Volume 13.5

အခန်း ၅
ဖခင်ဆန်သော ဂုဏ်သိက္ခာ

မသိလိုက်၊ မသိလိုက်နဲ့ပဲ နောက်ထပ် သုံးလ ကုန်ဆုံးသွားခဲ့ပြန်ပါတယ်။

အခုဆို နွေရာသီပါ။ ဆီးနှင်းတွေ လုံးဝအရည်ပျော်သွားပြီး ပူပြင်းခြောက်သွေ့တဲ့ ရာသီဥတုမျိုး ရောက်လာပါတယ်။ ဒီနှစ်ထဲမှာ အချိန်အတော်များများကို ကျွန်တော် လူစီကို တောင့်တမျှော်ငေးရင်း ကုန်ဆုံးခဲ့ပါတယ်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူမဟာ ကျွန်တော့်ရဲ့ ပထမဆုံးနဲ့ တစ်ဦးတည်းသော ကလေးပါ။ သူမကို အသည်းစွဲမိတာက သဘာဝပါပဲ။

ဒီနေ့လည်း တခြားနေ့တွေလိုပါပဲ၊ သူမရဲ့ အိပ်ခန်းထဲမှာ တိတ်တဆိတ် ကြည့်ရှုနေမိပါတယ်။ ကောင်းကင်တမန်လို ရွှန်းရွှန်းဝေတဲ့ ပါးဖောင်းဖောင်း မျက်နှာလေးကို ငုံ့ကြည့်မိတိုင်း ကျွန်တော့်မျက်နှာပေါ်မှာ အရူးလို ပြုံးရယ်မိသွားတတ်ပါတယ်။

ဒါပေမဲ့ နည်းပညာအရတော့ အခုအချိန်မှာ ကျွန်တော်ဟာ ဒီအိမ်ထောင်စုရဲ့ ဦးစီးဖြစ်နေပါပြီ။ အခွင့်အာဏာ ကိန်းအောင်းနေတယ်လို့တော့ အတိအကျ မဆိုနိုင်ပေမဲ့ ကျွန်တော့်ဇနီးတွေနဲ့ ညီမတွေရှေ့မှာ အတော်အသင့် ဂုဏ်သိက္ခာရှိရှိ ပြုမူချင်ပါတယ်။ ကလေးကို ငတုံးလို အချိန်အတော်ကြာ အူအားသဲအား ကလူရင်း ကုန်ဆုံးရင် သူတို့ရဲ့ ကျွန်တော့်အပေါ် အမြင်ဟာ သေချာပေါက် ထိခိုက်လာပါလိမ့်မယ်။

ဒီအကြောင်းကြောင့်ပဲ ကျွန်တော်ဟာ တင်းကြပ်တဲ့ ဖခင် ဖြစ်ဖို့ ရည်ရွယ်ခဲ့ပါတယ်။ သိတဲ့အတိုင်း— တင်းကြပ်ပေမဲ့ တရားမျှတတဲ့သူ။ အဲဒီလိုမျိုးပေါ့။

ပေါလ်သာဆိုရင် ကျွန်တော့်ကို ကလေးဘဝက ငုံ့ကြည့်ရင်း သူလည်း ဒီလိုအတွေးမျိုး တွေးခဲ့ဖူးမှာ ကျွန်တော် သိပါတယ်။ ဖခင်တစ်ယောက်ဟာ သားသမီးတွေရဲ့စိတ်ထဲမှာ အံ့ဩလေးစားမှုကို နှိုးဆွပေးသင့်တယ်။ သူဟာ သူတို့အတွက် စံနမူနာဖြစ်သင့်ပြီး သူတို့ လိုက်မီဖို့ ပန်းတိုင်တစ်ခု ဖြစ်သင့်တယ်။

တစ်ချိန်က ကျွန်တော် ပေါလ်ကို သနားစရာ၊ ဒါမှမဟုတ် စိတ်ပျက်စရာလို့တောင် ထင်ခဲ့ဖူးပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အခုတော့ ကျွန်တော် ပိုသိလာပါပြီ။ သူဟာ ကြီးကျယ်ခမ်းနားတဲ့ ဖခင်တစ်ယောက်ပါ။ သူ့မှာ အားနည်းချက်တွေ၊ အများကြီးရှိခဲ့ပေမဲ့ သူဟာ မည်သို့ပင်ဆိုစေ အံ့ဩဖွယ်ရာပါပဲ။

သေချာတာကတော့ သူဟာ သစ္စာအရှိဆုံး ခင်ပွန်းတော့ မဟုတ်ခဲ့ပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့ အဲဒီအချက်အတွက် ကျွန်တော့်မှာ သူ့ကို ဝေဖန်ပိုင်ခွင့် သိပ်မရှိပါဘူး။ အကောင်းဘက်ကိုပဲ အာရုံစိုက်တာက ပိုကောင်းပါတယ်။

ဒီအချိန်မှာ ကျွန်တော် ကျွန်တော့်ဖခင်ရဲ့ ခြေရာကို လိုက်ချင်တယ်လို့ ယုံကြည်ချက်အပြည့်နဲ့ ပြောနိုင်ပါတယ်—

“အားအား၊ အားအား!”

အိုး၊ သူမ ပြန်ပြီး ဂျီကျလာပြန်ပြီ။

ဒီနေ့ ဆီလ်ဖီကို အားကိုးလို့မရတော့ အလုပ်ကို ကိုယ်တိုင်တက်လုပ်ရပါမယ်။

“ကဲကဲ လူစီရေ! ဖေဖေပါ! အဘလာဘလာဘလူး!”

“အာဟားဟား! ဟျားဟားဟား!”

အို ဘုရား၊ သူမဟာ တကယ့်ကို ချစ်စရာကောင်းလွန်းတယ်။ ဒီကလေးရဲ့အပြုံးလောက် ချစ်စရာကောင်းတာ ဒီကမ္ဘာပေါ်မှာ ရှိပါ့မလား?

ကျွန်တော့်ဇနီးက အမှားအယွင်းအားဖြင့် တကယ့်ကောင်းကင်တမန်တစ်ပါးကို မွေးဖွားပေးခဲ့တာ ဖြစ်ရမယ်။ ဒါကလွဲရင် တခြားရှင်းပြစရာ မရှိဘူး!

ဟမ့်၊ ခဏတော့ လမ်းလွဲသွားတယ်။ “တင်းကြပ်ပြီး ဂုဏ်သိက္ခာရှိရှိ” ဆိုတဲ့ကိစ္စကို ပြန်သွားကြရအောင်။

ကျွန်တော်မြင်တဲ့ပုံစံအရ စံပြဖခင်ဆိုတာ သားသမီးတွေကို ကြင်နာယုယဖို့ နီးနီးကပ်ကပ်နေပေမဲ့ သူတို့ကို ရှေ့ဆက်လမ်းညွှန်ဖို့အတွက် ခပ်ခွာခွာနေသူပါ။ သာမန်အားဖြင့်တော့ သူဟာ ကလေးတွေကို ကြင်နာပြီး နူးညံ့သိမ်မွေ့သင့်တယ်။ ဒါပေမဲ့ လိုအပ်လာတဲ့အခါမှာတော့ သူတို့ကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဆူပူကြိမ်းမောင်းဖို့ မတွန့်ဆုတ်သင့်ဘူး။ ပြီးတော့ သူတို့ တကယ်ပဲ သူ့ရဲ့အကူအညီကို လိုအပ်တဲ့အခါ သူတို့အတွက် အမြဲတမ်း ရှေ့ထွက်လာသင့်တယ်။ ဒါဟာ ကျွန်တော်မြင်တဲ့ စံပြဖခင်ပါပဲ။

ကျွန်တော် ပေါလ်ရဲ့ အထင်အမြင်တွေကို ဖော်ပြနေသလိုမျိုး ဖြစ်နေတယ်။ ဒါဆို သူဟာ ကျွန်တော့်ရဲ့ စံပြအဖေတစ်ယောက်လား?

ဟမ့်။ ကျွန်တော့်ကလေးတွေက ကျွန်တော့်ကို “သနားစရာ” လို့ မထင်စေချင်ဘူး၊ ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောရရင်။ ဒါပေမဲ့ တစ်ဖက်က ပြန်တွေးကြည့်ရင် ကျွန်တော့်ကို ပေါလ်အပေါ် နှစ်သက်စေခဲ့တာက သူ့ရဲ့ အားနည်းချက်တွေရဲ့ တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းပါပဲ။ သူ့ရဲ့စံနမူနာကနေ သင်ခန်းစာယူစရာတွေ အများကြီးရှိခဲ့ပါတယ်။ ဒါ့အပြင် တစ်ခါတလေ ကျွန်တော့်အတွက် သူဟာ သနားစရာဖြစ်နိုင်ပေမဲ့ နော်န်အတွက်တော့ အမြဲတမ်း အံ့ဩဖွယ်ရာ ဖခင်တစ်ယောက်ပါ။ နော်န်က သူ့ကို ဘယ်လောက်အထိ မြတ်နိုးခဲ့တယ်ဆိုတာ စဉ်းစားကြည့်ရင် ဒါက သိသာထင်ရှားပါတယ်။

အဲဒီအခြေအနေမှာ အချစ်နဲ့ ကရုဏာတရားက အရေးအကြီးဆုံးဖြစ်ကောင်း ဖြစ်နိုင်ပ—

“အားအား။ အားအားဘား၊ ဘားအား!”

အိုး မဟုတ်ဘူး၊ သူမ ပြန်ပြီး စိတ်လှုပ်ရှားလာပြန်ပြီ…

“ဟယ်လို လူစီ! ဖေဖေ ပြန်ရောက်ပြီ! ဖေဖေ ချီမယ်နော်၊ ဟုတ်ပြီလား? ကဲ သွားကြစို့!”

“ဟျားဟား! ဟျားဟားဟားဟား!”

လူစီကို ပုခက်ထဲကနေ ချီပြီး ရှေ့နောက် လွှဲယမ်းပေးလိုက်တာနဲ့ သူမဟာ ကျယ်လောင်စွာ ဟားတိုက်ရယ်မောလာပါတယ်။ သူမရဲ့ ခေရုဗိမ်တမန်လို အပြုံးကို ကြည့်ရတာ ကျွန်တော့်ရဲ့ ကြီးမားသန်မာတဲ့ လက်မောင်းတွေထဲမှာ ပွေ့ချီခံရတာကို သူမ နှစ်သက်ပုံရပါတယ်။ ဒီချစ်စရာကောင်းမှုကို ကျွန်တော့်နှလုံးသားက သည်းမခံနိုင်တော့လုနီးပါးပါပဲ။

“အား၊ ရူဒီးယပ်စ်…”

“ဟုတ်ကဲ့၊ ဆူဇန်း?”

ကျွန်တော် လူစီကို နှစ်သိမ့်နေတုန်း သူမရဲ့ နို့ထိန်း ဆူဇန်းက အခန်းတစ်ဖက်ကနေ စကားဆိုလာပါတယ်။ ဆူဇန်းဟာ အငြိမ်းစား စွန့်စားရှာဖွေသူတစ်ဦးဖြစ်ပြီး ကျွန်တော့်ရဲ့ မိတ်ဟောင်းဆွေဟောင်းပါ။

“သမီးလေး ဂျီကျတဲ့အခါ ကျွန်မ ချော့သိပ်လို့ရပါတယ်နော်၊ သိလား? ဒါက အလုပ်ရဲ့တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းပါ။”

“ကမ်းလှမ်းတာကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ဒီပျော်ရွှင်ဖွယ်အချိန်လေးတွေကို ကိုယ့်ဘာသာပဲ ခံစားချင်ပါတယ်၊ ကျေးဇူးအများကြီးတင်ပါတယ်။”

ကျွန်တော်တို့နှစ်ယောက်ဟာ ကျွန်တော် တစ်ကိုယ်တော် စွန့်စားရှာဖွေသူအဖြစ် စတင်ခါစကတည်းက သိကျွမ်းခဲ့ကြတာပါ။ လေးနှစ်လောက် အဆက်အသွယ် ပြတ်နေခဲ့ပေမဲ့ သူမက နို့ထိန်းအလုပ်အတွက် ကျွန်တော့်ရဲ့ ကြော်ငြာကို မြင်ခဲ့တယ်။ သူမကို ပြန်တွေ့ရတာ တကယ့်ကို အံ့အားသင့်စရာပါပဲ။

“ဟမ့်။ အင်း၊ ကိုယ်တိုင်ပဲ တကယ်လုပ်ချင်တယ်ဆိုရင်တော့ လွတ်လွတ်လပ်လပ်ပါ။”

“သူတို့ရဲ့မွေးကင်းစသမီးလေးကို မချော့သိပ်ချင်တဲ့ ယောကျာ်းလေး ဒီကမ္ဘာပေါ်မှာ ရှိလို့လား?”

“ကျွန်မယောကျာ်းက အဲဒါကို ကိုင်တွယ်ဖို့ သိပ်စိတ်မပါဘူးလို့ ပြောလို့မရဘူး။”

“ဘယ်လောက်တောင် ရှက်ဖို့ကောင်းလိုက်သလဲ။ ဖခင်ဖြစ်ခြင်းရဲ့ ပျော်ရွှင်မှုတွေကို သူ ပညာသင်ယူဖို့ လိုနေပုံရတယ်။”

ကျွန်တော် ဆူဇန်းနဲ့ အတူကုန်ဆုံးခဲ့တဲ့အချိန်တွေကို အလွန်ကောင်းကောင်း မှတ်မိနေပါတယ်။

ကျွန်တော် အဲရစ်က လက်လွှတ်ခံရပြီး မြောက်ပိုင်းနယ်မြေတွေဆီ အလွန်စိတ်ထောင်းကိုယ်ကြေနဲ့ တစ်ယောက်တည်း ခရီးနှင်နေချိန်၊ အသက် ဆယ့်နှစ်နှစ်ပဲ ရှိသေးတယ်။ ဘာရှာရန့်မြို့က ဂိုဏ်းမှာ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အဖွဲ့ဟောင်း “ဒက်ဒ်အန်း” ကို ဖျက်သိမ်းလိုက်ရတဲ့ ခံစားချက်က ကျွန်တော့်ကို ဘယ်လောက်အထိ စိတ်ဆင်းရဲစေခဲ့တယ်ဆိုတာ စကားလုံးတွေနဲ့ ဖော်ပြလို့ မရနိုင်ပါဘူး။ ကျွန်တော့်ရဲ့ ခံစားချက်တွေကနေ အာရုံလွှဲဖို့ နည်းလမ်းတစ်ခုအနေနဲ့ ကျွန်တော် တစ်ယောက်တည်း အလွန်ခက်ခဲပြီး အန္တရာယ်များတဲ့ အလုပ်တစ်ခုကို ချက်ချင်းလက်ငင်း လက်ခံဖို့ ကြိုးစားခဲ့တယ်။

အဲဒီအချိန်မှာ ဆူဇန်းနဲ့ သူမရဲ့အဖွဲ့က ဝင်ရောက်လာခဲ့တာပါ။

သူတို့အဖွဲ့မှာ ရှေ့တန်းစစ်သည်နှစ်ယောက်၊ လေးသမားတစ်ယောက်၊ ကုသသူတစ်ယောက်နဲ့ မှော်ဆရာတစ်ယောက် ရှိပါတယ်။ သူတို့ဟာ B-အဆင့် အဖွဲ့တစ်ဖွဲ့ဖြစ်ပေမဲ့ အားလုံးက အတွေ့အကြုံရင့်ကျက်တဲ့ စစ်မှုထမ်းဟောင်းတွေပါ။ ဆူဇန်းက ရှေ့တန်းစစ်သည်တွေထဲက တစ်ယောက်ပါ။ ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောရရင် သူမဟာ ဓားကျင့်ကြံသူအဖြစ် သိပ်ထူးချွန်တာတော့ မဟုတ်ပါဘူး။ တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းရည်အရ သူမဟာ B-အဆင့်ရဲ့ ထိပ်ပိုင်းထက် အောက်ခြေပိုင်းနဲ့ ပိုနီးစပ်ပါတယ်။

ဒါပေမဲ့ သူမဟာ ကြင်နာတတ်တဲ့ ဂုဏ်သတင်းနဲ့ နာမည်ရပြီး အဖွဲ့တစ်ဖွဲ့ကို ချောချောမွေ့မွေ့ လည်ပတ်အောင် ဘယ်လိုလုပ်ရမယ်ဆိုတာကို သိပါတယ်။ ကျွန်တော် အသေခံမစ်ရှင်တစ်ခုကို လက်ခံဖို့ ကြိုးစားနေတာကို သတိထားမိတဲ့အခါ သူမဟာ တည့်တည့်လမ်းလျှောက်လာပြီး “အဲဒီအလုပ်ကို အတူတူလုပ်ကြမလား?” လို့ ပြောခဲ့ပါတယ်။

ကျွန်တော်က တစ်ကိုယ်တော် စွန့်စားရှာဖွေသူအဖြစ် နာမည်ရအောင် ကြိုးစားနေတာလို့ ငြင်းဆိုခဲ့ပေမဲ့ သူမက ဂုဏ်သတင်းတည်ဆောက်ဖို့ လူတွေနဲ့ တွဲလုပ်ဖို့လိုတယ်လို့ ငြင်းခုံခဲ့ပါတယ်။ နောက်ဆုံးတော့ ကျွန်တော် သူမရဲ့ အတူတူလုပ်ဖို့ စကားကို လက်ခံလိုက်ရပါတယ်။

အဲဒီအချိန်မှာ ဆူဇန်းဟာ ကျွန်တော့်ရဲ့ ကြမ်းတမ်းတဲ့အသွင်အပြင်အတွက် တော်တော်လန့်ဖျပ်သွားပါတယ်။ ကျွန်တော့်မျက်လုံးတွေက အာရုံမရှိ သေနေသလိုဖြစ်ပြီး ကျွန်တော် အိပ်ရေးမဝတာကိုလည်း သူမ သတိထားမိခဲ့ပါတယ်။ ကျွန်တော် သေသေသပ်သပ် ယဉ်ယဉ်ကျေးကျေး စကားပြောတဲ့အခါ စိတ်ချရတယ်ထက် ကြက်သီးထစရာလို့ သူမက ထင်ခဲ့ပါတယ်။

ဒါပေမဲ့လည်း သူမက ကျွန်တော့်ကို လက်ခံပြီး ကူညီပေးခဲ့ပါတယ်။ အဲဒီပထမဆုံးမြို့ကနေ ကျွန်တော် မထွက်ခွာမီအထိ သူမရဲ့အဖွဲ့က ကျွန်တော့်ကို ရှာဖွေရေးအလုပ်မျိုးစုံ ခေါ်သွားခဲ့ပါတယ်။ သူတို့ရဲ့ အဖွဲ့ထဲကို အမြဲတမ်းဝင်ဖို့တောင် ဖိတ်ခေါ်ခဲ့ပါသေးတယ်။

နောက်ဆုံးတော့ အဲဒီကမ်းလှမ်းချက်ကို ကျွန်တော် ငြင်းလိုက်ပေမဲ့ ကျွန်တော်တို့ တွေ့ဆုံမိတိုင်း သူတို့က အမြဲ ခင်ခင်မင်မင် ဆက်ဆံကြပါတယ်။ တစ်ခါတလေ ထမင်းစားဖို့ စားသောက်ဆိုင်ထဲကိုတောင် ဆွဲခေါ်သွားတတ်ပါတယ်။

အခု ပြန်တွေးကြည့်ရင် သူတို့က ကျွန်တော့်ကို နည်းမျိုးစုံနဲ့ စောင့်ရှောက်ပေးနေတယ်ဆိုတာ သိသာထင်ရှားပါတယ်။ သူတို့အားလုံးကို ကျွန်တော် ကျေးဇူးတင်ခဲ့ပါတယ်။

ကျွန်တော်တို့ လမ်းခွဲပြီးနောက် ဆူဇန်းက တိမိုသီ၊ သူတို့အဖွဲ့ရဲ့ မှော်ဆရာနဲ့ ခေါင်းဆောင်နဲ့ လက်ထပ်ခဲ့ပါတယ်။ ရှားရီးယားက တိမိုသီရဲ့ မွေးရပ်မြေဖြစ်လို့ သူတို့ ဒီကို အတူတူ ပြန်ပြောင်းလာခဲ့ကြတာပါ။

သူတို့မှာ သားနှစ်ယောက် ရှိပါတယ်။ ကံမကောင်းစွာပဲ သူတို့ရဲ့ တတိယမြောက်ကလေးက အချိန်မစေ့ဘဲမွေးပြီး မကြာခင်မှာပဲ ဆုံးသွားခဲ့ပါတယ်။

ဆူဇန်းရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်က ကလေးဆုံးသွားပေမဲ့ နို့ထွက်နေဆဲဖြစ်လို့ နို့ထိန်းအဖြစ် သူမရဲ့ဝန်ဆောင်မှုကို ရောင်းချဖို့ ဆုံးဖြတ်ခဲ့ပါတယ်။ အလုပ်ခေါ်စာတွေကို သူမ ရှာဖွေနေတုန်း ကျွန်တော့်နာမည်ကို မတော်တဆ မြင်ခဲ့တာပါ။

စကားချပ်အနေနဲ့ လွန်ခဲ့တဲ့ရက်အနည်းငယ်က တိမိုသီကို သွားနှုတ်ဆက်ခဲ့ပါသေးတယ်။ သူကတော့ နည်းနည်းမှ မပြောင်းလဲသေးပါဘူး။

“…ဒါပေမဲ့ ပြောရမယ်ဆိုရင် မင်း သေချာပေါက် ပြောင်းလဲသွားတယ်။”

“ဟမ့်။ ကျွန်တော် ပြောင်းလဲသွားလို့လား?”

“အင်း ဟုတ်တယ်။ အရင်တုန်းကဆိုရင် မင်းက အိမ်ထောင်ရှင်မတစ်ယောက်ရဲ့ ယောက်ျားကို သူ့မျက်စိရှေ့မှာ ဘယ်တော့မှ စော်ကားမှာ မဟုတ်ဘူး။”

ဒါက မှန်ပါတယ်။ ကျွန်တော် ဆူဇန်းကို စတွေ့တုန်းက လူတွေကို စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်အောင်လုပ်ဖို့ အလွန်ကြောက်ခဲ့ပါတယ်။

တစ်စုံတစ်ယောက်ကို စော်ကားမိမှာကို ရှောင်လွှဲနိုင်ရင် အခုထိ မလုပ်ချင်သေးပေမဲ့ ကျွန်တော် အရင်ကလို ကြက်ဥခွံပေါ် လမ်းလျှောက်နေတာတော့ မဟုတ်တော့ဘူးလို့ ထင်ပါတယ်။ အဲဒီတုန်းကစပြီး အရာတော်တော်များများ ဖြစ်ပျက်ခဲ့ပါတယ်။

“တောင်းပန်ပါတယ် ဆူဇန်း။ ကျွန်တော် မင်းကို စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စေသလား?”

“မဟုတ်ဘူး။ နည်းနည်းပါးပါး စနောက်တာက ဘယ်တော့မှ ဘယ်သူ့ကိုမှ မထိခိုက်စေဘူးလေ၊ သိလား? ငါ့မျက်နှာကို တည့်တည့်ပြောနေသရွေ့တော့ ကောင်းပါတယ်။ အဲဒါက ငါ့ကို ပိုပြီး သက်တောင့်သက်သာဖြစ်စေတယ်၊ ဘာမှမဟုတ်ရင်တောင်။”

တက္ကသိုလ်မှာ ကျွန်တော် ဖွဲ့ခဲ့တဲ့ မိတ်ဆွေတွေနဲ့ ဆိုင်တဲ့ကိစ္စ ဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်ပါတယ်။ ကျွန်တော့်မှာ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး စကားပြောလို့ရတဲ့ လူတွေ ပိုများလာပါတယ်။

ဇာနိုဘာနဲ့ ကလစ်ဖ် နှစ်ယောက်စလုံးက အဲဒီပုံစံကို ပိုကြိုက်ကြပြီး ကျွန်တော့်အတွက်လည်း ပိုလွယ်ကူပါတယ်။

“ဟိုက်တောင်၊ ငါနဲ့ဆိုရင် ယေဘုယျအားဖြင့် နည်းနည်းလောက် ပိုပေါ့ပေါ့ပါးပါး နေလို့ရတယ်၊” ဆူဇန်းက ဆက်ပြောပါတယ်။ “မင်းက နည်းပညာအရ ငါ့ရဲ့အလုပ်ရှင်လေ၊ သိလား?”

“ဟုတ်တယ်လို့ ထင်ပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ အဲဒါက မင်းကို မယဉ်မကျေးဆက်ဆံဖို့ အကြောင်းပြချက် မဟုတ်ဘူး။”

ဆူဇန်းက အဲဒါကို မျက်စောင်းထိုးလိုက်ပါတယ်။ “မင်းပြောသလိုပဲပေါ့ ကောင်လေး။”

ကျွန်တော် ဆူဇန်းကို ကျေးဇူးအများကြီးတင်ပါတယ်။ နောက်ဆုံးတော့ သူမဟာ မြောက်ပိုင်းနယ်မြေတွေမှာ စွန့်စားရှာဖွေခြင်းရဲ့ နည်းလမ်းတွေကို ကျွန်တော့်ကို သင်ပေးခဲ့သူပါ။ သူမနဲ့ သိပ်ပေါ့ပေါ့ပါးပါး မနေရဲပါဘူး။

“အင်း၊ ငါ့လစာရသရွေ့တော့ ငါ့အတွက် အကုန်အဆင်ပြေတယ်လို့ ထင်ပါတယ်။”

“ဟုတ်ကဲ့ပါ။ ကျွန်တော် ရက်ရက်ရောရော ထောက်ပံ့ကြေးပေးမယ်လို့ အာမခံပါတယ်။”

ဆူဇန်းက အကုန်လုံး ပိုက်ဆံအတွက်လို့ ပြောပေမဲ့ သူမဟာ အခုထိတော့ အံ့ဩစရာကောင်းအောင် လုပ်ပေးနေပါတယ်။

အရင်ဘဝက ကလေးတွေကို ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်တဲ့ ကလေးထိန်းတွေရဲ့ ထိတ်လန့်စရာ ဇာတ်လမ်းတချို့ကို သတိရမိတာကြောင့် အစပိုင်းမှာ နည်းနည်း စိတ်လှုပ်ရှားမိပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဆူဇန်းက လူစီကို သူမရဲ့မိခင်မဟုတ်တာတောင် မသိနိုင်လောက်အောင် အလွန်နူးညံ့သိမ်မွေ့စွာ ဆက်ဆံပါတယ်။

ဟုတ်ပါတယ်၊ အိမ်မှာ အခြေအနေတွေကို စောင့်ကြည့်ဖို့ လီလီယာနဲ့ အိုင်ရှာလည်း ရှိပါတယ်။ ပြီးတော့ သူမဟာ ကလေးတစ်ယောက်ကို ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်မယ့်သူမျိုး မဟုတ်ဘူးဆိုတာ အစကတည်းက ကျွန်တော် သိပါတယ်။

“စကားမစပ်၊ မင်းရဲ့သားလေးတွေကော ဘယ်လိုလဲ?”

“အာ့၊ ကောင်လေးတွေက အမြဲတမ်း လက်တည့်စရာကြီးပါပဲ။ သူတို့က အဘွားနဲ့အဘိုးကို မောပန်းနွမ်းနယ်အောင် လုပ်နေကြတယ်။”

ဆူဇန်းနဲ့ တိမိုသီဟာ လောလောဆယ် တိမိုသီရဲ့ မိဘတွေနဲ့အတူ နေထိုင်နေကြတာပါ။ အိမ်မှာ လမ်းလျှောက်တတ်စ ကလေးနှစ်ယောက် ပြေးလွှားနေတာနဲ့ပဲ သူမ အချိန်ပြည့် နို့ထိန်းအဖြစ် အလုပ်လုပ်နိုင်တာက အဲဒီအတွက်ကြောင့်ပါပဲ။

သူမက ယောက္ခမနဲ့ တစ်မိုးအောက်မှာနေရတာ ဘယ်လောက်ခက်ခဲကြောင်း လီလီယာကို ပုံမှန်ပြောပြလေ့ရှိပါတယ်။ လီလီယာက ယောက္ခမဘက်က စာနာနိုင်ခြေပိုများပေမဲ့ သူမတို့က ဆူဇန်းနဲ့ သက်တူရွယ်တူလို့ ကျွန်တော် ထင်ပါတယ်။ သူတို့ အဆင်ပြေပုံရပါတယ်၊ ရံဖန်ရံခါ အတူတူ လက်ဖက်ရည်သောက်နေတာကို ကျွန်တော် မြင်ဖူးပါတယ်။

“…ကျွန်မ မေးချင်နေတာ။ မင်း ပထမဆုံး သားယောက်ျားလေး လိုချင်ခဲ့လား?”

“မဟုတ်ပါဘူး။ ဘာလို့ လိုချင်ရမှာလဲ?”

“အင်း၊ မင်းသိလား… လူတိုင်း အမွေခံတစ်ယောက် လိုချင်ကြတယ်လေ၊ မဟုတ်ဘူးလား?”

“အာ့။ ဟုတ်တာပေါ့။”

ကျွန်တော့်သမီးမွေးပြီးနောက် ဒီလိုဆွေးနွေးမှုမျိုးတွေ နည်းနည်းရှိခဲ့ပါတယ်။ ဇာနိုဘာနဲ့ အရီရယ် နှစ်ယောက်စလုံး အဲဒီအကြောင်း ထုတ်ဖော်ခဲ့ကြပါတယ်။ တော်ဝင်မိသားစုတွေနဲ့ မှူးမတ်မျိုးနွယ်တွေအတွက် အရေးကြီးတဲ့ ကိစ္စဆိုတာ သိသာထင်ရှားပါတယ်— အာဆူရာမှာဆိုရင် မွေးကင်းစ ယောက်ျားလေးတွေကို ဘိုးရီးယပ်စ် မိသားစုကြီးက မွေးစားဖို့ ဝေးလံတဲ့ဆွေမျိုးတွေဆီက ခေါ်ဆောင်သွားတဲ့ ဇာတ်လမ်းတွေတောင် ကြားဖူးပါတယ်။

“ဒါပေမဲ့ ကိစ္စက ကျွန်တော်က မှူးမတ်လည်းမဟုတ်၊ ချမ်းသာတဲ့ စီးပွားရေးလုပ်ငန်းရှင်လည်းမဟုတ်ဘူး။ တစ်ဖက်တစ်လမ်းကလည်း အရေးမကြီးပါဘူး။ ကျွန်တော့်ကလေး ပျော်ပျော်ရွှင်ရွှင်နဲ့ ကြီးပြင်းလာတာကိုပဲ မြင်ချင်တာပါ။”

တစ်ခုခုဆိုရင်တော့ ပိုချစ်စရာကောင်းတဲ့ ရွေးချယ်မှုကို ရတဲ့အတွက် ကျေနပ်မိပါတယ်။ ဒီအိမ်မှာ ကျွန်တော်က တကယ့်ကို အရေအတွက်နည်းခဲ့တာ မှန်ပါတယ်… ဒါပေမဲ့ ချစ်စရာမိန်းကလေးတွေနဲ့ ဆွဲဆောင်မှုရှိတဲ့ အမျိုးသမီးတွေကြားမှာ ဝိုင်းရံခံရတာကို စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်တယ်လို့ မပြောနိုင်ပါဘူး။ သူတို့က ကျွန်တော့်ကို အနိုင်ကျင့်တာမဟုတ်ပါဘူး။ သူတို့ဟာ သိပ်ကိုတောင် ကြင်နာလွန်းနေပါတယ်။

“ဟေး၊ အဲဒါ ခံယူချက်ကောင်းပဲ။ ငါ့ယောက်ျားသာ မင်းဆီက စာတစ်မျက်နှာလောက် ယူနိုင်ရင်ကောင်းမယ်။ ငါ ကိုယ်ဝန်ရတာနဲ့ သူက ယောက်ျားလေးဖြစ်ရင် လုပ်ချင်တဲ့အရာအားလုံးအကြောင်း ပြောနေတော့တာပဲ။ တခြားရွေးချယ်စရာအတွက် စဉ်းစားဖို့ အချိန်တစ်မိနစ်တောင် မပေးခဲ့ဘူး!”

“အင်း၊ နောက်ဆုံးတော့ မင်း သားလေးတွေရခဲ့တာပဲ၊ ဒါဆို အကုန်အဆင်ပြေသွားတယ်လို့ ထင်ပါတယ်။”

“ဟုတ်တယ်၊ ထင်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ငါ့မှာ ခံစားချက်အရောတွေ ရှိနေခဲ့တယ်။ တတိယမြောက်ကလေးက မိန်းကလေးလေ၊ မင်းသိလား?”

“အာ့၊ ဟုတ်တယ်… တောင်းပန်ပါတယ်။ အဲဒါ မိုက်မဲတဲ့အပြောပဲ…”

ခဏလောက် လူစီသာ သားလျှောမွေးခဲ့ရင် ကျွန်တော် ဘယ်လိုခံစားရမလဲလို့ တွေးမိသွားပါတယ်။ အဲဒီအတွေးတစ်ခုတည်းကပဲ ဆိုးဝါးလုံလောက်ပါတယ်။

“ရပါတယ်! ငါတို့ ပြန်ကြိုးစားကြမှာပါ။”

ဆူဇန်းက အဲဒါကို ပက်ပက်စက်စက်နီးပါး တုံ့ပြန်ခဲ့ပါတယ်။ ကလေးဆုံးရှုံးရတာကို ဒီလောက်လွယ်လွယ်နဲ့ လျစ်လျူရှုလို့ရတဲ့အရာလား? အနည်းဆုံးတော့ ကျွန်တော်ကတော့ ဒါကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ခံစားရမယ်ဆိုတာ သိပါတယ်။ ဆီလ်ဖီအတွက် ကိုယ်ဝန်ရဖို့ မလွယ်ကူတော့ ကျွန်တော်တို့ နောက်ထပ်အခွင့်အရေးတစ်ခုရဖို့ ဘယ်လောက်ကြာမယ်ဆိုတာ မပြောနိုင်ပါဘူး။

ပြီးတော့ ပိုအရေးကြီးတာက ဆီလ်ဖီ ကြေကွဲသွားမှာပါ။ ကလေးဆုံးရှုံးရတဲ့အတွက် ငိုကြွေးပြီး ကျွန်တော့်ကို တောင်းပန်နေတဲ့ သူမကို မြင်ယောင်ကြည့်ဖို့ လွယ်ကူပါတယ်။

ဂါ့။ ဒီအကြောင်း တွေးမိတာနဲ့ပဲ ဗိုက်အောင့်လာပါတယ်။

ဒါကို တွေးနေဖို့ အကြောင်းမရှိပါဘူး၊ မဟုတ်လား? လူစီက ကောင်းကောင်းမွေးလာခဲ့ပြီး ဆီလ်ဖီလည်း အဆင်ပြေခဲ့ပါတယ်။ ဒါဟာ အိပ်မက်တစ်ခုပဲ မဟုတ်ဘူးဆိုတာကို အတော်လေး ယုံကြည်လာနိုင်လောက်တဲ့အထိ အချိန်တွေ ကုန်ဆုံးခဲ့ပါပြီ။

အဆိုးဘက်ကို တွေးနေမယ့်အစား ကျွန်တော့်ရဲ့ ကံကောင်းမှုကို ပျော်ရွှင်ခံစားသင့်ပါတယ်။

“ဒါနဲ့… မင်းတို့အဖွဲ့ကို တစ်ချိန်ချိန်မှာ ဖျက်သိမ်းခဲ့တယ်လို့ ကျွန်တော် ယူဆတယ်၊ မှန်လား?”

“ဟုတ်တယ်၊ မင်း မြို့ကနေထွက်သွားပြီး မကြာခင်မှာပဲ။ ငါတို့လို သာမန်အဆင့်လောက်ဆိုရင် အဓိကအဖွဲ့ဝင်တစ်ယောက် ဆုံးရှုံးတဲ့အခါ အတော်လေး ခက်ခဲလာတယ်လေ၊ မင်းသိလား? ပက်ထရစ်က အာဆူရာကို စစ်သားဝင်ဖို့ ပြန်သွားမယ်ပြောတော့ ကျွန်မတို့ အဲဒီနေရာမှာပဲ ပြိုကွဲသွားခဲ့တယ်။”

“…ဆာရာ ဘာဖြစ်သွားမှန်း မင်းသိလား?”

“မင်း စိတ်ဝင်စားလို့လား?”

“ဟုတ်တယ်၊ နည်းနည်းတော့။”

ဆာရာဆိုတာ ဆူဇန်းရဲ့အဖွဲ့ထဲက လေးသမားတစ်ယောက်ရဲ့နာမည်ပါ။ စွန့်စားရှာဖွေသူတစ်ယောက် လေးနဲ့မြှားကို အားကိုးတာက ရှားပါးပေမဲ့ သူမက တိုက်ပွဲမှာ အချိန်ကိုက်၊ တိကျတဲ့ ပစ်ချက်တွေကို ထိထိရောက်ရောက် ချိန်ရွယ်နိုင်တဲ့ တကယ့်ပါရမီရှိသူပါ၊ အဲဒါက သူမရဲ့အခန်းကဏ္ဍမှာ အတော်လေး ထိရောက်စေပါတယ်။ ကျွန်တော်တို့က အသက်အရွယ် အတော်နီးစပ်ပြီး သူမက ကျွန်တော့်ကို အစပိုင်းမှာ ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ရန်လိုခဲ့ပေမဲ့… အချိန်ကြာလာတာနဲ့အမျှ ကျွန်တော်တို့ တဖြည်းဖြည်း ခင်မင်လာခဲ့ပါတယ်။

နောက်ဆုံးတော့ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အစပျိုးဆက်ဆံရေးက ကျွန်တော့်ရဲ့ “စွမ်းဆောင်ရည်” ပြဿနာကြောင့် ပျက်ပြားသွားခဲ့ပေမဲ့ သူမ အခု ဘယ်လိုနေလဲဆိုတာကို နည်းနည်းလေး စိတ်ဝင်စားနေဆဲပါ။

“အင်း၊ သူမက အခုထိ စွန့်စားရှာဖွေသူအဖြစ် အသက်မွေးနေတုန်းပဲ။ မီးလုံးတစ်လုံး လွှင့်ပစ်ဖို့ သင်ယူရတာ ပိုလွယ်တာကြောင့် လေးသမားတွေ အများကြီး မတွေ့ရပေမဲ့ သူမမှာ အခုဆို ကျွမ်းကျင်မှုနဲ့ အတွေ့အကြုံတွေ ရှိနေပါပြီ။ သူမ ဘယ်သွားသွား အကောင်းဆုံးပဲ ဖြစ်လိမ့်မယ်။”

“အာ့။ ဟုတ်လား။”

“မင်း မပြောခဲ့တဲ့စကားတစ်ခုခုရှိရင် မြန်မြန်သွားရှာသင့်တယ်။ စွန့်စားရှာဖွေသူတစ်ယောက် ဘယ်တော့ အသတ်ခံရမယ်ဆိုတာ မသိနိုင်ဘူး။”

“အဲဒါ တကယ်မလိုအပ်ဘူးလို့ ထင်ပါတယ်။”

ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ခဏတာ အချစ်ရေးက အခုတော့ အတိတ်မှာပါ။ အဲဒီအကြောင်း သွားပြောဖို့ သူမကို ရှာတာက ကျွန်တော့်အတွက် ဘာအကျိုးမှ ရှိမှာမဟုတ်ပါဘူး။

ဆာရာက အဲဒီအဖြစ်အပျက်တစ်ခုလုံးကို သတိရတာကို နှစ်သက်မယ်လို့ စိတ်ကူးကြည့်ဖို့လည်း ခက်ပါတယ်။

“အင်း၊ မင်းပြောသလိုဆိုရင်… ဟမ့်?”

ရုတ်တရက်ဆိုသလို ဆူဇန်းရဲ့မျက်လုံးတွေက ကျွန်တော့်ဆီကနေ ခွာပြီး တံခါးဆီကို ရွေ့သွားပါတယ်။

ကျွန်တော် လှည့်ကြည့်လိုက်တော့ ဇင်းနစ်တ် အဲဒီမှာ တိတ်တဆိတ် ရပ်နေတာကို တွေ့လိုက်ရပါတယ်။ လီလီယာက သူမရဲ့ အနောက်မှာ ကပ်လျက်ပါ။

“အမေ?”

ဇင်းနစ်တ်က ဘာတုံ့ပြန်မှုမှ မရှိခဲ့ပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့ လီလီယာက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပါတယ်။ “အနှောင့်အယှက်ပေးမိလို့ တောင်းပန်ပါတယ် အရှင် ရူဒီးယပ်စ်။”

သူမရဲ့မျက်လုံးတွေက အာရုံနည်းနည်း မဝေ့ဝဲဘဲ ဇင်းနစ်တ်က ဖြည်းညှင်းစွာ ရှေ့တိုးလာပြီး ကျွန်တော့်ဘေးမှာ ထိုင်လိုက်ပါတယ်— လူစီရဲ့မျက်နှာကို ကောင်းကောင်းမြင်ရမယ့် အနေအထားမှာ သူ့ကိုယ်သူ နေရာယူလိုက်ပါတယ်။

“စိတ်မပူပါနဲ့ အမေ။ ဒီနေ့ လူစီ ကောင်းကောင်းနေပါတယ်။”

ဒါက ဘာတုံ့ပြန်မှုမှ မရခဲ့ပါဘူး။ ဇင်းနစ်တ်က အခန်းထဲမှာ တခြားဘယ်သူရှိမှန်းတောင် မေ့သွားပုံရတဲ့အထိ ကလေးကို စူးစူးစိုက်စိုက် ငေးကြည့်နေခဲ့ပါတယ်။

ကျွန်တော့်အိမ်ကို သူမ ရောက်ပြီးနောက် သိသိသာသာ ပိုတက်ကြွလာတယ်လို့ ခံစားရပါတယ်။ နော်န် ရှိတဲ့အခါ ညစာစားပွဲမှာ သူ့ကို အစာကျွေးဖို့ ကြိုးစားတယ်၊ အိုင်ရှာကို တွေ့တဲ့အခါ ဥယျာဉ်ထဲထွက်ပြီး ပေါင်းပင်တွေ အတူနှုတ်တယ်။ ကျွန်တော် လူစီကို ကြည့်နေတဲ့အခါ ဒီလိုလာပြီး ဝင်ကြည့်တယ်။ ရော့ဇီနဲ့ ဆီလ်ဖီကိုလည်း သူမ တုံ့ပြန်ပုံမှာ သိမ်မွေ့တဲ့ ကွဲပြားမှုတွေ ရှိပါတယ်။

သူမရဲ့မျက်နှာအမူအရာက ဘယ်တော့မှ မပြောင်းလဲသလို စကားတစ်လုံးမှလည်း မပြောသေးပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ သူမ လှုပ်ရှားနေပါတယ်။ သူမ ပြောင်းလဲနေပါတယ်။ ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာမှုဆီကို တဖြည်းဖြည်းချင်း လျှောက်လှမ်းနေတာ ဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်ပါတယ်။

“…”

“ကျားဟား! ဂါး!”

ဇင်းနစ်တ်က သူမရဲ့လက်တွေကို ဆန့်ထုတ်လိုက်ပါတယ်။ နားရွက်တစ်ဖက်ကနေ တစ်ဖက်ကို ပြုံးရင်း လူစီက အဲဒီလက်တွေကို ဆော့ကစားစွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပါတယ်။

“အော်၊ လူစီလေးက သူ့အဘွားကို တကယ်ချစ်တာပဲနော်၊ မဟုတ်လား?”

အစပိုင်းမှာ ကျွန်တော် ဒါအတွက် စိတ်လှုပ်ရှားခဲ့ပါတယ်။ ဇင်းနစ်တ်ရဲ့ လက္ခဏာတွေက စိတ်ဖောက်ပြန်မှုမျိုးနဲ့ ယှဉ်နိုင်ပါတယ်၊ ဘာအကြောင်းမှမရှိဘဲနဲ့ အဓိပ္ပါယ်မဲ့ လူစီကို ထိခိုက်စေမှာကို ကျွန်တော် စိုးရိမ်ခဲ့ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အခုဒီအချက်မှာတော့ ကျွန်တော်တို့ စိုးရိမ်စရာ ဘာမှမရှိဘူးဆိုတာ သိသာထင်ရှားပါတယ်။ သူမ လုပ်သမျှက လူစီကို တိတ်တဆိတ် ကြည့်နေတာပါပဲ။ သူမဆီက အပျက်သဘောဆောင်တဲ့ စိတ်ခံစားချက်တစ်ခုကို ကျွန်တော် ဘယ်တုန်းကမှ မခံစားခဲ့ရပါဘူး။ တစ်ခုခုဆိုရင် သူမဟာ မြေးလေးကို အေးအေးချမ်းချမ်း ငုံ့ကြည့်နေတဲ့ သာမန်အမျိုးသမီးတစ်ယောက်လို ဖြစ်နေပါတယ်။

အစကနဦး သူမကို သံသယဝင်မိတဲ့အတွက် နည်းနည်း အပြစ်ရှိသလို ခံစားရပါတယ်။ အရင်က တစ်ယောက်ယောက်ကို သူမ ကြမ်းကြမ်းတမ်းတမ်း ဆက်ဆံဖူးတာမျိုး မဟုတ်ပါဘူး။

“အားဟားဟား! ဂျားအားဟား!”

တစ်နည်းနည်းနဲ့ လူစီက သူမရဲ့ ကောင်းသောရည်ရွယ်ချက်ကို နားလည်တယ်ဆိုတာကိုလည်း ပုံပေါ်ပါတယ်။ ဇင်းနစ်တ် လာကြည့်တိုင်း ကလေးက ပြုံးပြုံးရွှင်ရွှင်ပါပဲ။ ဒါက ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းပြောရရင် အတော်လေး နှလုံးနွေးစရာပါ။



ဒါပေမဲ့ ဟုတ်ပါတယ်၊ ဇင်းနစ်တ်ရဲ့ အခြေအနေနဲ့ ဘယ်လိုဖွံ့ဖြိုးလာနိုင်တယ်ဆိုတာကို ကျွန်တော်တို့ မသိတဲ့အရာတွေ အများကြီးရှိပါတယ်။ ဒီလာရောက်လည်ပတ်မှုတွေကနေ မကောင်းတာတစ်ခုခု ဖြစ်လာမယ်လို့ စိတ်ကူးကြည့်ဖို့ ခက်ပေမဲ့ မသေချာမရေရာမှုတွေ အများကြီးရှိနေသေးတာကို စဉ်းစားရင် သူတို့ကို ကြီးကြပ်မှုအောက်မှာ ထားတာက အကောင်းဆုံး ဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်ပါတယ်။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် မတော်တဆမှုတွေက ရည်ရွယ်ချက်ကောင်းတွေရှိတောင်မှ ဖြစ်ပွားနိုင်ပါတယ်။

“…”

ရုတ်တရက်ဆိုသလို ဇင်းနစ်တ်က ကျွန်တော့်ကို မော့ကြည့်လိုက်ပါတယ်။ မျက်လုံးတွေနဲ့ ကျွန်တော့်ကို သတင်းစကားတစ်ခု ပို့ဖို့ကြိုးစားနေပုံရတယ်… ဘာကိုဆိုလိုမှန်း ကျွန်တော် လုံးဝမသိပေမဲ့။

“ဝါးအား! ဝါးအားအား!”

စက္ကန့်ပိုင်းအကြာမှာ လူစီက ကျယ်လောင်စွာ စပြီး ဂျီကျလာပါတယ်။

“ခွင့်လွှတ်ပါ မဇင်းနစ်တ်…”

လီလီယာက လှမ်းပြီး ကျွန်တော်နဲ့ ဇင်းနစ်တ်ဆီကနေ လူစီကို ညင်သာစွာ ခေါ်ယူလိုက်ပါတယ်။ ဆူဇန်းက ရောက်လာပြီး ကလေးကို လက်ခံလိုက်ပါတယ်။ သူမရဲ့ အနှီးကို စစ်ဆေးရင်း အနီစင်းတွေကို ရှာဖွေရင်းနဲ့ တစ်ချိန်တည်းမှာ သူမကို စပြီး ချော့သိပ်ပါတယ်။

ဒါပေမဲ့ ခဏအကြာမှာတော့ သူမ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပါတယ်။ “တစ်ယောက်ယောက် ဗိုက်ဆာနေပုံရတယ်။”

အဲဒီအချိန်ရောက်နေပြီလား? ဆီလ်ဖီက သူမမထွက်ခွာခင်က နို့တိုက်ခဲ့ပေမဲ့ တစ်နည်းနည်းနဲ့ အဲဒီကတည်းက နာရီအနည်းငယ်လောက် ကုန်ဆုံးသွားခဲ့ပုံရတယ်။ ဟုတ်လိုက်လေ။

“ဒါဆိုရင် ကျွန်တော် အခန်းထဲကနေ ထွက်လိုက်မယ်လို့ ထင်ပါတယ်။”

“မင်း ကြည့်ချင်ရင် ငါ စိတ်မရှိဘူးနော်၊ မင်းသိလား။”

ဆူဇန်းက ကမ်းလှမ်းတာ ကြင်နာပေမဲ့ ကျွန်တော် ယဉ်ယဉ်ကျေးကျေး ငြင်းလိုက်ပါတယ်။ ကျွန်တော်တို့က မိတ်ဟောင်းဆွေဟောင်းတွေ ဖြစ်နေပေမဲ့ အဲဒါက အိမ်ထောင်ရှင်မတစ်ယောက်ရဲ့ ရင်သားတွေကို မြင်ဖို့ အဆင်ပြေစေမှာ မဟုတ်ပါဘူး။ သူမက ဇင်းနစ်တ် ဒါမှမဟုတ် လီလီယာလိုပဲ ရင်သားကောင်းကောင်းရှိသူပါ။ အရင်ကထက် နည်းနည်း ပိုကြီးလာပုံရတယ်။ အထဲမှာ ရှိတဲ့နို့တွေအားလုံးကြောင့်လား?

အဲဒါတွေကို တစ်ချက်ကြည့်မိရင် ကျွန်တော့်အထဲက ဉာဏ်ကြီးရှင် ရသေ့အို သူ့အိပ်စက်ခြင်းကနေ နှိုးခံရနိုင်တယ်။ အဲဒါကိုယ်တိုင်က သိပ်ကြီးကြီးမားမားကိစ္စတော့ မဟုတ်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ လီလီယာက အဲဒီအကြောင်း တခြားသူတွေကို ပြောပြရင်ကော? ဆီလ်ဖီနဲ့ ရော့ဇီက စိတ်ဓာတ်ကျသွားနိုင်တယ်။ သူတို့က ရင်သားသေးတဲ့ဘက်ကို ပိုရောက်တယ်ဆိုတာ ငြင်းလို့မရတဲ့ အချက်ဖြစ်ပေမဲ့ ကျွန်တော် မိန်းမတွေကို သူတို့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်အခြေခံပြီး ရွေးချယ်ခဲ့တာ မဟုတ်ပါဘူး။ သူတို့ အဲဒါအတွက် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတိလွန်နေတာမျိုး မဖြစ်စေချင်ပါဘူး။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်… ဇင်းနစ်တ်က လူစီ အစာကျွေးဖို့အဆင်သင့်ဖြစ်နေပြီဆိုတာကို သတိထားမိခဲ့တာ ကျွန်တော်ပဲလား? ကလေးသုံးယောက် ပြုစုပျိုးထောင်ပြီးနောက် အဲဒီလိုကိစ္စမျိုးအတွက် ဆဋ္ဌမအာရုံတစ်ခုကို သင်ယူနိုင်ကောင်းပါရဲ့။

 

—

 

ကျွန်တော် စင်္ကြံထဲထွက်လာပြီး အနီးဆုံး ပြတင်းပေါက်ကနေ လှမ်းကြည့်လိုက်ပါတယ်။ ကံမကောင်းစွာပဲ ဒီနေ့က မိုးအုံ့ပြီး မိုးရွာတဲ့နေ့ပါ။ အချိန်က အတိအကျ ဘယ်လောက်ရှိမလဲဆိုတာ ခန့်မှန်းရခက်ပေမဲ့ လူစီ ဗိုက်ဆာလာတဲ့အတွက် မွန်းတည့်ဖို့ နီးနေလောက်ပါပြီ။

တစ်နည်းနည်းနဲ့ ကျွန်တော့်ရဲ့ မနက်ခင်းတစ်ခုလုံးကို ကလေးနဲ့အတူ ကုန်ဆုံးမိခဲ့ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒါဟာ ကောင်းကောင်းအသုံးချလိုက်တဲ့ အချိန်လို့ ကျွန်တော်ထင်ပါတယ်။ သားသမီးနဲ့ အချိန်ဖြုန်းတာထက် ပိုအရေးကြီးတာ ဘာမှမရှိပါဘူး။

ဒါပေမဲ့ လောလောဆယ်အတွက်တော့ ကျွန်တော့်ရဲ့ စာကြည့်ခန်းဆီကို ဦးတည်လိုက်ပါတယ်— ကျွန်တော့်ရဲ့ သုတေသနအတွက် သီးသန့်ထားတဲ့ အောက်ထပ်က အခန်းငယ်လေးပါ။

အထဲက စားပွဲပေါ်မှာ လက်ရေးဖြင့် အစီရင်ခံစာတွေနဲ့ မှော်ကျောက်တုံးအနည်းငယ် ဖုံးလွှမ်းနေပါတယ်။

လွန်ခဲ့တဲ့ ခြောက်လအတွင်း သမီးနဲ့ ညီမတွေနဲ့ ကစားရုံသက်သက် ကျွန်တော် မကုန်ဆုံးခဲ့ပါဘူး။ ဘီဂါရစ်တိုက်ကြီးကနေ ပြန်ယူလာခဲ့တဲ့ ဆုတွေကိုလည်း ကျွန်တော် လေ့လာနေခဲ့ပါတယ်။

ဒီကျောက်တုံးတွေက ဟိုက်ဒရာကို ကျွန်တော့်ရဲ့စာလုံးတွေကို ခါယမ်းပစ်နိုင်တဲ့စွမ်းရည် ပေးအပ်ထားတာဖြစ်ပြီး ကျွန်တော်တို့ကို အန္တရာယ်များတဲ့ အနီးကပ်တိုက်ပွဲထဲ တွန်းပို့ခဲ့တာပါ။ သူတို့နဲ့ ထိတွေ့တဲ့ ဘယ်မှော်ကိုမဆို စုပ်ယူပါတယ်။ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရင် သာမန် အစိမ်းဖျော့ အကြေးခွံတွေလို ဖြစ်နေပါတယ်။ သူတို့ရဲ့ ကြည်လင်မှုမရှိရင်တော့ ကျောက်တုံးတွေအဖြစ်တောင် ခွဲခြားသိနိုင်မှာ မဟုတ်ပါဘူး။

မှော်ပညာတက္ကသိုလ်က စာကြည့်တိုက်ကနေ ဒါတွေအကြောင်း အခြေခံအချက်အလက်အနည်းငယ်ကို လေ့လာသိရှိနိုင်ခဲ့ပါတယ်။

ပထမဆုံးအနေနဲ့ သူတို့ကို အများအားဖြင့် “စုပ်ယူခြင်းကျောက်တုံးများ” လို့ ခေါ်ဆိုကြပါတယ်။ မာနာတိုက် ဟိုက်ဒရာတွေက သူတို့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းမှာ သဘာဝအလျောက် ထုတ်လုပ်ပါတယ်။ အဲဒီမျိုးစိတ်က လွန်ခဲ့တဲ့နှစ်ထောင်ပေါင်းများစွာ တိုက်ကြီးကွဲချိန်မှာ မျိုးတုံးသွားခဲ့တာကြောင့် အခုအခါမှာ အလွန်ရှားပါးပြီး အဖိုးတန်ပါတယ်။

နဂါးအများအပြားက မှော်ကျောက်တုံးတွေ ဒါမှမဟုတ် သလင်းခဲတွေကို သူတို့ရဲ့ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းမှာ ထုတ်လုပ်ကြပါတယ်။ ဒါက အထူးအဆန်းဖြစ်ရပ်တစ်ခုပါပဲ။ ဥပမာ၊ ကျွန်တော့်တောင်ဝှေးထဲက ကျောက်တုံးက ပင်လယ်မြွေဆိုးတစ်မျိုးဖြစ်တဲ့ နဂါးမျိုးစိတ်တစ်ခုကနေ ပြန်လည်ရယူထားတာပါ။

ဒီကျောက်တုံးတွေရဲ့ အာနိသင်တွေက ကျယ်ကျယ်ပြန့်ပြန့် ကွဲပြားပေမဲ့ အများအပြားမှာ မှော်ပညာဆိုင်ရာ တိုက်ရိုက်အသုံးချမှုပုံစံတစ်မျိုးမျိုး ရှိကြပါတယ်။ တချို့က မှော်စွမ်းရည်ကို တိုးမြှင့်ပေးနိုင်တယ်၊ ဒါမှမဟုတ် စာလုံးသွင်းဖို့လိုအပ်တဲ့ မာနာပမာဏကို လျှော့ချပေးတယ်၊ တခြားဟာတွေက မာနာကုန်ကျစရိတ်ကို မတိုးစေဘဲ စာလုံးတွေရဲ့စွမ်းအားကို နှစ်ဆဖြစ်စေတယ်။ မှော်ကို လုံးဝစုပ်ယူနိုင်စွမ်းရှိတဲ့ တစ်ခုရှိတာက သိပ်အံ့ဩစရာတော့ မဟုတ်ပါဘူး။

ခက်ခဲတဲ့အပိုင်းက ဒီကျောက်တုံးတွေက ဒါကို ဘယ်လိုအတိအကျလုပ်နေတယ်ဆိုတာ ရှာဖွေဖို့ပါပဲ။

ဒီလိုစားပွဲပေါ်မှာ ဒီအတိုင်းထားလိုက်ရင် စုပ်ယူခြင်းကျောက်တုံးတွေက သူတို့ပတ်ဝန်းကျင်က အရာအားလုံးထဲက မာနာကို တက်ကြွစွာ စုပ်ယူမှာ မဟုတ်ပါဘူး။ သိသာထင်ရှားတာက တစ်ခုခု အရင်ဖြစ်ရမယ်။ စမ်းသပ်မှုအနည်းငယ်ပြီးနောက် ကျောက်တုံးတွေမှာ “အရှေ့” နဲ့ “အနောက်” ဘက်ရှိတယ်ဆိုတာကို မကြာခင်မှာပဲ သဘောပေါက်လာပါတယ်။ တစ်ဖက်နဲ့တစ်ဖက် ခွဲခြားသိဖို့ အလွန်ခက်ပေမဲ့ သူတို့ သေချာပေါက် ရှိနေပါတယ်။

ကျောက်တုံးတစ်ခုရဲ့ အနောက်ဘက်ကို လက်တင်ပြီး မာနာနည်းနည်း ပေးလိုက်တဲ့အခါ အရှေ့ဘက်က စူးရှတဲ့အသံတစ်ခုထွက်ရင်း မှော်ကိုစုပ်ယူပါလိမ့်မယ်။

တစ်နည်းအားဖြင့် ဒီအရာတွေက အလိုအလျောက်အလုပ်လုပ်တာ မဟုတ်ပါဘူး။ သူတို့ကို ကိုယ်တိုင်ဖွင့်ပိတ်ရပါတယ်။ ရေဘဝဲရဲ့လက်တွေပေါ်က စုပ်ခွက်တွေနဲ့ နည်းနည်းတူပါတယ်။

ကျွန်တော်တို့တိုက်ခိုက်ခဲ့တဲ့ ဟိုက်ဒရာက စာလုံးတွေပျံလာတာကိုမြင်ရင် သူ့ရဲ့မှော်စုပ်ယူတဲ့ “သံချပ်အင်္ကျီ” ကို အသက်သွင်းနေခဲ့ပြီး ကျွန်တော့်ရဲ့တိုက်ခိုက်မှုတွေကို နောက်ဆုံးစက္ကန့်မှာ အသုံးမဝင်ဖြစ်အောင်လုပ်နေပုံရပါတယ်။

လူအများအပြားက ဒီလောက်မြန်မြန်တုံ့ပြန်နိုင်မယ်လို့ စိတ်ကူးကြည့်ဖို့ခက်ပေမဲ့ တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်တွေက လူသားတွေထက် ပိုကောင်းတဲ့ အမြင်အာရုံနဲ့ တုံ့ပြန်မှုရှိတတ်ပါတယ်။

ထပ်မံစမ်းသပ်ရင်း ကျောက်တုံးက ကျွန်တော်မျှော်လင့်ထားတဲ့ပုံစံအတိုင်း မှော်ကို “စုပ်ယူ” တာ အတိအကျမဟုတ်ဘူးဆိုတာကိုလည်း သဘောပေါက်လာပါတယ်။ ညာလက်ထဲမှာ ကိုင်ထားပြီး တစ်ခြားလက်နဲ့ စာလုံးတစ်လုံးသွင်းလိုက်တဲ့အခါ စာလုံးက ပျောက်သွားပေမဲ့ ကျွန်တော် သုံးလိုက်တဲ့ မာနာကို ပြန်မရခဲ့ပါဘူး။ တကယ်တော့ ကျွန်တော် မာနာကုန်ကျနေတယ်ဆိုတာ အတော်လေး သေချာပါတယ်— မူလစာလုံးကိုသွင်းဖို့ ကျွန်တော်သုံးခဲ့တဲ့ ပမာဏအတိုင်းပါပဲ။

ဒါက ဘာကိုဆိုလိုတယ်ဆိုတာ သေချာဖို့ ပိုမိုအာရုံစိုက်တဲ့ စမ်းသပ်မှုတွေ လိုအပ်ပါလိမ့်မယ်၊ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်မှာ လုပ်ငန်းလည်ပတ်နေတဲ့ ယူဆချက်တစ်ခုတော့ ရှိပါတယ်။ အခြေခံအားဖြင့် ကျောက်တုံးက ကျွန်တော်ပေးလိုက်တဲ့ မာနာကို မာနာနဲ့လုပ်ထားတဲ့ တခြားဘာကိုမဆို ချက်ချင်းပြိုကွဲစေနိုင်တဲ့ လှိုင်းတွေအဖြစ် ပြောင်းလဲပေးနေတယ်လို့ ကျွန်တော် သံသယရှိပါတယ်။ ရလဒ်တွေက မှော်နှောင့်ယှက်မှု စာလုံးနဲ့ ဆင်တူပေမဲ့ ဒီကျောက်တုံးတွေက သူတို့နဲ့ အပြန်အလှန်သက်ရောက်တဲ့ စာလုံးတွေကို ပိုပြီးစေ့စပ်သေချာစွာ ဖျက်စီးပစ်တယ်လို့ ကျွန်တော်ခံစားရပါတယ်။

ဒီသီအိုရီတစ်ခုတည်းနဲ့ မရှင်းပြနိုင်တဲ့အရာတွေ အများကြီးရှိနေသေးတာ ဟုတ်ပါတယ်။ ဥပမာ ကျွန်တော် မှော်နဲ့ဖန်တီးထားတဲ့ ရုပ်တုတွေက ကျောက်တုံးတွေရဲ့ အနီးကပ်အကွာအဝေးမှာတောင် လုံးဝထိခိုက်မှုမရှိခဲ့ပါဘူး။

မြေသားရုပ်တုတွေက လှိုင်းတွေဒဏ်ကို ခံနိုင်ရည်ရှိပေမဲ့ ကျွန်တော့်ရဲ့ ကျောက်တုံးအမြောက်ဆန်က မခံနိုင်ရည်ရှိပါတယ်။ ဘာကြောင့်ဒီလိုဖြစ်ရမယ်ဆိုတာ ကျွန်တော် မသိပါဘူး။ ရုပ်တုတွေထဲက မာနာက အချိန်ကြာလာတာနဲ့အမျှ တည်ငြိမ်သွားပြီး အနှောင့်အယှက်ဒဏ်ကို ခံနိုင်ရည်ရှိသွားတာ ဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်ပါတယ်။ ဟမ့်။

ဒါပေမဲ့ ဒီလိုအသေးစိတ်လမ်းကြောင်းတွေအတိုင်း လိုက်သွားဖို့ အကြောင်းမရှိပါဘူး။ “မာနာ” ဆိုတာ တကယ်တမ်းဘာလဲဆိုတာကိုတောင် ကျွန်တော် ကောင်းကောင်းနားမလည်သေးပါဘူး။ ပြည့်စုံတဲ့ရှင်းပြချက်အတွက် စမ်းတဝါးဝါးလုပ်နေမယ့်အစား ဒီအရာတွေကို ဘယ်လိုအသုံးချနိုင်မလဲဆိုတာကို အာရုံစိုက်ချင်ပါတယ်။ ပြီးတော့ အနာဂတ်မှာ သူတို့ကို ဘယ်လိုတန်ပြန်နိုင်မလဲဆိုတာကိုပါ။

အဲဒီအတွေးနဲ့အတူ နောက်ထပ်စမ်းသပ်မှုတစ်ခုကို ကျွန်တော်လုပ်ဆောင်ခဲ့ပါတယ်။

မှော်နှောင့်ယှက်မှုက မဖျက်ဆီးနိုင်တဲ့အရာတချို့ကို ဒီကျောက်တုံးတွေကို သုံးပြီး ဖျက်ဆီးနိုင်မယ်လို့ ကျွန်တော် ခံစားမိပါတယ်။ ဥပမာ မှော်စက်ဝိုင်းတွေ။

ကလစ်ဖ်က ဒီစမ်းသပ်မှုမှာ ကျွန်တော့်ကို ကူညီပေးခဲ့ပါတယ်။ ကျွန်တော်မျှော်လင့်ထားသလိုပဲ အတားအဆီးစာလုံးတစ်ခုနဲ့ အဲဒါကိုသွင်းဖို့ သူသုံးခဲ့တဲ့ မှော်စက်ဝိုင်း နှစ်ခုလုံးကို ဖျက်ဆီးနိုင်ခဲ့ပါတယ်။ သူ့ရဲ့မူရင်းစာလိပ်ပေါ်က ဒီဇိုင်းက ထိခိုက်မှုမရှိခဲ့ပေမဲ့ စာလုံးက တက်ကြွစွာအသုံးပြုနေသရွေ့ စုပ်ယူခြင်းကျောက်တုံးတွေက စက်ဝိုင်းကိုယ်တိုင်ကို ဖျက်ပစ်နိုင်ပါတယ်။

ဒါပေမဲ့ သူတို့က မှော်ကိရိယာတစ်ခုရဲ့ အတွင်းဘက်က မှော်စက်ဝိုင်းကိုတော့ မထိခိုက်စေနိုင်ပါဘူး။ အဲဒီစက်ဝိုင်းက မျက်နှာပြင်ပေါ်မှာ ဆွဲထားတာမဟုတ်ဘဲ ကိရိယာထဲကို ထွင်းထုထားတာကြောင့် ဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်ပါတယ်။

ဒါက အဓိပ္ပါယ်ရှိပါတယ်။ ဟိုက်ဒရာနဲ့ တိုက်ပွဲကို ပြန်တွေးကြည့်ရင် သူ့ရဲ့ဂူထဲက မှော်စက်ဝိုင်းက နေရာအနှံ့ ရုန်းကန်လှုပ်ရှားနေပေမဲ့ ဘယ်တုန်းကမှ မပိတ်ခဲ့ဘူးဆိုတာကို သဘောပေါက်မိပါတယ်။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အရေးအကြီးဆုံး သင်ခန်းစာက ဒီအကြေးခွံတွေက မှော်သဘာဝရှိတဲ့အရာတိုင်းကို မဖျက်ဆီးနိုင်ဘူးဆိုတာပါပဲ။

ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် ကြုံတွေ့ရနိုင်တဲ့ ခြိမ်းခြောက်မှုအများစုကို ကိုင်တွယ်ဖို့ သူတို့က လုံလောက်တာထက် ပိုထိရောက်ကောင်း ထိရောက်နိုင်ပါတယ်။ ဒီထဲကတစ်ခုကို အိတ်နောက်ဖေးမှာထားရင် နောက်တစ်ခါ ထောင်ချောက်ထဲတိုးဝင်မိပြီး အတားအဆီးစာလုံးတစ်ခုရဲ့အတွင်းဘက်မှာ ကျရောက်ခဲ့ရင် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဖောက်ထွက်နိုင်ပါတယ်။ အကောင်းဆုံးကတော့ ပထမနေရာမှာ ထောင်ချောက်ထဲ တိုးဝင်မိတာကို ရှောင်ရှားချင်ပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ အာမခံပေါ်လစီတစ်ခုရှိတာ ဘယ်တော့မှ မထိခိုက်စေပါဘူး။

လောလောဆယ် ကျောက်တုံးတစ်ခုကို ကျွန်တော့်ရဲ့ လက်တုထဲမှာ တစ်နေရာရာမှာ ထည့်သွင်းဖို့ စဉ်းစားနေပါတယ်။ လက်ဖဝါးထဲမှာ ဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်တယ်။

ကျောက်တုံးကို အသက်သွင်းတာရော မှော်သွင်းတာအတွက်ပါ အဲဒီလက်ကိုသုံးဖို့ ခက်ခဲနိုင်ပေမဲ့ လေ့ကျင့်မှုနည်းနည်းနဲ့ အကျင့်ပါလာမယ်လို့ မျှော်လင့်ပါတယ်။

 

“မင်္ဂလာပါ အစ်ကိုချစ်။ ဧည့်သည်တစ်ယောက် ရောက်နေပါတယ်။”

စာကြည့်ခန်းထဲမှာ ပစ္စည်းတွေနဲ့ လက်တည့်စမ်းနေတာ အတန်ကြာပြီးနောက် အိုင်ရှာက ဧည့်သည်တွေရောက်နေကြောင်း ကြေညာဖို့ ခေါင်းပြူလာပါတယ်။ သူမရဲ့မျက်နှာက အေးဆေးတည်ငြိမ်ပါတယ်၊ ပရော်ဖက်ရှင်နယ် အိမ်အကူမိန်းကလေး မုဒ်ထဲကို ချက်ချင်းဝင်သွားပါပြီ။

“ဘယ်သူလဲ?”

“မင်းသား ဇာနိုဘာပါ။ ဧည့်ခန်းထဲမှာ စောင့်နေပါတယ်။”

ဟမ့်။ သူ တစ်ခုခုလိုလို့လားလို့ တွေးမိတယ်။

သူ လေထီးလေးနဲ့ လာလည်တာကိုတော့ စိတ်မရှိပေမဲ့… သူ အပေါင်းအဖော်လိုချင်တာ ဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်တယ်။

“ဟုတ်ပြီ။ ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အိုင်ရှာ။”

ကျွန်တော် ထိုင်ခုံကနေ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး မတ်တတ်ထရပ်လိုက်ပါတယ်။

ဇာနိုဘာက သူ့ရဲ့ကိုယ်ပိုင်သုတေသနကို ဒီအော်တိုမက်တွန်အကြောင်း မကြာသေးခင်က တိုးတက်အောင်လုပ်နေခဲ့ပါတယ်။ ကျွန်တော့်ရဲ့ ဇာလစ်ဖ် လက်တုက အဲဒီကြိုးစားမှုတွေရဲ့ ထုတ်ကုန်တစ်ခုပါ။ ပြီးတော့ သိလာရတာက အော်တိုမက်တွန်ရဲ့ ခြေထောက်နဲ့ ခြေဖဝါးတွေက လက်နဲ့လက်မောင်းတွေနဲ့ ဆင်တူစွာ အလုပ်လုပ်ပါတယ်။ ဒီတစ်ခါ ရှေ့ပြေးပုံစံကို ကျွန်တော် ကူလုပ်ပေးခဲ့ပါတယ်။ ဇာနိုဘာက အစီအစဉ်တွေကိုရေးဆွဲတယ်၊ ကျွန်တော်က မှော်နဲ့ အပိုင်းလိုက် မော်ဒယ်ကို ဖန်တီးတယ်၊ ပြီးတော့ ကလစ်ဖ်က လိုအပ်တဲ့ မှော်စက်ဝိုင်းတွေနဲ့ ရေးထိုးပေးတယ်။

ဒါက နှေးကွေးပြီး သိမ်မွေ့တဲ့ လုပ်ငန်းစဉ်ပါ။ ခြေထောက်တစ်ချောင်းတည်းလုပ်ဖို့ တစ်လနီးပါး အချိန်ယူခဲ့ရပါတယ်။ တစ်နေ့မှာ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ လက်တုတွေနဲ့အတူ သူတို့ကို ရောင်းချနိုင်ဖို့ မျှော်လင့်ထားပေမဲ့ အဲဒီအရာတွေကို အမြောက်အမြားထုတ်လုပ်ဖို့က ဝေးကွာလှပါသေးတယ်။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်။ အခုဆို ခြေလက်တွေရဲ့ အခြေခံသဘောကို ကောင်းကောင်းနားလည်လာပြီဖြစ်လို့ ဇာနိုဘာက အော်တိုမက်တွန်ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကို နောက်ဆုံးတော့ စတင်စူးစမ်းနေပါပြီ။ ဒါက အပိုင်းတွေကြားက အနုစိတ်အဆက်တွေကို ရှာဖွေပြီး “အတွင်းပိုင်း” ကိုလေ့လာဖို့ ဂရုတစိုက် ဖြတ်တောက်ခြင်း ပါဝင်ပါတယ်။

သူ့ရင်ဘတ်ရဲ့အလယ်တည့်တည့်မှာ မှော်ကျောက်တုံးတစ်ခုကို သူတွေ့ရှိခဲ့ပါတယ်။ ဒါက ပုံမှန်မဟုတ်တဲ့အရွယ်အစားရှိတဲ့ အနီရောင်သလင်းခဲလှလှတစ်ခုပါ။ ဒါပေမဲ့ လေ့လာပြီးနောက် တကယ်တော့ ဒါဟာ ကျောက်တုံးတစ်ခုတည်းမဟုတ်ဘူးဆိုတာကို သူသဘောပေါက်သွားပါတယ်။ ဒါဟာ သေးငယ်တဲ့မှော်စက်ဝိုင်းလေးတွေနဲ့ ဖုံးအုပ်ထားတဲ့ မြောက်မြားစွာသော သေးငယ်တဲ့ကျောက်တုံးတွေရဲ့ ပေါင်းစပ်မှုတစ်ခုပါ။

ဒါက ရှင်းရှင်းလင်းလင်းပဲ အော်တိုမက်တွန်ရဲ့ “အူတိုင်” ပါ။ သူ့ပေါ်မှာ ရေးထွင်းထားတဲ့ ပုံစံအားလုံးကို ပုံဖော်နိုင်ခဲ့ရင် သီအိုရီအရ တူညီတဲ့အရာကို ကိုယ်တိုင်လုပ်နိုင်စွမ်းရှိသွားပါလိမ့်မယ်။

ပြီးတော့ ကျွန်တော်တို့ရဲ့သုတေသနကို ပိုမြင့်တဲ့အထိ ယူဆောင်သွားတဲ့အခါ ရိုဘို-အိမ်အကူ အိပ်မက်က နောက်ဆုံးတော့ အမှန်တကယ်ဖြစ်လာပါလိမ့်မယ်!

ကံမကောင်းစွာပဲ ဇာနိုဘာက ဒီစိန်ခေါ်မှုအသစ်ရှေ့မှာ ရုန်းကန်နေရပါတယ်။

အူတိုင်ပေါ်က စက်ဝိုင်းတွေက မယုံနိုင်လောက်အောင် ထူးဆန်းပြီး ရှုပ်ထွေးပါတယ်။ ဒါ့အပြင် ပုံစံတွေက ရှေးဟောင်းအရေးအသားအတိုအထွာတွေ— မှတ်စုတွေ၊ သတိပေးချက်တွေ၊ ထင်ရှားမသိသာတဲ့စာအုပ်တွေက ကောက်နှုတ်ချက်တွေ— နဲ့ ပဏာမ ခြစ်ထုတ်ထားတဲ့ ဒီဇိုင်းတွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေပါတယ်။ အခြေခံအားဖြင့် အော်တိုမက်တွန်ကို ဖန်တီးသူက သူတည်ဆောက်နေတုန်းမှာပဲ အူတိုင်အတွက် ဒီဇိုင်းကို ပြီးပြည့်စုံအောင်လုပ်နေတုန်းဆိုတာ ရှင်းနေပါတယ်။

ကျွန်တော်တို့တွေ့ရှိခဲ့တဲ့ လက်ရာမြောက်က ကျရှုံးမှု ဒါမှမဟုတ် ရှေ့ပြေးပုံစံတစ်ခုပါ။ ဒါကိုဖန်တီးသူက တကယ်တမ်း ဘာလုပ်ဖို့ကြိုးစားနေမှန်း မပြောနိုင်ပါဘူး။

ဒီအရာအားလုံးကို နားလည်အောင်လုပ်တာက အခုထိ ကျွန်တော်တို့ ရင်ဆိုင်ခဲ့ရတဲ့ ဘယ်စိန်ခေါ်မှုထက်မဆို ပိုခက်ခဲပါလိမ့်မယ်။ ဒါပေမဲ့ ဇာနိုဘာက တုန်လှုပ်ခြင်းမရှိပါဘူး။ အရင်ကထက် ပိုပြီးတောင် သူ့ရဲ့ “ဘဝတာဝန်” ကို ထမ်းဆောင်ဖို့ စိတ်ပိုင်းဖြတ်ထားပုံရပါတယ်။

ဘာပဲတန်ဖိုးရှိရှိ ကျွန်တော့်ရဲ့ ကိုယ်ကျင့်တရားဆိုင်ရာ ထောက်ခံမှုကို သူရထားပါတယ်။

“ဟေး ဇာနိုဘာ။ စောင့်ဆိုင်းရတာအတွက် တောင်းပန်ပါတယ်။”

ကျွန်တော် ဧည့်ခန်းထဲ လမ်းလျှောက်ဝင်သွားတဲ့အခါ ဇာနိုဘာက ခဏအကြာက လက်ဖက်ရည်သောက်နေတဲ့ ဆိုဖာကနေ ခုန်ထလိုက်ပါတယ်။ “အိုး၊ အရှင် ရူဒီးယပ်စ်! ဒီလိုမျိုး အနှောင့်အယှက်ပေးမိတဲ့အတွက် တောင်းပန်ပါတယ်!”

အခန်းထောင့်မှာ ရပ်နေတဲ့ ဂျူလီနဲ့ ဂျင်းဂျာက သူ့ရဲ့စံနမူနာကို လိုက်ပြီး တိတ်တဆိတ် ခေါင်းငုံ့လိုက်ကြပါတယ်။

“ဒါဆို ဒီနေ့ ကျွန်တော့်အတွက် ဘာလုပ်ပေးနိုင်မလဲ?”

“ဒီအနီးအနားကို ရောက်နေတာနဲ့ နှုတ်ဆက်ဖို့ ဝင်လာတာပါ။”

ဟုတ်လား။ ဒါဆို တကယ်ပဲ လူမှုရေးအရသွားရောက်လည်ပတ်တာပဲ။

“ဟုတ်ပြီ။ ဒါဆို အိမ်လိုသဘောထားပါ။”

ဒါက ဇာနိုဘာအတွက် ပုံမှန်မဟုတ်တဲ့ အပြုအမူဖြစ်ပေမဲ့ ကျွန်တော် သူ့ကို ပြန်လွှတ်မှာ မဟုတ်ပါဘူး။

ကျွန်တော် ထိုင်ခုံပေါ်မှာ အခြေကျသွားတဲ့အခါ ဂျူလီက ကျွန်တော့်ဘေးကို ပြေးလာပါတယ်။ “ကြည့်ပါဦး ဂရန်းမာစတာ ရူဒီးယပ်စ်။ နောက်တစ်ခု ကျွန်မ ပြီးသွားပါပြီ။”

သူမက ကျွန်တော့်ရဲ့စစ်ဆေးမှုအတွက် ရုပ်တုတစ်ခုကို ဆန့်ထုတ်ပြလိုက်ပါတယ်။ ဒါက ကျွန်တော် သူမကို တာဝန်တစ်ခုအဖြစ် ပြန်ထုတ်ခိုင်းထားတဲ့ ရုဂျာ့ဒ် ရုပ်တုရဲ့ နောက်ဆုံးကြိုးပမ်းမှုပါ။

“ကောင်းတယ်၊” ကျွန်တော်က ထောင့်မျိုးစုံကနေ လေ့လာရင်း ပြောလိုက်ပါတယ်။ “မင်း မြန်မြန်တိုးတက်နေတယ်။ ငါ့အတွက် ဆက်ထုတ်ပေးဦးနော်၊ ဟုတ်ပြီလား?”

“ဟုတ်ကဲ့!” ဂျူလီက ရွှင်မြူးစွာ ဦးညွှတ်ပြီး ပြောလိုက်ပါတယ်။

ကျွန်တော် ဘီဂါရစ်တိုက်ကြီးကိုဖြတ်ပြီး ခရီးထွက်နေတုန်း ဂျူလီက သူမရဲ့မူရင်း ရုဂျာ့ဒ်ရုပ်တုကို အပြီးသတ်ခဲ့ပါတယ်။ ဒါက ဘယ်လောက်ကောင်းလဲဆိုတာကို ကျွန်တော် တကယ်အံ့ဩမိပါတယ်။ သူမက ကျွန်တော့်ကိုယ်ပိုင်ဗားရှင်းကို မော်ဒယ်အဖြစ်သုံးခဲ့တာ ရှင်းနေပေမဲ့ ရိုးရိုးသားသားပြောရရင် သူမရဲ့ဟာက ပိုကောင်းပါတယ်။

တစ်ချက်ကတော့ ဟန်ပန်က ပြီးပြည့်စုံနေတာပါ။ လုံးဝအပျော်တမ်းတစ်ယောက်တောင် သူတို့ဟာ တကယ့်မာနောကို ကြည့်နေတယ်ဆိုတာကို သဘောပေါက်သွားမှာပါ။

နော်န်ကိုပြတဲ့အခါ သူမက “ငါလည်း တစ်ခုလိုချင်တယ်” လို့ အသံတိုးတိုးနဲ့ ရေရွတ်တာကို မကူညီနိုင်ခဲ့တာကြောင့် မူရင်းကို နော်န်ကို လက်ဆောင်ပေးလိုက်ပါတယ်။ လောလောဆယ် သူမရဲ့အဆောင်ခန်းထဲက စင်ပေါ်မှာ ရှိပါတယ်။

ဂျူလီရဲ့အောင်မြင်မှုကို အသိအမှတ်ပြုရင်း ရုပ်တုကို တတ်နိုင်သလောက်များများ မိတ္တူထုတ်ဖို့ ကျွန်တော် တာဝန်ပေးခဲ့ပါတယ်။ တစ်ခုတည်းလုပ်ဖို့ အတော်ကြာနေသေးပေမဲ့ ဒါက တကယ့်ကိစ္စကြီးတော့ မဟုတ်ပါဘူး။ အလုပ်က သူမရဲ့ မာနာစွမ်းရည်ကို ဆန့်ထုတ်ဖို့ လေ့ကျင့်ခန်းကောင်းတစ်ခုဖြစ်ပြီး နော်န်ရဲ့စာအုပ်ကိုရောင်းဖို့ အဆင်သင့်ဖြစ်တဲ့အချိန်မှာ သပ်သပ်ရပ်ရပ်အစုလေးတစ်ခု အသင့်ရှိနေဖို့ မျှော်လင့်ပါတယ်။

“မနေ့က မစ္စ နော်န်ကို ကျောင်းမှာ တွေ့ခဲ့တယ်။”

“အိုး ဟုတ်လား? မင်းတို့ တွေ့ခဲ့တာလား? သူမ တစ်ခုခုပြောသေးလား?”

“သူမက ကျွန်မကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်လို့ ပြောတယ်။ ဒါကြောင့် ကျွန်မကလည်း သူမကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်လို့ ပြောလိုက်တယ်။”

“အော်၊ အဲဒါ ကောင်းတယ်။ မင်းအတွက် ကောင်းတယ် ဂျူလီ။”

ကျွန်တော်လှမ်းပြီး ဂျူလီရဲ့ခေါင်းကို ချစ်ခင်စွာ ပုတ်ပေးလိုက်ပါတယ်။ ကျွန်တော့်ရဲ့ထိတွေ့မှုကြောင့် သူမ နည်းနည်းတောင့်တင်းသွားပေမဲ့ တွန့်ဆုတ်မသွားပါဘူး။

ဖြစ်ပျက်ခဲ့တာက နော်န်က ရုဂျာ့ဒ်အကြောင်း သူမရဲ့စာအုပ်ကို မကြာသေးခင်က အပြီးသတ်ခဲ့ပါတယ်။ ကျွန်တော့်ဆီက ဓားပညာစသင်ပြီးနောက်မှာတောင် သူမ စာရေးတာကို ဆက်လုပ်ခဲ့ပါတယ်။ စာအုပ်က တိုတောင်းပြီး စကားပြေက နည်းနည်း တုံးအပြီး ကမ်းကိုက်နေပါတယ်။ ရုဂျာ့ဒ်ရဲ့ဘဝ အပိုင်းတစ်ပိုင်းကိုပဲ ဖုံးလွှမ်းထားပါတယ်— ကျိန်စာတိုက်လှံတွေရဲ့ ဇာတ်လမ်း၊ ရုဂျာ့ဒ်ရဲ့ သူ့အရှင်အပေါ် သစ္စာရှိစွာအမှုထမ်းခြင်းနဲ့စပြီး သူ့ရဲ့လက်စားချေခြင်းနဲ့အဆုံးသတ်ပါတယ်။

ဒါပေမဲ့ သူမရဲ့အားနည်းချက်တွေအားလုံးကြားက ရုဂျာ့ဒ်ရဲ့ကိုယ်ရည်ကိုယ်သွေးကို ပြီးပြည့်စုံစွာ ဖမ်းယူနိုင်ခဲ့ပါတယ်။ သူ့ရဲ့မာန၊ သူ့ရဲ့ဝမ်းနည်းမှု၊ သူ့ရဲ့ရဲရင့်မှုက ထိတ်လန့်ဖွယ် ပြတ်သားစွာ ပေါ်လွင်လာပါတယ်။ ဂရုတစိုက် တည်းဖြတ်မှုနည်းနည်းနဲ့ ဒါကို ကလေးစာအုပ်စာအဖြစ် ရောင်းချနိုင်မယ်လို့ ကျွန်တော် ယုံကြည်စိတ်ချခဲ့ပါတယ်။

အဲဒီသီအိုရီကိုစမ်းသပ်ဖို့အတွက် မူကြမ်းကို ဂျူလီကိုဖတ်ပြခဲ့ပြီး သူမက လုံးဝသဘောကျသွားပါတယ်။ သုံးခေါက်ဆက်တိုက်ဖတ်ခိုင်းပြီး ဂျင်းဂျာက မဝင်တားရင် ဆက်ဖတ်ခိုင်းနေဦးမှာ ဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်ပါတယ်။

ဒီအခြေအနေအရ ဂျူလီငယ်ငယ်က ဘယ်သူမှ သူမကို ဒီလိုပုံပြင်တွေ ဖတ်ပြဖူးပုံမရပါဘူး။ ယဉ်ကျေးမှုအရ ဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်ပါတယ်။ လူပုတွေမှာ ရိုးရာဒဏ္ဍာရီပုံပြင်မျိုးတစ်ခုခုရှိပေမဲ့ ကလေးတွေအတွက် စာအုပ်တွေ မရေးခဲ့ကြတာ ဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်ပါတယ်။ ဒါမှမဟုတ် သူမရဲ့မိဘတွေက သူမကိုဖျော်ဖြေဖို့ အချိန်သိပ်မပေးနိုင်လောက်အောင် အလုပ်များနေတာ ဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်ပါတယ်။ တကယ်တော့ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် အရေးမကြီးပါဘူး။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဂျူလီက စာအုပ်ကို အရမ်းသဘောကျတာကြောင့် ဒီရက်ပိုင်းအတွင်းမှာ သူမကို နော်န်နဲ့ မိတ်ဆက်ပေးဖို့ စီစဉ်နေခဲ့ပေမဲ့ သူတို့က အရင်ဆုံ ဆုံတွေ့ခဲ့ကြပုံရပါတယ်။ နော်န်က သူမမှာ ပရိသတ်တစ်ယောက်ရှိနေပြီဆိုတာ သိလိုက်ရတဲ့အတွက် နည်းနည်းရှက်သွားလောက်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူတို့ ခြေဦးတည့်ရာကို စတင်ခဲ့တယ်ဆိုတာ ကြားရတာ ဝမ်းသာစရာပါပဲ။ တစ်ယောက်ရဲ့အရည်အချင်းကို တစ်ယောက်က အသိအမှတ်ပြုတာက ကောင်းမွန်တဲ့ အလုပ်လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်ဆက်ဆံရေးတစ်ခုတည်ဆောက်ဖို့ ကောင်းမွန်တဲ့ ပထမခြေလှမ်းပါ။

ဒီအရာအားလုံးရဲ့အဓိပ္ပါယ်က ဆူပါ့ဒ် ပြည်သူ့ဆက်ဆံရေးစည်းရုံးလှုံ့ဆော်မှုအတွက် ပြင်ဆင်မှုတွေမှာ အလွန်ကောင်းမွန်တဲ့တိုးတက်မှုတွေ လုပ်နေတယ်ဆိုတာပါပဲ။ ကျွန်တော်က သုတေသနနဲ့ လေ့ကျင့်ရေးကိုလည်း ဆက်လုပ်နေပါတယ်။ ခြုံငုံကြည့်ရင် ကျွန်တော့်အချိန်ကို ဘယ်လိုအသုံးချနေတယ်ဆိုတဲ့အပေါ် စိတ်ချမ်းသာမှုရပါတယ်။ အခုကိုင်တွယ်နေတာထက် ပိုတာတစ်ခုခုကို လက်ခံဖို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် တွန်းအားပေးရင် ဝန်ပိုသွားလောက်ပါတယ်။

ကျွမ်းကျင်ဖို့အတွက် တစ်ခုတည်းသောနယ်ပယ်ကို အာရုံစိုက်တာက အကောင်းဆုံးဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်ပေမဲ့ ကျွန်တော့်ခံစားချက်က ကျွန်တော်ကြိုးစားတဲ့ဘယ်အရာမှာမှ အကောင်းဆုံးဖြစ်မှာမဟုတ်ဘူးဆိုတာပါပဲ။ အဲဒါက ကျွန်တော့်ရဲ့ပထမဘဝကြိုးပမ်းမှုမှာ မှန်ခဲ့ပြီး ဒီတစ်ခုမှာလည်း မှန်နိုင်ကောင်းမှန်နိုင်ပါတယ်။

မင်းထက် ပိုကောင်းတဲ့သူတစ်ယောက် အမြဲတမ်းရှိနေပါတယ်။ ဒီတက္ကသိုလ်မှာ အခုအချိန်မှာ ကျွန်တော်က အကောင်းဆုံးမှော်ဆရာဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်ပေမဲ့ ကမ္ဘာကြီးက မယုံနိုင်လောက်အောင် စွမ်းအားကြီးတဲ့လူတွေနဲ့ ပြည့်နေပါတယ်။

စစ်မှန်တဲ့ပါရမီ— မင်း ဘယ်လောက်ပဲကြိုးစားကြိုးစား မယှဉ်နိုင်တဲ့ ပါရမီမျိုး ရှိပါတယ်။

ဒါပေမဲ့ တစ်ခုခုမှာ အကောင်းဆုံးဖြစ်ဖို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် တွန်းအားပေးဖို့ လိုအပ်တယ်လို့ မခံစားရပါဘူး။ ကျွန်တော့်ရည်မှန်းချက်က မျက်နှာစာအများကြီးမှာ ယှဉ်ပြိုင်နိုင်လောက်အောင် လိုက်လျောညီထွေရှိဖို့ပါ။ တစ်ယောက်ချင်းတိုက်ပွဲမှာ တစ်ယောက်ယောက်ကို မနိုင်ရင် သူတို့ကို ကျော်လွှားဖို့နည်းလမ်းတစ်ခုကို ရှာမှာပါ။

သီအိုရီအရတော့ ကောင်းသလိုပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ ဟုတ်ပါတယ်၊ တစ်ခါတလေ မာနာတိုက် ဟိုက်ဒရာကို စူးစိုက်ကြည့်နေရတာမျိုး ကြုံရနိုင်ပါတယ်။ ကျွန်တော့်မိသားစုကို ကာကွယ်ဖို့လောက် စွမ်းအားကြီးလာချင်ပါတယ်၊ တခြားဘာမှမဟုတ်ရင်တောင်။ တိုက်ခိုက်ရေးက ကျွန်တော့်ရဲ့အထူးပြုချက်တော့မဟုတ်ပေမဲ့ ပိုသန်မာလာဖို့နည်းလမ်းတွေကို ရှာဖွေရပါလိမ့်မယ်။

“အိုး၊ ဟုတ်တယ်။ လူစီကို သွားကြည့်ချင်လား ဇာနိုဘာ?”

“အိုး! မင်းသမီးကိုပြဖို့ မင်း သဘောတူတာလား?! မင်း သေချာလား?!”

“ကျွန်တော်ဆိုလိုတာက… ဟုတ်တယ်။ မပြရမယ့် အကြောင်းပြချက်တစ်ခုခု ရှိလို့လား?”

“မရှိဘူးထင်ပါတယ်! ဒါပေမဲ့ ကလေးအသက်ငါးနှစ်မပြည့်ခင်အထိ မိသားစုပြင်ပက ဘယ်သူ့ကိုမှ မပြဖို့ ထုံးစံရှိတဲ့နိုင်ငံတွေရှိတယ်လို့ ကျွန်တော် ယုံကြည်ပါတယ်။”

“တကယ်လား? ဟုတ်လား။ ကျွန်တော်ကတော့ တတ်နိုင်သမျှလူတိုင်းကို ဝါကြွားပြချင်တာ…”

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဒီအရာအားလုံးကို အခုအချိန်မှာ လွန်လွန်ကဲကဲတွေးဖို့ အကြောင်းမရှိပါဘူး။ ဖြည်းဖြည်းမှန်မှန် ရှေ့ဆက်သွားဖို့ပဲလိုပါတယ်။

ကျွန်တော်က နေ့စဉ်လေ့ကျင့်ရေးနဲ့ မှော်လေ့ကျင့်ခန်းတွေကို ဆက်လုပ်နေတယ်၊ သုတေသနပရောဂျက်တွေကို တဖြည်းဖြည်းချင်းလုပ်နေတယ်၊ ပြီးတော့ စိတ်ဝင်စားစရာကောင်းတဲ့ မိတ်ဆွေတွေ အများကြီးဖွဲ့နေပါတယ်။ ကျွန်တော့်ရဲ့နောက်ဆုံးဘဝကြိုးပမ်းမှုနဲ့ နှိုင်းယှဉ်ရင် ပိုပြီးကြိုးစားအားထုတ်ခဲ့ပြီး နေ့တိုင်းကနေ ပိုပြီးရယူနေပါတယ်။ အခုထိတော့ ကျွန်တော် အလုပ်ကောင်းကောင်းလုပ်နေတယ်လို့ ပြောတာက တရားမျှတပါတယ်— ကျွန်တော့်စံနှုန်းအရဆိုရင်ပေါ့။

တစ်နည်းအားဖြင့် အလျင်စလိုလုပ်ဖို့မလိုပါဘူး။ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အရမ်းတွန်းအားပေးရင် နောက်ဆုံးမှာ ရုပ်ပိုင်း ဒါမှမဟုတ် စိတ်ပိုင်းအရ ပြိုလဲသွားပါလိမ့်မယ်။ အလျင်စလိုလုပ်တာက ကျွန်တော့်ကို သတိမဲ့စေနိုင်ပါတယ်။ အဲဒီဟိုက်ဒရာနဲ့လိုမျိုး နောက်ထပ်ဘေးဒုက္ခတစ်ခုထဲ တိုးဝင်မိချင်မှမဖြစ်ချင်ဘူး။

ဒါကြောင့် လောလောဆယ်တော့ ကျွန်တော့်ကိုယ်ပိုင်အရှိန်နဲ့ ဆက်သွားနေမှာပါ။ တစ်လှမ်းချင်းစီ။

ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်တိုးတက်အောင်ကြိုးစားမှုတွေကို နေ့စဉ်လုပ်ရိုးလုပ်စဉ်ရဲ့တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းဖြစ်အောင် လုပ်ချင်ပါတယ်။ အဲဒီကြိုးစားမှုက နောက်တစ်ခါ တကယ့်စိန်ခေါ်မှုတစ်ခုကို ရင်ဆိုင်ရတဲ့အခါ အကျိုးဖြစ်ထွန်းလိမ့်မယ်လို့ မျှော်လင့်ပါတယ်။

ဟမ့်။ ဒါပေမဲ့ ဒီအချက်မှာ ကျွန်တော်လှမ်းသင့်တဲ့ နောက်တစ်လှမ်းက ဘာလဲ?

ကျွန်တော့်လက်ကို လက်တုနဲ့ အစားထိုးလိုက်ပါပြီ။ သုတေသနက ကောင်းကောင်းလာနေပါတယ်။ ဇနီးတွေနဲ့ဆက်ဆံရေးက အလွန်ကောင်းမွန်တယ်၊ ညီမတွေနဲ့ သမီးက ကောင်းကောင်းနေကြတယ်၊ ပြီးတော့ ကျွန်တော်တို့မိသားစုမှာ ခိုင်မာတဲ့ငွေကြေးလုံခြုံမှုကွန်ရက်ရှိပါတယ်။

ရော့ဇီကို ဘုရင်အဆင့် ရေမှော်ပညာတချို့ သင်ပေးခိုင်းဖို့အချိန် ဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်ပါတယ်။

 

 

တက္ကသိုလ်ဒဏ္ဍာရီများ #၅: ဘော့စ်က ကလေးငယ်တွေကို အားနာတတ်တယ်။