပြီး သူ့ကိုယ်ပိုင်လမ်းကြောင်းအတိုင်း လျှောက်လှမ်းခွင့်ပေးဖို့အချိန်ရောက်ပြီ။”

ဒီလိုဆိုရင်တောင် ဆီလ်ဖီးယက်တ်က မင်းသမီးနောက်ကို လိုက်ဖို့ အစီအစဉ်အပြည့်ရှိတယ်။ သူတို့အတူတူ အများကြီးဖြတ်သန်းခဲ့ကြတယ်။ ဆီလ်ဖီးယက်တ်က အဆုံးထိမြင်ချင်တာကို ကျွန်တော်နားလည်တယ်။ ရုဂျာ့ဒ်က လာပလပ်စ်ကို တိုက်ခိုက်ဖို့ ဆုံးဖြတ်ခဲ့ရင် ကျွန်တော့်ခြေထောက်တွေ တုန်ယင်နေရင်းနဲ့ သူနဲ့အတူလိုက်သွားမိမှာ သေချာတယ်။

စောင့်ပါ၊ အဲဒါ နှိုင်းယှဉ်ချက်ကောင်းမဟုတ်ဘူး။ ဒါပေမယ့် မင်းရဲ့သူငယ်ချင်းဘေးမှာ တိုက်ခိုက်ချင်တဲ့ခံစားချက်က အတူတူပဲ။ ဆီလ်ဖီးယက်တ်က အရီရယ်နောက်လိုက်ဖို့ ရွေးချယ်ရင် ကျွန်တော် သူမအတွက် ဂုဏ်ယူလိမ့်မယ်။ ဒါပေမယ့် အနိုင်ရဖို့အခွင့်အရေးမရှိတဲ့ တိုက်ပွဲလို့ ကျွန်တော်ထင်ရင်တော့ သူမကို တားချင်လိမ့်မယ်။

“ဆီလ်ဖီးယက်တ်က ကျွန်မနဲ့အဆုံးထိ အတူရှိဖို့ ရည်ရွယ်ထားတယ်။” အရီရယ်က ပြောတယ်။ “ဒါပေမယ့် သူမ အခု အိမ်ထောင်ကျသွားပြီ၊ မင်းတို့နှစ်ယောက် အစွမ်းကုန်ကြိုးစားရင် နောက်ဆုံးမှာ ကလေးတွေရလိမ့်မယ်ဆိုတာ ကျွန်မသေချာတယ်။ အဲဒီအချိန်ကျရင် ကျွန်မနောက်လိုက်ဖို့ သူမရဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်က သူ့အလိုလို ညှိုးနွမ်းသွားလိမ့်မယ်လို့ ကျွန်မ မျှော်လင့်တယ်။”

အဲဒါနဲ့ပတ်သက်ပြီး ကျွန်တော် သိပ်မသေချာဘူး။ အဲဒီအချိန်ကျရင် ကျွန်တော် သူမကို တားနိုင်ပါ့မလား။ မထင်ဘူး။ တားနိုင်မယ့်အစား ကျွန်တော်က သူမကိုကူညီဖို့ အတူလိုက်သွားမိလိမ့်မယ်။

“ဒီလိုပြောပြီးသွားတော့” အရီရယ်က ဆက်ပြောတယ်။ “မင်းက ဆီလ်ဖီးယက်တ်ကို ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်ရင် ကျွန်မ သူမကို ပြန်ခေါ်သွားမယ်။ တိုက်ရိုက်အင်အားပြပြီး မင်းကို မအနိုင်ယူနိုင်ပေမယ့် တခြားနည်းလမ်းတွေ အများကြီးရှိတယ်။ ဒါကြောင့် ကျေးဇူးပြုပြီး သူမက ကျွန်မတို့နဲ့ လိုက်လာတာက ပိုကောင်းလိမ့်မယ်လို့ ကျွန်မကို ခံစားရအောင်မလုပ်ပါနဲ့။”
“အဲဒီစကားတွေကို နှလုံးသွင်းထားပါ့မယ်။”
“ကောင်းပြီ ဒါဆို၊ လော့ဒ် ရူဒီးယပ်စ်။ ဆီလ်ဖီးယက်တ်ကို ကောင်းကောင်း စောင့်ရှောက်ပါ။”

အရီရယ်က ခြေဖနောင့်ကိုလှည့်တယ်။ သူ့အစေခံနှစ်ယောက်က ကျွန်တော့်ကို ဦးညွှတ်ကြတယ်။ လူခ်က သူ့ဓားကိုကောက်ရင်း ကျွန်တော့်ကို အသိအမှတ်ပြုတဲ့အကြည့်တစ်ချက်ပေးတယ်။ ပြီးတော့ သူတို့လေးယောက် ထွက်သွားကြတယ်၊ ဆီလ်ဖီးယက်တ် အောက်ထပ်ကိုဆင်းမလာခင်မှာပဲ နှင်းတွေထဲ ဖြေးဖြေးချင်းလျှောက်ရင်း ပျောက်ကွယ်သွားတယ်။

သူတို့ထွက်သွားတာကို ကြည့်ရင်း ကျွန်တော် တွေးမိတယ်၊ အဲဒီနေ့ရောက်လာတဲ့အခါ အရီရယ် ဘာပဲပြောပြော ကျွန်တော်တို့က သူမအတွက် အဲဒီမှာရှိနေမယ်။

ကျွန်တော်တို့ အိမ်ထဲပြန်ဝင်တော့ အယ်လီနာလစ်ဇ်နဲ့ ဆီလ်ဖီးယက်တ်က လှေကားကနေ ဆင်းလာတုန်းပဲ။ အယ်လီနာလစ်ဇ်ရဲ့မျက်လုံးတွေက ရောင်ကိုင်းနေပေမယ့် သူမရဲ့ပခုံးပေါ်က ဝန်ထုပ်ကြီးကျသွားသလိုပုံစံပဲ။ “အိုး၊ ရူဒီ။ အရီရယ်မင်းသမီးက ဘယ်မှာလဲ။”
“သူမ ထွက်သွားလိုက်ပြီ။”
“အိုး။ ရှိမနေမိတဲ့အတွက် စိတ်မကောင်းဘူး။ သူမတစ်ခုခုပြောသွားလား။”
“ဆီလ်ဖီးယက်တ်ကို ကောင်းကောင်းစောင့်ရှောက်ပါ ဆိုတာပဲ။”

ကျွန်တော် ဓားစစ်ထိုးအကြောင်း ဘယ်လိုအကောင်းဆုံးပြောပြရမလဲ တွေးနေတုန်းမှာ ကလစ်ဖ်က ကျွန်တော့်ရှေ့ကိုဖြတ်လာတယ်။ “လူခ်က ရုတ်တရက် ရူဒီးယပ်စ်ကို ဓားစစ်ထိုးဖို့စိန်ခေါ်တယ်။ ဒါပေမယ့် ရူဒီးယပ်စ်ကိုပဲ ထားလိုက်ပါတော့။ သူက လူခ်ကို တစ်ချက်တည်းနဲ့ တန်ပြန်ထိုးလိုက်တယ်။ အာ၊ အဲဒီမခံမရပ်နိုင်တဲ့ လူကောင် သူ့ရဲ့ကျိုးနေတဲ့လက်ကို ပိုက်ထားရင်း ကြောက်လန့်နေတဲ့ပုံစံကို မင်းကိုပြချင်တယ်။”

မင်းက တကယ့်ကို မလွဲမသွေပဲ ကလစ်ဖ်။ အဲဒီနေရာမှာ လေထုကို လုံးဝလွဲဖတ်မိသွားတယ်။ ကိစ္စမရှိပေမယ့် ကလစ်ဖ်က လူခ်ကို သိပ်မကြိုက်ဘူးဆိုတဲ့ ခံစားချက်ရခဲ့တယ်။ ကောင်းပြီလေ၊ ဘာဖြစ်ဖြစ်ပေါ့။

ဆီလ်ဖီးယက်တ် ဒါကိုကြားတော့ သူမ မျက်ခုံးတွေကို စုလိုက်တယ်။ “ရူဒီ၊ မင်း လူခ်နဲ့ ရန်ဖြစ်ခဲ့တာလား။”
“မဟုတ်ဘူး၊ ငါ အဲဒါကို တကယ့်ရန်ပွဲလို့ မခေါ်ချင်ဘူး။ ဓားစစ်ထိုးဖို့ တောင်းဆိုခံရပြီး အရီရယ်မင်းသမီးက ကြည့်နေခဲ့တယ်။”
“အိုး… လူခ်က သူ့ဘာသာသူ မြင်ချင်ခဲ့တာဖြစ်လိမ့်မယ်။”
“ဘာကို မြင်ချင်တာလဲ။” ကျွန်တော်မေးတယ်။
“မင်းရဲ့ခွန်အား။ အခုအချိန်အထိ ငါနဲ့ မင်းသမီးကို ကာကွယ်ပေးနေတာ လူခ်ပဲ။”

သူမပြောချင်တာကို ကျွန်တော်နားလည်ပေမယ့် သူ့ရဲ့စိတ်ထက်သန်မှုက ဒီလောက်နက်ရှိုင်းတယ်ဆိုတာ သိရတော့ အံ့သြမိတယ်။ လူတစ်ယောက်ရဲ့စိတ်ကို ဘယ်တော့မှ တကယ်မသိနိုင်ဘူးဆိုတာ ထင်ပါတယ်။ ပိုအရေးကြီးတာက ကျွန်တော့်ဇနီးက ကျွန်တော် ဓားစစ်ထိုးခဲ့တာကို သိပြီးတော့ ကျွန်တော့်အတွက် စိုးရိမ်တာတောင်မပြဘူး။ ကျွန်တော့်ပြိုင်ဘက်က တကယ့်ဓားကို သုံးခဲ့တာတောင်မှ။

“ဒါပေမယ့် ကျေးဇူးပဲ ရူဒီ။”
“ဘာအတွက်လဲ။”
“လူခ်ကို ညင်ညင်သာသာ ဆက်ဆံပေးတဲ့အတွက်။ သူက အားနည်းတယ်။ မင်းရဲ့ တကယ့်ခွန်အားကိုသုံးရင် မင်း သူ့ကိုသတ်မိလိမ့်မယ်။”

ကျွန်တော် ရှုံးနိုင်တယ်ဆိုတဲ့အတွေး သူမရဲ့စိတ်ထဲ တစ်ကြိမ်တောင်ပေါ်မလာခဲ့ဘူး။ လူခ်က သနားစရာပဲ။

“ကောင်းပြီ၊ ငါ့အကြောင်း ဒီလောက်ပါပဲ။” ကျွန်တော်ပြောတယ်။ “မင်းတို့ စကားပြောပြီးပြီလား။”
“အင်း။” ဆီလ်ဖီးယက်တ်က ရွှင်လန်းစွာ ခေါင်းညိတ်တယ်။

—

ဒါဆို အယ်လီနာလစ်ဇ်က တကယ်ပဲ ဆီလ်ဖီးယက်တ်ရဲ့အဖွားဖြစ်ခဲ့တယ်။ လော့စ်ရဲ့မိခင် တစ်နည်းအားဖြင့်ပေါ့။ အယ်လီနာလစ်ဇ်က ကမ္ဘာတစ်ဝှမ်းမှာ ဟက်ဖ်အဲ့လ်ဖ် ကလေးတွေမွေးခဲ့ပြီး ကျိန်စာနဲ့ သူမရဲ့ကိုယ်ရည်ကိုယ်သွေးကြောင့် သူ့နောက်ကို ပြဿနာတွေက အမြဲလိုက်ခဲ့တယ်။ သူမရဲ့ ပဋိပက္ခဖြေရှင်းနိုင်စွမ်းက မကြာသေးခင်ဆယ်စုနှစ်တွေအတွင်းမှသာ ကျွမ်းကျင်လာခဲ့တဲ့အရာ၊ အဲဒီမတိုင်ခင်က သူမက မုန်တိုင်းတွေနဲ့ အရှုပ်တော်ပုံတွေကို သူမရဲ့နောက်မှာ ချန်ထားခဲ့လေ့ရှိပြီး အဲဒီအထဲက တချို့က သူမကို အခုထိ ခြောက်လှန့်နေဆဲပဲ။

သူမရဲ့ နာမည်ပျက်က အခြားအဲ့လ်ဖ်တွေကြားမှာ အထူးဆိုးရွားပြီး သူတို့က သူမရဲ့ကလေးတွေကို သူမနဲ့ဆက်စပ်တဲ့အပြစ်အတွက် ပုံမှန်အားဖြင့် ခွဲခြားဆက်ဆံကြတယ်။ သူမရဲ့သားသမီးတွေနဲ့ မြေးတွေအများစုက သူမကို ရှုတ်ချပြီး သူမနဲ့ဝေးဝေးနေဖို့ကြိုးစားကြတယ်။ အယ်လီနာလစ်ဇ်က သူမ ဆက်ပြီးမွေးတဲ့ ကလေးတိုင်းကို သူမရဲ့ နာမည်အစစ်ကို ထုတ်မပြောတော့ဘူး။ သူမက သူတို့ကို အရွယ်ရောက်တဲ့အထိ ပြုစုပျိုးထောင်ပြီးတော့ သူတို့နဲ့အဆက်ဖြတ်လိုက်တယ်။ ဒါက သူမ အခုအချိန်အထိ နေထိုင်လာခဲ့တဲ့ပုံစံပဲ။

အယ်လီနာလစ်ဇ်က တစ်ချက်ကြည့်ရုံနဲ့တင် ဆီလ်ဖီးယက်တ်က သူမရဲ့မြေး ဒါမှမဟုတ် မြစ်ဖြစ်တယ်ဆိုတာ သိခဲ့တယ်။ သူမက အဲဒါကို သူမအား ထုတ်မပြောဖို့ မရည်ရွယ်ခဲ့ပေမယ့် ဆီလ်ဖီးယက်တ် သူမရဲ့အိမ်ထောင်ရေးအတွက် အရမ်းပျော်နေတာကိုမြင်တော့ စိတ်လှုပ်ရှားမှုတွေနဲ့ လွှမ်းမိုးခံလိုက်ရတယ်။ ဒါက စိတ်လှုပ်ရှားစရာအဖြစ်ပဲ။ ဒီအကြောင်း ပြန်ပြောပြနေရင်းနဲ့ ကျွန်တော်ကိုယ်တိုင်တောင် မျက်ရည်ဝဲမိတယ်။ ဒါပေမယ့် အယ်လီနာလစ်ဇ်က ဒါဟာ သူမရဲ့ကိုယ်ပိုင်လုပ်ရပ်တွေရဲ့ရလဒ်လို့ဆိုပြီး နှစ်သိမ့်ဖို့ကြိုးစားမှုအားလုံးကို ငြင်းပယ်ခဲ့တယ်။

အဲဒီစကားဝိုင်းပြီးသွားတော့ ကလစ်ဖ်က ကျွန်တော့်ကို အခန်းထောင့်ဆီခေါ်သွားတယ်။ “ရူဒီးယပ်စ်။” သူကပြောတယ်။
“ဟုတ်ကဲ့ ဆရာ ကလစ်ဖ်။”
“ဆရာ ဆိုတဲ့အခေါ်တွေရပ်ပြီး တောင့်တောင့်တင်းတင်း စကားမပြောတော့ဘူး။ ကျေးဇူးပြုပြီး ဒီနေ့ကစပြီး ငါ့ကို ကလစ်ဖ်လို့ခေါ်ပါ။ မဟုတ်ဘူး၊ ကျေးဇူးပြုပြီး ဆိုတာကိုဖျက်— အဲဒီအတိုင်းလုပ်လိုက်။”

ဒါဆို ရိုသေဖို့မလိုအပ်သေးဘဲ သူက ငါ့ကို အာဏာရှိသူလို အမိန့်ပေးနေတယ်ပေါ့။ အာ၊ ကောင်းပါပြီ။ ဒီတစ်ခါတော့ ကျွန်တော် ခွင့်လွှတ်ပေးလိုက်မယ်။

“ဒါက လစ်ဇ်အကြောင်းပဲ။” သူကဆက်ပြောတယ်။
“အိုကေ။”
“ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းပြောရရင် သူမက ငါထင်ခဲ့တဲ့လူမဟုတ်ဘူး။”
“အင်း… ဒါဆို။”

သူ စိတ်ပျက်သွားရင် ကျွန်တော်နားလည်မယ်။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ သူချစ်ခဲ့တဲ့လူက တကယ်တမ်းမှာ ကလေးတွေတင်မက မြေးတွေတောင်ရှိတယ်။ သူမရဲ့စကားဝိုင်းကိုကြည့်ရင် မြစ်တွေတောင်ရှိနိုင်တယ်။ ကျွန်တော်တောင် အတော်လန့်သွားနိုင်တယ်။ ဒါပေမယ့် အဲဒီစကားဝိုင်းကိုကြားပြီး “သူမနဲ့ လမ်းခွဲဖို့ ကူညီပါ” လို့ပြောမယ်ဆိုရင် ကျွန်တော်တောင် စိတ်ဆိုးလိမ့်မယ်။ အယ်လီနာလစ်ဇ်က သူ့ကို လှည့်စားခဲ့တာမဟုတ်ဘူး။ ကလစ်ဖ်က သူမကို နားလည်မှုလွဲပြီး သူ့ဘာသာသူ ချစ်မိသွားတာ။ ဒီလိုအခြေအနေမျိုးမှာရှိတဲ့လူတွေက အမှန်တရားကိုကြားပြီးနောက် မကြာခဏ စိတ်ပျက်တတ်ပေမယ့် အဲဒါက ကျွန်တော့်ကို ရွံရှာစေတုန်းပဲ။

ဟုတ်ပါတယ်၊ ကျွန်တော် သူ့ကိုတားမှာမဟုတ်ဘူး။ အယ်လီနာလစ်ဇ်က အဲဒီလို အလုပ်မဖြစ်တဲ့လူကို လုံးဝဖြတ်တောက်ပြီး ကျွန်တော်တို့နဲ့နေတာ ပိုကောင်းတယ်။ ပြီးရင် ဆီလ်ဖီးယက်တ်က ခွင့်ပြုရင် ကျွန်တော်တို့ ကိုယ်ပိုင် တစ်ပိုင်းမိသားစုလေးရှိနိုင်တယ် — စောင့်ပါ၊ မဟုတ်ဘူး၊ ကျွန်တော်က ဆီလ်ဖီးယက်တ်ကလွဲလို့ ဘယ်သူနဲ့မှမဖြစ်နိုင်ဘူး။ အင်း၊ စောင့်ပါဦး၊ ဒါက ဆီလ်ဖီးယက်တ်အတွက်လို့ ပြောလို့ရတယ်။

“သူမက ငါထင်ထားတာထက် ပိုပြီးဝမ်းနည်းစရာကောင်းတယ်။ ဘာဖြစ်ဖြစ် ငါ သူမရဲ့ကျိန်စာကို ဖယ်ရှားမယ်။ ငါက ဉာဏ်ကြီးရှင်ဆိုတော့ နောက်ဆုံးမှာ အဲဒါကို ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲဆိုတာ တွက်ချက်မိမှာ သေချာတယ်၊ ဒါပေမယ့် သေချာစေဖို့ မင်း ငါ့ကို ကူညီပေးနိုင်မလား။”

ငါတို့ထဲက ဘယ်သူက အခု အလုပ်မဖြစ်တဲ့အပုပ်ကောင်ဖြစ်နေလဲ။ ငါ။ စောရီး ကလစ်ဖ်။ “ဒါဆို သူမပြောတာကိုကြားပြီး မင်း စိတ်မပျက်ဘူးလား။”
“စိတ်ပျက်တယ် ဟုတ်လား။ ဘယ်ကလာ။ ဘာလို့ အဲဒါကိုတောင် ပြောရတာလဲ။” သူက ချီတုံချတုံမရှိဘဲ ပြန်ဖြေတယ်။
“ဒါပေမယ့် မင်းချစ်ရတဲ့အမျိုးသမီးက တခြားလူတွေအများကြီးနဲ့အိပ်ခဲ့ပြီး ကလေးတွေတင်မက မြေးတွေတောင်ရှိတယ်လေ။”
“အဲဒါ ဘာဖြစ်လို့လဲ။ ငါက မီလစ်ရဲ့နောက်လိုက်တစ်ယောက်ပါ။ သူမရဲ့အခြေအနေတွေ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ်၊ သူမက ငါ့ရဲ့စံပြအကောင်းဆုံးပုံစံနဲ့ ဘယ်လောက်ပဲဝေးဝေး၊ သူမက ငါ့ကိုချစ်ပြီး ငါ့မှာ သူမကို ပျော်ရွှင်အောင်လုပ်ပေးဖို့ တာဝန်ရှိတယ်။”

သူပြောလိုက်တယ်။ ကျွန်တော် တုန်ယင်သွားတယ်။ အိုး ကဲ။ ငါ တကယ်ပဲ သူ့ကို အထင်သေးခဲ့မိတာပဲ။ ဒီနေ့ကစပြီး သူ့ကို လော့ဒ် ကလစ်ဖ်လို့ ခေါ်သင့်တယ်။ အင်း၊ အဲဒီအထိတော့ သွားဖို့မလိုဘူး။ ကျွန်တော် သူ့ကို ဆရာ ကလစ်ဖ်လို့ အမြဲလိုလို ခေါ်ခဲ့တဲ့အတိုင်းပဲခေါ်မယ်။ “အိုကေ၊ နားလည်ပြီ။ ကျွန်တော် ကူညီနိုင်တာ ဘာမဆို ပျော်ရွှင်စွာ ကူညီပေးပါ့မယ်။”
“အင်း၊ မင်းရဲ့ထောက်ခံမှုရှိတာသိရတာ ကောင်းမယ်။” ကျွန်တော် လက်ဆွဲနှုတ်ဆက်ဖို့ လက်ကမ်းလိုက်တော့ သူက ကျွန်တော့်ရဲ့သေးငယ်တဲ့လက်ကို သူ့လက်ထဲမှာ တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ထားတယ်။ “ပြီးတော့ ဒီလောက်တရားဝင်မနေနဲ့တော့။ ငါတို့က သူငယ်ချင်းတွေမဟုတ်လား။”
“ငြင်းပါတယ်။”

ကလစ်ဖ်ကို လေးစားမှုအပြည့်နဲ့ပဲ။ ငါ့ရဲ့အကူအညီက နည်းနည်းပဲဖြစ်နိုင်ပေမယ့် သူ့ကို ပေးဖို့ ပျော်ရွှင်တယ်။

—

ကလစ်ဖ်နဲ့ အယ်လီနာလစ်ဇ်က အိမ်ပြန်ဖို့ နောက်ဆုံးလူတွေဖြစ်ခဲ့တယ်။ အခုတော့ ဆီလ်ဖီးယက်တ်နဲ့ကျွန်တော်ပဲရှိတယ်။ ငါတို့နှစ်ယောက် ဧည့်သည်တွေ ချန်ထားခဲ့တဲ့ ရှုပ်ပွနေတဲ့အခန်းကို သန့်ရှင်းရေးစလုပ်တယ်။ အင်း၊ “ရှုပ်ပွတယ်” လို့ပြောပေမယ့် ငါတို့ဧည့်သည်တွေက အများစု ယဉ်ကျေးမှုရှိကြတော့ အရက်ဖိတ်ကျခဲ့တဲ့ ကြမ်းပြင်ကို သုတ်ရုံပဲလိုတယ်။ အစားအသောက်တွေ အတော်များများကျန်ခဲ့ပေမယ့် နည်းလွန်းတာထက်တော့ ပိုကောင်းတယ်။ ညစာအတွက် ကျန်တာတွေကို ထပ်စားရဦးမယ်။

သန့်ရှင်းရေးပြီးချိန်မှာတော့ နေဝင်သွားပြီး ကောင်းကင်ကြီး မှောင်မည်းလာတယ်။ နေရာတွေကို အလင်းပေးပြီး ဧည့်ခန်းဆီပြန်လာခဲ့တယ်။ သုံးယောက်စာအိပ်တဲ့ ဆိုဖာပေါ်မှာ ကျွန်တော်နေရာယူလိုက်တော့ ဆီလ်ဖီးယက်တ်က ကျွန်တော့်ဘေးကို လှဲချလိုက်တယ်။ ဒီနေ့ရဲ့အဖြစ်အပျက်တွေကြောင့် ကျွန်တော် ရုတ်တရက် ပင်ပန်းသွားတယ်။

“အများကြီးဖြစ်ခဲ့ပေမယ့် အဆင်ပြေသွားတာ ဝမ်းသာတယ်။” ဆီလ်ဖီးယက်တ်က ကျွန်တော့်ပခုံးပေါ် သူမရဲ့ခေါင်းကိုတင်ရင်း ပြုံးပြီးပြောတယ်။
“အင်း။” ကျွန်တော် လက်မောင်းကို သူမရဲ့ပခုံးပတ်လိုက်တော့ သူမက သူမရဲ့ကိုယ်အလေးချိန်အားလုံးကို ကျွန်တော့်ဆီ မှီလိုက်တယ်။ ကျွန်တော် မျက်နှာကို သူမရဲ့ဆံပင်ထဲမြှုပ်ပြီး အသက်ပြင်းပြင်းရှူလိုက်တယ်၊ သူမရဲ့အနံ့ကိုဆွဲသွင်းတယ်။ အင်မ်၊ ဒီလောက်ချိုမြတဲ့ရနံ့။
“ရူဒီ၊ အဲဒါ ကလိထိုးတယ်။”
ဒါပေမယ့် သူမက ကျွန်တော့်ကို မတွန်းထုတ်ခဲ့ဘူး။ ကျွန်တော် ဆက်ပြီး နမ်းရှူနေခဲ့တယ်။

“ငါ့ဆံပင်ကို ရှည်အောင်ထားဖို့ စဉ်းစားနေတယ်။” သူမက ရုတ်တရက် ကြေငြာလိုက်တယ်။

အဲဒါကို ကျွန်တော် အကြိမ်ကြိမ် အကြံပေးခဲ့ပေမယ့် အကြိမ်တိုင်း ငြင်းခံခဲ့ရတယ်။ ဆံပင်နှစ်ဖက်စည်းတာ ဒါမှမဟုတ် ဆံမြီးတစ်ဖက်တည်းစည်းတာက သူမနဲ့လိုက်မယ်လို့ အမြဲထင်ခဲ့တာ၊ ဒါပေမယ့် မြင်ရမယ်လို့ ဘယ်တုန်းကမှ မထင်ခဲ့ဘူး။ “အဲဒါ မင်းတကယ်လုပ်ချင်တာလား။”
“ဘာလို့ အဲဒီလောက် တရားဝင်နေတာလဲ။”
“ဘာလို့လဲဆိုတော့ ဒါက တည်ကြည်တဲ့ စကားဝိုင်းဖြစ်နေလို့။”
“အင်မ်… တကယ်တော့ သိပ်မတည်ကြည်ပါဘူး။ ငါ့ဆံပင်က အစိမ်းရောင်မဟုတ်တော့ဘူးလေ။ အရီရယ်မင်းသမီးက ပိုပြီးမိန်းမဆန်ဖို့ ပြောခဲ့တယ်၊ ဒါပေမယ့် ငါ ကျောင်းမှာ ဘောင်းဘီကို ဆက်ဝတ်ဖို့စီစဉ်ထားသေးတော့ အနည်းဆုံးတော့ ဆံပင်ကိုရှည်အောင်ထားသင့်တယ်လို့ တွေးမိတာ။”

ဒါပဲလား။ သူမရဲ့ဆံပင်အတွက် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတိမထားမိတော့ဘူး။ သိချင်လို့ မေးလိုက်တယ်။ “မင်း မိန်းကလေးယူနီဖောင်း ဝတ်မှာမဟုတ်ဘူးလား။”
“မဖြစ်နိုင်ဘူး။ ငါနဲ့ မလိုက်ဘူး။”

နိုးပါ၊ လုံးဝလိုက်တယ်လို့ ကျွန်တော်ထင်တယ်။ မယုံရင် မြင်အောင်ပြရမယ်ဆိုရင် အခွင့်အရေးရတဲ့အခါ သူမကို တစ်ထည်ဝယ်ပေးမယ်။
အဲဒါဘေးဖယ်ထား…

“ကောင်းပြီ၊ မင်းဆံပင်ရှည်ရင် ဘယ်လိုကြည့်မလဲဆိုတာ မြင်ချင်တယ်။ မင်း ချစ်စရာဖြစ်မှာ သံသယမရှိဘူး။ အခုလည်း မင်းက ချစ်စရာကောင်းနေပြီးသားပဲ။”
“ဟီးဟီး၊ ကျေးဇူးပဲ။ အိုကေ၊ ဒါဆိုရှည်အောင်ထားမယ်။”

ဆိုလိုတာက ကျွန်တော် ဆံတိုဆီလ်ဖီကို မကြာခင်မှာ နှုတ်ဆက်ရတော့မယ်။ တတ်နိုင်သေးတုန်း သူမရဲ့ ဒီပုံရိပ်ကို စိတ်ထဲမှာ စွဲထင်အောင်လုပ်ရမယ်။ နောက်မှ သူမ ဆံပင်ပြန်ညှပ်ရင် ဒီပုံစံမျိုး ပြန်မြင်နိုင်ပေမယ့်။

“ရူဒီ၊ မင်း ငါ့ကို အရမ်းချစ်နေအောင် ငါ အစွမ်းကုန်ကြိုးစားမယ်။”

သူမ ဘာလို့ အဲဒီလိုပြောရတာလဲ။ အခုတော့ ငါ မျက်ရည်ဝဲသလိုခံစားရတယ်။ ငါဘယ်လိုဖြစ်ပြီး ဒီလောက်တောင် ချစ်ခံရတာလဲ။ ငါလည်း အစွမ်းကုန်ကြိုးစားရမယ်၊ ဒါမှ ငါ့ကို သူမရဲ့ခံစားချက်တွေ ဘယ်တော့မှ မှေးမှိန်မသွားအောင်။ သိပ်မကြာခင်က သိခဲ့ရတာက ဘဝင်မြင့်တဲ့ အလုပ်မဖြစ်တဲ့လူစားက သူမစိတ်ထဲမှာ အတိအကျရှိတဲ့အမျိုးအစားမဟုတ်ဘူး၊ ဒါကြောင့် တုံးအအတွေးတွေကိုရပ်ပြီး လိမ္မာပါးနပ်သူဖြစ်ဖို့ ရည်ရွယ်မယ်။ တကယ်လုပ်နိုင်မလားတော့ မသေချာဘူး၊ ဒါပေမယ့် အနည်းဆုံးတော့ ကြိုးစားရမယ်။

“ဆီလ်ဖီ၊ ဒီနေ့ မင်းလုပ်ခဲ့သမျှအတွက် ကျေးဇူးပဲ။”
“မင်းကိုလည်း ကျေးဇူးပဲ ရူဒီ။”

နှစ်ယောက်လုံး မောပန်းနေကြတော့ ရေချိုးပြီး အနားယူဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်။

ဒါပဲ၊ ဆီလ်ဖီးယက်တ်နဲ့ကျွန်တော် လက်ထပ်ခဲ့တယ်။