Volume 14.2

အခန်း ၂
ပါရူဂျီးယပ်စ်ထံ လျှောက်တင်ခြင်း

ပလ္လင်ပေါ်မှာ ထိုင်နေတဲ့ လူက အာဏာပါတဲ့ တည်ရှိမှုကို ထုတ်လွှတ်နေတယ်။ သူ့မှာ တောက်ပတဲ့ ငွေရောင်ဆံပင်နဲ့ သေးပေမယ့် ထိုးဖောက်တဲ့ ရွှေရောင်မျက်ဆံတွေ ရှိတယ်။ မင်းမျိုးမင်းနွယ် အသွင်အပြင် တစ်ခုလုံးက လွှမ်းခြုံထားတယ်။

ဒီလူကတော့ လက်နက်ချပ်ဝတ် နဂါးဘုရင် ပါရူဂျီးယပ်စ် ဖြစ်မယ်။

သူ့ကို မြင်လိုက်တာနဲ့ ငါ့ခြေထောက်တွေ စတုန်ခါလာတယ်။ ဘာက ငါ့ကို ကြောက်စေတာလဲဆိုတာ ချက်ချင်း သိလိုက်တယ်။ သူဟာ ငါ့ကိုသတ်ခဲ့တဲ့ ငွေရောင်ဆံပင်ရှင်၊ ငါဘယ်တော့မှ မေ့လို့မရတဲ့လူနဲ့ ထူးထူးခြားခြား တူနေတယ်။ သူတို့ရဲ့အဝတ်အစား၊ ဆံပင်ပုံစံနဲ့ မျက်နှာသွင်ပြင်တွေ အားလုံးကွဲပြားတာ မှန်ပေမယ့် ပါရူဂျီးယပ်စ်နဲ့ နဂါးနတ်ဘုရား အိုးစတက်ဒ်ကြားမှာ မမှားနိုင်အောင်ကို တူညီတဲ့အရာ တစ်ခုရှိတယ်။

“ရှေ့တိုးပါ” လို့ ဆီလ်ဗာရီလ်က အမိန့်ပေးတယ်။

နန်နာဟိုရှီက အုပ်စုကို ဦးဆောင်ပြီး အရီရယ်က သူ့နောက်မှာ လိုက်လာတယ်။ ငါက မြင်ကွင်းကနေ ပုန်းအောင်းဖို့ သူတို့နောက်ကို လိုက်သွားတယ်။

အခန်းမက ကျယ်ဝန်းပြီး မြင့်မားတဲ့ မျက်နှာကြက်နဲ့ ဧရာမသစ်ပင်တွေလိုမျိုး တိုင်လုံးတွေ ရှိတယ်။ မျက်စိလည်စေတဲ့ မီးပဒေသာကြီးက ကျွန်တော်တို့အပေါ် အလင်းရောင် သွန်းချနေတယ်။ ဒီခမ်းနားမှုက ငါ့ရဲ့ မေးရိုးကို အလိုလို ဟသွားစေလုနီးပါပဲ။ နံရံတွေပေါ်မှာ ရှုပ်ထွေးတဲ့ အထိမ်းအမှတ်တွေ ရေးဆွဲထားတဲ့ ဆိုင်းဘုတ်တွေ ချိတ်ဆွဲထားတယ်။ အချို့ကို ငါမှတ်မိတယ်၊ အာဆူရာဘုရင့်နိုင်ငံနဲ့ မီလစ်သန့်ရှင်းတဲ့နိုင်ငံရဲ့ အထိမ်းအမှတ်တွေလို။ တခြားဟာတွေက ရင်းနှီးပုံရပေမယ့် တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးတဲ့အရာတွေလည်း ရှိတယ်။

ကျွန်တော်တို့ ဖြတ်လျှောက်နေတဲ့ ကတ္တီပါကော်ဇောရဲ့ တစ်ဖက်တစ်ချက်စီမှာ ယောက်ျားနဲ့ မိန်းမ ဆယ့်တစ်ယောက်စီ တန်းစီရပ်နေကြတယ်။ သူတို့အားလုံး ဖြူစင်တဲ့အကျႌကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ဒီဇိုင်းအနည်းငယ်ပဲ ကွဲပြားတယ်။ ဒါပေမယ့် တစ်ယောက်ချင်းစီ မျက်နှာဖုံး အမျိုးမျိုး ဝတ်ဆင်ထားတယ်။ တချို့က တိရစ္ဆာန်ပုံစံ ဖန်တီးထားပြီး တချို့က မျက်လုံးကိုပဲ ဖုံးအုပ်ထားတဲ့ မျက်နှာဖုံးတွေ ဖြစ်သလို တစ်ယောက်က မျက်နှာတစ်ခြမ်းလုံးကို ဖုံးတဲ့ သံခမောက်၊ နောက်တစ်ယောက်ကျတော့ စက်ရုပ်ရဲတစ်ယောက်လို ဖြစ်နေတဲ့ ဦးခေါင်းဆောင်း၊ နောက်တစ်ယောက်ကတော့ ခေါင်းပေါ်မှာ ပုံးဆောင်းထားသလိုမျိုး။

ဒါတွေက ပါရူဂျီးယပ်စ်ရဲ့ ဆယ့်နှစ်ကောင် မျက်မွှေးရှင်တွေ ဖြစ်ရမယ်။ သူတို့အားလုံး လူနဲ့တူနေတာမို့ ဒီစကားလုံးနဲ့ လုံးဝမကိုက်ညီပေမယ့်။ ဒါတောင်မှ အာရူမန်ဖီဟာ ဂစ်လိန်းကို ယှဉ်နိုင်တဲ့ တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းရည် ရှိခဲ့တယ်။ ဒီအချက်က သူတို့အားလုံးမှာ ဓားဘုရင်အဆင့်နဲ့ ညီမျှတဲ့ စွမ်းအားတွေ ရှိနိုင်တယ်လို့ ဆိုလိုတယ်။ သူတို့ကို ရန်သူလုပ်ဖို့ လုံးဝမလိုလားဘူး။ ဘေးကင်းအောင်လို့ စကားပြောဆိုပုံကို အရမ်းသတိထားရမယ်။

“ကျေးဇူးပြုပြီး အဲဒီမှာ ရပ်ပါ” လို့ ဆီလ်ဗာရီလ်က ပြောတယ်။

နန်နာဟိုရှီ ရပ်တန့်သွားတယ်။

ပလ္လင်ဟာ ကျွန်တော်တို့ရပ်နေတဲ့နေရာကနေ လှေကားထစ်အသေးနှစ်ထစ်နဲ့ ဆယ်ထစ် အကွာမှာ ရှိတယ်။ ပါရူဂျီးယပ်စ်က ကျွန်တော်တို့ကို တိတ်ဆိတ်စွာ စိုက်ကြည့်နေတယ်။ ပိုတိတိကျကျပြောရရင် သူ ငါ့ကို ကြည့်နေတယ်လို့ ထင်စရာရှိတယ်။ မျက်လုံးချင်းဆုံလိုက်ပုံရပြီး ကျောရိုးတစ်လျှောက် ချမ်းအေးသွားတယ်။

ဆီလ်ဗာရီလ်က ကျွန်တော်တို့အုပ်စုကို ဖြတ်ကျော်ပြီး ဖြည်းညှင်းစွာ လျှောက်သွားရင်း လှေကားအတိုင်း တက်သွားပြီး ပါရူဂျီးယပ်စ်ရဲ့ ညာဘက်မှာ နေရာယူလိုက်တယ်။ အာရူမန်ဖီက သူ့ဘယ်ဘက်မှာ ရှိတယ်။ ကျန်တဲ့ မျက်မွှေးရှင်တွေက ကျွန်တော်တို့ တစ်ဖက်တစ်ချက်စီမှာ တန်းစီရပ်နေကြတယ်။

ပါရူဂျီးယပ်စ်က ကျွန်တော်တို့ကို စိုက်ကြည့်ရင်း ဖြည်းဖြည်းပြောတယ်။ “ငါဟာ လက်နက်ချပ်ဝတ် နဂါးဘုရင် ပါရူဂျီးယပ်စ် ဒိုလာ ဖြစ်တယ်။”

ဒိုလာလို့ သူပြောလိုက်တယ်။ ကောင်းကင်ရဲတိုက် လေပင်လယ်ဓားပြတွေလိုများ။ မဟုတ်ဘူး၊ ကောင်းကင်ရဲတိုက်နဲ့ ဘာမှမဆိုင်ဘူး။

“မတွေ့တာ ကြာပြီ ပါရူဂျီးယပ်စ် အရှင်။ ကတိထားခဲ့တဲ့အတိုင်း ကျွန်မ ပြန်လာခဲ့ပါတယ်။”

နန်နာဟိုရှီက ခေါင်းကိုငုံ့ရင်း ပြောတယ်။ သူမ ဒီလိုဦးညွတ်ပြီး ဒီလောက်လေးစားစွာ စကားပြောတာ ရှားတယ်။ အရီရယ်လည်း အလားတူပဲ လုပ်နေပြီး လူခ်နဲ့ ဆီလ်ဖီကတော့ ဒူးတစ်ဖက်ထောက်ထားတယ်။ ငါက ဘယ်လိုလေးစားမှုပြရမလဲ တုံ့ဆိုင်းသွားပေမယ့် ပုံမှန်ဦးညွတ်တာကိုပဲ ရွေးလိုက်တယ်—ဂျပန်စတိုင်။

“မင်း ပြန်လာခဲ့ပြီပေါ့ နန်နာဟိုရှီ။”

သူ့အသံမှာ အင်အားနဲ့ ခြိမ်းခြောက်မှု တစ်ခုခုပါလာသလို ခံစားရပြီး ကျောတစ်လျှောက် ချမ်းအေးသွားတယ်။ ကြောက်ရွံ့မှုက ငါ့ကို အကုန်အစင် မျိုချသွားတော့မလိုပဲ။ နှလုံးကို အရမ်းညှစ်ထားသလို ခံစားရတာကြောင့် အသက်ရှူဖို့တောင် ရုန်းကန်နေရတယ်။ နဖူးကနေ ချွေးတွေ ယိုဆင်းလာတယ်။ ဒါ တော်တော် အံ့သြဖို့ကောင်းတယ်။ တကယ့်ဘုရင်တစ်ယောက်လိုပဲ။

“ဒါဆို မင်းက တခြားကမ္ဘာကနေ အရာတွေကို ခေါ်ယူနိုင်မယ့် နည်းလမ်းတစ်ခုခုကို ရှာတွေ့ပြီလို့ ငါယူဆလို့ရတယ်။”

“ဟုတ်ကဲ့” လို့ နန်နာဟိုရှီက ပြောတယ်။ “ဒါပေမယ့် အဲဒီရလဒ်တွေက အရှင်အလိုရှိသလို ဟုတ်မဟုတ်တော့ ကျွန်မ မသေချာပါဘူး။”

“နဂါးလူမျိုးတွေအတွက် အဓိပ္ပာယ်ရှိစေတာက အသိပညာကို ရှာဖွေမှုပဲ၊ အောင်မြင်မှုတွေ ကိုယ်တိုင်မဟုတ်ဘူး။”

ဟေ့၊ နဂါးလူမျိုးတွေလား။ ဒါဆို သူဟာ ဒီနဂါးလူတွေထဲက တစ်ယောက်လား။

ဒါကို အရင်က သိပ်မစဉ်းစားမိပေမယ့် အခုတော့ နားလည်သွားပြီ။ နဂါးနတ်ဘုရား၊ လက်နက်ချပ်ဝတ် နဂါးဘုရင်။ သူတို့ဟာ လူသားတွေ မဟုတ်ဘူး။ နဂါးလူမျိုးတွေ။ အိုးစတက်ဒ်နဲ့ ပါရူဂျီးယပ်စ် တူတာက အဓိပ္ပာယ်ရှိသွားပြီ။ သူတို့ဟာ တူညီတဲ့မျိုးစိတ်ပဲ။

တည်ငြိမ်စွာနဲ့ နန်နာဟိုရှီက ပါရူဂျီးယပ်စ်နဲ့ စကားဆက်ပြောတယ်။ သူက သူမကို အံ့သြစရာကောင်းလောက်အောင် ခင်မင်ဖော်ရွေတယ်။ အနည်းဆုံး ဒီရဲတိုက်ထဲမှာ ပိတ်အောင်းနေတဲ့အချိန်က သူ့ကို သွေးကြောင့်တဲ့ အဘိုးအိုတစ်ယောက် မဖြစ်စေခဲ့ဘူးပေါ့။ “ငါတို့သဘောတူထားတဲ့အတိုင်း ဒီကမ္ဘာက ခေါ်ယူမှော်ပညာအကြောင်း ကျွန်မကို သင်ပေးစေချင်ပါတယ်။”

“ကောင်းပြီ” လို့ သူက ပြောတယ်။

ဒီနှစ်ယောက်က ဒီထက်အများကြီးစောပြီး သဘောတူညီမှုတစ်ခု လုပ်ခဲ့ကြရမယ်။ နန်နာဟိုရှီက တခြားကမ္ဘာက အရာတွေကို ခေါ်ယူနည်းကို လေ့လာပြီး သူမရဲ့ အားထုတ်မှုက အသီးအပွင့်တွေ ပေးတဲ့အခါ သူမသိထားတာကို ပါရူဂျီးယပ်စ်နဲ့ မျှဝေမယ်။ အပြန်အလှန်အနေနဲ့ သူက ဒီကမ္ဘာက ခေါ်ယူမှော်ပညာရဲ့ နက်နဲမှုတွေကို သူမကို သင်ပေးမယ်။

“ဒါနဲ့ မင်းနဲ့အတူ တော်တော်များတဲ့ အဖွဲ့ကို ခေါ်လာခဲ့တာပဲ။ ဒီလူတွေက ဘယ်သူတွေလဲ။”

“တကယ်တော့ သူတို့က ကျွန်မရဲ့ သုတေသနမှာ ကူညီပေးခဲ့ကြတာပါ။ သူတို့အကူအညီအတွက် ဆုအဖြစ် အရှင့်ဆီကို လည်ပတ်ဖို့ ခေါ်လာတာပါ။”

“ဟုတ်လား။” ပါရူဂျီးယပ်စ်က ပျင်းနေတဲ့လေသံနဲ့ သက်ပြင်းချလိုက်တယ်။

ဒါကို ဆုတစ်ခုလို့ ပြောလိုက်တာ ငါ့အတွက် လုံးဝအံဝင်ခွင်ကျတော့ မဟုတ်ပေမယ့် သူမလုံးဝမှားတာတော့ မဟုတ်ဘူး။

“အရှင့်ကို တွေ့ဆုံခွင့်ရတာ ဂုဏ်ယူဝမ်းမြောက်ပါတယ်” လို့ အရီရယ်က ရှေ့တိုးရင်း ပြောလာတယ်။ “ကျွန်မက အာဆူရာဘုရင့်နိုင်ငံရဲ့ ဒုတိယမင်းသမီး အရီရယ် အန်နီမွိုင်း အာဆူရာ ဖြစ်ပါတယ်။ အရှင့်လို ကြီးမြတ်တဲ့အရှင်ရဲ့ ရှေ့မှောက်မှာ ရောက်ရှိခွင့်ရလို့ အလွန်ဂုဏ်ယူမိပါတယ်၊ အရှင်။”

“အရီရယ် အန်နီမွိုင်း အာဆူရာ လို့ ပြောသလား။”

“ဟုတ်ကဲ့ပါ၊ ကျွန်မတို့ မကြာခင်မှာ အချင်းချင်း ပိုရင်းနှီးအောင် ဆောင်ရွက်နိုင်မယ်လို့ မျှော်လင့်ပါတယ်။”

သူ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်တယ်။ “မင်းက ဘယ်သူလဲဆိုတာ ငါသိပြီးသားပဲ။ မင်းဟာ အာဆူရာမှာ ဖြစ်နေတဲ့ ညစ်ပတ်ပြီး လျှို့ဝှက်တဲ့ သရဖူတိုက်ပွဲမှာ ရှုံးနိမ့်ခဲ့ပေမယ့် အရှုံးကို လက်မခံဘူး။ အဲဒီအစား မင်းပတ်ဝန်းကျင်က လူတိုင်းကို ပဋိပက္ခရဲ့ ရွှံ့နွံထဲ ဆွဲခေါ်သွားတယ်။ မိုက်မဲတဲ့ မိန်းကလေး။”

လူခ်ရဲ့ ခေါင်းက ဆတ်ခနဲ မော့တက်သွားတယ်။ ဒေါသက သူ့မျက်နှာကို တင်းမာစေပေမယ့် သူ ဘာမှမလုပ်ခင်မှာ အရီရယ်က သူ့ကို တားဖို့ လက်ကို မြှောက်လိုက်တယ်။ သူမက အသံကို ညီညာအောင် ထိန်းထားရင်း ပြန်ဖြေတယ်၊ “ဒါဟာ ပြင်းထန်တဲ့ ရှုမြင်ပုံပါပဲ၊ ဒါပေမယ့် အရှင့်ပြောတာ မှန်ပါတယ်။” သူမရဲ့ နှုတ်ခမ်းက ပျော့ပျောင်းတဲ့ အပြုံးတစ်ပွင့် ကွေးညွတ်သွားပြီး သူ့ကို မတုန်လှုပ်ဘဲ ပြန်စိုက်ကြည့်တယ်။

“မင်း ငါ့ဆီကို ငါ့အင်အားကို ငှားပေးမယ်လို့ မျှော်လင့်ပြီး လာခဲ့တယ်လို့ ငါထင်တယ်။”

“လုံးဝမဟုတ်ပါဘူး။ အရှင်ဟာ ကမ္ဘာကျော် သူရဲကောင်းတစ်ဦးပါ။ ကျွန်မက အရှင့်ကို တွေ့ချင်ရုံသက်သက်ပါ။”

“ဟွန်။ မင်းရဲ့ ဟန်ဆောင်မှုကို ငါအသေအချာ မြင်နိုင်တယ်။”

သူမရဲ့အသံက အမြဲလိုလို ဆွဲဆောင်မှုအပြည့်ရှိပေမယ့် သူမရဲ့ မျက်နှာက အရောင်အားလုံး ဆုတ်ခွာသွားခဲ့တယ်။ အရေပြားပေါ် ချွေးအေးတွေ စီးဆင်းလာတယ်။ ပါရူဂျီးယပ်စ်က သူမကို ဖွင့်ထားတဲ့ စာအုပ်လို ဖတ်နိုင်ခဲ့ပြီး သူ့မှာ သူမအပေါ် ကောင်းတဲ့ ခံယူချက်မရှိဘူးဆိုတာ ရှင်းနေတယ်။ သူမ ရင်ဆိုင်ဖို့ ရုန်းကန်နေခဲ့ရတယ်။

ပါရူဂျီးယပ်စ်က သူမကို ငုံ့ကြည့်ရင်း ဆိုးသွမ်းတဲ့ကလေးကို လှောင်ပြောင်နေသလို ပြုံးပြနေတယ်။ “ဒါပေမယ့် မင်းဒီကိုရောက်လာတယ်ဆိုတာက ကံကြမ္မာပဲ ဖြစ်ရမယ်။ ငါမင်းကို အခွင့်အရေးတစ်ခု ပေးမယ်။ မင်း ဒီရဲတိုက်မှာ တည်းခိုလို့ရတယ်။”

“ကျွန်မ… အရှင့်ရဲ့ ရက်ရောမှုကို ဦးညွတ်မိပါတယ်။” အရီရယ်က တစ်ကြိမ် ဦးညွတ်ပြီး နောက်ဆုတ်သွားတယ်။ သူမရဲ့မျက်နှာက သက်သာရာရမှုအဖြစ် ပျော်ဝင်သွားပေမယ့် မျက်လုံးထဲမှာ စိုးရိမ်မှုက ရှိနေဆဲပဲ။

—

“အင်း ဒါဆို မင်းကော ဘယ်သူလဲ။”

အရီရယ်က နောက်ဆုတ်သွားပြီးနောက် ပါရူဂျီးယပ်စ်ရဲ့ အကြည့်က ငါ့ဆီ ရွေ့လာတယ်။ သူက ငါ့ကို အရီရယ်ပြီးရင် ဒုတိယအဆင့်လို့ သတ်မှတ်လိုက်သလိုပဲ။ ကျန်တဲ့လူတွေကို ငါကြည့်လိုက်တော့ အားလုံး ဒူးတစ်ဖက်ထောက်နေကြတာ တွေ့လိုက်တယ်။ မတ်တပ်ရပ်နေတဲ့လူတွေက နန်နာဟိုရှီ၊ အရီရယ်နဲ့ ငါပဲ။ သူ့အာရုံက နောက်တစ်ယောက်က ငါ့ဆီ ရောက်လာတာ သဘာဝကျတယ်။

ငါက ရင်ဘတ်ပေါ် လက်တင်ပြီး ခေါင်းကို ထပ်ညွတ်လိုက်တယ်။ “အရှင့်ကို တွေ့ဆုံခွင့်ရတာ ဝမ်းသာပါတယ်။ ကျွန်တော့်နာမည်က ရူဒီးယပ်စ် ဂရေးရက်တ် ဖြစ်ပါတယ်။”

“ရူဒီးယပ်စ် ဂရေးရက်တ် လား။” သူက ငါ့နာမည်ကို ဝါးနေသလိုမျိုး ပြောလိုက်တယ်။ “မင်းကို ဒီကို တယ်လီပို့လုပ်ဖို့ ငါ့မှာ ဒုက္ခအများကြီးတွေ့ခဲ့တယ်။”

ငါ ခေါင်းကို စောင်းငဲ့ပြီး မေးခွန်းထုတ်မိလိုက်တယ်။

“ပုံမှန်အားဖြင့် တယ်လီပို့မှော်ကို သုံးတဲ့အခါ ကိုယ့်ထက် မန္တာန်ပိုကြီးတဲ့သူကို ခေါ်လို့မရဘူး။” သူ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်တယ်။ “မင်းရဲ့ မန္တာန်က လာပလပ်စ်နဲ့ အလွန်နီးစပ်တယ်။ မင်းက ငါ့ကို ဆန့်ကျင်ဖို့ ဆုံးဖြတ်ထားရင် ငါ မင်းကို တယ်လီပို့လုပ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။”

“အိုး… ဒုက္ခရောက်စေခဲ့တာအတွက် တောင်းပန်ပါတယ်။”

လာပလပ်စ်က လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ် ၄၀၀ က ပါရူဂျီးယပ်စ် တံဆိပ်ခတ်ခဲ့တဲ့ နတ်ဆိုးနတ်ဘုရားပဲ။ ငါ့ရဲ့မှော်ကို အကဲဖြတ်တိုင်း သူတို့ အမြဲတမ်း သူ့အကြောင်း ထုတ်ပြောကြတယ်။ ငါတို့ရဲ့ မန္တာန်က တကယ်ကို ဆင်တူရမယ်။

“အရေးမကြီးဘူး၊ ဒါပေမယ့် မင်းရဲ့ ဒီစက်ဆုပ်စရာကောင်းတဲ့ မှော်ပညာကို ငါ့ရဲတိုက်ထဲမှာ သုံးဖို့ မကြိုးစားဖို့ ငါသတိပေးချင်တယ်။”

“အိပ်မက်တောင် မမက်ပါဘူး” လို့ ငါက ပြောတယ်။

သူဟာ ငါ့ကို မိုက်မဲတာတွေ မလုပ်မိအောင် နှုတ်ခမ်းဆူပြီး ပြောနေသလိုပဲ။ မဟုတ်ဘူး၊ ဒါထက်ပိုတယ်—ဒါဟာ သတိပေးချက်ပဲ။ ဒါပေမယ့် သူက ငါ့ကို ဘာလို့ ဒီလောက်သတိထားနေတာလဲ။ ငါဟာ အကြောင်းမဲ့ ကြမ်းကြုတ်တတ်တဲ့သူ မဟုတ်ဘူး။ အကြောင်းရှိရင်တောင် ကြမ်းကြုတ်မှာ မဟုတ်ဘူး။

အာ၊ နယ်မြေပြောင်းရွှေ့မှုဖြစ်ရပ် မတိုင်ခင်လေးမှာဖြစ်ခဲ့တာကို သူမှတ်မိကောင်း မှတ်မိမယ်။ အထူးသဖြင့် အာရူမန်ဖီက ငါ့ကိုသတ်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့တဲ့ အပိုင်း။ ငါ့မှာ အာဃာတရှိတယ်လို့ သူထင်ပြီး ဒါကို ကျော်ဖြတ်ဖို့ တောင်းဆိုတာ ဖြစ်နိုင်တယ်။ “အင်း… ဒါက နယ်မြေပြောင်းရွှေ့မှုဖြစ်ရပ် မတိုင်ခင်က ဖြစ်ခဲ့တာဆိုရင် ကျွန်တော့်မှာ အရှင့်ကို ဘာအာဃာတမှ မရှိပါဘူး။ ဒါကြောင့်—”

“ဟမ်။ မင်းဘာတွေပြောနေတာလဲ။” ပါရူဂျီးယပ်စ်က ခေါင်းကို စောင်းလိုက်တယ်။

အာရူမန်ဖီဟာ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာ သူ့ဘေးကို ပေါ်လာပြီး အသေးစိတ်ကို သူ့နားထဲ တိုးတိုးလေး လျှောက်တင်လိုက်တယ်။

“အာ၊ အခုမှ ငါမှတ်မိတော့တယ်။ ကောင်းကင်မှာ မှော်ပညာသုံးဖို့ ကြိုးစားနေတဲ့ ကောင်လေးတစ်ယောက်—ဓားဘုရင်တစ်ယောက်က ကာကွယ်ထားတဲ့ကောင်။ ဒီတော့ အဲဒီကောင်လေးက မင်းကိုး၊ ဟုတ်လား။”

ဒီတော့ သူ မမှတ်မိဘူး။ အင်း၊ ဒါဆို ငါ့ကိုယ်ငါ ပိုနက်တဲ့တွင်းထဲ တူးမိသွားပြီပေါ့။ ဒီအကြောင်းကို အကြောင်းမဲ့ ထုတ်ပြောမိတာက ငါ့မှာ အာဃာတရှိတယ်လို့ ကြေညာလိုက်သလိုပဲ။ အနည်းဆုံးတော့ သူတို့ ငါ့ကို အပြစ်မတင်ကြဘူး။ ငါက ဘာအမှားမှ မလုပ်ခဲ့မိဘူး… မဟုတ်လား။

“ရူဒီးယပ်စ် ဂရေးရက်တ် ဆိုတဲ့နာမည်က အိုးစတက်ဒ်ကို ဒဏ်ရာရအောင် လုပ်နိုင်ခဲ့တဲ့လူရဲ့ နာမည်လည်း ဖြစ်တယ်လို့ ငါကြားတယ်။”

ဒဏ်ရာရအောင်လုပ်တယ်ဆိုတာက ငါက အိုးစတက်ဒ်ကို စာရွက်ပြတ်ရှသလောက်ပဲ ဒဏ်ရာပေးခဲ့တာကို ဆိုလိုတယ်ဆိုရင်တော့ ဟုတ်တယ်။ သူနဲ့ အိုးစတက်ဒ်က သူဒီလောက်အထိ သိနေတဲ့အတွက် မိတ်ဆွေတွေ ဖြစ်ရမယ်။ ဒီအချက်က ဒီလိုပဲ ဖြစ်မယ်လို့ ငါတွက်ထားတယ်။ အိုးစတက်ဒ်ဟာ နန်နာဟိုရှီနဲ့ ဒီပေါ်နေတဲ့ရဲတိုက်ရဲ့ဘုရင်ကြားက တစ်ခုတည်းသော ဘုံချိတ်ဆက်ချက်ပဲ။ ငါမှန်တယ်လို့ ထင်ရတယ်။

“မင်းလို အရည်အချင်းရှိသူတွေဟာ တစ်ခါတစ်ရံမှာ ကိုယ့်စွမ်းရည်ကို ယုံကြည်မှုလွန်ကဲတတ်တယ်။ နဂါးနတ်ဘုရားကို ဒဏ်ရာရအောင်လုပ်နိုင်တာက မင်းရဲ့ ကိုယ့်ကိုယ်ကို တန်ဖိုးထားမှုကို ဖောင်းပွစေခဲ့တာ သံသယမရှိဘူး။ ဒါပေမယ့် မင်းက ငါ့ကို တိုက်ခိုက်ဖို့ ရွေးချယ်ရင် မင်းကို စောင့်ကြိုနေတာက သေခြင်းတရားပဲ။”

အဲဒီအခိုက်အတန့်မှာပဲ သူ့ရဲ့မျက်မွှေးရှင်တွေက သွေးဆာတဲ့အငွေ့အသက်တွေ ထုတ်လွှတ်လာတယ်။ ကျေးဇူးပြုပြီး ရပ်ကြပါ။ မင်းတို့ထဲက ဘယ်သူ့ကိုမှ ငါမတိုက်ခိုက်ချင်ဘူး။ ဇင်းနစ်တ်ရဲ့ နာမကျန်းမှုအကြောင်း သိဖို့နဲ့ ခေါ်ယူမှော်ပညာ နည်းနည်း လေ့လာဖို့ပဲ ငါ ဒီကိုလာခဲ့တာ။

ပါရူဂျီးယပ်စ်က ငါ အိုးစတက်ဒ်ကို တန်းတူတိုက်ခိုက်ပြီး ဒဏ်ရာရအောင် လုပ်နိုင်ခဲ့တယ်ဆိုတဲ့ မှားယွင်းတဲ့ အထင်အမြင် ရှိနေနိုင်တယ်။ ဒါတောင်မှ သူ့မှာ ဒီမှာ မျက်မွှေးရှင် ဆယ့်နှစ်ကောင် ရှိတယ်။ သူတို့ရဲ့ စွမ်းရည်တွေကို ငါသိတယ်၊ အနည်းနဲ့အများဆိုသလို၊ ဒါပေမယ့် ဒါက စာအုပ်တွေထဲမှာ ဖတ်ထားတဲ့အထဲကပဲ။ စစ်မြေပြင်မှာ သူတို့ကို လက်တွေ့မြင်ရတာနဲ့ မတူဘူး။ ဒါ့အပြင် တိုက်ပွဲမှာ အရေအတွက်က အမြဲတမ်း ကြီးမားတဲ့ အားသာချက် ဖြစ်တယ်။ ဒါက ဖုတ်ကောင်တွေကို အရမ်းကြောက်ဖို့ကောင်းစေတဲ့အချက်ပဲ—သူတို့တစ်ကောင်ချင်းက အားနည်းပေမယ့် အရေအတွက်များရင် မင်းကို အလွယ်တကူ လွှမ်းမိုးနိုင်တယ်။ အာရူမန်ဖီက ညွှန်ပြနေတဲ့အတိုင်းဆိုရင် သူတို့အားလုံးဟာ အနည်းဆုံး ဂစ်လိန်းလောက် စွမ်းရည်ရှိတယ်။ ပါရူဂျီးယပ်စ် ကိုယ်တိုင်ပိုင်ဆိုင်တဲ့ စွမ်းရည်တွေကို ပြောမနေနဲ့တော့—သူလည်း သန်မာမှာ သေချာတယ်။ သူတို့အားလုံးကို တိုက်ခိုက်ပြီး အသက်ရှင်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။ ဒါကိုလည်း လုပ်ဖို့ အစီအစဉ်မရှိဘူး။

“ဟုတ်ပါတယ်၊ အရှင် ပါရူဂျီးယပ်စ်ကို ဆန့်ကျင်ဖို့ ကြိုးစားဖို့ ကျွန်တော့်မှာ ရည်ရွယ်ချက် လုံးဝမရှိပါဘူး” လို့ ငါက ပြောတယ်။

“ပညာရှိတဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်ပဲ။ ငါ လိမ္မာတဲ့လူတွေကို ကြိုက်တယ်။ မိုက်မဲသူတွေက တခြားသူတွေကိုပဲ မျက်စိကန်းစေပေမယ့် အသိဉာဏ်ရှိသူတွေက အချင်းချင်း ကြီးပွားအောင် ကူညီကြတယ်။”

တစ်နည်းအားဖြင့် “လိမ္မာတဲ့လူတွေ” ဆိုတာက သူ့ကို မဆန့်ကျင်တဲ့သူတွေပဲ။ ငါ့ကိုယ်ငါ အသိဉာဏ်ရှိတဲ့အမျိုးအစားလို့ သေချာပေါက် မထင်ပေမယ့် သူနဲ့ ရန်ဖြစ်ဖို့ မရွေးချယ်လောက်အောင်တော့ လိမ္မာပါတယ်။

“အရှင် ပါရူဂျီးယပ်စ်။” နန်နာဟိုရှီက ကြားဝင်လာတယ်။ “ကျွန်မပြောရရင်… သူ့ရဲ့ ကြီးမားတဲ့ မန္တာန်ထုထည်က ကျွန်မရဲ့ သုတေသနအတွက် အများကြီး အကူအညီဖြစ်ခဲ့ပါတယ်။ သူဟာ ရန်သူမဟုတ်ပါဘူး။ သူ့ကို နည်းနည်းလေး ပိုကြင်နာစွာ ဆက်ဆံလို့ မရဘူးလား။”

မင်း ငါ့အတွက် ဝင်ပြောမယ်ဆိုတာ ငါသိပါတယ်။ အေး၊ မင်းပြောတာ လုံးဝမှန်တယ်။ ငါမှာ ရန်သူလုပ်ဖို့ စိတ်မဝင်စားဘူး။ အချင်းချင်း သင့်သင့်မြတ်မြတ် ဆက်ဆံကြရအောင်။

“ဟွန်။” ပါရူဂျီးယပ်စ်က ခေါင်းညိတ်လိုက်တယ်။ “ကောင်းပြီ၊ ဒါဆို ငါ ‘ကြင်နာ’ ပါ့မယ်။ မင်းက နန်နာဟိုရှီကို ကူညီခဲ့တာမို့ အပြန်အလှန်အနေနဲ့ မင်းဘာကို အလိုရှိသလဲ။ ငွေလား။ ဒါမှမဟုတ် အာဏာကို ရှာဖွေတာလား။”

သူ့အသံက စကားဝိုင်းကို ပျင်းနေသလိုမျိုး တီးတိုးသံပဲ။ သူက ငါ့ကို အနည်းဆုံး ဧည့်သည်တစ်ယောက်အနေနဲ့ ဆက်ဆံဖို့ သဘောတူခဲ့ပေမယ့် လူတွေက သူတို့အခုမှတွေ့တဲ့သူတစ်ယောက်ကို ဒီလောက်ရန်လိုလေ့ရှိသလား။ ငါ ဒီလောက် ရိုကျိုးနေတာတောင် အထူးသဖြင့် သဘာဝမကျဘူးလို့ ထင်ရတယ်။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်။ ငါ့စိတ်ထဲမှာ အလေးချိန်ဖြစ်နေတဲ့ မေးခွန်းကို မေးခွင့်ရတုန်းပဲ။ “ကျွန်တော် မေးခွင့်ရရင်… မေးချင်တာတစ်ခု ရှိပါတယ်။”

“ဘာလဲ။”

“ကျွန်တော့်အမေရဲ့ နာမကျန်းမှုအကြောင်းပါ။” ဇင်းနစ်တ်ရဲ့ အခြေအနေအသေးစိတ်ကို ငါ ရှင်းပြလိုက်တယ်။

“အိုး… ငါမြင်ပြီ။” ငါစကားဆုံးတဲ့အခါ သူက ခေါင်းညိတ်လိုက်တယ်။ “လူတွေကို ဖမ်းဆီးတဲ့ ဝင်္ကပါဟောင်းတွေ ရှိတယ်လို့ ငါကြားဖူးတယ်။ အဲဒီလူဟာ ဝင်္ကပါရဲ့ ‘နှလုံးသား’ ဖြစ်လာပြီး ဝင်္ကပါကို လည်ပတ်နိုင်အောင် ခွင့်ပြုလိုက်တယ်။ သူတို့ကိုယ်ထဲ စီးဆင်းတဲ့ မန္တာန်က သူတို့ကို ပြောင်းလဲစေတယ်။ သူတို့အားလုံးဟာ မှတ်ဉာဏ်တွေ ဆုံးရှုံးပြီး အပြန်အလှန်အနေနဲ့ သူတို့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်က လျှို့ဝှက်တဲ့ စွမ်းအားတစ်ခု ရင်းနှီးလာတယ်။”

“လျှို့ဝှက်တဲ့ စွမ်းအား လား။” ငါ ရှုပ်ထွေးသွားပြီး ပဲ့တင်ထပ်မေးလိုက်တယ်။

“ငါထင်တာကတော့ မင်းတို့က အဲဒီလိုလူကို ကျိန်စာသင့်ကလေး ဒါမှမဟုတ် ကောင်းချီးမင်္ဂလာခံစားရတဲ့ကလေး လို့ခေါ်တယ်ထင်တယ်။”

ဒီတော့ ဇင်းနစ်တ်မှာ ကျိန်စာရှိတယ်ပေါ့။ ဘယ်တော့မှ မငိုနိုင်၊ မရယ်နိုင်တဲ့ကျိန်စာလား။ “ဒါပေမယ့် ဒီဝင်္ကပါတွေက ဘာလို့ လူတွေကို သုံးတာလဲ။”

“ငါလည်း မသိဘူး။ ရှေးခေတ်နတ်ဆိုးတွေက သူတို့ကိုယ်သူတို့ ပရဒိသုတစ်ခု ဖန်တီးဖို့ ကြိုးပမ်းရာမှာ ဒီဝင်္ကပါတွေနဲ့ သတ္တဝါတွေကို မွေးထုတ်ခဲ့တယ်ဆိုတဲ့ သီအိုရီတစ်ခုရှိတယ်။ အဲဒီဝင်္ကပါတွေရဲ့ ဗဟိုမှာရှိတဲ့ မှော်သလင်းကျောက်က မန္တာန်ကို နေထိုင်သူအားလုံးဆီ ဖြန့်ဝေပေးဖို့ ရည်ရွယ်တယ်။ အဲဒီမှာ သူတို့ဟာ ဘယ်တော့မှ ဆာလောင်မှုမရှိဘဲ ရှင်သန်နိုင်တယ်။ ဒီဝင်္ကပါဟောင်းတွေက သူတို့ရဲ့ စွမ်းဆောင်ရည်ကို တိုးမြှင့်ဖို့ လူသားတွေကို ဖမ်းဆီးတာ အံ့သြစရာတော့ မဟုတ်ဘူး။”

ဒီတော့ ရှေးခေတ်နတ်ဆိုးတွေက ဘယ်တော့မှ ဆာလောင်မှုမရှိတဲ့ ပရဒိသုတစ်ခုကို ဖန်တီးဖို့ ကြိုးစားခဲ့တာလား။ ပြန်စဉ်းစားကြည့်တော့ တယ်လီပို့ဝင်္ကပါထဲမှာ မွန်စတာတွေ အများကြီးရှိတယ်။ အဲဒီနေရာဟာ ခြောက်ခြားစရာကောင်းတဲ့ Devouring Devil တွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေခဲ့တာပဲ။ သူတို့ အဲဒီဥမင်တွေထဲမှာ ဘာကိုစားပြီး အသက်ရှင်နေနိုင်သလဲလို့ ငါတွေးမိခဲ့ပေမယ့် ဒီရှင်းပြချက်က အဓိပ္ပာယ်ရှိသွားတယ်။

ဒါပေမယ့် ခဏလောက်။ ရော့ဇီက သူမ ဝင်္ကပါထဲမှာ မန္တာန်ကုန်ခမ်းလာနေတယ်လို့ ပြောခဲ့တယ်။ ဒီတော့ ဒါက နေထိုင်သူတွေကို မန္တာန်ကျွေးတယ်လို့ ပြောတာက ပုံကြီးချဲ့တာပဲ။ မွန်စတာတွေက လေဟာနယ်ထဲကနေ မန္တာန်ကို တစ်နည်းနည်းနဲ့ စုပ်ယူနိုင်တာများလား။

အင်း၊ ဒါတွေက အခု တကယ်အရေးမကြီးဘူး။ ဇင်းနစ်တ်က ငါ့ရဲ့ ဦးစားပေးပဲ။ “ကျွန်တော့်အမေကို ကုသနိုင်မယ့် နည်းလမ်းတစ်ခုခုကို အရှင်သိပါသလား။”

“အတိအကျတော့ ငါမသိဘူး၊ ဒါပေမယ့်…” ပါရူဂျီးယပ်စ်ရဲ့အသံက ငါ့နောက်က တစ်စုံတစ်ယောက်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရင်း တိတ်ဆိတ်သွားတယ်။ “အလားတူကံကြမ္မာကို ဖြတ်သန်းခဲ့တဲ့ အမျိုးသမီးတစ်ယောက်ရှိတယ်။ ဒီနေ့ထိ အသက်ရှင်နေဆဲသူပဲ။ သတင်းအချက်အလက်ကိုပဲ လိုချင်တာဆိုရင် သူမဟာ အသိဆုံးသူ ဖြစ်လိမ့်မယ်။”

ငါ သူ့အကြည့်အတိုင်း ငါတို့အုပ်စုထဲက တောက်ပတဲ့ ရွှေရောင်ဆံပင်ရှိတဲ့ မျက်နှာဖြူအမျိုးသမီးဆီ လိုက်ကြည့်လိုက်တယ်။

အယ်လီနာလစ်ဇ်က သူမရဲ့ ခေါင်းကို ဖြည်းညှင်းစွာ မော့လိုက်တယ်။

“အယ်လီနာလစ်ဇ် ဒရက်ဂွန်ရုတ်ဒ်၊ ငါ့အပေါင်းအဖော်တစ်ယောက်က မင်းကို လွန်ခဲ့တဲ့ အနှစ် ၂၀၀ လောက်က ဝင်္ကပါတစ်ခုကနေ ကယ်တင်ခဲ့တယ်။”

“ဟုတ်ပါတယ်၊ အဲဒါ မှန်ပါတယ်” လို့ သူမက ပြောတယ်။

“မင်းက မှတ်ဉာဏ်တွေ ဆုံးရှုံးခဲ့တဲ့ မျက်နှာဖြူအမျိုးသမီးပဲ။ ငါ မင်းကို တစ်ခါတွေ့ဖူးတယ်။ မင်း အဲဒီကတည်းက တကယ့်ကို ကြီးပြင်းလာခဲ့တာပဲ။ ငါ့ကို မေ့သွားသလား။”

“မဟုတ်ပါဘူး၊ ကျွန်မ မမေ့ပါဘူး။” သူမက ငါ့ဆီကနေ အကြည့်လွှဲလိုက်ပြီး သူမရဲ့မျက်နှာက ခက်ထန်တဲ့အမူအရာ ဖြစ်နေတယ်။

ဘာတွေဖြစ်ကုန်တာလဲ။ ဒါက အယ်လီနာလစ်ဇ်ဟာ အလားတူအကြောင်းအရာကို ဖြတ်သန်းခဲ့တယ်လို့ ဆိုလိုတာလား။ လွန်ခဲ့တဲ့ အနှစ် ၂၀၀ က တခြားတစ်ယောက်က သူမကို ဝင်္ကပါကနေ ကယ်တင်ခဲ့တာလား။ ဟေး၊ ခဏလေး။ ဒါကို ငါ မသိခဲ့ဘူး။

“မင်းက သူ့ကို ဘာလို့ မပြောတာလဲ။” ပါရူဂျီးယပ်စ်က မေးတယ်။ “မင်းတို့နှစ်ယောက် ဒီမှာအတူတူရှိနေတာ သိကျွမ်းနေကြမှာပဲ။”

“ဟုတ်ပါတယ်၊ ဒါပေမယ့်…”

“မင်း ကိုယ်တိုင်ကြုံတွေ့ခဲ့တာပဲ။ မင်းက တခြားဘယ်သူထက်မဆို ဒါအကြောင်းကို ပိုသိတယ်။”

သူ့စကားက သူမရဲ့ကန့်ကွက်ချက်ကို ခဏတိတ်ဆိတ်စေခဲ့ပေမယ့် နောက်တစ်ကြိမ်စကားပြောတဲ့အခါ သူမ ခိုင်မာနေဆဲပဲ။ “ကျွန်မရဲ့ မှတ်ဉာဏ်တွေကို ဘယ်တော့မှ ပြန်မရခဲ့ပါဘူး။ ဇင်းနစ်တ်ရဲ့အဖြစ်က ကွဲပြားနိုင်တယ်လို့ ကျွန်မထင်တဲ့အတွက် ဘာမှမပြောခဲ့တာပါ။”

သူမရဲ့မျက်နှာဟာ သတ္တိရှိစွာ ပြောဆိုနေပေမယ့် နာကျင်မှုနဲ့ တွန့်လိမ်နေတယ်။ ကလစ်ဖ်က သူမရဲ့ပခုံးကို ညင်သာစွာ ဖက်ထားလိုက်တယ်။ ငါဟာ စကားပြောဖို့တောင် ရှုပ်ထွေးလွန်းနေတယ်။ ဟုတ်ပါတယ်၊ အဲဒီတုန်းက အယ်လီနာလစ်ဇ် နည်းနည်းထူးဆန်းစွာ ပြုမူနေတယ်လို့ ငါထင်ခဲ့ပေမယ့် အတိတ်မှာ သူမဆီမှာ ဒီလိုအရာမျိုး ဖြစ်ပျက်ခဲ့တယ်လို့ အိပ်မက်တောင် မမက်ခဲ့မိဘူး။

“စိတ်မကောင်းပါဘူး။ မင်းကို ပြောပြဖို့လိုတယ်လို့ ကျွန်မ ခံစားမိပေမယ့် မင်းက ဒီအတိုင်းအတာထိ ပျော်ရွှင်နေတဲ့အတွက် ပြောဖို့ တုံ့ဆိုင်းနေခဲ့တာ။ ဒါ့အပြင် ဇင်းနစ်တ်ရဲ့ကျိန်စာက သူမရဲ့အသက်အန္တရာယ်ကို ခြိမ်းခြောက်နေတာ မဟုတ်ဘူး။ သူမဟာ ကောင်းချီးမင်္ဂလာခံစားရတဲ့ကလေး ဒါမှမဟုတ် သူမပြန်ကောင်းလာပြီး ဘေးထွက်ဆိုးကျိုး လုံးဝမရှိတော့မယ်လို့ ကျွန်မထင်ခဲ့တာ။”

သူမက အကြောင်းပြချက်တွေ ဆက်ပြောနေပြီး ငါက “ဒီအကြောင်းကို နောက်မှ အသေးစိတ် ဆွေးနွေးလို့ရတယ်” လို့ပြောဖို့ အင်အားစုစည်းရုံ ရုံပါပဲ။

“ကောင်းပါပြီ။”

တကယ်တော့ သူမကို အပြစ်တင်ဖို့ ရည်ရွယ်ချက်မရှိဘူး။ သူမက သူမရဲ့ နောက်ကြောင်းကို မမျှဝေခဲ့ပေမယ့် ဘယ်ဂါရစ်တိုက်မှာတုန်းက ဇင်းနစ်တ်ရဲ့ အခြေအနေအတွက် အကြံဉာဏ် အတော်များများ ပေးခဲ့တယ်။ အဲဒီတုန်းက သူမဟာ နှစ်တွေကြာလာတဲ့ အတွေ့အကြုံကနေ ရလာတဲ့ ဉာဏ်ပညာကို မျှဝေနေတယ်လို့ ငါထင်ခဲ့ပေမယ့် တကယ်တမ်းက သူမရဲ့ ကိုယ်တွေ့အတွေ့အကြုံကနေ ပြောနေတာ ဖြစ်နေတယ်။

အယ်လီနာလစ်ဇ်ကို သိတဲ့အတိုင်း သူမမှာ သူမရဲ့အကြောင်းပြချက်တွေ ရှိကောင်းရှိမယ်။ ဇင်းနစ်တ်က ကွဲပြားနိုင်တယ်၊ သူမ မှတ်ဉာဏ်တွေ ပြန်ရလာနိုင်တယ်လို့ သူမထင်ခဲ့တာ ဖြစ်နိုင်တယ်။ ဒါမှမဟုတ် ပေါလ်ကို ဆုံးရှုံးပြီးတဲ့နောက် ငါ့ရဲ့အနာကို ပိုဆိုးမသွားစေချင်တာလည်း ဖြစ်နိုင်တယ်။ သူမ ဒါကို ငါ့ကို ထောက်ထားတဲ့အနေနဲ့ သိမ်းထားခဲ့တာ သေချာတယ်။ ဒါတောင်မှ ဇင်းနစ်တ်မှာ ရှိနိုင်တဲ့ကျိန်စာအကြောင်း နည်းနည်းလေးပိုပြောခဲ့မယ်ဆိုရင် ကောင်းမယ်လို့ ငါတော့ ဆန္ဒရှိမိတယ်။

“ဒါထက်တစ်ခုခု ရှိသေးလား။” ပါရူဂျီးယပ်စ်က စိတ်မဝင်စားသလို မေးတယ်။

ငါ ခေါင်းခါလိုက်တယ်။ “မရှိပါဘူး။”

စကားဝိုင်းက မိနစ်ပိုင်းပဲကြာပေမယ့် နာရီချီပြောနေသလို ပင်ပန်းနွမ်းနယ်စေခဲ့တယ်။ ထပ်မေးချင်တာတွေ ရှိသေးတယ်—ဥပမာ ခေါ်ယူမှော်ပညာအကြောင်း၊ ဒါမှမဟုတ် လာပလပ်စ်စစ်ပွဲ ဒါမှမဟုတ် နယ်မြေပြောင်းရွှေ့မှုဖြစ်ရပ်အကြောင်း—ဒါပေမယ့် ငါ့ဦးနှောက်က အရမ်းပြည့်နေတယ်။ လိုချင်ရင်တောင် ဒီထက်ပိုတဲ့ သတင်းအချက်အလက်တွေ ထည့်လို့မရနိုင်တော့ဘူး။

“ကျန်တဲ့လူတွေကော။ တစ်ခုခု အလိုရှိသေးလား။”

ဇာနိုဘာ မတ်တပ်ထရပ်လိုက်တယ်။ “မေးခွန်းတစ်ခု မေးခွင့်ပြုပါ့မလားရှင်။”

“ပြီးတော့ မင်းက ဘယ်သူလဲ။”

“မိတ်ဆက်ဖို့ နောက်ကျတဲ့အတွက် တောင်းပန်ပါတယ်။ ကျွန်တော်က ရှီရိုနီဘုရင့်နိုင်ငံရဲ့ တတိယမြောက်မင်းသား ဇာနိုဘာ ရှီရိုနီ ဖြစ်ပါတယ်။”

“မင်းသားပေါ့၊ ဟုတ်လား။ မင်းရဲ့နိုင်ငံရဲ့ထီးနန်းကိုရဖို့ ငါ့ရဲ့အကူအညီကိုလည်း အလိုရှိသလား။”

“ဟင့်အင်း၊ ဒီလိုအရာမျိုးဟာ ကျွန်တော့်အတွက် ဘာတန်ဖိုးမှ မရှိပါဘူး” လို့ ဇာနိုဘာက ချက်ချင်းပြန်ဖြေတယ်။ သူက အိတ်ကပ်ထဲကနေ မှတ်စုစာအုပ်အသေးတစ်အုပ် ထုတ်လိုက်တယ်။ အဖုံးပေါ်မှာ အထိမ်းအမှတ်တစ်ခု ရေးဆွဲထားတယ်—ငါမှတ်မိတဲ့ပုံစံ။

ဒါက ငါ့မြေအောက်ခန်းထဲမှာ တွေ့ခဲ့တဲ့ အရုပ်စက်ရုပ်ထုတ်လုပ်သူရဲ့ ပုံစံချပုံတွေပေါ်က ပုံစံပဲ။

“ဒီအထိမ်းအမှတ်က အရှင့်ရဲ့အထိမ်းအမှတ်နဲ့ အရှင် မက်စ်ဝဲလ်ရဲ့အထိမ်းအမှတ်နဲ့ ဆင်တူပါတယ်။ အဲဒီနံရံပေါ်က တခြားဆင်တူတဲ့ အထိမ်းအမှတ်တွေကိုလည်း ကျွန်တော်မြင်ပါတယ်။ ဒီအထိမ်းအမှတ်က ဘယ်သူနဲ့ သက်ဆိုင်သလဲဆိုတာ အရှင်သိပါသလား။”

ငါက သူ့အကြည့်အတိုင်း များစွာသော အထိမ်းအမှတ်တွေနဲ့ ဖုံးအုပ်ထားတဲ့ နံရံဆီ လိုက်ကြည့်လိုက်တယ်။ အချို့က ရင်းနှီးပုံပေါ်တယ်။ တစ်ခုက ခုနှစ်ယောက်သော စွမ်းအားကြီးများရဲ့ အထိမ်းအမှတ်ကျောက်တိုင်ပေါ်မှာ ထွင်းထုထားတာကို ငါမြင်ဖူးတဲ့ပုံစံပဲ။ နောက်တစ်ခုက နဂါးနတ်ဘုရား အိုးစတက်ဒ်ရဲ့ပုံစံ။ နောက်တစ်ခုက တယ်လီပို့အပျက်အစီးတွေကို ဖုံးကွယ်ထားဖို့ ကူညီပေးတဲ့ မှော်ကိရိယာတစ်ခုပေါ်မှာ ထွင်းထုထားတဲ့ပုံစံ။ ကျွန်တော်တို့ သုံးခဲ့ရတဲ့ ဂါထာအရ အဲဒီအထိမ်းအမှတ်က သန့်ရှင်းသော နဂါးဧကရာဇ် ရှီရဒ်နဲ့ သက်ဆိုင်ဖွယ်ရှိတယ်။ သူ့ဘေးက အဲဒီအထိမ်းအမှတ်က ဇာနိုဘာရဲ့ မှတ်စုစာအုပ်ပေါ်က ရေးဆွဲထားတဲ့ တူညီတဲ့အထိမ်းအမှတ်ပဲ။

“ငါသိတယ်။ အဲဒါက အရူးကြောင်တဲ့ နဂါးဘုရင် ချာအို့စ်ရဲ့ဟာ။”

“အိုး။”

အာ့ဒီတော့ ဇာနိုဘာ ဂိတ်ဝမှာ တွေ့ခဲ့တဲ့အရာက အဲဒါပဲ။ သူက မက်စ်ဝဲလ်ရဲ့ အထိမ်းအမှတ်ကို အဲဒီမှာတွေ့ပြီး ပုံစံချပုံတွေပေါ်က ပုံစံနဲ့ ဆင်တူမှန်း သိလိုက်တာ ဖြစ်ရမယ်။ သဘာဝကျပါတယ်၊ အဲဒီနှစ်ခုက တစ်နည်းနည်းနဲ့ ဆက်စပ်နေရမယ်လို့ သူယူဆတယ်။ မယုံနိုင်စရာပဲ၊ ငါ အထင်ကြီးမိတယ်။

ဇာနိုဘာက ဒီရှာဖွေတွေ့ရှိမှုမှာ သူ့ရဲ့ဝမ်းသာမှုကို မထိန်းနိုင်ဘဲ ရှေ့တိုးလာတယ်။ “အ… အဲဒီ အရူးကြောင်တဲ့ နဂါးဘုရင် ချာအို့စ်က အခုဘယ်မှာရှိသလဲဆိုတာ ကျွန်တော် မေးမြန်းလို့ရမလားရှင်။”

ပါရူဂျီးယပ်စ်က ခေါင်းခါလိုက်တယ်။ “သူ သေသွားပြီ။ လွန်ခဲ့တဲ့ ဆယ်စုနှစ်နှစ်ခုလောက်က ကွယ်လွန်သွားတာ၊ သူ့မှာ ဆက်ခံသူရှိမရှိတော့ ငါမသိဘူး။”

မှတ်စုစာအုပ်က ဇာနိုဘာရဲ့ လက်ချောင်းတွေကြားက လွတ်ကျသွားပြီး ကြမ်းပြင်ပေါ် ကျသွားတယ်။ သူ့ပခုံးတွေ အားလျော့သွားတယ်။ “အ… အဲဒီလိုလား…” ချက်ချင်းပဲ သူ့မျက်နှာဟာ ငါးနှစ်လောက် အိုစာသွားသလိုပဲ။ ဇာနိုဘာက သူ့အသက်ထက် အများကြီးပိုအိုနေပုံရတာကြောင့် ဒါက သိသာတယ်။

ပါရူဂျီးယပ်စ်က သူ့ထိုင်ခုံမှာ ရှေ့ကို တိုးလာတယ်။ “ဒါနဲ့ မင်းက ဒီအထိမ်းအမှတ်ကို ဘယ်မှာ တွေ့ခဲ့တာလဲ။”

ဇာနိုဘာက စိတ်ပျက်နေဆဲပုံစံနဲ့ ဖြေတယ်၊ “အိုး၊ ဒါကို ကျွန်တော့်ဆရာရဲ့အိမ်—ရှာရီယားမှော်မြို့တော်က ဟောင်းနွမ်းတဲ့အိမ်ကြီးတစ်အိမ်မှာ တွေ့ခဲ့တာပါ။ အလိုအလျောက် အရုပ်စက်ရုပ်အတွက် ပုံစံချပုံတချို့ပေါ်မှာ ရေးဆွဲထားတာပါ။”

“ဟွန်။ အလိုအလျောက် အရုပ်စက်ရုပ် လို့ မင်းပြောသလား။” ပါရူဂျီးယပ်စ်က သူ့ကိုယ်သူ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်တယ်။ “ပြီးတော့ အဲဒီအရုပ်စက်ရုပ်က ဘယ်လိုလဲ။ အံ့သြစရာကောင်းလား။”

“အိုး ဟုတ်ကဲ့၊ စကားလုံးတွေနဲ့ ဖော်ပြလို့မရနိုင်လောက်အောင်ပါ။ လက်မှုပညာရဲ့ အသေးစိတ်ကျမှုက လုံးဝကို စွဲမက်ဖွယ်ရာပါ။ ကြည့်ရုံနဲ့တင် ဖန်တီးသူရဲ့ အရုပ်စက်ရုပ်တွေအပေါ်ထားတဲ့ မေတ္တာ ဘယ်လောက်ကြီးမားတယ်ဆိုတာ ပြောပြနိုင်ပါတယ်။ ကျွန်တော်လည်း အလားတူ နှစ်သက်မှုကို မျှဝေခံစားရတာမို့ သူ့ရဲ့ ကြည်ညိုမှုရဲ့ နက်ရှိုင်းမှုကို ကိုယ်တိုင်ခံစားနိုင်ပါတယ်။”

ပါရူဂျီးယပ်စ်ရဲ့မျက်နှာပေါ်မှာ အပြုံးတစ်ပွင့် ပျံ့နှံ့သွားပြီး မျက်လုံးအထိ ရောက်သွားတယ်။ “မင်းမှာ အနုပညာကို တန်ဖိုးထားတတ်တဲ့စိတ် ရှိပုံပဲ။ ဒါ ငါ့ကို ကျေနပ်စေတယ်။ ငါ့ရဲ့ဘဏ္ဍာတိုက်ထဲမှာ ချာအို့စ်ရဲ့ လက်ရာတွေ အများအပြား ရှိတယ်။ နောက်မှ မင်းကို ပြမယ်။”

သူ့အသံက မိနစ်ပိုင်းအတွင်းက ငါ့ကို အရမ်းကြမ်းတမ်းစွာ စကားပြောခဲ့တဲ့လူနဲ့ မတူအောင် အရမ်းနူးညံ့တယ်။ ဇာနိုဘာက ဘာလို့ အထူးဆက်ဆံမှု ရနေတာလဲ။ တကယ်တမ်း ဂရုမစိုက်ပေမယ့်။

“အရှင့်ကို ဂုဏ်ပြုပါတယ်။” ဇာနိုဘာရဲ့မျက်နှာက တောက်ပလာပြီး သူက ကြမ်းပြင်ပေါ် ပျပ်ဝပ်လိုက်တယ်။ သူဟာ ပါရူဂျီးယပ်စ်လိုပဲ ပျော်ရွှင်နေတာ ထင်ရှားတယ်။ ပိုကောင်းတာက သူက နဂါးဘုရင်ရဲ့ မျက်နှာသာရမှုကို ရရှိခဲ့တယ်။ ဒါအတွက် သူ့ကို ငါ အားကျမိတယ်။ ငါလည်း အလားတူ လုပ်ချင်ခဲ့တာ။

“ဒါထက် တစ်ခုခု ရှိသေးလား။” ပါရူဂျီးယပ်စ်က မေးတယ်။

ဆီလ်ဖီရဲ့လက်က မြှောက်တက်လာတယ်။ “ဟုတ်ကဲ့၊ ကျွန်မမှာ ရှိပါတယ်—ဆိုလိုတာက အရှင် စိတ်မရှိဘူးဆိုရင် ကျွန်မ မေးချင်တာတစ်ခု ရှိပါတယ်။” သူမ ခက်ခက်ခဲခဲ ဦးညွတ်လိုက်တယ်။

“ပြီးတော့ မင်းက ဘယ်သူလဲ။”

“ဆီလ်ဖီ ဂရေးရက်တ်၊ ရူဒီးယပ်စ် ဂရေးရက်တ်ရဲ့ ဇနီးနဲ့ မင်းသမီး အရီရယ်ရဲ့ ကိုယ်ရံတော်ပါ။”

ဆီလ်ဗာရီလ်က ရှေ့ကိုတိုးပြီး ပါရူဂျီးယပ်စ်ရဲ့နားထဲ တစ်ခုခု တိုးတိုးလေး လျှောက်တင်လိုက်တယ်။ သူက ညည်းညူသံပြုပြီး သူ့ရဲ့စိတ်ခံစားချက် ဆိုးသွားတယ်။ “ဒီတော့ မင်းတို့နှစ်ယောက်စလုံးပဲပေါ့…” လို့ သူက တီးတိုးရေရွတ်တယ်။

ဆီလ်ဖီနဲ့ ငါကိုပြောတာလား။ ငါတို့နှစ်ယောက်က သူ့ကို စိတ်ဆိုးအောင် တစ်ခုခုလုပ်မိခဲ့သလား။ ဆီလ်ဖီမှာလည်း မန္တာန်ထုထည် အတော်များများရှိပေမယ့် ငါ့လောက်တော့ မကျယ်ပြန့်ဘူး။ သူမမှာ တစ်ချိန်က အစိမ်းရောင်ဆံပင်ရှိခဲ့တာက သူ့ကို စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စေသလား။

“မင်းရဲ့မေးခွန်းကို ငါမဖြေခင်မှာ မင်းက ငါ့အတွက် တစ်ခုခုဖြေပေးစေချင်တယ်။ မင်းတို့နှစ်ယောက်မှာ သားတစ်ယောက် ရှိလား။”

သူ့ရဲ့မေးခွန်းက ဘယ်ကမှ ထွက်လာတာမို့ ဆီလ်ဖီက ခဏတုံ့ဆိုင်းသွားပြီး ရှုပ်ထွေးသွားတယ်။ သူမ ဖြည်းညှင်းစွာ ခေါင်းခါလိုက်တယ်။ “ဟုတ်လား။ မရှိပါဘူး၊ ကျွန်မမှာ သမီးတစ်ယောက်ပဲ ရှိပါတယ်။”

“ကောင်းပြီ။ မင်းတို့မှာ သားတစ်ယောက်မွေးလာခဲ့ရင် သူ့ကို ငါ့ဆီ ခေါ်လာခဲ့ပါ။ ငါ သူ့အတွက် နာမည်ပေးမယ်။”

“အာ… အင်… ဟုတ်ကဲ့ပါ…”

သူက ပါးလွှာပြီး ခြောက်ခြားစရာကောင်းတဲ့ အပြုံးတစ်ပွင့် ပြုံးလိုက်တယ်။

အင်း၊ ဒါက နည်းနည်းတော့ စိတ်မသက်မသာဖြစ်စရာပဲ။ ငါတို့မှာ သားတစ်ယောက်ရှိရင် တစ်ခုခုမှားလိမ့်မယ်လို့ သူက အဓိပ္ပာယ်သက်ရောက်နေတာလား။ ဒါမှမဟုတ် ငါတို့သားကို စူပါထူးဆန်းတဲ့နာမည် ပေးဖို့ ရှာနေတာလား။ ဒီလူက သူ့ရဲတိုက်ကို Chaos Breaker လို့ နာမည်ပေးခဲ့တဲ့လူပဲလေ။

“ကဲ ဒါဆိုရင်။” ပါရူဂျီးယပ်စ်က လည်ချောင်းရှင်းလိုက်တယ်။ “မင်းရဲ့မေးခွန်းက ဘာလဲ။”

“ကျွန်မက အရှင့်ကို နယ်မြေပြောင်းရွှေ့မှုဖြစ်ရပ်အကြောင်း မေးမြန်းချင်ပါတယ်။ အဲဒါကို ဘယ်သူဖြစ်အောင်လုပ်ခဲ့တယ်ဆိုတာ အရှင်သိပါသလား။”

ဒါက အခုအချိန်ထိ ငါမစဉ်းစားမိခဲ့တဲ့အရာပဲ။ နယ်မြေပြောင်းရွှေ့မှုဖြစ်ရပ်က နန်နာဟိုရှီကို ဂျပန်ကနေ ဒီကို တယ်လီပို့လုပ်ပေးခဲ့တဲ့အရာပဲ။ တစ်စုံတစ်ယောက်ကို သူတို့ရဲ့ဘက်မှာရှိတဲ့ကမ္ဘာကနေ ဆွဲထုတ်လောက်တဲ့အထိ အားကောင်းတဲ့မှော်ပညာမှာ တန်ပြန်အကျိုးသက်ရောက်မှုတစ်ခုခု ရှိရမယ်ဆိုတာ အဓိပ္ပာယ်ရှိတယ်။ ငါ့အဖြစ်မှာတော့ ငါက ဒီမှာ လူပြန်ဝင်စားလာခဲ့ရုံပဲ၊ ဒါပေမယ့် တစ်စုံတစ်ယောက်က သူတို့ရဲ့မူလခန္ဓာကိုယ်နဲ့ ဒီကိုလာတဲ့အခါ ဒီကမ္ဘာရဲ့ ရူပဗေဒ ဒါမှမဟုတ် မှော်ပညာရဲ့ နိယာမတွေက ကွဲပြားကောင်းကွဲပြားနိုင်တယ်။ တကယ်တော့ ဆန့်ကျင်ဘက်လည်း မှန်နိုင်တယ်။ တစ်စုံတစ်ယောက်က တခြားတစ်ခုခုကို ပြီးမြောက်အောင်လုပ်ဖို့ ကြိုးစားနေပြီး သူတို့ရဲ့မှော်ပညာရဲ့ တန်ပြန်အကျိုးသက်ရောက်မှုက နန်နာဟိုရှီကို မတော်တဆ ခေါ်ယူမိတာလည်း ဖြစ်နိုင်တယ်။ ဒါဆို တစ်ခုလုံးက မတော်တဆမှုတစ်ခုပဲပေါ့။

“ဘာမှ အတိအကျတော့ ငါ မဖော်ထုတ်ရသေးဘူး။ အဲဒီအချိန်က လာပလပ်စ်နဲ့ ဆက်စပ်နေတဲ့ တစ်စုံတစ်ယောက်ရဲ့ လက်ချက်လို့ ငါသံသယရှိခဲ့တယ်၊ ဒါပေမယ့်…” သူက နန်နာဟိုရှီကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီး ဆက်ပြောတယ်။ “ငါ့အနေနဲ့တောင် သူမလို တစ်စုံတစ်ယောက်ကို ခေါ်ယူနိုင်စွမ်းမရှိဘူး၊ ငါမလုပ်နိုင်ရင် ဒီကမ္ဘာမှာ ဘယ်သူမှ မလုပ်နိုင်ဘူး။”

“ဒါဆို ဆိုလိုတာက…”

“အဲဒီဘေးအန္တရာယ်က လူလုပ်တာမဟုတ်ဘူး။ မတော်တဆမှုပဲ။”

ငါလည်း အဲဒီလိုပဲ ထင်ခဲ့တာ။ ပါရူဂျီးယပ်စ်ထက် ခေါ်ယူမှော်ပညာပိုကျွမ်းကျင်တဲ့သူ တစ်ယောက်ယောက်က တာဝန်ရှိတာ ဖြစ်နိုင်တယ်၊ ဥပမာ အိုးစတက်ဒ်လို။ ဒါပေမယ့် ပါရူဂျီးယပ်စ်က အကြောင်းရင်းမရှိဘူးလို့ အတိအကျပြောထားတဲ့အခါ ကျူးလွန်သူကို သံသယရှိမိတာက ရိုင်းရာကျမှာပဲ။ ငါ့အတွေးတွေကို ငါ့ဘာသာငါပဲ သိမ်းထားမယ်။ ဒီငနဲကို ရှိပြီးသားထက် ပိုမစိတ်ဆိုးအောင် လုပ်ချင်ဘူး။

“အိုး… ဟုတ်ကဲ့ပါ၊ ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အရှင်။” ငါ ခေါင်းထဲမှာ မတူညီတဲ့ ဖြစ်နိုင်ခြေတွေကို စဉ်းစားနေတုန်း ဆီလ်ဖီက မျက်လုံးကို အောက်ပြန်ချပြီး စကားဝိုင်းကို အဆုံးသတ်လိုက်တယ်။

“တခြားဘယ်သူ့ကိုမှ မေးစရာရှိသေးလား။” ပါရူဂျီးယပ်စ်က ထပ်မေးတယ်။ ဒီတစ်ကြိမ်မှာတော့ ဘယ်သူမှ မဖြေကြဘူး။ အယ်လီနာလစ်ဇ်က ကြမ်းပြင်ကိုပဲ စိုက်ကြည့်နေပြီး ကလစ်ဖ်က လှုပ်ဖို့တောင် ကြောက်နေတယ်။ တခြားသူတွေအတွက်ဆိုရင် အရီရယ်က ရှောင်ထွက်သွားပြီးသားဖြစ်ပြီး လူခ်က ငြိမ်ငြိမ်လေး ဒူးထောက်နေတုန်းပဲ။

“ဒါဆိုရင် ငါ့ရဲ့ သာလွန်ကောင်းမွန်တဲ့ ခံတပ်မှာ မင်းတို့ရဲ့တည်းခိုခွင့်ကို ခံစားကြပါ။” သူက ချဲ့ကားတဲ့ ခေါင်းညိတ်တစ်ချက် ပြုလုပ်လိုက်ပြီး ငါတို့နဲ့ သူ့ရဲ့တွေ့ဆုံမှုက ပြီးဆုံးသွားတယ်။

—

ဆီလ်ဗာရီလ်က ကျွန်တော်တို့ကို ဧည့်သည်ဆောင်ဆီ လမ်းညွှန်ပေးတယ်၊ အဲဒီမှာ အခန်းနှစ်ဆယ်နီးပါး တူညီတဲ့အခန်းတွေ လွတ်နေတယ်။ အတွင်းဘက်မှာ အနက်ရောင်သစ်သားပရိဘောဂ၊ အမွေးအတောင်သွတ်ထားတဲ့ ကုတင်တွေနဲ့ ကြီးမားပြီး ကျောက်သလင်းလို ကြည်လင်တဲ့ မှန်တွေ ရှိတယ်။ အခန်းတစ်ခန်းချင်းစီမှာ အရက်လို့ ယူဆရတဲ့ အရာတွေနဲ့ ပြည့်နေတဲ့ ဗီရိုတစ်လုံး တပ်ဆင်ထားတယ်။ ကွဲပြားတဲ့ တစ်ခုတည်းသောအရာက အခန်းတစ်ခန်းစီမှာရှိတဲ့ ပန်းချီကားတွေပဲ။ ဧည့်ဝတ်ပြုမှုက မင်းရဲ့ပုံမှန်စီးပွားရေးဟိုတယ်ထက် အများကြီးပိုဇိမ်ကျတယ်။ ငါ့အရင်ဘဝနဲ့ နှိုင်းယှဉ်ပြရရင် ဒါဟာ အင်ပါယာဟိုတယ်က တော်ဝင်ဆွစ်ခန်းလိုပဲ။ ဒါပေမယ့် ငါက တော်ဝင်ဆွစ်ခန်းရော အင်ပါယာဟိုတယ်မှာရော တည်းခိုဖူးတဲ့ အတွေ့အကြုံမှ မရှိတာ။

“ဒီလောက်ကျယ်ဝန်းတဲ့ ရဲတိုက်ကြီးကို မင်းတို့ ဆယ့်နှစ်ယောက်ပဲ စီမံခန့်ခွဲနေတာလား။” အရီရယ်က အလိုလို ရေရွတ်လိုက်တယ်။

သူမပြောတာ မှန်တယ်။ အခန်းထောင့်တွေမှာ ဖုန်မှုန့်တစ်စက်မှ မရှိသလောက်ပဲ။ ဘယ်သူမှ မနေဖူးသလိုမျိုး ကြည့်ရတယ်။ ဒါကို ကြောက်စရာလို့တော့ ငါမခေါ်ချင်ပေမယ့် ကစားဖို့ သူငယ်ချင်းမရှိပေမယ့် မင်းရဲ့ကွန်ဆိုးလ်အတွက် အပိုထိန်းချုပ်စက်တစ်ခု ဝယ်ထားသလို အထီးကျန်ဆန်တဲ့ အငွေ့အသက်တစ်ခုတော့ ရှိတယ်။ ဒါပေမယ့် ပါရူဂျီးယပ်စ်က သူတို့ဆီကို ရံဖန်ရံခါ ဧည့်သည်တွေ လာတယ်လို့ အဓိပ္ပာယ်သက်ရောက်ခဲ့တယ်။

အခန်းတွေကို ရွေးချယ်ပြီးတဲ့နောက် ကျွန်တော်တို့ ကိုယ့်အလုပ်ကိုယ်လုပ်ဖို့ ခွဲထွက်သွားကြတယ်။ ဇာနိုဘာနဲ့ အရီရယ်က ရဲတိုက်ရဲ့ နောက်ထပ်အပိုင်းတွေကို ကြည့်ဖို့ ထွက်သွားကြတယ်။ လူခ်နဲ့ ဆီလ်ဖီကတော့ သူတို့ရဲ့ မင်းသမီးနဲ့အတူ လိုက်သွားတယ်။

ငါကတော့ ငါ့အခန်းထဲမှာ နေခဲ့တယ်။ မောပန်းနေတယ်။ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ တွေ့ဆုံမှုက တစ်နာရီလောက်ပဲ ကြာခဲ့ပေမယ့် တစ်နေ့တာလုံး ဆွေးနွေးမှုကို ငါ့ခေါင်းထဲ သိပ်ထည့်လိုက်သလိုပဲ။ ငါ့ရဲ့ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုက ခံတပ်အကြောင်း ပိုကြည့်ချင်ပေမယ့် အခုတော့ အနားယူတော့မယ်။

ငါ ကုတင်ပေါ် လှဲချလိုက်တယ်။ “အား… အရမ်းပျော့တယ်။” ပျော့လွန်းလို့ ကြမ်းပြင်အထိ ဖောက်ထွင်းဝင်သွားမလိုပဲ။ ဒီကုတင်တစ်လုံးကို အိမ်ပြန်ယူသွားလို့ ရမလားလို့ တွေးမိတယ်…

မဟုတ်ဘူး။ အခုတော့ ကုတင်တွေကို ဘေးဖယ်ထားလိုက်။ ငါမြင်ခဲ့တဲ့ အထိမ်းအမှတ်တွေကြောင့် အံ့သြသွားတယ်။ အကျွန်ုပ်တို့ရဲ့ စကားဝိုင်းတွေထဲမှာ အထင်ကြီးလောက်တဲ့ နာမည်တွေ အများကြီးပေါ်လာခဲ့တယ်၊ ဥပမာ အနက်ဆုံးသော နဂါးဘုရင် နဲ့ အရူးကြောင်တဲ့ နဂါးဘုရင်။ ငါမှတ်မိသေးတာကတော့ သူတို့ဟာ နဂါးဗိုလ်ချုပ်ငါးပါးရဲ့ အစိတ်အပိုင်းတွေပဲ။ အဝေးကြီးက ဒဏ္ဍာရီခေတ်မှာ သူတို့ဟာ နဂါးနတ်ဘုရားနဲ့ ရင်ဆိုင်တိုက်ခိုက်ခဲ့ပြီး သူတို့အားလုံးရဲ့ အသက်ကို နှုတ်ယူသွားခဲ့တဲ့ တိုက်ပွဲတစ်ခုပဲ။ ဒါပေမယ့် ဒီလူတွေက ဒဏ္ဍာရီထဲကလူတွေနဲ့ တူညီမှာ မဟုတ်ဘူးဆိုတာ သေချာတယ်။ ဇာတ်လမ်းထဲကလူတွေဟာ ငါတို့စကားဝိုင်းမှာ ပါလာတဲ့လူတွေထက် မျိုးဆက်များစွာ စောတဲ့သူတွေ ဖြစ်နိုင်တယ်။

အဲဒီငါးယောက်ထဲက သုံးယောက်ကို ဒီနေ့ ဖော်ပြခဲ့တယ်- လက်နက်ချပ်ဝတ် နဂါးဘုရင် ပါရူဂျီးယပ်စ်၊ အနက်ဆုံးသော နဂါးဘုရင် မက်စ်ဝဲလ်၊ နဲ့ အရူးကြောင်တဲ့ နဂါးဘုရင် ချာအို့စ်။ တယ်လီပို့အပျက်အစီးတွေအတွက် ဂါထာထဲမှာ ငါကြားခဲ့ရတဲ့ နာမည်လည်း ရှိသေးတယ်၊ သန့်ရှင်းသော နဂါးဧကရာဇ် ရှီရဒ်။ ဒါက လေးယောက်ဖြစ်သွားပြီ။ နဂါးဧကရာဇ်တစ်ပါးနဲ့ နဂါးဘုရင်လေးပါး ရှိရမယ်၊ ဒါဆို နောက်ထပ် နဂါးဘုရင်တစ်ပါး ကျန်သေးတယ်။ အခုစဉ်းစားကြည့်တော့ အဲဒီနံရံပေါ်မှာ နဂါးနတ်ဘုရားရဲ့အထိမ်းအမှတ်နဲ့ ဆင်တူတဲ့ အထိမ်းအမှတ်လေးခုပဲ တွေ့ခဲ့တယ်။ သူတို့အုပ်စုထဲက နောက်ဆုံးတစ်ယောက်က ပါရူဂျီးယပ်စ်နဲ့ ဆက်ဆံရေးမကောင်းတာ ဖြစ်နိုင်တယ်။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ အရုပ်စက်ရုပ်နဲ့ ဆက်စပ်မှုကြောင့် ငါ ပိုအံ့သြသွားတယ်။ အဲဒီပုံစံချပုံတွေပေါ်က အထိမ်းအမှတ်ကို အရင်က တစ်နေရာရာမှာ မြင်ဖူးတယ်ဆိုတာ ငါသိပေမယ့် အဲဒါက နဂါးဘုရင်တစ်ပါးရဲ့ဟာပဲလို့ တွေးမိဖို့ဆိုတာ… ဒီမှတ်စုတွေပေါ်က စာလုံးတွေအကြောင်း ငါဘာမှမသိပေမယ့် ပါရူဂျီးယပ်စ်ကို အဲဒါကို အနက်ဖော်ပေးဖို့ တောင်းဆိုလို့ရနိုင်တယ်။ ဒါက ကျွန်တော်တို့ကို အခုရောက်နေတဲ့နေရာထက် အများကြီး ခုန်တက်သွားစေလိမ့်မယ်။ ဒါဆို သူ့ကို မေးသင့်တယ်။

ဒါမှမဟုတ် မမေးသင့်ဘူး။ သူက ငါ့ကို သိပ်မကြိုက်ပုံပဲ။ တကယ်တော့ သူက ငါ့ကို သတိထားနေပုံရတယ်။ အဲဒီအစား ဇာနိုဘာကို အဲဒါအကြောင်း သူ့ဆီ စုံစမ်းခိုင်းမယ်။ သူတို့နှစ်ယောက်က အနုပညာအတွက် တူညီတဲ့ တန်ဖိုးထားမှုကို မျှဝေနေပုံရတယ်။

ခဏလေး။ အဲဒီအထိမ်းအမှတ်က အရူးကြောင်တဲ့ နဂါးဘုရင်ရဲ့ဟာဆိုရင် အဲဒီလူက ငါ့အိမ်မှာ တစ်ချိန်က နေထိုင်ခဲ့တယ်လို့ ဆိုလိုတယ်။ နဂါးဘုရင်တစ်ပါးတည်းက အရုပ်စက်ရုပ်တွေနဲ့ ပတ်သက်ဖို့ ငါ့မြေအောက်ခန်းထဲမှာ သူ့ကိုယ်သူ အောင်းနေခဲ့တယ်။ သူ့ခေါင်းထဲမှာ တစ်ခုခုမှားနေခဲ့ရမယ်။ အဲဒီအရုပ်စက်ရုပ်လည်ပတ်ပုံက တော်တော်ရူးတယ်လေ။ အင်း၊ ချာအို့စ်နဲ့ ဇာနိုဘာက တူညီတဲ့လှိုင်းတစ်ခုပေါ်မှာ ရှိနေပုံရတာကြောင့် “အရူးကြောင်” ဆိုတဲ့ ဘွဲ့က အဓိပ္ပာယ်အများကြီး သက်ရောက်တယ်။ သူဟာ အရုပ်စက်ရုပ်တွေကို တကယ်ပဲ ချစ်ခဲ့ရမယ်။

ဒါကိုဘေးဖယ်ထားရင် ပါရူဂျီးယပ်စ်ဆီက ခေါ်ယူမှော်ပညာကို သင်ယူဖို့ ငါမျှော်လင့်ထားပေမယ့် ဒီအတိုင်းအတာနဲ့ဆိုရင် ဖြစ်နိုင်ခြေ သိပ်မရှိဘူး။ သူက ငါ့ကို အရမ်းရန်လိုတယ်။ သူ့ကို သင်ပေးဖို့ ငါတောင်းဆိုရင် သူက “ဘာ၊ မင်းရဲ့ဒီမန္တာန်အားလုံးနဲ့ လာပလပ်စ်ကို ခေါ်ယူဖို့ စီစဉ်နေတာလား” လို့ ပြောလိမ့်မယ်။

ဟွန်။ ဒီလိုအရာမျိုး ဖြစ်နိုင်လားလို့ တွေးမိတယ်။

ပါရူဂျီးယပ်စ်က ကိုယ့်ထက် မန္တာန်ပိုကြီးတဲ့သူကို ခေါ်ယူဖို့ မဖြစ်နိုင်ဘူးလို့ ပြောခဲ့တယ်။ ငါ့ရဲ့မန္တာန်က လာပလပ်စ်ရဲ့အဆင့်နဲ့ ညီမျှတဲ့အတွက် ငါ တကယ်ပဲ သူ့ကို ခေါ်ယူနိုင်တယ်လို့ ဆိုလိုသလား။ မြေအောက်မှာ ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ ယဇ်ပလ္လင်တစ်ခုကို တည်ဆောက်ပြီး နတ်ဆိုးနတ်ဘုရားကို ပြန်လည်အသက်သွင်းလို့ရမလား။ တကယ်တမ်း ငါလုပ်မှာမဟုတ်ပေမယ့် ဒါမှန်ရင် ငါ့အပေါ် သူ့ရဲ့ရန်လိုမှုကို နားလည်နိုင်တယ်။

“အင်း၊ ဒီထက်ပိုဆိုးနိုင်တယ်။” ပါရူဂျီးယပ်စ်က ငါ့ကိုမုန်းပေမယ့် ငါ့ကို သူ့ရဲတိုက်ကနေ နှင်မထုတ်သလို ငါနဲ့ ရန်မဖြစ်ဖို့လည်း မကြိုးစားဘူး။ အခုအချိန်မှာတော့ စိတ်အေးအေးထားလို့ရတယ်။ အကောင်းဆုံးတော့ မဟုတ်ပေမယ့် အနည်းဆုံးတော့ ကောင်းကောင်းမွန်မွန် ဖြစ်သွားတယ်။

ဒီလိုနဲ့ ပေါ်နေတဲ့ခံတပ်မှာ ငါ့ရဲ့ပထမဆုံးနေ့က တိတ်ဆိတ်တဲ့ ဆင်ခြင်သုံးသပ်မှုထဲမှာ အဆုံးသတ်သွားတယ်။