Volume 13.1
အခန်း ၁: ရော့ဇီ၏ အလုပ်သစ်
တစ်မနက်ခင်းမှာ ကျွန်တော်ဟာ အနှစ်တစ်ထောင်ချက်ပြုတ်ထားသလို မွှေးကြိုင်တဲ့ အနံ့တစ်ခုကြောင့် အိပ်ရာက နိုးလာခဲ့တယ်။ အိပ်နေရင်းနဲ့ကို အဲဒီအနံ့က ကျွန်တော့်နှာခေါင်းထဲကို တိုးဝင်လာပြီး နှလုံးသားထဲမှာ နွေးထွေးပြီး အံ့သြဖွယ်ကောင်းတဲ့ ခံစားချက်တွေ ဖြည့်သွင်းပေးခဲ့တယ်။
“ဟင်—?!”
ဒီဆွဲဆောင်မှုရှိတဲ့ ရနံ့ကြောင့် လန့်နိုးလာတဲ့ ကျွန်တော်က မျက်လုံးတွေကို ဖွင့်လိုက်တော့… ကျွန်တော့်ဘေးမှာ အေးချမ်းစွာ အိပ်မောကျနေတဲ့ နတ်ဘုရားမတစ်ပါးကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ သူမရဲ့ ကောင်းကင်တမန်လို မျက်နှာလေးက ကျွန်တော့်မျက်လုံးတွေနဲ့ လက်မအနည်းငယ်ပဲ ကွာဝေးတယ်။ ချစ်စရာကောင်းတဲ့ နှာခေါင်းလေးကနေ ဖြေးညှင်းစွာ အသက်ရှူနေတာကိုတောင် ကြားနိုင်ခဲ့တယ်။
“အိုး…”
ကျွန်တော် စောင်အောက်ကနေ ဖြည်းညှင်းစွာ ထွက်လာပြီး တတ်နိုင်သလောက် တိတ်ဆိတ်စွာနဲ့ ဒူးထောက်ထိုင်ချလိုက်တယ်။ လက်နှစ်ဖက်ကို ယှက်ပြီး သူမကို ခဏတာ ရှိခိုးလိုက်မိတယ်။ ကျွန်တော့်အိပ်ရာထဲမှာ မြင့်မြတ်တဲ့ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦး ရှိနေတယ်။ သူမကို ရိုသေလေးစားမှုပြတာဟာ သဘာဝကျပါတယ်။
“ခဏလေး။ ဒါဆိုရင်…”
တုန်ယင်နေတဲ့ လက်တွေနဲ့ နတ်ဘုရားမရဲ့ အပေါ်က စောင်ကို ဆွဲဖယ်ဖို့ လက်လှမ်းလိုက်တယ်။ ကျွန်တော် မျှော်လင့်ထားသလိုပါပဲ။ အံ့သြစရာကောင်းပေမယ့် သူမရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးဟာ ကျွန်တော့်ဘေးမှာ ပေါ်ထွန်းလာခဲ့တယ်။
“အိုးးးး!”
သူမရဲ့ ကိုယ်လုံးကောင်းက သွယ်လျပြီး ထင်ယောင်ထင်မှားဖြစ်လောက်အောင် နုပျိုပုံပေါက်ကာ ပုံမှန်ဆိုရင် မျှော်လင့်ရမယ့် နေရာအချို့မှာ အကွေးအဝိုက်တွေ အားနည်းတယ်။ မှောင်နေလို့ သေချာမမြင်ရပေမယ့်… သူမရဲ့ ရင်ဘတ်ပေါ်က အစက်အပျောက်လေးဟာ မြင့်မြတ်တဲ့ သင်္ကေတတစ်ခု ဖြစ်နိုင်သလား။ တတိယမြောက် မျက်လုံးကို ကိုယ်စားပြုတဲ့ မင်္ဂလာအမှတ်အသား ဖြစ်နိုင်မလား။
မဖြစ်နိုင်ပါဘူး။ ဒါပေမယ့် အဲဒါဟာ သန့်ရှင်းမှုမှာ ဘယ်လိုမှ လျော့မသွားတဲ့အရာတစ်ခုပါ။
“ဂလုတ်…”
သူမကို ကျွန်တော် ထိတွေ့ခွင့်ရမှာလား။ ကောင်းကင်ဘုံရဲ့ အဓိပ္ပါယ်ပါတဲ့ ကောင်းချီးပေးမှုကို ကျွန်တော် သေချာပေါက် ရထားပါတယ်။ နတ်ဘုရားမက ကျွန်တော့်ဆီ ကြွလာခဲ့တာပဲလေ။ ကျွန်တော်ဟာ ရွေးချယ်ခံရသူ၊ ကယ်တင်ရှင် ဖြစ်တယ်။ ပြီးတော့ ကယ်တင်ရှင်တစ်ယောက်ဟာ သူ့ရဲ့နတ်ဘုရားကို ထိတွေ့ခွင့်ရှိတယ် ဆိုတာ သေချာပါတယ်။
ဒါပေမယ့် သူမရဲ့ ဝိညာဉ်က တခြားတစ်နေရာမှာ လှည့်လည်နေချိန်မှာ ကျွန်တော် ဒီလိုလုပ်ဖို့ ခွင့်ပြုချက်ရှိရဲ့လား။ ကျွန်တော့်ဝိညာဉ်ကို အပြစ်တွေနဲ့ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးဖြစ်စေပြီး နိဗ္ဗာန်တံခါးဝကနေ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် တားဆီးမိတဲ့ အန္တရာယ်ရှိတယ်။ ကျွန်တော် လက်လှမ်းလိုက်တဲ့အချိန်မှာ သူမက အခန်းတစ်ခုလုံးကို တောက်ပတဲ့အလင်းရောင်နဲ့ ပြည့်စေပြီး “ထွက်သွားစမ်း၊ ညစ်ညမ်းတဲ့ မာရ်နတ်!” လို့ အော်ပြောကာ ကျွန်တော့်ကို သန့်စင်ပြီး အလွတ်ဖြစ်သွားစေနိုင်တယ်။
ဘယ်လောက်တောင် ရက်စက်တဲ့ အကျပ်ရိုက်မှုလဲ။ ဒီမနက်ခင်းမှာ ကျွန်တော့်ရဲ့ တမန်တော်လေးက အထူးတလည် ထက်သန်နေခဲ့ရင် ဘာမှ မကူညီနိုင်ဘူး!
“အင်း… အေးတယ်…”
နတ်ဘုရားမက စောင်ကို လက်စမ်းပြီး ဆွဲယူကာ ပြန်ခြုံလိုက်တယ်၊ ပြီးတော့ တခြားဘက်ကို လှည့်အိပ်လိုက်တယ်။
“အိုး…”
တကယ့်ကို အံ့သြစရာပါပဲ။ သူမရဲ့ ပြာနေသော ဆံပင်တွေအောက်ကနေ ဖြူဖွေးတဲ့ ဇက်ပိုးလေးကို ကျွန်တော် မြင်နေရတယ်။ မနေ့က ကျွန်တော် ချန်ထားခဲ့တဲ့ အချစ်အမှတ်အသားတွေကိုလည်း မြင်နေရတယ်။ တကယ့်ကို ခမ်းနားလှပါတယ်။ အိပ်ရာနိုးတာနဲ့ ဒီလို အံ့မခန်းမြင်ကွင်းတွေကို မြင်ခွင့်ရတဲ့ ကျွန်တော်ဟာ ကမ္ဘာပေါ်မှာ အကံအကောင်းဆုံး လူသားဆိုတာ သေချာပါတယ်။
…အိုး၊ ဟုတ်သား။ မနက်ပိုင်းမှာ ကျွန်တော်တို့မှာ အချိန်သိပ်မရှိဘူးမလား။ သူ့ကို နှိုးလိုက်တာ အကောင်းဆုံးပဲ…
“ရော့ဇီ၊ ထတော့။ မနက်ဖြစ်ပြီ။”
“အင်း…?”
ကျွန်တော့်ရဲ့ နတ်ဘုရားမက မျက်လုံးဖွင့်ပြီး ဖြည်းညှင်းစွာ ထထိုင်လိုက်တယ်။ အဲဒီလိုလုပ်ချိန်မှာ စောင်ပြုတ်ကျသွားပြီး သူမရဲ့ ချစ်စရာကောင်းတဲ့ ဖော်ထားတဲ့ ကျောပြင်ကို ပေါ်လွင်စေခဲ့တယ်။ ဒါဟာ ခေတ်သစ်တစ်ခုရဲ့ အရုဏ်ဦးပါပဲ။
“…မင်္ဂလာနံနက်ခင်းပါ။”
နှေးကွေးစွာနဲ့ သူမက ကျွန်တော့်ဘက်ကို လှည့်လာပြီး အိပ်ချည်မျဉ်မျဉ် မျက်လုံးတွေနဲ့ ကြည့်လာတယ်။ သူမရဲ့ ရင်ဘတ်ပေါ်မှာ မင်္ဂလာအမှတ်အသား နှစ်ခုရှိပြီး အောက်မှာ ချစ်စရာကောင်းတဲ့ ချက်ကလေးလည်း ရှိတယ်။ ပြီးတော့ နောက်ထပ် ဝိညာဉ်ရေးရာ ပျော်ရွှင်မှုတွေကို ဖုံးကွယ်ထားတဲ့ သူမရဲ့ အတွင်းခံဘောင်းဘီလေးလည်း ရှိတယ်။
ကျွန်တော့်ရဲ့ စေတီတော်ဟာ အန္တရာယ်ကြီးမားတဲ့ နှုန်းထားနဲ့ ကံတရားတွေ စုဆောင်းနေခဲ့တယ်။ ဒီအတိုင်းဆိုရင် သိပ်မကြာခင်မှာပဲ ကျွန်တော် ဉာဏ်အလင်းရသွားတော့မယ်။
“အိုး…”
ဒီအခြေအနေကို သတိထားမိသွားလို့လား မသိဘူး၊ သူမက စောင်ကို ဆွဲယူပြီး ခန္ဓာကိုယ်ကို ဖုံးကွယ်ဖို့ မတင်လိုက်တယ်။ နတ်ဘုရားမက ကျွန်တော့်ကို စွန့်ခွာသွားခဲ့ပြီ။ အလင်းရောင်အားလုံး ကမ္ဘာပေါ်ကနေ မှေးမှိန်သွားခဲ့တယ်။ အမှောင်ခေတ်သစ်တစ်ခု ကျရောက်လာခဲ့ပြီ…
“မင်းဒီလောက် စိတ်ပျက်နေပုံပေါက်တာ အကြောင်းရှိလား” လို့ သူမက ခြောက်သွေ့စွာ မေးလာတယ်။
“အိုး၊ ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး။ နေ့ခင်းဘက်အလင်းရောင်မှာ ဆရာမရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကို အကြာကြီး ကြည့်ချင်ရုံလေးပါပဲ။”
“…ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ကြည့်စရာ သိပ်ရှိမယ်မထင်ဘူးလေ။”
“မဖြစ်နိုင်တာပြောတယ်။ လာပါ၊ စောင်ကို ပြန်ဖယ်လိုက်ပါ။ သင့်ရဲ့အလင်းရောင်ခြည်အောက်မှာ ကျွန်တော့်ကို နွေးထွေးစေပါရစေ။”
“ကောင်းပြီလေ၊ မင်းဒီမနက် သိပ်တက်ကြွနေတာပဲ… ကောင်းပါပြီ၊ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်။ အခုအချိန်မှာ ရှက်နေစရာ အကြောင်းမရှိတော့ဘူးလို့ ငါထင်တယ်…”
ဖြည်းညှင်းစွာ၊ ရော့ဇီက စောင်ကို ဆွဲဖယ်လိုက်တယ်။ အဲဒီအတိုင်းပဲ၊ အလင်းရောင်က ကျွန်တော့်ကမ္ဘာထဲကို ပြန်လည်စီးဝင်လာခဲ့တယ်။ အင်း၊ ကျွန်တော် အလင်းကို မြင်လိုက်ရတယ်၊ ပြီးတော့ အဲဒါက ကောင်းတယ်။
အမှောင်ကိုလည်း ကျွန်တော် မြင်လိုက်တယ်။ အဲဒါကို အီရို့စ် လို့ အမည်ပေးပြီး အလင်းကို အပိုလို လို့ အမည်ပေးခဲ့တယ်။ အမှောင်ဘေးမှာ ချက်နဲ့ ပေါင်တွေကို ကျွန်တော် မြင်တယ်။ အဲဒါတွေကို ကျူးပစ်နဲ့ အာမော် လို့ အမည်ပေးခဲ့တယ်။ ပထမနေ့အတွက် ဒီလောက်ဆို လုံလောက်ပြီလို့ ထင်ရတယ်။
“ကောင်းပြီ၊ ဒီလောက်ဆို တော်ပြီထင်တယ်။”
နောက်တစ်ကြိမ်၊ အဲဒီ ကျိန်စာတိုက်နေတဲ့ စောင်က ဖန်ဆင်းခြင်းရဲ့ ဘုန်းတော်တွေကို ကျွန်တော့်မျက်လုံးတွေကနေ ပြန်ဖုံးကွယ်သွားတယ်။ နောက်ထပ် အမှောင်ခေတ်… ကောင်းပြီ၊ ကျွန်တော်တောင် ဒီအပိုင်းကို ငြီးငွေ့လာပြီ။
“အာ့… ရူဒီ?”
“ဟုတ်ကဲ့၊ ချစ်သူ?”
“ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ မနေ့ညအတွက်လေ။”
ရော့ဇီက ကျွန်တော့်ကို နည်းနည်း အဆင်မပြေသလို ဦးခေါင်းငုံ့ပြီး ဦးညွှတ်လိုက်တယ်။
မနေ့ညက ကျွန်တော်တို့အတွက် အထူးညတစ်ည ဖြစ်ခဲ့တယ်။ ရက်သတ္တပတ်အနည်းငယ်ကြာအောင် ကျွန်တော်တို့ တည်ဆောက်ခဲ့ရတဲ့အရာပါ။ ဆီလ်ဖီးယက်တ် ကလေးမွေးပြီးတာနဲ့ ရော့ဇီကို ကျွန်တော့်ရဲ့ ဒုတိယဇနီးအဖြစ် တရားဝင်လက်ခံဖို့ ကျွန်တော်တို့ သဘောတူထားခဲ့တယ်။ အဲဒါက အတော်ကြာခဲ့ပြီ။ ဒါပေမယ့် မနေ့ညအထိတော့ ရော့ဇီနဲ့ ကျွန်တော် ရှာရီးယားကို ရောက်ကတည်းက တကယ်မအိပ်စက်ခဲ့ရသေးဘူး။ တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းအားဖြင့် လူတိုင်း လူစီရဲ့ ရောက်ရှိလာမှုကို အသားကျအောင် လုပ်နေရလို့ပါ၊ ဒါပေမယ့် ရော့ဇီကလည်း ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အစီအစဉ်သစ်အတွက် စိတ်ပူနေတယ်ဆိုတာ ကျွန်တော်သိတယ်။ အဲဒါက နားလည်နိုင်ပါတယ်၊ ဒါပေမယ့် ကျွန်တော် တစ်ခုခုလုပ်ချင်ခဲ့တယ်။
အဲဒါကြောင့် ကျွန်တော်က သူမကို သက်သာရာရစေဖို့ အထူးအားထုတ်မှုတွေ လုပ်ခဲ့တယ်။ မနေ့ညက ရော့ဇီကို မင်းသမီးတစ်ပါးလို ကျွန်တော် ဆက်ဆံခဲ့တယ်။ ဒီမနက် ကျွန်တော့်မေးရိုးက နည်းနည်းတော့ နာကျင်နေတုန်းပဲ—တကယ့်ကို လေ့ကျင့်ခန်းကောင်းကောင်း လုပ်ခဲ့ရလို့ပါ။
ဒါပေမယ့် အဲဒါအားလုံး တန်ဖိုးရှိခဲ့ပါတယ်။ သူမ တကယ်ကို ကျေနပ်ခဲ့တာ သေချာပါတယ်။
“ရိုးရိုးသားသားပြောရရင်… ဒီလိုမျိုး နည်းစနစ်တွေ ရှိတယ်ဆိုတာတောင် ငါမသိခဲ့ဘူး။” သူမရဲ့ မျက်လုံးတွေက ကျွန်တော့်ဆီကနေ လွင့်ထွက်သွားပြီး ရော့ဇီ နည်းနည်း ရှက်သွားတယ်။
“ဟဲဟဲ။ အင်း၊ ကမ္ဘာကြီးက ကျယ်ပြန့်တယ်လေ၊ သိလား။”
ကျွန်တော် သိသမျှ နည်းလမ်းတိုင်းကို သုံးခဲ့တယ်။ နှစ်တွေကြာလာတော့ ဆီလ်ဖီးယက်တ်ကို ညည်းလွန်းလို့ အသက်ရှူမဝဖြစ်အောင် အမြဲလုပ်နိုင်တဲ့ လုပ်ရိုးလုပ်စဉ်တစ်ခုကို ကျွန်တော် ဖော်ထုတ်ထားခဲ့တယ်။ ရော့ဇီကိုလည်း ပျော်ရွှင်မှုတွေနဲ့ လွှမ်းမိုးချင်ခဲ့ပြီး ကျွန်တော့်ရဲ့ “နည်းစနစ်တွေ” က အဲဒါကို ပြီးမြောက်ဖို့ အမြန်ဆုံးနည်းလမ်းလို့ ယူဆခဲ့တယ်။
ဒါပေမယ့် ထင်သလောက် အတိအကျတော့ မဖြစ်ခဲ့ဘူး။ အဓိကကတော့ ရော့ဇီက လုပ်ငန်းစဉ် အဆင့်တိုင်းမှာ ကျွန်တော့်ကို မေးခွန်းတွေ ဆက်မေးနေလို့ပါ—များသောအားဖြင့် “အခု ငါ ဘာလုပ်သင့်လဲ” ဆိုတဲ့ပုံစံမျိုးပေါ့။ သူမဟာ အိပ်ရာထဲမှာတောင် လေ့လာလိုစိတ်ပြင်းပြတဲ့ သဘောထားရှိပုံပဲ။ ကျွန်တော်က အတိုချုပ် ရှင်းပြချက်တွေ၊ အကြံပြုချက်တွေနဲ့ သူမကို ဖြေသိမ့်ပေးပြီး ကျယ်ပြန့်တဲ့ လက်ဆင့်ကမ်းသရုပ်ပြမှုတွေနဲ့ ဆက်လုပ်ခဲ့တယ်။
“နောက်တစ်ခါကျရင် အသေးစိတ်ကို ထပ်သင်ပေးပါလား၊ ဟုတ်လား။”
“ရော့ဇီက ပက်လက်လှန်ပြီး ကျွန်တော်လုပ်စရာကိုပဲ လုပ်ခွင့်ပေးရုံနဲ့ အမြဲတမ်း ရတယ်နော်။ ကျွန်တော် သင့်ကို ပျော်ရွှင်အောင် သေချာလုပ်ပေးမယ်။”
“မဟုတ်ဘူး၊ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ကိုယ့်ရဲ့ ကိုယ်ပိုင်ကျွမ်းကျင်မှုတွေကို ဖွံ့ဖြိုးချင်တယ်။”
ရိုးရိုးသားသားပြောရရင်၊ ဒါက ကျွန်တော် ကြိုတင်စီစဉ်ထားချိန်က စိတ်ကူးထားတဲ့ပုံစံ မဟုတ်ဘူး။ ဒါပေမယ့် သူ့နည်းသူ့ဟန်နဲ့ မဆိုးဘူး။ ဆီလ်ဖီးယက်တ်မှာ လိင်ကိစ္စအတွက် သူ့ချဉ်းကပ်နည်းရှိသလို ရော့ဇီမှာလည်း မတူတဲ့ ချဉ်းကပ်နည်းတစ်ခုရှိတယ်။ နှစ်ခုလုံးကို ကျွန်တော် အလွန်ကျေနပ်မိတဲ့အတွက် ညည်းညူဖို့မရှိပါဘူး။
“အား။ အလုပ်နောက်ကျတော့မယ်…”
မျက်နှာနည်းနည်းရဲနေတုန်းပဲ၊ ရော့ဇီက ကျွန်တော့်ဆီကနေ မျက်နှာလွှဲပြီး အိပ်ရာပေါ်ကနေ ဆင်းသွားတယ်။ ကျွန်တော်ကတော့ အိပ်ရာပေါ်မှာ တရားဝင်ထိုင်နေရင်းနဲ့ သူမ အခန်းထဲဖြတ်လျှောက်သွားတဲ့ တင်ပါးရဲ့ အလင်းရောင်ခြည်အောက်မှာ နွေးထွေးနေခဲ့တယ်။
“အင်း? ဘာလဲ။”
“အိုး၊ ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး။ လုံးဝကို ဘာမှမဟုတ်ဘူး။”
ကျွန်တော့်အကြည့်ကို သတိထားမိလို့ ရော့ဇီက ကျွန်တော့်ကို ပြန်ကြည့်လာတယ်။ ကျွန်တော်က တစ်ချိန်လုံး အဝတ်အစားဝတ်နေခဲ့သလို လှည့်ပြီး ဟန်ဆောင်လိုက်တယ်။
“…”
အနောက်ကနေ ရော့ဇီရဲ့ မျက်လုံးတွေ ကျွန်တော့်ကို ခံစားလိုက်ရတယ်။ သူမရဲ့ အပျော်အတွက် ကြွက်သားတွန့်ပြဖို့ စဉ်းစားနေတုန်းမှာပဲ သူမက လမ်းလျှောက်လာပြီး ကျွန်တော့်ကျောကို ထိလိုက်တယ်။
“စိတ်မကောင်းဘူး ရူဒီ။ နင့်ကို ငါ ကုတ်မိသွားပုံပဲ။ နာလား။”
“အင်း။”
ကျောကိုလှည့်ကြည့်လိုက်တော့ ကျောတစ်ဖက်မှာ ရှည်လျားပြီး ပါးလွှာတဲ့ အနီရောင်အစင်းလေးခုကို မြင်လိုက်ရတယ်။ ထိလိုက်တဲ့အခါ နည်းနည်းစူးတယ်။ ရော့ဇီက မနေ့ညက ကျွန်တော့်ကို ဒါတွေ ချန်ထားခဲ့တာ။ တစ်နည်းအားဖြင့် အဲဒါတွေဟာ ဂုဏ်ပြုတံဆိပ်တွေပါပဲ။
အား၊ အခု သူမ အဲဒီလိုလုပ်ချိန်က သူမရဲ့ မျက်နှာအမူအရာကို ကျွန်တော့်ကို ပြန်သတိရစေပြီ… ငြိမ်စမ်း! ငြိမ်! အခုအချိန်မှာ မင်းရဲ့ ဆော့ကစားမှုတွေအတွက် အချိန်မရှိဘူး!
“ကျွန်တော် အဆင်ပြေပါတယ်၊ ရော့ဇီ။”
“အမာရွတ်ဖြစ်သွားမှာကို မျှော်လင့်တယ်…”
ရော့ဇီရဲ့ မျက်နှာက နီရဲနေပြီး အဲဒီစကားလုံးတွေကို တိုးတိုးလေးပြောလိုက်တယ်။ ကုထုံးမှော်ပညာနဲ့ အဲဒါတွေကို ကုဖို့တောင် မစဉ်းစားမိတဲ့အချက်က သူမလည်း မနေ့ညကို ပြန်သတိရနေတယ်လို့ ခံစားစေတယ်။ ခေါင်းမော့ပြီး သူမရဲ့ အကြည့်ကို ဆုံလိုက်တယ်။ သူမရဲ့ ပြာနေသော မျက်လုံးကြီးတွေထဲမှာ ကျွန်တော့်မျက်နှာ ပုံရိပ်ထင်နေတာကို မြင်လိုက်ရတယ်။ ခဏကြာတော့ သူမက မျက်လုံးတွေကို မှိတ်လိုက်ပြီး အနမ်းတစ်ခုကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မျှော်လင့်နေတယ်။
ဒါပေမယ့် အဲဒါကို ကျွန်တော် လက်မခံနိုင်ခဲ့ဘူး။ ဆယ်စက္ကန့်ကြာရင် ကျွန်တော်တို့ အိပ်ရာထဲကို ပြန်ရောက်သွားလိမ့်မယ်။ ဒါကြောင့် သူမရဲ့ ပါးကို ချစ်ခင်စွာ ပွတ်သပ်ရုံနဲ့ ကျွန်တော် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ထိန်းချုပ်ခဲ့တယ်။
“…ကျွန်တော်တို့ အဝတ်အစားဝတ်ချိန်လောက် ရောက်ပြီထင်တယ်၊ ပါမောက္ခ။”
“အိုး။ ဟုတ်သား။ သေချာပေါက်။”
ရော့ဇီက ကျွန်တော့်ဆီကနေ ပြန်ခုန်ထွက်သွားပြီး အတော်လေး ရှက်နေပုံပေါက်ကာ အတွင်းခံ စတင်ဝတ်လိုက်တယ်။ ကျွန်တော်က လှည့်ပြီး အဝတ်အစားတွေ စတင်ဝတ်ခဲ့တယ်။
“ငါ အဆင်ပြေရဲ့လား၊ ရူဒီ။”
သူမရဲ့ ရင်စည်းတန်ဆာကို ဝတ်ပြီးတာနဲ့ ရော့ဇီက ကျွန်တော့်ရှေ့မှာ လှည့်ပြပြီး သူမအတွက် အဆင်ပြေမပြေ ကြည့်ခိုင်းတယ်။
“ဟုတ်။”
“တကယ်။”
“သေချာတာပေါ့ ရော့ဇီရယ်။ ကြည့်ကောင်းတယ်။”
အဲဒါက တကယ်တော့ လျှော့ပြောရာရောက်တယ်။ ရော့ဇီက ပြီးပြည့်စုံတာထက်နည်းတယ်လို့ အဓိပ္ပါယ်ရှိအောင် ပြောဖို့ မိုက်မဲတဲ့သူတစ်ယောက်ယောက် ရှိခဲ့ရင် သူတို့အမှားကို မြင်အောင် ကျွန်တော် သေချာလုပ်ပေးမှာပါ။
“အင်း၊ ကောင်းပြီ။ ဒီနေ့ဟာ ငါ့ရဲ့ အလုပ်ပထမဆုံးနေ့ပဲလေ၊ မသိဘူးလား။ ဒီတစ်ခုကို ငါ မဖျက်ဆီးနိုင်ဘူး!”
ရော့ဇီက လက်သီးကို ဆုပ်ပြီး သူ့ကိုယ်သူ ခေါင်းညိတ်လိုက်တယ်။ ဒီနေ့ကစပြီး သူမဟာ မှော်ပညာတက္ကသိုလ်ကို သွားရတော့မှာ… ဒါပေမယ့် ဆရာမတစ်ယောက်အနေနဲ့ပါ။ ဒါဟာ ကျွန်တော့်အတွက်လည်း အဲဒီမှာ တတိယနှစ်ကျောင်းသားအဖြစ် ပထမဆုံးနေ့ပါပဲ။
ဒါပေမယ့် အဲဒီအကြောင်းတွေ မပြောခင်မှာ ကျွန်တော် အချိန်ကို နည်းနည်းပြန်လှည့်သင့်တယ်။
ရော့ဇီ သူမရဲ့ အလုပ်သစ်ရခဲ့တဲ့နေ့အကြောင်း ပြောကြရအောင်။
လွန်ခဲ့သော လအနည်းငယ်က
ကျွန်တော့်ရဲ့ ခရီးကနေ အိမ်ပြန်ရောက်ပြီး တစ်ပတ်လောက် ကြာခဲ့ပြီ။ အဲဒီအချိန်တုန်းက တော်တော် အလုပ်ရှုပ်ခဲ့ပေမယ့် အခုတော့ အခြေအနေတွေ ပြန်ငြိမ်သက်လာပြန်ပြီ။
ဧည့်ခန်းထဲက ဆိုဖာပေါ်မှာ ကျွန်တော် အပန်းဖြေနေတုန်း ရော့ဇီ ဝင်လာခဲ့တယ်။
“ရူဒီ၊ မှော်ပညာတက္ကသိုလ်မှာ အလုပ်လုပ်ချင်တယ်။ မင်း အဆင်ပြေမလား။”
“ဟင်။”
အစပိုင်းမှာ သူမဘာကိုဆိုလိုမှန်း ကျွန်တော် မသေချာခဲ့ဘူး။ သူမက ပုံမှန်အတိုင်း တည်ငြိမ်တဲ့ အမူအရာနဲ့ ကျွန်တော့်ကို ငုံ့ကြည့်ပြီး မျက်လုံးတွေကို ကျွန်တော့်မျက်လုံးတွေပေါ် စိုက်ထားတယ်။
“ငါ့မှာ အချိန်ပိုနေတယ်လို့ ခံစားရတယ်၊ ဒါကြောင့် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပိုပြီး အသုံးဝင်အောင် လုပ်ကြည့်ချင်တယ်။”
“အွမ်၊ ဒါဆို… ဆရာမ ပါမောက္ခတစ်ယောက် ဒါမှမဟုတ် တစ်ခုခုဖြစ်ချင်တယ်လို့ ပြောချင်တာလား။”
“အဲဒါ စိတ်ကူးပါပဲ၊ ဟုတ်တယ်။” ရော့ဇီက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး သူမရဲ့ မျက်နှာက တည်ကြည်ပြီး လေးနက်တယ်။
အဲဒါက အဓိပ္ပါယ်ရှိပါတယ်။ ဒီကိုရောက်ကတည်းက သူမ နည်းနည်းတော့ ဂနာမငြိမ်ဖြစ်နေပုံရတယ်။
ရော့ဇီဟာ အိမ်မှုကိစ္စအတွက် ကျွမ်းကျင်တဲ့သူမဟုတ်ဘူး။ ဘဝအများစုကို တစ်ကိုယ်တော် စွန့်စားခန်းရှာဖွေသူအဖြစ် လမ်းပေါ်မှာပဲ ကုန်ဆုံးခဲ့တာမို့ လိုအပ်တဲ့အခါ ဘယ်အလုပ်မဆို လုပ်နိုင်ပေမယ့်… အိမ်မှုကိစ္စတွေမှာတော့ အိုင်ရှာ၊ ဆီလ်ဖီးယက်တ် ဒါမှမဟုတ် လီလီယာတို့လောက် မထိရောက်ဘူး။
ပြီးတော့ အိမ်မှာ အလုပ်လုပ်တဲ့ အိမ်အကူနှစ်ယောက် ရှိပြီးသားဆိုတော့ သူမအတွက် လုပ်စရာ သိပ်မရှိခဲ့ဘူး။
တစ်ခါတလေတော့ သူမက ကျွန်တော့်ရဲ့ ဘယ်ဘက်လက်ရဲ့ နေရာမှာ အစားထိုးလုပ်ပေးနေတယ်။ လက်တစ်ဖက်တည်းနဲ့ ကျင့်သားမရသေးဘူး၊ အချို့အရာတွေကို တကယ်ကို အဆင်မပြေဖြစ်စေတယ်။ အဝတ်အစားဝတ်တာနဲ့ အစာစားရာမှာ ကူညီဖို့ ရော့ဇီ အနားမှာရှိတာ အကူအညီဖြစ်ခဲ့တယ်။
ဒါပေမယ့် သူမကို တစ်နေ့လုံး အနားမှာ သိပ်လိုအပ်တာတော့ မဟုတ်ဘူး။ လိုအပ်တဲ့အခါ ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် တရွတ်တိုက်ပြီး ရှင်သန်နိုင်ပါတယ်။
“အင်း…”
ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်… ရော့ဇီက ပါမောက္ခဖြစ်ချင်တယ်ပေါ့။ သူမဟာ အံ့သြဖွယ်ကောင်းတဲ့ ဆရာမတစ်ယောက်ဆိုတာ သေချာပါတယ်။ သူမဆီကနေ မှော်ပညာသင်ယူရတာ ဘယ်လောက်ကောင်းချီးတစ်ခုဖြစ်နိုင်တယ်ဆိုတာ ကျွန်တော် ကိုယ်တိုင်သိတယ်။
သူမရဲ့ အရည်အချင်းနဲ့ ဉာဏ်ပညာတွေအရ ကျွန်တော့်ရဲ့ ပျောက်နေတဲ့ လက်အတွက် အစားထိုးတစ်ခုအနေနဲ့ပဲ သူမကို ထားထားတာဟာ ရာဇဝတ်မှုတစ်ခုဖြစ်လိမ့်မယ်။ သူမကို ကိုယ့်အတွက်ပဲ သိမ်းထားတာက ဆွဲဆောင်မှုတစ်ခုတော့ရှိပေမယ့် ကမ္ဘာပေါ်က တခြားလူတိုင်းအတွက်ဆိုရင် သူမဟာ အဲဒီမှာ သူမရဲ့ တည်ရှိမှုနဲ့ လူ့အဖွဲ့အစည်းကို ကြွယ်ဝစေသင့်တယ်။
“နည်းနည်းတော့ မာနကြီးသလိုဖြစ်နေမှာ မင်းအတွက်တော့ သေချာတယ်၊ ငါက မှော်ဆရာအနေနဲ့ အထူးတလည်မဟုတ်လို့… ဒါပေမယ့် ငါသိတာကို လူတွေကို သင်ပေးရတာ အမြဲတမ်း နှစ်သက်တယ်။”
“ဘာ? ကျွန်တော် လုံးဝအဲလိုမတွေးထားဘူး။”
တကယ်တော့ ကျွန်တော် တစ်မျိုးအားဖြင့် စိတ်ထိခိုက်မိသလိုတောင် ခံစားရတယ်။
မျဉ်းပြိုင်စကြာဝဠာ ဘယ်လောက်ပဲရှိရှိ ရော့ဇီက မာနကြီးတယ်လို့ ကျွန်တော်ထင်တဲ့ စကြာဝဠာကို ဘယ်တော့မှ ရှာတွေ့မှာမဟုတ်ဘူး။ ဖြစ်နိုင်ခြေရှိတဲ့ ကမ္ဘာလိုင်းတိုင်းမှာ သူမကို နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း လေးစားဖို့ ကျွန်တော် ကံသတ်မှတ်ထားပြီးသားပဲ။ အဲဒါက စတိန်းဂိတ်ရဲ့ ရွေးချယ်မှုပဲ။
“ရော့ဇီ သွားလုပ်သင့်တယ်။ လုံးဝကို။ ဆရာမကြီးတစ်ယောက် ဖြစ်လာလိမ့်မယ်။”
“အိုး။ အင်း၊ အဲဒါ ကြားရတာ ကောင်းတယ်… နည်းနည်းတော့ ရှက်စရာလည်း ကောင်းတယ်ထင်တယ်။”
အခု ကိစ္စပြီးသွားပြီမို့ အချိန်ဆွဲနေစရာ အကြောင်းမရှိဘူး။ “ကောင်းပြီဒါဆို။ ဒုကျောင်းအုပ် ဂျီးနီးယပ်စ်ဆီ အခုပဲ သွားပြောကြည့်ရအောင်လား။”
ရော့ဇီ အံ့သြသွားပြီး စပြောတယ်။ “ဂျီးနီးယပ်စ်? ခဏ၊ ပါမောက္ခ ဂျီးနီးယပ်စ်က အခု ဒုကျောင်းအုပ်ဖြစ်နေပြီလား။”
“ဟုတ်တယ်။ သူ့ကို ဆရာမသိလား။”
အကြောင်းတစ်ခုခုကြောင့် ရော့ဇီဟာ မျက်နှာပျက်သလိုမျိုး ခဏလေး တုံ့ဆိုင်းသွားတယ်။ “သူက ငါ့ရဲ့ ဆရာပဲလေ။”
အိုး? ဒါဆို ဂျီးနီးယပ်စ်က သူတော်စင်အဆင့် ရေမှော်ဆရာတစ်ယောက်လား။ သူ့ရဲ့ အထူးပြုက မီးမှော်လို့ ငါထင်ခဲ့တာ… ငါ မှားမှတ်မိနေတာလား။
ဒါပေမယ့် မှော်ဆရာတစ်ယောက်အတွက် ဒြပ်စင်တစ်ခုထက်ပိုပြီး နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း လေ့လာတာက အဆန်းတော့မဟုတ်ဘူး။ ဂျီးနီးယပ်စ်က ရေမှော်ဆရာလည်းဖြစ်နိုင်ပြီး ကျွန်တော့်ကို ပြောပြဖို့ မေ့နေတာဖြစ်နိုင်တယ်။
“နောက်ဆုံးတွေ့တုန်းက သူ့ကို အရမ်းကြမ်းတမ်းတဲ့စကားတွေ ပြောမိခဲ့တာ ငါ နောင်တရတယ်။ အခုတော့ နောင်တရပေမယ့် အဲဒီတုန်းက ငါ ငယ်သေးပြီး ဒေါသကြီးခဲ့တယ်…”
“မစိုးရိမ်ပါနဲ့ ရော့ဇီ။ အတိတ်က အတိတ်ပါပဲ။”
သူမပြောခဲ့ဖူးတာတွေအရ ရော့ဇီရဲ့ မှော်ပညာဆရာဟာ ဟိတ်ဟန်ကြီးပြီး မာနထောင်လွှားတဲ့ လူမိုက်တစ်ယောက်ပါ။ ဒါပေမယ့် ကျွန်တော်သိတဲ့ ဂျီးနီးယပ်စ်ကတော့ လုံ့လဝီရိယရှိပြီး ယဉ်ကျေးကာ အချိန်အများစုကို စာရွက်စာတမ်းတွေ တွန်းနေတဲ့သူပါ။ သူကိုယ်တိုင်လည်း နှစ်တွေကြာလာတာနဲ့အမျှ အများကြီး ပြောင်းလဲသွားနိုင်ပါတယ်။
“ဒါပေမယ့် သူက ငါ့ကို အငြိုးထားနေရင်ကော။”
“သူ့ရဲ့ အတိတ်တွေအားလုံးကို နောက်မှာထားခဲ့အောင် ကျွန်တော် သေချာလုပ်ပေးမယ်။ သူလိုချင်သည်ဖြစ်စေ မလိုချင်သည်ဖြစ်စေ။”
နှစ်တွေကြာလာတဲ့ သူ့ရဲ့အကူအညီအတွက် ဂျီးနီးယပ်စ်ကို ကျွန်တော် အကြွေးတင်နေပြီးသားပါ၊ ဒါပေမယ့် ရော့ဇီအတွက်ဆိုရင် သူ့ကို ပေးဆပ်ရမယ့်အကြွေးကို ထပ်ဖြည့်ဖို့ တုံ့ဆိုင်းနေမှာမဟုတ်ဘူး။
“အင်း၊ ကောင်းပြီဒါဆို။ အဲလိုအဆင့်ထိ မရောက်ဖို့ မျှော်လင့်ပါတယ်။”
အဲဒါကို ဖြေရှင်းပြီးတာနဲ့ ကျွန်တော်တို့နှစ်ယောက် မှော်ပညာတက္ကသိုလ်ကို ထွက်လာခဲ့တယ်။
ဂျီးနီးယပ်စ်ကို အမြဲလိုလို စာရွက်စာတမ်းတောင်ကြီးအောက်မှာ မြှုပ်နေတာတွေ့လိုက်တယ်။
“အင်း… အို ဘုရားရေ…”
ရော့ဇီကိုမြင်တော့ သူက မျက်နှာပျက်သလိုပိုတဲ့ အပြုံးတစ်ခုကို ကျွန်တော်တို့ကို ပေးခဲ့တယ်။
မျက်နှာပျက်တဲ့အပြုံးတွေက သူ့ရဲ့ မူလအမူအရာပါပဲ၊ ဒါပေမယ့် ဒီတစ်ခါတော့ ပုံမှန်ထက် သိသိသာသာ ပိုမျက်နှာပျက်နေခဲ့တယ်။
“အနှောက်အယှက်ပေးမိတာ စိတ်မကောင်းပါဘူး၊ ဒုကျောင်းအုပ် ဂျီးနီးယပ်စ်။ ခင်ဗျားရဲ့ အချိန်နည်းနည်းလောက် ပေးနိုင်မလား။”
“တကယ်ပါဗျာ ရူဒီးယပ်စ်။ တခြားအခန်းထဲကို လိုက်ခဲ့ကြရအောင်။”
ဒါတောင် သူ အလုပ်ရှုပ်နေတာ သိသာပေမယ့် ဂျီးနီးယပ်စ်က ကျွန်တော်တို့ကို တလိုတလား စကားပြောဖို့ သဘောတူခဲ့တယ်။ သူ့မှာ အမြဲတမ်း လုပ်စရာတွေ အများကြီးရှိတယ်၊ ဒါပေမယ့် ကျွန်တော် အကူအညီလိုတဲ့အခါ သူက ဘယ်တော့မှ မောင်းမထုတ်ခဲ့ဘူး။ သူဟာ စိတ်ရင်းမကောင်းတဲ့သူတော့ မဟုတ်ဘူး။
“ထိုင်ပါဦး။”
ဧည့်ခံအခန်းထဲကို ရောက်သွားပြီးနောက် ရော့ဇီနဲ့ ကျွန်တော် ဂျီးနီးယပ်စ်နဲ့ မျက်နှာချင်းဆိုင် ဆိုဖာပေါ်မှာ ထိုင်လိုက်တယ်။
ဒီအခန်းထဲကို နောက်ဆုံးရောက်တာ ဘယ်တုန်းကလဲ။ ဘာဒီဂါဒီနဲ့ စစ်ထိုးပြီးနောက်ပိုင်း ဖြစ်နိုင်တယ်။ သေချာပေါက် အချိန်အတော်ကြာခဲ့ပြီ။
“ပထမဆုံးအနေနဲ့… မင်းကို ပြန်တွေ့ရတာ ဝမ်းသာပါတယ်၊ ရော့ဇီ။”
“…အရမ်းကြာခဲ့ပြီ၊ ဆရာ ဂျီးနီးယပ်စ်။”
“အင်း။ မင်းက ငါ့ကို… အဲဒီဘွဲ့နဲ့ မထိုက်တန်ဘူးလို့ ပြောခဲ့တယ် မဟုတ်လား။”
ရော့ဇီက သူမရဲ့ အကြည့်ကို မြေကြီးပေါ် ချလိုက်တယ်။ “ဒါတွေအားလုံးအတွက် စိတ်မကောင်းပါဘူး။ အဲဒီတုန်းက ကျွန်မ ငယ်သေးပြီး မာနကြီးခဲ့တယ်လို့ ထင်ပါတယ်။”
စကားစမြည်က စမ်းသပ်သလို စတင်ခဲ့တယ်။ မှားတဲ့စကားတစ်ခွန်းက ဒေါသပေါက်ကွဲမှုဆီ ဦးတည်သွားနိုင်တယ်လို့ သူတို့နှစ်ယောက်လုံး ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ထင်နေကြတယ်။
“အဲဒါက ငါတို့နှစ်ယောက်လုံးအတွက်လို့ ထင်ပါတယ်။ ငါကိုယ်တိုင်လည်း အရမ်းကို မာနကြီးခဲ့တယ်။”
တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် တောင်းပန်ပြီးတာနဲ့ သူတို့နှစ်ယောက်လုံး သိသိသာသာ စိတ်အေးလက်အေး ဖြစ်သွားကြတယ်။
သူတို့ဟာ အချင်းချင်းကို အတားအဆီးတစ်ခုလို အတော်ကြာ ထင်မြင်ခဲ့ကြပေမယ့် တစ်ချိန်ချိန်မှာတော့ အပြန်အလှန်လေးစားမှုတစ်မျိုး ဖွံ့ဖြိုးလာခဲ့တယ်။ ပြီးတော့ အခုမှသာ နှစ်တွေကြာပြီးနောက် အဲဒါကို ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဝန်ခံနိုင်ခဲ့တာ။
အတိတ်က သူတို့ ဘာအကြောင်း ငြင်းခုံခဲ့တယ်ဆိုတာ ကျွန်တော် မသိခဲ့ပေမယ့် ဒီလောက်အချိန်ကြာပြီးနောက် အဲဒါက တံတားအောက်က ရေလို ဖြစ်သွားပုံရတယ်။ ဆယ်စုနှစ်တစ်ခု ဒါမှမဟုတ် နှစ်ဆယ်လောက်ဟာ လူအများစုကို ပြောင်းလဲဖို့ လုံလောက်ပါတယ်။
စက္ကန့်အနည်းငယ်ကြာပြီးနောက် ဂျီးနီးယပ်စ်က ခေါင်းမော့ပြီး လည်ချောင်းရှင်းလိုက်တယ်။ “ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်… ဒီနေ့ မင်းတို့နှစ်ယောက်အတွက် ငါ ဘာလုပ်ပေးနိုင်မလဲ။”
“အင်း၊ ဆရာ ဂျီးနီးယပ်စ်… တက္ကသိုလ်ကနေ ထွက်သွားပြီးနောက် ကျွန်မရဲ့ ခရီးသွားလာမှုတွေမှာ သင်ကြားရတဲ့ ပျော်ရွှင်မှုနဲ့ ဆုလာဘ်တွေကို နောက်ဆုံးတော့ နားလည်လာခဲ့တယ်။ ဒီမှာ ဆရာမတစ်ယောက်ဖြစ်ချင်လို့ပါ၊ ဖြစ်နိုင်ရင်။”
“အင်း၊ အင်း” လို့ ဂျီးနီးယပ်စ်က ပြုံးရယ်ရင်း ပြောလိုက်တယ်။ “တစ်ချိန်က ဆရာတွေကို ‘လုံးဝအသုံးမကျဘူး’ လို့ မင်းမှတ်ယူခဲ့တာ မဟုတ်လား။ မင်းတကယ်ကို ပြောင်းလဲသွားပြီ၊ ရော့ဇီ။”
သူက ကျွန်တော်တို့ကို ဒုက္ခပေးတော့မှာလား။
နည်းနည်း စိတ်လှုပ်ရှားသွားပြီး ရော့ဇီဘက်ကို ကြည့်လိုက်တော့ သူမကလည်း နည်းနည်းပြုံးနေတာကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ ဒီအခြေအနေမှာ နှစ်ယောက်စလုံးက ဟာသတစ်ခုခုကို တွေ့ရှိသွားတာဖြစ်နိုင်တယ်။ ကျွန်တော် နည်းနည်းတော့ အထီးကျန်သလို ခံစားလိုက်ရတယ်။
ဂျီးနီးယပ်စ်က စိတ်ကူးကို ငြင်းပယ်ခဲ့ရင် ရော့ဇီအတွက် အတော်လေး တွန်းအားပေးဖို့ ကျွန်တော် စီစဉ်ထားပေမယ့် အဲဒါ လိုအပ်မယ့်ပုံ မပေါ်ဘူး။ တကယ်တော့ ဒီမှာ ကျွန်တော့်ရဲ့ တည်ရှိမှုက အထောက်အကူမဖြစ်နိုင်ဘူး။
“ဆရာမ၊ နှစ်ယောက်သား အသေးစိတ်ကို ဆွေးနွေးကြတာကို ကျွန်တော် ထားခဲ့ရင် အဆင်ပြေမလား။”
“…ဟင်? အွမ်၊ အိုကေ။ မင်း အနားမှာရှိနေရင်တောင် ငါ အဆင်မပြေတာမဟုတ်ဘူး။”
“အင်း၊ ကျွန်တော် သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်ဆီ ဝင်တွေ့ဖို့ စဉ်းစားနေလို့ပါ။”
ရော့ဇီနဲ့ ဂျီးနီးယပ်စ်က အသိဟောင်းတွေပါ။ သူတို့မှာ မျှဝေစရာ အတိတ်ဇာတ်လမ်းတွေ အများကြီးရှိနိုင်တယ်။ ပြီးတော့ တစ်နည်းနည်းနဲ့ ရော့ဇီက သူမရဲ့ ငယ်ဘဝက ရှက်စရာဇာတ်လမ်းတွေကို ကျွန်တော့်ကို အရမ်းအကြားခံဖို့ တွန့်ဆုတ်နေနိုင်တယ်လို့ ခံစားမိတယ်။
အဲဒါက ကျွန်တော့်ကို နည်းနည်းဝမ်းနည်းစေပေမယ့် အခန်းထဲကနေ ထွက်သွားတာက အကောင်းဆုံးလို့ ထင်ခဲ့တယ်။
—
ဇာနိုဘာရဲ့ စမ်းသပ်ခန်းဆီကို တန်းသွားခဲ့တယ်။
နှစ်နှစ်လောက် သွားကောင်းသွားနိုင်တယ်လို့ သူ့ကို ပြောခဲ့ပြီး ခြောက်လပဲအကြာမှာ ပြန်ရောက်လာခဲ့တယ်။ သူ အံ့သြသွားနိုင်တယ်။
ခရီးထွက်မှုရဲ့ ရလဒ်က အထူးကောင်းမွန်တာတော့ မဟုတ်ခဲ့ဘူး၊ ဒါပေမယ့် သူ့ကိုလည်း စိတ်ဓာတ်ကျအောင် လုပ်ဖို့မလိုဘူး။ တတ်နိုင်သမျှ ပျော်ပျော်နေဖို့ ကြိုးစားရမယ်။
“အိုကေ…”
တံခါးကိုခေါက်ပြီး အဖြေမစောင့်ဘဲ အထဲကို ဝင်လိုက်တယ်။
“သတင်းထူးပဲ ဇာနိုဘာ။ ငါပြန်လာပြီ။”
“ဟင်—?!”
အထဲမှာ ကျွန်တော့်သူငယ်ချင်းက လူအရွယ်အစား အရုပ်တစ်ရုပ်ကို ခွပြီး ပီတိဖြာနေတဲ့ မျက်နှာအမူအရာနဲ့ တွေ့လိုက်ရတယ်။
“…”
“…”
နှစ်ယောက်သား စက္ကန့်အနည်းငယ်ကြာ တိတ်ဆိတ်စွာ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် စိုက်ကြည့်နေခဲ့ကြတယ်။
ဇာနိုဘာ အခုအချိန် ဒီခဏမှာ ဘာခံစားနေရသလဲ။ သူ့စိတ်ထဲမှာ ဘယ်လို စိတ်ခံစားမှုတွေ လည်ပတ်နေသလဲ။
ကျွန်တော် သိပါတယ်။ အရမ်းကောင်းကောင်း သိပါတယ်။
“…”
မျက်လုံးလွှဲပြီး စကားတစ်ခွန်းမှမပြောဘဲ တံခါးကို ပိတ်လိုက်တယ်။
ချက်ချင်းဆိုသလို အခန်းထဲကနေ ဆူညံသံတွေ အများကြီးထွက်လာတယ်။ ဆယ်မိနစ်လောက် စောင့်ပြီးနောက် ဆူညံသံတွေ နောက်ဆုံးရပ်သွားပြီး “ငါ အဆင်သင့်ပဲ” လို့ အသံသေးသေးလေး ခေါ်လာတယ်။
ဒုတိယအကြိမ်အတွက် တံခါးကို အားပါးတရ ဆောင့်ဖွင့်လိုက်တယ်။
“သတင်းထူးပဲ ဇာနိုဘာ။ ငါပြန်လာပြီ။”
“အိုးးးး! ဘယ်လောက် ခမ်းနားလိုက်သလဲ။ ကျွန်တော့်ရဲ့ ချစ်လှစွာသော ဆရာ ရူဒီးယပ်စ် မဟုတ်လား။”
ငါတို့နှစ်ယောက် ပြန်လည်ဆုံဆည်းရတာကို ပျော်ရွှင်ပြီး ဘာမှမဖြစ်ခဲ့သလိုပဲ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ဖက်လိုက်ကြတယ်။ တစ်ယောက်ယောက်က အဆင်မပြေခံစားဖို့ အကြောင်းမရှိဘူး။ ငါတို့နှစ်ယောက်ဟာ အခင်ဆုံးသူငယ်ချင်းတွေပဲ။ ကျွန်တော် ဘာကိုမှ မမြင်ခဲ့ဘူး။ ဘာမှတောင် မဖြစ်ခဲ့ဘူး။
“ဆရာက ကျွန်တော်တို့ဆီကို တကယ့်ကို မြန်မြန်ပြန်လာခဲ့တာပဲ။ နှစ်နှစ်လောက် သွားမယ်လို့ ကျွန်တော် ထင်ခဲ့တာ။”
“အင်း၊ ရှည်လျားတဲ့ ဇာတ်လမ်းပါပဲ၊ ဒါပေမယ့် ငါတို့ စောစောပြန်လာဖြစ်ခဲ့တယ်။”
“အာ၊ ဒါဆို ဆရာက နှစ်နှစ်စာ ရှာဖွေရေးကို အချိန်တစ်ဝက်အောက်နဲ့ ပြီးမြောက်ခဲ့တာပဲ။ ကျွန်တော့်ကို ဘယ်တော့မှ အံ့သြမဆုံးနိုင်ဘူး။”
အခန်းထဲကို ဟိုဟိုဒီဒီ ကြည့်လိုက်တယ်။ အရုပ်တွေ၊ ရုပ်ထုတွေနဲ့ ပြည့်နေပြီး အများစုက ရိုးရာအနုပညာလက်ရာတွေလို ဖြစ်နေပုံရတယ်။ ဒီအခန်းထဲကို အရင်က အကြိမ်ကြိမ်ရောက်ဖူးတယ်၊ ဒါပေမယ့် ပြန်ရောက်လာတာ လွမ်းဆွတ်စရာလိုတောင် ခံစားရတယ်။ ကျွန်တော်မရှိချိန်မှာ သူ အရုပ်အသစ်တွေ အများကြီး စုဆောင်းထားခဲ့တယ်။ အထူးသဖြင့် ယူလီရဲ့ စားပွဲက ရွှံ့ရုပ်တွေ၊ ရုပ်ငယ်တွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေတယ်။ သူမ ကျွန်တော်မရှိချိန်မှာ ကြိုးကြိုးစားစား လုပ်ခဲ့တာ သိသာတယ်။
“ဂျင်းဂျာနဲ့ ယူလီ ဘယ်မှာလဲ။”
“သူတို့နှစ်ယောက် အခုဈေးဝယ်ထွက်နေတယ်။ ကျွန်တော်တောင်းလိုက်တဲ့ ပစ္စည်းတချို့က ညနေအထိ ရမှာမဟုတ်ဘူး၊ ဒါကြောင့် သူတို့ အချိန်အတော်ကြာမှ ပြန်လာမယ်။”
အိုး၊ ဒါကြောင့်ပဲ သူ့ရဲ့ ချစ်လှစွာသော အရုပ်သူငယ်ချင်းနဲ့ “ချိန်းတွေ့” ဖို့ အန္တရာယ်ကင်းတယ်လို့ သူ ခံစားခဲ့တာကိုး။
ဒါက သူ့အတွက် ရှားပါးတဲ့ အခွင့်အရေးဖြစ်နိုင်တယ်။ အနှောက်အယှက်ပေးမိတဲ့အတွက် မကောင်းသလိုလို ခံစားမိတယ်။
“အိုး? ဆရာ၊ ဆရာ့လက်…”
အဲဒီအချိန်မှာ ဇာနိုဘာက ကျွန်တော် ဘယ်ဘက်လက်မပါဘဲ ပြန်လာတာကို နောက်ဆုံး သတိထားမိသွားတယ်။ သူက ကျွန်တော့်လက်ကောက်ဝတ်ငုတ်ကို စိတ်ညစ်နေတဲ့ပုံနဲ့ စိုက်ကြည့်နေတယ်။
“အင်း၊ ပျောက်သွားပြီ။ ဟိုမှာ နည်းနည်းလေး သတိလက်လွတ်ဖြစ်ခဲ့တယ်။”
“…ဆရာ့ကို ဒီလောက်ဆိုးဆိုးရွားရွား ထိခိုက်စေနိုင်လောက်တဲ့ ဘယ်လိုကြောက်စရာကောင်းတဲ့ ပြိုင်ဘက်မျိုး ရှိနိုင်မလဲ။”
“မှော်ပညာကို ခံနိုင်ရည်ရှိတဲ့ ဟိုက်ဒရာတစ်ကောင်ပဲ။”
“ဟိုက်ဒရာ? အင်း၊ အိုး။ အဲဒါက ခြိမ်းခြောက်မှုအသေးစားတော့ မဟုတ်ဘူး။”
အဲဒီတိုက်ပွဲကို ပြန်ကြည့်တဲ့အခါ ကျွန်တော်တို့ဟာ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ တိုက်ခိုက်မှုဌာနမှာ အားနည်းခဲ့တာ ထင်ရှားတယ်။ ဇာနိုဘာသာ ကျွန်တော်တို့နဲ့အတူ ပါလာခဲ့ရင် ဟိုက်ဒရာကို ပိုလွယ်လွယ်ကူကူ အနိုင်ယူနိုင်ခဲ့လိမ့်မယ်။ တကယ်ပဲ ကျွန်တော်တို့ ယာယီပြန်လှည့်ပြီး သူ့ကို ဒါမှမဟုတ် တခြားတစ်ယောက်ယောက်ကို ကူညီဖို့ ခေါ်သင့်ခဲ့တာလား။
အခုတော့ အဲဒါကို ခန့်မှန်းပြောဆိုနေတာ သိပ်အကြောင်းမထူးပါဘူး။
“သားရဲက မှော်ပညာကို ခံနိုင်ရည်ရှိရင် ဆရာလိုလူတောင် အဲဒါကို အနိုင်ယူဖို့ ရုန်းကန်ခဲ့ရတာ ကျွန်တော် နားလည်ပါတယ်။”
“အင်း။ အိုး၊ ပြီးတော့ သူ့ရဲ့ ခေါင်းတစ်လုံးကို ဖြတ်နိုင်ခဲ့တာတောင် ချက်ချင်းပြန်ပေါက်လာတယ်။ ပျော်ပွဲစားထွက်တာမဟုတ်ခဲ့ဘူး၊ သေချာတယ်။”
“အသစ်ပြန်ထွက်လာနိုင်စွမ်းလည်း ရှိခဲ့တာလား။ ဒါဆို ဆရာ ဘယ်လိုသတ်ပစ်နိုင်ခဲ့တာလဲ။”
“ကျွန်တော့်ရဲ့— ငါတို့ရဲ့ ဓားသမားက ခေါင်းတွေကို ခုတ်ဖြတ်ပြီး ကျွန်တော်က ငုတ်တွေကို မီးနဲ့ ကင်းပေးခဲ့တယ်။”
“အာ၊ အခု နားလည်ပြီ။ အရေပြားက ခံနိုင်ရည်မရှိရင်တောင် အသားကတော့ အားနည်းတယ်။ ဒီနည်းဗျူဟာကို ဆရာကိုယ်တိုင် စဉ်းစားခဲ့တာလို့ ကျွန်တော် ယူဆတယ်။”
“တစ်ယောက်ယောက်က အဲဒါကို လုပ်ရမယ့်နည်းလမ်းလို့ ပြောတာကို မှတ်မိခဲ့တာပါ။”
အဲဒီတိုက်ပွဲအကြောင်း တွေးတာက ကျွန်တော့်ရဲ့ စိတ်ခံစားချက်အတွက် အံ့သြစရာတွေ မဖြစ်စေခဲ့ဘူး။ အဲဒီသတ္တဝါကို သတ်ဖို့နည်းလမ်းကို သိပြီး ဝင်တိုက်ခဲ့ပေမယ့် ပေါလ် သေဆုံးခဲ့ရတုန်းပဲ။ ဇာနိုဘာက ငါတို့ရဲ့ အောင်ပွဲအတွက် ချီးကျူးလေလေ ကျွန်တော် ပိုစိတ်ဓာတ်ကျလေလေပါပဲ။
“ကျွန်တော် ပြောရမယ်ဆိုရင် ဆရာ၊ ဆရာက အတော်လေး မှောင်မိုက်နေပုံပဲ။”
“အင်း… ငါတို့အနိုင်ရခဲ့တယ်၊ ဒါပေမယ့် လေးလံတဲ့ အဖိုးအခနဲ့ ရောက်လာခဲ့တယ်။”
“အာ၊ အိုး။” ကျွန်တော့်လက်ကို ငုံ့ကြည့်ရင်း ဇာနိုဘာ ခေါင်းညိတ်လိုက်တယ်။ “အဲဒါနဲ့ပတ်သက်ပြီး ကျွန်တော့်မှာ စိတ်ကူးတစ်ခုရှိတယ်။”
အပြုံးတစ်ခုနဲ့ သူ့ရဲ့ အလုပ်စားပွဲဆီကို ပြေးသွားပြီး အောက်ခြေအံဆွဲထဲမှာ လိုက်ရှာတယ်။ ခဏအကြာမှာ လက်တစ်ဖက်ရဲ့ စကေးပုံစံတစ်ခုကို ဆွဲထုတ်လိုက်တယ်။
ဖြစ်နိုင်တာက အဲဒါကို ဖော်ပြဖို့ မှန်ကန်တဲ့နည်းလမ်းတော့ မဟုတ်ဘူး။ “လက်” တစ်ခုအတွက်ဆိုရင် နည်းနည်း ကြမ်းတမ်းပုံပေါက်တယ်။ လက်အိတ်တစ်မျိုးရဲ့ ရှေ့ပြေးပုံစံ ဖြစ်နိုင်တယ်။
“ဒါကို ကြည့်ပါဦး။”
“အဲဒါက ဘာလဲ၊ ဇာနိုဘာ။”
“ဟဲဟဲ။ ခြောက်လလောက် ကြိုးစားအားထုတ်မှုရဲ့ အသီးအပွင့်ပါ။”
“အိုး?”
“တကယ်ပါ” လို့ ဇာနိုဘာက ဂုဏ်ယူစွာနဲ့ ပြောလာပြီး အဓိပ္ပါယ်ရှိတဲ့ အပြုံးတစ်ခု သူ့မျက်နှာပေါ်မှာ ပေါ်လာတယ်။ “ဆရာမရှိချိန်မှာ ကျွန်တော် ဒီတိုင်းထိုင်နေခဲ့တာမဟုတ်ဘူး။”
မှန်ပါတယ်။ ခင်ဗျားက သက်မဲ့ပစ္စည်းတွေကိုလည်း ချစ်တင်းဆော့နေခဲ့တာ… အိုး။ ဟင့်အင်း၊ ကျွန်တော် အဲဒါကို မမြင်ခဲ့ဘူး။ ဘာကိုမှ မမြင်ခဲ့ဘူး။
“အိုကေ၊ ဒါဆို။ ဒါက အတိအကျ ဘာလဲ။”
“ကြည့်ရှုပါ။”
ယုံကြည်မှုအပြည့်နဲ့ သူ့မျက်နှာက ဇာနိုဘာက သူ့ရဲ့ လက်တစ်ဖက်ကို လက်သီးဆုပ်ပြီး ပုံစံငယ်လက်အိတ်ထဲကို ထိုးထည့်လိုက်တယ်။
အဲဒီအချိန်မှာ သူက ဂါထာတစ်ခုလိုမြည်တဲ့အရာတစ်ခုခုကို အော်လိုက်တယ်- “မြေကြီး၊ ငါ့ရဲ့လက်ဖြစ်ပါစေ။”
ရုတ်တရက်ဆိုသလို ပုံစံငယ်က စတင်လှုပ်ရှားလာတယ်။ အဲဒါက လက်သီးဆုပ်ပုံစံနဲ့ ပုံသေဖြစ်နေခဲ့ပေမယ့် အခုတော့ သူ့ရဲ့ ရွှံ့စေးလို လက်ချောင်းတွေက ဖြည်းညှင်းစွာ ဆန့်ထုတ်လာတယ်။ ပြန်ဆုပ်တယ်၊ ပြီးတော့ ပြန်ဖြေလျှော့တယ်၊ ပြီးတော့ လက်ချောင်းတွေကို တစ်ချောင်းချင်း ခေါက်ချလိုက်တယ်။
ဒီလှုပ်ရှားမှုအားလုံးက အံ့သြလောက်အောင် ချောမွေ့ပြီး သဘာဝကျတယ်။
“ဒါက လက်ပုံစံ မှော်ကိရိယာတစ်ခုပဲ။ ကိုင်ဆောင်သူရဲ့ ဆန္ဒအတိုင်း အတိအကျ လှုပ်ရှားတယ်။”
“…”
“ဆရာရဲ့ အကြံပေးချက်ကို ကျွန်တော် လိုက်နာခဲ့တယ်၊ အဲဒီ ဆန်းကြယ်တဲ့အရုပ်ကို ကလစ်ဖ်ရဲ့ အကူအညီနဲ့ ဆက်လေ့လာခဲ့တယ်။ ဒါက ကျွန်တော့်ရဲ့ တွေ့ရှိချက်တွေရဲ့ ပထမဆုံး လက်တွေ့အကောင်အထည်ဖော်မှုပါပဲ။”
“…”
“ဆရာ? အာ… ဆရာ?”
“အာ့၊ အင်း။ စိတ်မကောင်းပါဘူး။”
တကယ်တော့ ကျွန်တော် အဲဒီအချိန်လေးမှာ အံ့သြလွန်းလို့ စကားမပြောနိုင်ဖြစ်ခဲ့တာ။ အဲဒီအရုပ်ရဲ့ လက်တွေ၊ လက်မောင်းတွေကို လေ့လာဖို့ ဇာနိုဘာကို ကျွန်တော် ပြောခဲ့တာ မှတ်မိပေမယ့် လအနည်းငယ်အတွင်းမှာ ဒီလောက်အထင်ကြီးလောက်စရာ တစ်ခုခုကို သူ လုပ်နိုင်လိမ့်မယ်လို့ လုံးဝမမျှော်လင့်ခဲ့ဘူး။
“အဲဒါ အံ့သြစရာပဲ၊ ဇာနိုဘာ။ ရိုးရိုးသားသားပြောရရင် ကျွန်တော် အထင်ကြီးမိတယ်။”
“ဟဲဟဲဟဲ။ အိုး၊ ဒါပေမယ့် အကောင်းဆုံးအပိုင်းကိုတောင် ကျွန်တော် မပြောရသေးဘူး။ ဒီကိရိယာကို သုံးပြီး ကျွန်တော့်ရဲ့ ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ ခွန်အားကို ထိန်းချုပ်နိုင်ပြီ။”
“ခဏ၊ တကယ်လား။”
“ဟုတ်ကဲ့။”
ဇာနိုဘာက သူ့မျက်နှာပေါ်မှာ စစ်မှန်တဲ့ ပျော်ရွှင်မှုအပြုံးနဲ့ ခေါင်းညိတ်လိုက်တယ်။ သူ့ရဲ့ ပျော်ရွှင်မှုက သိသာပြီး ကူးစက်လွယ်တယ်။
ဇာနိုဘာက သူ့ရဲ့ ခွန်အားကို ထိန်းချုပ်နိုင်ရင် သူကိုယ်တိုင် ရုပ်ငယ်တွေ လုပ်နိုင်တယ်လို့ ဆိုလိုတယ်။ သူအကြိုက်ဆုံး အရာတွေကို ဖန်တီးနိုင်မယ့် နည်းလမ်းကို နောက်ဆုံးတော့ သူ ရှာတွေ့ခဲ့ပြီ။ အဲဒါက သူ့အတွက် ဘယ်လောက်အဓိပ္ပါယ်ရှိတယ်ဆိုတာ ကျွန်တော် စိတ်ကူးကြည့်ဖို့တောင် ခက်တယ်။
“ငါ့ရဲ့လက်၊ မြေကြီးဆီ ပြန်သွားပါ။”
ဇာနိုဘာရဲ့ ဒုတိယဂါထာနဲ့အတူ လက်က မလှုပ်မယှက်ဖြစ်သွားတယ်။ သိသာတာက မင်းက အဲဒါကို ဆန္ဒရှိသလို ဖွင့်ပိတ်လုပ်လို့ရတယ်။
“အခုဒါဆို…”
မှော်ကိရိယာထဲကနေ သူ့လက်ကို ဆွဲထုတ်ပြီး ဇာနိုဘာက ကျွန်တော့်ကို ကမ်းပေးလိုက်တယ်။
“ကျေးဇူးပြုပြီး ဆရာကိုယ်တိုင် စမ်းကြည့်ပါ။ ရိုးရိုးရှင်းရှင်းပဲ ‘မြေကြီး၊ ငါ့ရဲ့လက်ဖြစ်ပါစေ’ ဆိုတဲ့ စကားလုံးတွေနဲ့ အမိန့်ပေးလိုက်၊ ဒါဆို အဲဒါက ဆရာ့ရဲ့ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုဖြစ်လာလိမ့်မယ်။ ဖြုတ်ချင်တဲ့အခါ ‘ငါ့ရဲ့လက်၊ မြေကြီးဆီ ပြန်သွားပါ’ ဆိုတဲ့ စကားလုံးတွေကို ပြောလိုက်ပါ။”
“ကောင်းပြီ။”
ဇာနိုဘာဆီကနေ လက်ကို လက်ခံလိုက်ပြီး ဘယ်ဘက်လက်ကောက်ဝတ်နဲ့ ဖိထားလိုက်တယ်။ အဲဒီပစ္စည်းက အတွင်းထဲမှာ လက်သီးဆုပ်ထားတဲ့ လက်တစ်ဖက်အတွက် နေရာရှိအောင် လုပ်ထားတာဆိုတော့ ကျွန်တော်က လက်မရှိတော့လို့ အချိန်မရွေး ပြုတ်ကျသွားနိုင်သလို ခံစားရတယ်။
“ဒါပေမယ့် ဒီပစ္စည်းက ဆက်တည်ရှိနေမှာ မသေချာဘူးနော်…”
“ပြဿနာမရှိပါဘူး။ ဆက်သွားပါ၊ ဂါထာကို စမ်းကြည့်ပါ။”
“အိုကေ၊ ဒါဆို… မြေကြီး၊ ငါ့ရဲ့လက်ဖြစ်ပါစေ။”
အဲဒီစကားလုံးတွေကို ပြောလိုက်တဲ့အချိန်မှာပဲ ကိရိယာက ကျွန်တော့်လက်မောင်းကနေ မန္တာန်တွေ စုပ်ယူနေတာကို ခံစားလိုက်ရတယ်။
သိပ်များများစားစားတော့ မယူဘူး။ ဒါပေမယ့် ဇာနိုဘာက အဲဒါကို သုံးနိုင်ရင် သေချာပေါက် မယူမှာပါ။
“အိုး။”
မန္တာန်တွေကို စုပ်ယူပြီးတာနဲ့ ကိရိယာက ကျွန်တော့်ရဲ့ လက်ငုတ်ကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဖိထားသလို ခံစားလိုက်ရတယ်။
တစ်ခုခုကို “ဝတ်ထားတယ်” ဆိုတဲ့ ခံစားချက်က မြန်မြန်ဆန်ဆန် ပျောက်ကွယ်သွားတယ်။ အဲဒါရဲ့နေရာမှာ အခုကျွန်တော့်နဲ့ ဆက်သွယ်ထားတဲ့ လက်တုကို ခံစားလို့ရတယ်။
“…ဘယ်လိုထင်လဲ။”
စမ်းသပ်သလို ကျွန်တော် ဘယ်ဘက်လက်ကို လှုပ်ကြည့်တယ်။ ဖွင့်လိုက်၊ ပိတ်လိုက်၊ လက်မကနေစပြီး လက်ချောင်းတစ်ချောင်းချင်း ဆန့်ထုတ်ကြည့်တယ်၊ ပြီးတော့ လက်သန်းကနေစပြီး ခေါက်ချကြည့်တယ်။ ကြမ်းတမ်းပုံပေါက်တဲ့ ရွှံ့စေးက ကျွန်တော့်ခန္ဓာကိုယ်ရဲ့ အခြားအစိတ်အပိုင်းတစ်ခုလိုပဲ တုံ့ပြန်ခဲ့တယ်။
“လှုပ်တယ်။ တကယ်လှုပ်တယ်။”
“အာ၊ ဒါပေမယ့် အဲဒါထက်ပိုတာရှိသေးတယ်။ တစ်ခုခုကို ထိကြည့်ပါဦး၊ ဘာလို့မဖြစ်ရမှာလဲ။”
“ဟုတ်…”
အနီးနားက စားပွဲပေါ်ကနေ သစ်သားပန်းပုရုပ်ငယ်တစ်ခုကို ကောက်ယူဖို့ လက်လှမ်းလိုက်တယ်။ အဲဒါက မြင်းပန်းပုတစ်ခုဖြစ်ပြီး ကျွန်တော့်လက်သီးဆုပ်လောက်အရွယ်အစားပါ။
ကျွန်တော့်ရဲ့ လက်တုလက်ချောင်းထိပ်တွေက သူ့ရဲ့အလေးချိန်နဲ့ မျက်နှာသွင်ပြင်ကို “ခံစား” နိုင်တယ်။ အာရုံခံစားမှုက နည်းနည်းအုံ့ဝါးပြီး မထင်မရှား—ဝါဂွမ်းလက်အိတ်ထူထူ ဝတ်ထားသလိုမျိုးပေါ့—ဒါပေမယ့် အဲဒါက သေချာပေါက် ရှိနေတယ်။
“ဒီကနေတစ်ဆင့်တောင် ခံစားလို့ရတယ်ပေါ့။ အံ့သြစရာပဲ။”
“ဒါပေမယ့် သေချာတာပေါ့။ ထိတွေ့အာရုံမရှိဘဲ ရုပ်ငယ်တစ်ခုလုပ်ဖို့ မျှော်လင့်လို့မရဘူးလေ။”
မှန်ပါတယ်။ တစ်ခုခုကို ထွင်းထုတဲ့အခါ သုံးတဲ့ အားပမာဏအပေါ် အတော်လေး တိကျဖို့လိုတယ်။ ဇာနိုဘာက ဒါကို သူ့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင်ရည်မှန်းချက်တွေကို စိတ်ထဲထားပြီး လုပ်ခဲ့တာမို့ ဒီထိတွေ့အာရုံဟာ မရှိမဖြစ် အင်္ဂါရပ်တစ်ခုဖြစ်ခဲ့လိမ့်မယ်။
ဘာဖြစ်မလဲဆိုတာ သိဖို့ပဲ ကျွန်တော့်ရဲ့ “လက်ချောင်း” အသစ်တွေကနေ စာလုံးငယ်တစ်ခု စမ်းသွန်းကြည့်တယ်။ ရေအလုံးသေးသေးလေးတစ်လုံး သူတို့ရှေ့မှာ ပေါ်လာတယ်။ မှော်ပညာကလည်း ပြဿနာရှိမယ့်ပုံမပေါ်ဘူး။
ဇာနိုဘာ တကယ်ပဲ နှစ်ဝက်အတွင်းမှာ ဒီပစ္စည်းကို ဖန်တီးခဲ့တာလား။ အဲဒါက မလွယ်နိုင်ဘူး။ ရုပ်ငယ်တွေအပေါ် သူ့ရဲ့ စိတ်အားထက်သန်မှုက သူ့ကို မယုံနိုင်လောက်အောင် စိတ်အားတက်ကြွစေခဲ့မှာပါ။
“ဆရာက လက်မရှိဘဲ အဲဒါကို သုံးနိုင်မလား ကျွန်တော် လုံးဝမသေချာခဲ့ဘူး၊ ဒါပေမယ့် အဓိက ပြဿနာတွေတော့ မရှိဘူးပုံပဲ” လို့ ဇာနိုဘာက ကျေနပ်တဲ့အပြုံးနဲ့ ပြောလာတယ်။
“အင်း၊ ကောင်းကောင်းလှုပ်နိုင်တယ်။ လက်ချောင်းတွေကိုလည်း ခံစားလို့ရတယ်။ မှော်ပညာလည်း သုံးလို့ရတယ်။”
“သူ့ရဲ့ ခွန်အားကို တိုးမြှင့်ချင်ရင် ဆရာ့ရဲ့ မန္တာန်တွေ ထပ်ဖြည့်လိုက်ရုံပါပဲ။ အဲဒီလိုနဲ့ သူ့ရဲ့ စွမ်းအားက တိုးလာလိမ့်မယ်။”
“အိုး၊ တကယ်လား။”
“သေချာတာပေါ့၊ ဆရာ့ရဲ့ မန္တာန်အားလုံးကို ပေးလိုက်ရင်တော့ အဲဒါက ဖိအားအောက်မှာ ပြိုကွဲသွားလိမ့်မယ်လို့ ကျွန်တော် မျှော်လင့်တယ်။ သာမန်လူ့လက်ထက် ပိုကြံ့ခိုင်ပေမယ့် သတိထားပါ။”
“အင်း၊ ကြည့်ရအောင်…”
ကျွန်တော်တို့ စကားပြောနေရင်းနဲ့ ကိရိယာထဲကို မန္တာန်နည်းနည်းထပ်ဖြည့်လိုက်တယ်။ ကျွန်တော့်လက်ထဲက ပန်းပုရဲ့ အလေးချိန်က လုံးဝပျောက်ကွယ်သွားပုံရတယ်။
“အိုး၊ ဒါ တကယ့်ကို—”
ကျွန်တော် စာကြောင်းမပြီးခင်မှာပဲ အက်ကွဲသံတစ်ခု ထွက်လာတယ်။
“အိုး။”
“အားးးး။”
ကျွန်တော် မရည်ရွယ်ဘဲနဲ့ကို မြင်းငယ်လေးရဲ့ ခြေထောက်တစ်ဖက်ကို ကျိုးသွားအောင်လုပ်မိခဲ့တယ်။
“အားးးးး… ဆရာ၊ ဘယ်လိုဖြစ်ရတာလဲ…” ဇာနိုဘာက ကျွန်တော့်ကို စိတ်ဆိုးတဲ့အကြည့်နဲ့ စိုက်ကြည့်နေတယ်။
“စိတ်မကောင်းဘူး၊ ဇာနိုဘာ… ပြန်ကောင်းအောင် ကျွန်တော်လုပ်ပေးမယ်။”
“အား…အဲဒါက ရှေးခေတ် ဂျီအာရာ ပဒေသရာဇ်စနစ်ကလာတဲ့ ရိုးရာပန်းပုတစ်ခုပါ… အဲလိုမျိုး နောက်ထပ်ရှာတွေ့ဖို့ ကျွန်တော် သံသယရှိတယ်…”
“အာ့၊ အာ့၊ အင်း၊ ဒါဆို ကျွန်တော် ခင်ဗျားအတွက် အသစ်တစ်ခုခု လုပ်ပေးလို့ရမလား။ မြေကြီးမှော်ပညာနဲ့လုပ်တဲ့ ပန်းပုပဲဆိုပေမယ့်…”
ဒီကမ်းလှမ်းချက်မှာ ဇာနိုဘာရဲ့ မျက်နှာ တောက်ပသွားတယ်။ “အိုးးး။ ဘယ်လောက် ခမ်းနားလိုက်သလဲ။ စိတ်မကောင်းပါဘူး၊ ဆရာ့ကို ဖိအားပေးချင်တာမဟုတ်ဘူး။”
ကျွန်တော့်ဆီက ပန်းပုကို ယူပြီး သူ့စားပွဲအတွင်းထဲမှာ ဂရုတစိုက် သိမ်းလိုက်တယ်။ စူပါကော်နဲ့ ပြန်ဆက်ဖို့ ဒါမှမဟုတ် တစ်ခုခုလုပ်ဖို့ သူစီစဉ်နေတာဖြစ်နိုင်တယ်။ အောင်မြင်ပါစေလို့ မျှော်လင့်တယ်။
ဇာနိုဘာက ကျွန်တော့်ဘက်ကို ပြန်လှည့်လာတယ်။ “အဲဒီလက်က ဆရာ ရူဒီးယပ်စ် သိမ်းထားဖို့ပါ။ ရှေ့ပြေးပုံစံပဲရှိသေးတယ်၊ ဒါပေမယ့် ဘာမှမရှိတာထက်တော့ ပိုကောင်းတယ်ဆိုတာ သေချာတယ်။”
“တကယ်လား။ သေချာရဲ့လား။”
“ဆရာနဲ့ ကလစ်ဖ် ကျွန်တော့်ကို ကူညီရင် အချိန်တိုအတွင်းမှာ နှိုင်းယှဉ်လို့ရတဲ့ အရည်အသွေးရှိတဲ့ နောက်တစ်ခုကို ကျွန်တော် သေချာပေါက် လုပ်နိုင်ပါတယ်။”
အဲဒါက အဓိပ္ပါယ်ရှိတယ်။ သူက သူ့ရဲ့ သုတေသနကို တက်တက်ကြွကြွ ဆက်လုပ်နေတာပဲလေ။
အဲဒါကို ပိုပြီး အာရုံခံနိုင်စွမ်းရှိအောင်လုပ်ရင် ကောင်းမယ်။ အဲလိုဆိုရင် အပျော်သဘောနဲ့ စမ်းသပ်တာတွေအတွက် သုံးလို့ရမယ်။
တခြား မရေမတွက်နိုင်တဲ့ ဖြစ်နိုင်ခြေရှိတဲ့ တိုးတက်မှုတွေလည်း ရှိတယ်။ ဒီပစ္စည်းက အလားအလာ အများကြီးရှိတယ်။ ဥပမာ၊ အမျိုးမျိုးသော ကိရိယာတွေ ဒါမှမဟုတ် လက်နက်တွေအဖြစ် ပြောင်းလဲနိုင်အောင် နည်းလမ်းရှာတွေ့နိုင်တယ်။ လိုအပ်တဲ့အခါတိုင်း လေ့ကျင့်ခန်းတွေအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားတဲ့ လက်ချောင်းတွေရှိတာ ဘယ်လောက်အသုံးဝင်မလဲ။ ဒါမှမဟုတ် တောင်းဆိုလိုက်တာနဲ့ မှော်အမြောက်အဖြစ်ပြောင်းသွားတဲ့ လက်တစ်ဖက်ဆိုရင်ကော။
“…ဇာနိုဘာ၊ ဒါက အတော်လေး အံ့သြစရာကောင်းတဲ့ တီထွင်မှုတစ်ခုဖြစ်နိုင်တယ်လို့ ကျွန်တော်ထင်တယ်။”
“ကျွန်တော် အပြည့်အဝသဘောတူတယ်။ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ချီးကျူးတာမဟုတ်ပေမယ့် အဲဒါဟာ အတော်လေး ခမ်းနားတဲ့ ပစ္စည်းသေးသေးလေးတစ်ခုလို့ ကျွန်တော်ထင်တယ်။”
တိုက်ခိုက်ရေးမှာ ဒါမှမဟုတ် ရုပ်ငယ်လုပ်ရာမှာ အသုံးဝင်သလို တခြားအသုံးချမှုတွေလည်း အများကြီးရှိတယ်။ တစ်ချက်အနေနဲ့ အဲဒါက ထက်မြက်တဲ့ ခြေလက်အတုတစ်ခုပါ။
ဒီကမ္ဘာမှာ အဆင့်မြင့် ကုထုံးမှော်ပညာကျွမ်းကျင်တဲ့ မှော်ဆရာဆီသွားရင် ဖြတ်ထားတဲ့ ခြေလက်တစ်ခုကို ပြန်ဆက်လို့ရတယ်။ ငါ့ရဲ့ကမ္ဘာဟောင်းမှာဆိုရင် ဆေးရုံတက်ရမယ့် ဒဏ်ရာတွေက အခြေခံစာလုံးတွေနဲ့တောင် မြန်မြန်ဆန်ဆန် ကုသနိုင်တယ်။
တစ်ဖက်မှာ ပျောက်ဆုံးသွားတဲ့ ခန္ဓာကိုယ်အစိတ်အပိုင်းကို ပြန်လည်ထုတ်လုပ်တာက အလွန်ဈေးကြီးတယ်။ သိပ်ချမ်းသာမဟုတ်ရင် ဖြစ်လာမှာမဟုတ်ဘူး။ လက်တစ်ဖက်လုံး ဒါမှမဟုတ် ခြေထောက်တစ်ခုလုံးကို ပြန်လည်ထုတ်လုပ်နိုင်စွမ်းရှိတဲ့ မှော်ဆရာတွေလည်း အများကြီးမရှိဘူး။ မီလစ် သန့်ရှင်းသောနိုင်ငံမှာ တချို့တွေ့နိုင်ပေမယ့် အဲဒီမှာတောင် အလွန်ရှားပါးတယ်။ သာမန်စွန့်စားခန်းရှာဖွေသူတစ်ယောက်က သူတို့ရဲ့ ဝန်ဆောင်မှုကို ငှားရမ်းဖို့ မျှော်လင့်လို့မရဘူး။
သာမန်ရွာသားတစ်ယောက် ဒါမှမဟုတ် စွန့်စားခန်းရှာဖွေသူတစ်ယောက်က ခန္ဓာကိုယ်အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုဆုံးရှုံးတဲ့အခါ အများစုက ကြမ်းတမ်းတဲ့ အစားထိုးပစ္စည်းနဲ့ပဲ ရောင့်ရဲရတယ်—ကပ္ပတိန် အေဟပ်ဘ်ရဲ့ သစ်သားခြေတုလိုမျိုးပေါ့။
ဒီလိုမှော်ခြေလက်အတုတွေကို အတော်အသင့်သက်သာတဲ့ဈေးနဲ့ စတင်ရောင်းချရင် လူအများအပြားကို ကူညီရာရောက်လိမ့်မယ်။ လုပ်ငန်းစဉ်မှာ ငွေအများကြီးလည်း ရှာနိုင်တယ်။
မီလစ်က ကုထုံးသမားတွေက အဲဒါအတွက် သိပ်ပျော်မှာမဟုတ်ဘူး၊ ဒါပေမယ့် ကံကောင်းတာက သူတို့က ကမ္ဘာရဲ့တစ်ခြားဘက်မှာ ရှိတယ်။ တက္ကသိုလ် ဒါမှမဟုတ် မှော်ပညာအသင်းကြီးလို ပိုကြီးတဲ့အဖွဲ့အစည်းတစ်ခုရဲ့ ကျောထောက်နောက်ခံရရှိရင် အားလုံးအဆင်ပြေသွားနိုင်ပါတယ်။
“ဒီပစ္စည်းအတွက် နာမည်ရှိလား၊ ဇာနိုဘာ။”
“အခုအထိတော့ မပေးရသေးဘူး။ ကလစ်ဖ်ရော ကျွန်တော်ရော နာမည်ပေးရာမှာ ပါရမီသိပ်မရှိဘူးလေ။”
“အိုး၊ ဟုတ်လား။” အဲဒါက သိပ်ပျော်စရာမကောင်းဘူး။ တစ်ခုခုတော့ တွေးမိနိုင်ပါတယ်၊ ဟုတ်တယ်မလား။
“ဆရာ ရူဒီးယပ်စ်က ကျွန်တော်တို့အတွက် ဂုဏ်ယူစွာ ပေးမှာလား။”
“ဟင်? အာ့၊ ဟုတ်ကဲ့၊ ကျွန်တော် ထင်ပါတယ်။”
ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်လည်း နာမည်ပေးရာမှာ အထူးကောင်းတယ်လို့ မထင်ခဲ့ပေမယ့် သူက ကျွန်တော့်အကူအညီလိုချင်ရင် ငြင်းလို့မရဘူး။
အခု ကျွန်တော့်ရဲ့ ဘယ်ဘက်လက်အဖြစ် တာဝန်ထမ်းဆောင်နေတဲ့ ပစ္စည်းကို ငုံ့ကြည့်ရင်း ခဏတာ တွေးလိုက်တယ်။
ဖြုတ်လို့ရတဲ့ လက်တုတွေဆိုရင် ကျွန်တော့်ခေါင်းထဲ ပထမဆုံးပေါ်လာတဲ့ စကားလုံးတွေက “ဒုံးပျံလက်သီး” ပါ။ ဒါပေမယ့် ဒီပစ္စည်းကို ရန်သူတွေဆီ ပစ်လွှတ်လို့ရတာမျိုးတော့မဟုတ်ဘူး… အရေးပေါ်အခြေအနေမှာ သူတို့ဆီကို လွှင့်ပစ်လို့အမြဲရပေမယ့်။
ဒုတိယ သတိရလာတဲ့ အသုံးအနှုန်းက “ဂုဏ်ကျက်သရေလက်” ပါ။ ကွပ်မျက်ခံရတဲ့ ရာဇဝတ်သားရဲ့ ဖြတ်ထားတဲ့၊ ဆားစိမ်ထားတဲ့ လက်က မှော်စွမ်းအားတွေရှိတယ်ဆိုတဲ့အဓိပ္ပါယ်—မကောင်းဆိုးဝါးတဲ့၊ ခေါင်းပေါင်းစည်းဝတ်ထားတဲ့ အန်နီမေဇာတ်ကောင်တစ်ယောက်ရဲ့ အထူးလှုပ်ရှားမှုအတွက် မဟုတ်ဘူး။
နဂိုရှိပြီးသား နာမည်တစ်ခုကို ပြန်သုံးဖို့ မလိုအပ်ဘူးလို့ မခံစားရဘူး။
ဒီပစ္စည်းက ဒီကမ္ဘာမှာ တစ်ခါမှမမြင်ဖူးသေးတဲ့ တီထွင်မှုအသစ်တစ်ခုပါ။ တီထွင်သူတွေ ဂုဏ်ပြုခံရထိုက်တယ် ဖြစ်နိုင်တယ်။
“‘ဇာနိုဘာ’ ကနည်းနည်း၊ ‘ကလစ်ဖ်’ ကနည်းနည်းယူပြီး ဇာလစ်ဖ် ခြေလက်အတုလို့ ခေါ်ကြရအောင်လား။”
“ဆရာ့နာမည်ရဲ့ တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းလည်း အဲဒီမှာ ပါသင့်တယ် မဟုတ်လား၊ ဆရာ။”
“မပါပါဘူး၊ အဆင်ပြေပါတယ်။ ကျွန်တော်က ဒါကို တကယ်ပဲ ဘာမှ ပါဝင်ကူညီမထားဘူးလေ။”
“…အဲဒါက လုံးဝမမှန်ဘူးလို့ ကျွန်တော် မထင်ဘူး၊ ဒါပေမယ့် ကောင်းပါပြီ။ အခုကစပြီး အဲဒီကိရိယာကို ဇာလစ်ဖ် ခြေလက်အတု၊ ရှေ့ပြေးပုံစံ တစ် လို့ ခေါ်ပါမယ်။” ဇာနိုဘာက သူပြောသလို ဂုဏ်ယူစွာ ပြုံးလိုက်တယ်။
ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အခုဆိုရင် ကျွန်တော့်ရဲ့ ပျောက်နေတဲ့လက်အတွက် မှော်အစားထိုးတစ်ခု ရှိသွားပုံရတယ်။ ငါ့လက်ဟောင်းလောက် တိကျမှု ဒါမှမဟုတ် အာရုံမခံနိုင်ပေမယ့် ကောင်းကောင်းလှုပ်နိုင်ပြီး အနည်းဆုံးတော့ သူ့ကနေတစ်ဆင့် အရာတွေကို ခံစားလို့ရတယ်။ ပိုလျှံတဲ့ မန္တာန်နည်းနည်းထပ်ထည့်လိုက်ရုံနဲ့လည်း အလွန်အားကောင်းလာနိုင်တယ်။ မှန်ကန်တဲ့ အားပမာဏကို အသုံးပြုတတ်ဖို့တော့ လေ့ကျင့်ဖို့လိုလိမ့်မယ်။
ကျွန်တော့်ရည်မှန်းချက်က ရော့ဇီနဲ့ ဆီလ်ဖီးယက်တ်ရဲ့ ရင်သားတွေကို ညင်ညင်သာသာ ဆုပ်နိုင်တဲ့အထိ ရောက်အောင်သွားဖို့ပါ။
“တိုးတက်မှုအတွက် နေရာအများကြီး ရှိပါသေးတယ်၊ ဒါပေမယ့် အော်တိုမက်တွန်ကိုလည်း ဆက်လေ့လာဖို့ လိုတယ်။ ဘာကို ဦးစားပေးသင့်လဲ၊ ဆရာ ရူဒီးယပ်စ်။”
“အင်း၊ ကြည့်ရအောင်…”
ဒီရှေ့ပြေးပုံစံမှာ အခြေခံပြဿနာအချို့ရှိတယ်ဆိုတာ သိသာပါတယ်။ တစ်ချက်အနေနဲ့ သူ့ရဲ့ မန္တာန်သုံးစွဲမှုက စံမမီဘူး။ ကျွန်တော်က အကန့်အသတ်မရှိ သုံးနိုင်ပေမယ့် ဇာနိုဘာအတွက်တော့ နှစ်နာရီ ဒါမှမဟုတ် သုံးနာရီကြာပြီးနောက် ခန်းခြောက်သွားလိမ့်မယ်။
လက်ချောင်းတွေကလည်း နည်းနည်းထူတဲ့ဘက်မှာရှိပြီး အဲဒါက အမြင်အာရုံအတွက် မနှစ်မြို့စရာပါ။ ပြီးတော့ သူ့ရဲ့ ထိတွေ့အာရုံကလည်း မပြည့်စုံသေးဘူး။ အဲဒီပြဿနာအားလုံးကို ဖြေရှင်းနိုင်ခဲ့ရင် အဲဒါဟာ ပိုလို့တောင် အံ့သြစရာကောင်းတဲ့ တီထွင်မှုတစ်ခု ဖြစ်လာလိမ့်မယ်။
ဒါပေမယ့် ဒီခြေလက်အတုက ကျွန်တော်တို့ရဲ့ သုတေသနရဲ့ အဓိကအာရုံစိုက်မှုတော့ မဟုတ်ဘူး။ အဲဒါက အဲဒီသုတေသနရဲ့ ဘေးထွက်ပစ္စည်းပဲပေါ့။
“အင်း၊ ဒီမှာ အာရုံမပျောက်ပါစေနဲ့။”
ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ရည်မှန်းချက်က ကိုယ်ပိုင် အော်တိုမက်တွန်တစ်ခုကို ကိုယ့်လက်နဲ့ကိုယ် လုပ်ဖို့ပါ။ ဒီခြေလက်အတုက သေချာပေါက် ဈေးကောင်းရမှာဖြစ်ပြီး အရမ်းအဆင်ပြေတဲ့ ကိရိယာတစ်ခုလည်းဖြစ်တယ်။ တစ်ချိန်ချိန်မှာ ဈေးကွက်တင်နိုင်ပါတယ်။ ဒါပေမယ့် အဲဒါက ကျွန်တော်တို့ရဲ့ သုတေသနအချိန်အားလုံးကို ယူသွားတာမျိုး မဖြစ်စေချင်ဘူး။
“ငါတို့က အပြည့်အဝအလိုအလျောက် အရုပ်တစ်ခုကို ဖန်တီးဖို့ကြိုးစားနေတာမလား။ အဲဒါကို မေ့လို့မရဘူး။”
“အရမ်းမှန်ပါတယ်။”
“လောလောဆယ်တော့ ခြေလက်အတုကို တိုးတက်အောင်လုပ်တာကို နောက်ဆုံးထားပြီး အော်တိုမက်တွန်ကို ပြန်လေ့လာကြရအောင်။”
“သေချာတာပေါ့။ ဆရာပြောလိမ့်မယ်လို့ ကျွန်တော် အတော်လေး မျှော်လင့်ခဲ့တာ။”
ဇာနိုဘာနဲ့ ကျွန်တော် သဘောတူညီပုံရတယ်၊ ကံကောင်းတာပေါ့။ ခြေလက်အတုကို ဘေးကနေ အမြဲတမ်း လုပ်လို့ရတယ်။
နှစ်ယောက်သား အဲဒီနောက် အချိန်အတော်ကြာ ဆက်ပြောခဲ့ကြတယ်။ အများစုကတော့ ဘယ်ဂါရစ်တိုက်စုမှာ ကျွန်တော်မြင်ခဲ့တဲ့ အရုပ်မျိုးစုံနဲ့ ရုပ်ငယ်တွေအကြောင်း အာရုံစိုက်ခဲ့တယ်။ သူတို့ရဲ့ ဖန်ပန်းပုတွေအကြောင်း ပြောပြတဲ့အခါ ဇာနိုဘာရဲ့ မျက်လုံးတွေ စိတ်လှုပ်ရှားမှုနဲ့ တောက်ပသွားတယ်။
“ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ကျွန်တော်မရှိချိန်မှာ ယူလီ ဘယ်လိုနေလဲ။”
“အတော်လေးကောင်းပါတယ်။ ဟိုတစ်နေ့ကပဲ လူကြီးလူကောင်းတစ်ယောက်ရဲ့ ရုပ်ငယ်တစ်ခုကို သူမ အပြီးသတ်လိုက်တယ်။ အဲဒါကို ဆရာ့ကို ပြချင်ခဲ့တယ်လို့ ကျွန်တော်ယုံကြည်တယ်၊ ဆရာ ရူဒီးယပ်စ်။”
အင်း? ရုဂျာ့ဒ် ရုပ်ငယ် ပြီးသွားပြီလား။ အဲဒါကို အမြန်ဆုံးကြည့်ချင်ပေမယ့်…
“ကြားရတာကောင်းတယ်။ ဒါပေမယ့် သူမက ညနေအထိ ပြန်မလာဘူးဆိုရင် ဒီနေ့ သူမကို မတွေ့နိုင်ဘူးထင်တယ်။”
“အင်း။ ဆရာမှာ တခြားကိစ္စတွေ ရှိသေးလား။”
“ကျွန်တော့်ဆရာမက အလုပ်အတွက် အင်တာဗျူးဖြေနေတယ်၊ အခုလောလောဆယ်ပေါ့။ သူမပြီးသွားရင် လူတိုင်းကို သွားနှုတ်ဆက်ဖို့ ကျွန်တော်စီစဉ်ထားတယ်။”
“ဆရာ့ရဲ့ ဆရာမ။”
အချိန်ကိုက်ပါပဲ၊ တစ်ယောက်ယောက်က တံခါးကို လာခေါက်တယ်။
“ရူဒီ။ မင်းအဲဒီမှာလား။ ဒါက ဒီနေရာပဲ မဟုတ်လား။”
အဲဒါ ရော့ဇီရဲ့ အသံ။ ဇာနိုဘာနဲ့ ကျွန်တော် စကားစမြည်ပြောနေတုန်း ဒုကျောင်းအုပ်နဲ့ သူမ ပြီးသွားပုံရတယ်။
“ဝင်လာခဲ့ပါ။ ခင်ဗျားအကြောင်း တကယ်တော့ ကျွန်တော်တို့ပြောနေတာ။”
“ခွင့်ပြုပါ…”
ရော့ဇီ အခန်းထဲကို တုံ့ဆိုင်းစွာ လှမ်းဝင်လာတယ်။ အခန်းထဲကို ခဏလောက် ဟိုဟိုဒီဒီကြည့်ဖို့ ရပ်လိုက်ပြီး ကျွန်တော့်ဘေးကို သတိကြီးစွာ လျှောက်လာတယ်။
“ဒါက အတော်လေး အထင်ကြီးစရာကောင်းတဲ့ စမ်းသပ်ခန်းပဲ။ ငါ ဒီမှာရှိနေဖို့ တကယ်အဆင်ပြေရဲ့လား။ ငါ တကယ်မမြင်သင့်တဲ့ အရာအနည်းငယ်ရှိနေသလို ခံစားရတယ်…”
“မရူးပါနဲ့ ရော့ဇီ။ ဒီကျောင်းဝင်းထဲမှာ ခင်ဗျား ဝင်ခွင့်မရှိတဲ့ နေရာဆိုလို့ တစ်နေရာမှမရှိဘူး။”
“အဲဒါက မင်းအတွက်တော့ မဟုတ်ဘူးလို့ ငါထင်တယ်၊ ရူဒီ။”
“ဖြစ်နိုင်တယ်။ ဒါပေမယ့် ခင်ဗျားက ဒီမှာတော့ ကြိုဆိုပါတယ်။”
ကျွန်တော်တို့နှစ်ယောက် စကားပြောနေတုန်း ဇာနိုဘာက နေရာမှာ အေးခဲသွားသလို ရပ်နေခဲ့တယ်။ ခဏကြာတော့ သူ နည်းနည်းတုန်ယင်နေတာကို သတိထားမိလိုက်တယ်။
“ဇာနိုဘာ၊ မိတ်ဆက်ပေးပါရစေ။ ဒါက ရော့ဇီ အမ် ဂရေးရက်တ်၊ ကျွန်တော့်ရဲ့ မှော်ပညာဆရာမပါ။”
“မင်းကို ပြန်တွေ့ရတာ ဝမ်းသာပါတယ်၊ မင်းသား ဇာနိုဘာ။ မင်းကို ဒီလောက်ကျန်းမာသန်စွမ်းပြီး ကျန်းကျန်းမာမာတွေ့ရတာ ဝမ်းသာပါတယ်။”
ရော့ဇီက ဇာနိုဘာကို နက်ရှိုင်းစွာ ဦးညွှတ်လိုက်တယ်။
“အိုး… အိုး… အိုးးး…”
ဇာနိုဘာကတော့ သူမကိုပဲ စိုက်ကြည့်ပြီး အရင်ကထက်တောင် ပိုသိသိသာသာ တုန်ယင်လာတယ်။ နောက်ဆုံးတော့ သူ့ရဲ့ တုန်နေတဲ့ လက်တွေကို ခေါင်းပေါ်မြှောက်လိုက်တယ်။ ရုတ်တရက်ဆိုသလို ထူးဆန်းတဲ့ ဟိန်းသံတစ်မျိုးကို ကျယ်လောင်စွာ အော်လိုက်တယ်။
“အိုးးးးးးးး!!!”
ဖားတစ်ကောင်လို လေထဲကို ခုန်တက်ပြီးနောက် ကြမ်းပြင်ပေါ် ပြားပြားဝပ်ကျသွားပြီး လက်တွေကို ရှေ့ကိုဆန့်ကာ ပျပ်ဝပ်လိုက်တယ်။
“အိုး။” ရော့ဇီ အံ့သြသွားပြီး ကျွန်တော့်အနောက်ကို ခုန်ဝင်လာကာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် မြင်ကွင်းကနေ တစ်စိတ်တစ်ပိုင်း ဖုံးကွယ်လိုက်တယ်။
“သခင်မ ရော့ဇီကို ပြန်တွေ့ရတာ ဘယ်လောက် အံ့သြစရာကောင်းလိုက်သလဲ။ အတိတ်က ကျွန်တော် ခင်ဗျားကို ရိုင်းရိုင်းစိုင်းစိုင်း ဆက်ဆံခဲ့တာအတွက် အနက်ရှိုင်းဆုံး တောင်းပန်မှုတွေ။ အဲဒီတုန်းက ခင်ဗျားဟာ ကျွန်တော့်ဆရာ့ရဲ့ ဆရာမဖြစ်တယ်ဆိုတာ ကျွန်တော် လုံးဝမသိခဲ့ဘူး။”
“အွမ်၊ ကျေးဇူးပြုပြီး ပျပ်ဝပ်တာ ရပ်ပါ။ ခင်ဗျားက တိုင်းပြည်တစ်ခုလုံးရဲ့ မင်းသားပါ၊ ကျွန်မက မှော်ဆရာတစ်ယောက်ပဲလေ။ တစ်ယောက်ယောက်က ဒါကိုမြင်သွားရင်ကော။”
ရော့ဇီ စိတ်ရှုပ်နေတာ သိသာတယ်။ သူမကို အပြစ်တင်လို့မရဘူး။
ဒါက ကျွန်တော် ဝင်ပြီး အခြေအနေကို နည်းနည်းအေးအောင်လုပ်ဖို့ အချက်ပဲဖြစ်နိုင်တယ်။ “မစိုးရိမ်ပါနဲ့ ဆရာမ။ တစ်ယောက်ယောက်က အဲဒါကို ပြဿနာလုပ်ဖို့ကြိုးစားရင် ကျွန်တော်ကိုယ်တိုင် သူတို့ကို နှုတ်ဆိတ်သွားအောင်လုပ်မယ်။”
“မင်းကော မဟုတ်သေးဘူး ရူဒီ။ မင်း စိတ်ဖောက်သွားပြီလား။”
ဘုရားရေ၊ သူမ စိတ်လှုပ်ရှားနေတဲ့အချိန်ဆို အရမ်းချစ်စရာကောင်းတာ…
တကယ်တော့ စိုးရိမ်စရာတစ်ခုမှမရှိပါဘူး။
“ရော့ဇီ စိတ်အေးအေးထားပြီး အသက်ပြင်းပြင်းရှူဖို့ပဲလိုတယ်လို့ ကျွန်တော်ထင်တယ်။ ဇာနိုဘာက ခင်ဗျားရှေ့မှာ ပျပ်ဝပ်ချင်တာဟာ လုံးဝသဘာဝကျပါတယ်။”
“အာ့၊ ဟုတ်လား။ ဘာကြောင့်လဲ ရှင်းပြနိုင်မလား။”
“အင်း၊ ဇာနိုဘာ။ လုံးဝသဘာဝကျတယ်မလား။”
မျက်နှာကို မြေကြီးပေါ်မှာ အခိုင်အမာ ဖိထားဆဲပဲ ဇာနိုဘာက လေးစားစွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်တယ်။ “မှန်ပါတယ်။ သူမဟာ ကျွန်တော့်ဆရာ့ရဲ့ ဆရာမပဲလေ။”
မြင်လား။ အားလုံးအကြောင်းပြချက်က လုံးဝကျိုးကြောင်းဆီလျော်ပါတယ်။
“အဲဒါ ရှင်းပြချက်မဟုတ်ဘူး။ တကယ့်အကြောင်းပြချက်ကို ငါလိုချင်တယ်။”
“သဘာဝကျတာကိုလုပ်ဖို့ ‘အကြောင်းပြချက်’ မလိုအပ်ဘူးမလား။ ကျေးဇူးပြုပြီး အမူအရာကို ယဉ်ယဉ်ကျေးကျေးလက်ခံလိုက်ပါ၊ ဘာလို့မဖြစ်ရမှာလဲ။”
“ဒါပေမယ့်…”
“အိုး၊ ကောင်းပြီဒါဆို။ ဇာနိုဘာ၊ မတ်တပ်ပြန်ရပ်လို့ရမလား။”
ဒီစကားဝိုင်းမှာ ကျွန်တော်တို့ ဘာမှတိုးတက်မလာပုံရတယ်၊ ဒါကြောင့် ဇာနိုဘာကို ပြန်ထခွင့်ပေးဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်။
သူက အရပ်ရှည်တဲ့ဘက်မှာရှိတော့ ပြန်ထရပ်ပြီးတာနဲ့ ရော့ဇီရဲ့ ချစ်စရာကောင်းတဲ့ ခေါင်းထိပ်ကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်းမြင်ရလောက်တယ်။
အဲဒါကို အလွန်အမင်း ရိုင်းစိုင်းတယ်လို့ ကျွန်တော်ယူဆမိပေမယ့် အဲဒါကို လျစ်လျူရှူရမှာပဲ။ သူ့ရဲ့ အရပ်ကို သူကိုယ်တိုင် မထိန်းချုပ်နိုင်ဘူးလေ။
“ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ အစ်မ ရော့ဇီ၊ အင်တာဗျူးက ဘယ်လိုလဲ” လို့ ဇာနိုဘာက ယဉ်ကျေးစွာ မေးလာတယ်။ “ပါမောက္ခအဖြစ် အလုပ်ခန့်ခံရမယ်လို့ ထင်လား။”
“ဟုတ်ပါတယ်။ ဆရာ ဂျီးနီးယပ်စ်—ဒုကျောင်းအုပ်ပေါ့—က ကျွန်မရဲ့ မှော်ဆရာအရည်အချင်းက လုံလောက်တယ်လို့ ထင်ပုံရတယ်။”
“အင်း၊ သေချာတာပေါ့” လို့ ကျွန်တော် ကြားဖြတ်ပြောလိုက်တယ်။ “ခင်ဗျားက ကျွန်တော့်ကို မှော်ပညာသင်ပေးခဲ့တဲ့ အမျိုးသမီးပဲလေ။”
“မင်းရဲ့ သင်ယူမှုအများစုကို မင်းဘာသာမင်း လုပ်ခဲ့တာပါ၊ ရူဒီ။ အဲဒါက ပညာပေးသူအနေနဲ့ ငါ့ရဲ့ အလားအလာအကြောင်း ဘယ်လောက်ပြောနေတယ်ဆိုတာ ငါမသေချာဘူး။”
သိသာတာက ရော့ဇီက နောက်စာသင်ကာလစတာနဲ့ ဒီမှာ ဆရာမအဖြစ် အလုပ်သစ်စတင်တော့မှာပါ။
ဒါက ရှင်းရှင်းလင်းလင်း အခမ်းအနားလုပ်ဖို့ လိုအပ်တယ်။
အခမ်းအနားလုပ်စရာ တစ်ခုတည်းလည်း မဟုတ်ဘူး။ ကျွန်တော်တို့ မကြာခင်လက်ထပ်တော့မယ်၊ ကျွန်တော့်ညီမတွေက မကြာခင်ဆယ်နှစ်ပြည့်တော့မယ်၊ ပြီးတော့ မိသားစုထဲကို နောက်ထပ်အဖွဲ့ဝင်တစ်ယောက် ရောက်လာတော့မယ်။
အားလုံးကို ပါတီကြီးတစ်ခုတည်းမှာ စုစည်းလိုက်ရင် အလွယ်ဆုံးဖြစ်နိုင်တယ်။
တခြားအရာအားလုံးအပြင် ပေါလ်ရဲ့စာက လူတိုင်း ဒီကိုပြန်ရောက်တာနဲ့ အခမ်းအနားလုပ်ဖို့ အကြံပြုထားတယ်။ ဒါပေမယ့် အလျင်စလိုမရှိဘူး။ အားလုံးမှာ အခုလောလောဆယ် လုပ်စရာတွေ အများကြီးရှိတယ်။ အရာတွေ နည်းနည်းလျော့ပါးသွားတဲ့အထိ စောင့်တာ ပိုကောင်းလိမ့်မယ်။
“အိုး၊ မေ့လုနီးနီး။ တခြားလူတိုင်းကိုလည်း သွားနှုတ်ဆက်ဖို့ ကျွန်တော်စီစဉ်ထားတယ်။”
“အတော်လေး ကျိုးကြောင်းဆီလျော်ပါတယ်၊ ဆရာ။ ဆရာ ဒီလောက်မြန်မြန်ပြန်လာတာကို သူတို့ အရမ်းပျော်ကြမှာ ကျွန်တော်သေချာပါတယ်။”
ဇာနိုဘာက တောက်ပစွာ ပြုံးပြခဲ့ပြီး ကျွန်တော်လည်း ပြုံးမရယ်ဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ဘူး။
အခြားအရာတွေထက် ရော့ဇီကို တခြားသူတွေနဲ့ နောက်ဆုံးတော့ မိတ်ဆက်ပေးဖို့ ကျွန်တော် စိတ်လှုပ်ရှားနေခဲ့တယ်။
“ကောင်းပြီဒါဆို၊ ဇာနိုဘာ။ ခြေလက်အတုအတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ မကြာခင်ပြန်လာခဲ့မယ်။”
“အချိန်ရတဲ့အခါ ကျေးဇူးပြုပြီး လာခဲ့ပါ၊ ဆရာ။ ယူလီက ဆရာ့ကိုတွေ့ရတာ ဝမ်းသာလိမ့်မယ်။”
“သေချာတာပေါ့။”
“အာ၊ နောက်ဆုံးတစ်ခု။ ဆရာ့ရဲ့ လက်အသစ်က ပြဿနာတစ်ခုခုစတက်ရင် ကျွန်တော့်ဆီလာတာထက် ကလစ်ဖ်ကို တိုက်ရိုက်ပြလိုက်တာက ပိုမြန်နိုင်တယ်။”
“နားလည်ပါပြီ။”
အဲဒါနဲ့ ကျွန်တော်တို့နှစ်ယောက် ဇာနိုဘာရဲ့ အခန်းတွေကို နောက်ချန်ထားခဲ့တယ်။
တက္ကသိုလ်ရဲ့ အေးစိမ့်နေတဲ့ စင်္ကြံတွေတစ်လျှောက် လျှောက်သွားရင်း တဂျစ်ဂျစ်မြည်သံတစ်ခုက နံရံတွေပေါ်မှာ ပဲ့တင်ထပ်နေတယ်။
အဲဒါက ကျွန်တော့်ရဲ့ ခြေလက်အတုအသစ်ကနေ လာတာ၊ မန္တာန်ဘယ်လောက် ဘေးကင်းစွာ ဖြည့်လို့ရလဲဆိုတာ ကျွန်တော် တက်ကြွစွာ စမ်းသပ်နေတယ်။ လက်ကို ဖွင့်လိုက်၊ ပိတ်လိုက်လုပ်တိုင်း ကြားနိုင်လောက်တဲ့ တဂျစ်ဂျစ်သံတစ်ခု ထွက်လာတယ်။
ရှေ့ပြေးပုံစံတစ်ခုကို တိတ်ဆိတ်စွာ လည်ပတ်ဖို့ ဒီဇိုင်းထုတ်ထားဖို့ မျှော်လင့်တာ ကျိုးကြောင်းဆီလျော်မှုမရှိဘူးလို့ ကျွန်တော်ထင်တယ်။
“အဲဒီခြေလက်အတုက မှော်ကိရိယာတစ်ခုလား၊ ရူဒီ” လို့ ရော့ဇီက ရွှံ့စေးရောင်လက်ကို ငုံ့ကြည့်ရင်း မေးလာတယ်။
“ဟုတ်တယ်။ ဇာနိုဘာရဲ့ အလေးအနက်ထားတဲ့ သုတေသနနဲ့ ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်မှုရဲ့ ထုတ်ကုန်တစ်ခုဆိုတာ သိသာပါတယ်။”
“အရမ်းအထင်ကြီးစရာကောင်းတဲ့ အလုပ်ပဲ၊ ငါပြောရမယ်။ အရမ်းတိကျတဲ့ လှုပ်ရှားမှုတွေ လုပ်နိုင်စွမ်းရှိပုံရတယ်။”
“အင်း၊ တကယ့်ကို အံ့သြစရာပဲ။ ဘယ်လောက်ကောင်းကောင်း အလုပ်လုပ်တယ်ဆိုတော့ အခုကစပြီး တစ်ချိန်လုံး ခင်ဗျားအနားမှာမရှိဘဲနဲ့တောင် ကျွန်တော် အတော်လေး အဆင်ပြေအောင် လုပ်နိုင်မယ်ထင်တယ်။”
“အိုး… ဟုတ်…မှန်ပါတယ်။ ဒါပေါ့။”
အကြောင်းတစ်ခုခုကြောင့် ရော့ဇီရဲ့ မျက်နှာက နည်းနည်းအားငယ်သွားသလို အမူအရာဖြစ်သွားတယ်။
“စိတ်မကောင်းဘူး၊ ရူဒီ။ မင်းရဲ့အခြေအနေကို ထည့်မတွက်မိဘူးထင်တယ်။ ဆရာမဖြစ်ဖို့ အရမ်းစိတ်အားထက်သန်နေတော့ မင်းအတွက် ဖြစ်စေနိုင်တဲ့ ဒုက္ခကိုတောင် မစဉ်းစားမိဘူး…”
“ဘာ၊ ကျွန်တော့်ရဲ့ ပျောက်နေတဲ့လက်ကို ပြောတာလား။ တကယ့်ကို သိပ်ကြီးကြီးမားမားမဟုတ်ပါဘူး။”
ရော့ဇီ အနားမှာရှိတာ အကူအညီကြီးဖြစ်ခဲ့ပေမယ့် သူမကို ကျွန်တော့်ရဲ့ ကိုယ်ရေးကိုယ်တာအကူအဖြစ် တာဝန်ယူခိုင်းခဲ့တာမဟုတ်ဘူး။ သိသာတာက သူမရဲ့ ကိုယ်ပိုင်အစီအစဉ်တွေကို ဦးစားပေးစေချင်ခဲ့တာ။
တစ်ချက်အနေနဲ့ လိုအပ်တဲ့အခါ ကျွန်တော့်ကို ကူညီဖို့ ဆန္ဒရှိတဲ့ တခြားလူတွေ ကျွန်တော့်ဘဝထဲမှာ အများကြီးရှိတယ်။ ရော့ဇီကို အစားထိုးလို့ရတယ်လို့ ပြောသလိုဖြစ်မှာမို့ တကယ်တော့ အဲဒါကို ပြောတော့မှာမဟုတ်ဘူး။
“ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ မင်းမှာ ဘယ်ဘက်လက်ပြန်ရှိလာတာ ငါသေချာပေါက် ဝမ်းသာတယ်။”
“ဟုတ်တယ်။ အခုဆို မင်းကို နှစ်ကြိမ်ပိုပြီး ထိတွေ့နိုင်ပြီ။”
ကျွန်တော် လက်လှမ်းပြီး ရော့ဇီရဲ့ ပခုံးတွေကို လက်တုနဲ့ ညင်သာစွာ ပွတ်သပ်လိုက်တယ်။
သူမရဲ့ ရင်စည်းတန်ဆာကနေတစ်ဆင့်တောင် သူမရဲ့ နွေးထွေးမှုနဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ရဲ့ ပျော့ပျောင်းမှုကို ခံစားလို့ရတယ်။ သိသာတာက ဒီပစ္စည်းက အပူချိန်ကိုလည်း အာရုံခံနိုင်တယ်။ တကယ့်ကို ကောင်းကောင်းလုပ်ထားတာပါပဲ။
ကျွန်တော် ရော့ဇီကို အချိန်အတော်ကြာ ဆက်ပွတ်သပ်နေခဲ့ပေမယ့် သူမက မညည်းမညူ လက်ခံခဲ့တယ်။
“ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ကျွန်တော် ခင်ဗျားကို လူတိုင်းနဲ့ မိတ်ဆက်ပေးချင်တယ်။ ခဏလောက် ကျွန်တော့်နဲ့ လိုက်လာဖို့ စိတ်ကူးရှိလား။”
“အိုး… အိုး။ သေချာတာပေါ့။” ရော့ဇီက နည်းနည်းစိတ်လှုပ်ရှားပုံပေါ်ပြီး ခေါင်းညိတ်လိုက်တယ်။
နေ့လည်ခင်းကျန်တဲ့အချိန်အတွက် ကျောင်းဝင်းတစ်ခုလုံးကို လှည့်လည်ပြီး ရော့ဇီကို ကျွန်တော့်ရဲ့ သူငယ်ချင်းတွေ၊ အသိတွေနဲ့ မိတ်ဆက်ပေးခဲ့တယ်။ လင်းနီးယား၊ ပါဆီနာ၊ အရီရယ်၊ လူခ် နဲ့ နန်နာဟိုရှီ တို့ကို တွေ့ခဲ့တယ်။ ကလစ်ဖ်ဆီလည်း သွားလည်ဖို့ စီစဉ်ထားပေမယ့် သူ့ရဲ့ စမ်းသပ်ခန်းနားကပ်တဲ့အခါ အတွင်းထဲကနေ စိတ်အားထက်သန်တဲ့ ညည်းသံတွေ ကြားလိုက်ရပြီး နောက်တစ်ကြိမ်မှ ပြန်လာဖို့ ဆုံးဖြတ်ခဲ့တယ်။
ကျွန်တော်တို့ရခဲ့တဲ့ တုံ့ပြန်မှုတွေက အလွန်ကွဲပြားခဲ့တယ်။
လင်းနီးယားနဲ့ ပါဆီနာက အထူးသဖြင့် ရယ်စရာကောင်းတဲ့ပုံစံနဲ့ တုံ့ပြန်ခဲ့တယ်။ ရော့ဇီရဲ့ အနံ့ကို သူတို့ ရလိုက်တဲ့အချိန်မှာပဲ နှစ်ယောက်လုံး တစ်ချက်တည်း ကြောက်လန့်တကြား လှုပ်ရှားသွားပြီး မျက်နှာပေါ်မှာ ကြောက်ရွံ့တဲ့အမူအရာတွေ ပေါ်လာခဲ့တယ်။
သူတို့ရဲ့ အမြီးတွေကို ခြေထောက်ကြားမှာ ညှပ်ထားပြီး သိမ်ငယ်စွာ ရပ်နေတုန်း ရော့ဇီကို ကျွန်တော့်ရဲ့ ချစ်လှစွာသော ဆရာမအဖြစ် မိတ်ဆက်လိုက်တယ်။ သူတို့က ချက်ချင်းဆိုသလို သူမကို ဦးညွှတ်လိုက်တယ်။
သားရဲလူမျိုးတွေက သူတို့ တကယ်မရှုပ်သင့်တဲ့လူတွေကို မြန်မြန်ဆန်ဆန် အသိအမှတ်ပြုတတ်တယ်ထင်တယ်။ သူတို့ရဲ့ ဗီဇတွေက ဒီတစ်ကြိမ်တော့ မှန်ကန်ခဲ့တယ်။
တစ်ဖက်မှာ အရီရယ်နဲ့ လူခ်ကတော့ အံ့သြစရာကောင်းလောက်အောင် သတိမထားမိခဲ့ကြဘူး။
ကျွန်တော် နှုတ်ဆက်ဖို့ ရောက်လာတဲ့အခါ အရီရယ်ရဲ့ ပထမဆုံးစကားလုံးက “မင်းရဲ့ ခရီးအပြီးမှာ အနည်းဆုံးတော့ လာတွေ့ဖို့ မှတ်မိသေးတယ်” တဲ့။
သူမ တကယ်စိတ်ဆိုးနေပုံမပေါ်ခဲ့ပေမယ့် ကျွန်တော်မထွက်ခွာခင်မှာ သူမဆီလာတွေ့ခဲ့ရင် အကူအညီပေးနိုင်ခဲ့မယ်လို့ ရှင်းပြခဲ့တယ်။ ကျွန်တော့်ရဲ့ မလုံလောက်တဲ့ ပြင်ဆင်မှုတွေက အဖိုးကြီးပေးဆပ်ခဲ့ရတာကို ထည့်တွက်ပြီး အဲဒါကိုကြားတော့ ကျွန်တော် နည်းနည်းရှက်သွားခဲ့တယ်။ ကိုယ့်ရဲ့ ပေါ့လျော့မှုအတွက် တောင်းပန်ခဲ့တယ်။
အဲဒါကိုဘေးဖယ်ထားပြီး… ရော့ဇီကို မိတ်ဆက်ဖို့ရောက်တဲ့အခါ သူတို့နှစ်ယောက်က သူမကို အံ့သြတကြီး စိုက်ကြည့်ပြီး တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ပြန်ကြည့်ကြတယ်။ ဒီလို “ငယ်ရွယ်တဲ့” မှော်ဆရာမတစ်ယောက်က ဒီမှာ ဆရာအဖွဲ့မှာ တာဝန်ယူတော့မယ်ဆိုတာကို သူတို့ သိသိသာသာ အံ့သြနေကြတယ်။
ဒါတောင် အရီရယ်က မင်းသမီးတစ်ပါးဖြစ်ပြီး အဲဒါနဲ့ပတ်သက်တဲ့ သံတမန်ရေးရာ ကျွမ်းကျင်မှုအားလုံးရှိတယ်။ သူမရဲ့ အသံထဲမှာ ရှုပ်ထွေးမှုတစ်စက်မှမရှိဘဲ အလွန်ယဉ်ကျေးစွာ ရော့ဇီကို နှုတ်ဆက်ခဲ့တယ်။ ဒီအမျိုးသမီးရဲ့ မိမိကိုယ်ကို ထိန်းချုပ်မှုက အထင်ကြီးစရာပါပဲ။
နန်နာဟိုရှီကိုတော့ အတော်လေး ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေပုံပေါက်တာ တွေ့လိုက်ရတယ်။ သူမ အအေးမိတာမျိုး ဖြစ်နိုင်တယ်၊ သူမ ချောင်းဆိုးနေတာ ရူးသွပ်လုလုပဲ။ ကျွန်တော့်မျက်နှာကို မြင်တဲ့အခါ သူမက သက်သာရာရသလို ပြုံးပြပြီး “အခု သုတေသနကို လမ်းကြောင်းပေါ် ပြန်တင်နိုင်ပြီ” လို့ တိုးတိုးလေးပြောတယ်။
ရော့ဇီကို မိတ်ဆက်ပြီး သူမဟာ ဒီကစပြီး တက္ကသိုလ်မှာ စာသင်မယ်လို့ ရှင်းပြတဲ့အခါ သူမရဲ့ တုံ့ပြန်မှုက စိတ်မဝင်စားသလို “အိုး” တစ်ခွန်းပါပဲ။
ဒါက နည်းနည်းတိုလွန်းတယ်လို့ ခံစားမိတော့ ရော့ဇီရဲ့ များစွာသော သီလတွေ၊ အရည်အချင်းတွေကို အသေးစိတ်ရှင်းပြဖို့ အချိန်ယူခဲ့တယ်။ ဝမ်းနည်းစရာကောင်းတာက နန်နာဟိုရှီက မျက်နှာပျက်ပြီး ကျွန်တော့်ကို “ပုခက်လွှဲသူခိုး” လို့ ခေါ်ခဲ့တယ်။
သာမန်အထက်တန်းကျောင်းသူတစ်ယောက်က ရော့ဇီရဲ့ ကြီးမြတ်မှုကို နားလည်ဖို့ မျှော်လင့်တာက အရမ်းများလွန်းတယ်လို့ ထင်ပါတယ်။
ဒီအချိန်လောက်မှာ ညနေစောင်းလာပြီး ကျွန်တော်သွားလည်ချင်တဲ့သူတိုင်းဆီ ရောက်ခဲ့ပြီ။
အိမ်ပြန်ဖို့ အကြံပြုတော့မယ်လို့ထင်တုန်းမှာပဲ ရော့ဇီက သူမရဲ့ မျက်နှာပေါ်မှာ နည်းနည်းမကျေမနပ်အမူအရာနဲ့ စကားပြောလာတယ်။ “ရူဒီ?”
“ဟုတ်ကဲ့၊ ရော့ဇီ။”
“မင်းရဲ့ သူငယ်ချင်းတွေကို မိတ်ဆက်ပေးဖို့ အချိန်ယူတာ ငါအရမ်းပျော်တယ်၊ ဒါပေမယ့် မင်းက ငါ့ကို… နည်းနည်းလွန်လွန်ကဲကဲ ချီးကျူးနေတယ်လို့ ခံစားရတယ်။”
“တကယ်လား။ ရည်ရွယ်ချက်မရှိပါဘူး၊ ကျွန်တော်အာမခံပါတယ်။”
“မင်းတကယ်ပြောတာလား။”
“အင်း၊ ကျွန်တော်စိုးရိမ်သလောက်ဆိုရင် ကျွန်တော်ပြောနိုင်တဲ့ ဘယ်စကားလုံးကမှ ခင်ဗျားဘယ်လောက်အံ့သြစရာကောင်းတယ်ဆိုတာကို အမှန်တကယ်ဖမ်းဆုပ်ဖို့ လုံလောက်မှာမဟုတ်ဘူး။ နည်းနည်းလေး လျှော့ပြောမိတယ်လို့တောင် ထင်ခဲ့တာ၊ တစ်ခုခုဆိုရင်ပေါ့။”
မျက်မှောင်ကြုတ်ရင်း ရော့ဇီက လက်ညှိုးတစ်ချောင်းကို ကျွန်တော့်ဆီ ထိုးပြလာတယ်။ “အိုကေ၊ မင်းထပ်လုပ်ပြန်ပြီ။ မင်းက ငါ့ကို နောက်နေတာလား၊ ရူဒီ။”
“မဖြစ်နိုင်ပါဘူး။ ခင်ဗျားအပေါ် ကျွန်တော့်ရဲ့ လေးစားမှုနဲ့ လေးစားကြည်ညိုမှုက တကယ့်ကို အစစ်အမှန်ပါ။”
“အိုး၊ ဘာလို့လဲမသိဘူး… မင်းသိလား၊ မင်းက ငါ့ကို ဆရာမလို့ စခေါ်တိုင်း မင်းက ငါ့ကို နောက်ပြောင်နေသလိုပဲ မကူညီနိုင်ဘူးခံစားရတယ်။”
ရော့ဇီက ရှည်လျားတဲ့ သက်ပြင်းချဖို့ ခဏရပ်လိုက်တယ်။
သူမအပေါ် ကျွန်တော့်ရဲ့ အမြင်က လုံးဝတရားမျှတတယ်လို့ ရိုးရိုးသားသား ထင်ခဲ့ပေမယ့် သူမကတော့ အဲဒါကို အတော်လေး ချဲ့ကားနေတယ်လို့ ထင်ပုံရတယ်။
“ဒါတွေအားလုံးကို ဘေးဖယ်ထားပြီးတော့… မင်းက ငါ့ကို မင်းရဲ့ သူငယ်ချင်းအတော်များများနဲ့ မိတ်ဆက်ပေးခဲ့ပြီး ငါက မင်းရဲ့ ဆရာမလို့ ပြောခဲ့တယ်။ ဒါပေမယ့် ငါက မင်းရဲ့ ဇနီးဆိုတာ တစ်ခါမှ မပြောခဲ့ဘူး။”
“အိုး။”
အဲဒီအတိုင်းပဲ ကျွန်တော် ဒါကို ဘယ်လောက်ဆိုးဆိုးရွားရွား ဖျက်ဆီးမိခဲ့တယ်ဆိုတာ သဘောပေါက်သွားတယ်။
ဒီအချိန်မှာ ဒါကို ကျွန်တော် ပြင်နိုင်တဲ့အရာတစ်ခုတောင် မဟုတ်နိုင်ဘူး။
ရော့ဇီက လုံးဝမှန်ပါတယ်။ သူမက ရော့ဇီ မီဂါးဒီးယား မဟုတ်တော့ဘူး။ အခု သူမက ရော့ဇီ အမ် ဂရေးရက်တ် ပါ။
အဲဒီလိုပဲ လူတိုင်းကို ကျွန်တော် မိတ်ဆက်ပေးခဲ့တယ်။ ပြီးတော့ သူမက နှုတ်ဆက်တဲ့အခါ ထပ်ခါတလဲလဲ ပြောခဲ့တယ်။ အဲဒါက လုံလောက်တယ်လို့—ကျွန်တော်တို့ လက်ထပ်ထားတာ လုံးဝသိသာတယ်လို့ ကျွန်တော်က ယူဆခဲ့တယ်။
အနည်းဆုံးတော့ အရီရယ်လို ထက်မြက်တဲ့သူတစ်ယောက်က အဲဒါကို သဘောပေါက်လိမ့်မယ်လို့ ကျွန်တော် ယုံကြည်စိတ်ချမိတယ်။
ဒါတောင် အဲဒါက ဆင်ခြေမဟုတ်ဘူး။ ရော့ဇီမှာ ဒေါသထွက်ပိုင်ခွင့်ရှိတယ်။
တခြားအရာတွေထက် သူမရဲ့ ကြီးမြတ်မှုကို အလေးပေးချင်ခဲ့တာဖြစ်နိုင်တယ်။ ပြီးတော့ ကျွန်တော့်လို လူတစ်ယောက်နဲ့ လက်ထပ်ဖို့ သူမဟာ အရမ်းကောင်းလွန်းတယ်လို့ ကျွန်တော့်ရဲ့ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုက တွေးနေတုန်းပဲ။ ဒါပေမယ့် သူမက ကျွန်တော့်ကို ဇနီးအဖြစ် မိတ်ဆက်ပေးစေချင်ခဲ့တာ ရှင်းပါတယ်။
ဒါက ကျွန်တော့်ရဲ့ ခွင့်မလွှတ်နိုင်တဲ့ အမှားတစ်ခုပါ။ ရော့ဇီက ကျွန်တော့်ရဲ့ ဒုတိယဇနီးဖြစ်တယ်၊ ဟုတ်တယ်၊ ဒါပေမယ့် အဲဒါက သူမကို ကျွန်တော့်ရဲ့ဇနီးအဖြစ် ဘယ်လိုမှ နည်းမသွားစေဘူး။ ကျွန်တော်တို့ တစ်သက်လုံးအတူတူ ကုန်ဆုံးကြတော့မယ်။ ကလေးတွေတောင် ရနိုင်တယ်။
“အရမ်းစိတ်မကောင်းဘူး၊ ရော့ဇီ၊ အချစ်။ ဒါပေမယ့် ကျွန်တော် ခင်ဗျားကို ဘယ်လောက်ချစ်တယ်ဆိုတာ သိတယ်မလား။ ဘယ်လိုပြန်ကောင်းအောင်လုပ်ရမလဲ။ ကျွန်တော် သွားပြီး ခင်ဗျားရဲ့ မိဘတွေကို မိတ်ဆက်ပေးရမလား။”
“အာ့… ဟင့်အင်း… မလိုအပ်ဘူးထင်တယ်။ ခရီးကလည်း ရှည်တယ်လေ။ နောက်ဆုံးတော့ အဲဒီကို ရောက်လာမှာပါ။”
နောက်ဆုံးတော့? အင်း။
ရိုးဝင်နဲ့ ရိုခါရီတို့ နတ်ဆိုးတိုက်စုမှာ ကောင်းကောင်းမွန်မွန်ရှိမယ်လို့ မျှော်လင့်ပါတယ်။ အခု ကျွန်တော် ရော့ဇီနဲ့ လက်ထပ်ထားတော့ သူတို့က ကျွန်တော့်ရဲ့ ယောက္ခမတွေပဲ။ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်များစွာက သူတို့ပေးခဲ့တဲ့ အကူအညီအတွက်လည်း ကျွန်တော် အကြွေးတင်နေတယ်။ အဲဒီကို သွားတွေ့ဖို့ အချိန်ပေးချင်မိတယ်။
တယ်လီပို့တေးရှင်း စက်ဝိုင်းတစ်စုံကနေ လမ်းကြောင်းဆွဲရင် နှစ်လလောက်နဲ့ အဲဒီကို ရောက်နိုင်ပေမယ့်…
“ကောင်းပြီဒါဆို။ ဒီနေ့တွေထဲက တစ်နေ့မှာ အချိန်ပေးရမှာပဲ။”
အလျင်စလိုလုပ်ဖို့မလိုဘူး။ အားလုံးအေးချမ်းသွားတဲ့အခါ မိသားစုတစ်ခုလုံးကို ခေါ်ပြီး သူတို့ကို သွားနှုတ်ဆက်လို့ရတယ်။
ဒီအတွေးကို စိတ်ရဲ့နောက်ဘက်ကို တွန်းထုတ်လိုက်ပြီး ကျွန်တော့်ရဲ့ ဇနီးသစ်နဲ့အတူ အိမ်ဘက်ကို ဦးတည်လိုက်တယ်။
တက္ကသိုလ်၏ ဒဏ္ဍာရီများ #၁: ဘော့စ်ကြီးက သူ့လက်ကို ဒုံးပျံလို ပစ်လွှတ်နိုင်သည်။
Madara Info
Madara stands as a beacon for those desiring to craft a captivating online comic and manga reading platform on WordPress
For custom work request, please send email to wpstylish(at)gmail(dot)com