Volume 13.9
အခန်း ၉။ ပါတီပွဲ
ကျွန်တော်တို့က နော်န် အိမ်မှာရှိနေမယ့်နေ့နဲ့ ရော့ဇီ အလုပ်မရှိတဲ့နေ့ကို ရွေးပြီး အံ့အားသင့်စရာ မွေးနေ့ပါတီပွဲ စီစဉ်ထားတယ်။ ဆီလ်ဖီက သူ့အနေနဲ့ဆို ကိုယ်ရံတော်အလုပ်နဲ့ အလုပ်ထဲမှာ ရှိနေရမှာဖြစ်ပေမဲ့ အရီရယ်က သူ့ကို အထူးခွင့်ရက်ပေးထားတယ်။
ပြင်ဆင်မှုအားလုံး ပြီးသွားပြီ။ အခုဆိုရင် အကောင်အထည်ဖော်ဖို့ပဲ ကျန်တော့တယ်။
ကျွန်တော်က နော်န်၊ အိုင်ရှာနဲ့ ရော့ဇီတို့ကို ဧည့်ခန်းထဲကို ခေါ်ပြီး စတင်လိုက်တယ်။
“ဟေး၊ ဒီနေ့အတွက် အကြံတစ်ခုရှိတယ်။ မင်းတို့သုံးယောက် လိုက်ခဲ့ကြမလား။”
“လိုက်ခဲ့တယ်ဆိုတာ… ဘာအတွက်လဲ။”
ကျွန်တော့်ညီမတွေက သိချင်တဲ့ပုံစံနဲ့ ခေါင်းစောင်းလာကြတယ်။
ဒီအပြင်ထွက်တဲ့ အဓိကရည်ရွယ်ချက်က အိမ်ထဲကနေ နာရီအနည်းငယ်ကြာ ခွဲထုတ်ထားပြီး ကျွန်တော့်ရဲ့ ကူညီဖော်တွေက လက်ဆောင်တွေ သွားယူနိုင်ဖို့နဲ့ အစားအသောက်တွေ အကုန်ပြင်ဆင်နိုင်ဖို့ပဲပေါ့။
“ရူဒီ၊ ရှယ်ပဲ။ လိုက်ခဲ့မယ်။”
ကျွန်တော်တို့ ဒါကို ကြိုပြီးစီစဉ်ထားတော့ ရော့ဇီက အချိန်မဆွဲဘဲ သဘောတူလိုက်တယ်။
သူမသိလိုက်တာက သူမကိုယ်တိုင်လည်း အံ့အားသင့်ရတော့မယ်ဆိုတာပဲ။ မွားဟားဟား။
“ဟေး အမေ၊ သမီးလိုက်လို့ရမလား။” လို့ အိုင်ရှာက သူ့အမေဘက်လှည့်ပြီး မေးတယ်။ “သမီးမှာ လုပ်စရာတွေ ရှိသေးတယ်။”
“မင်းကို ဆရာ ရူဒီးယပ်စ်ကိုယ်တိုင် ဖိတ်တာပဲ။ တကယ်တမ်း လိုက်လို့ရတာပေါ့။” လို့ လီလီယာက ပြန်ဖြေတယ်။ အိုင်ရှာက ပျော်ပျော်ရွှင်ရွှင် ခေါင်းညိတ်လိုက်တယ်။
အခြားတစ်ဖက်မှာတော့ နော်န်က ချက်ချင်းတော့ မတုံ့ပြန်ဘူး။ သူမက စိုးရိမ်တဲ့မျက်နှာနဲ့ ဆီလ်ဖီကို ကြည့်နေတယ်။ ခဏအကြာမှာတော့ သူမက ကျွန်တော့်ဘက်ပြန်လှည့်လာပြီး ပြောလာတယ်။ “အစ်ကိုက ရော့ဇီကို ဖိတ်ပြီး ဆီလ်ဖီကိုမဖိတ်ဘူးလား။”
“ဟင်။” လို့ ဆီလ်ဖီက ကျွန်တော်တို့ဘက်ကို ခေါင်းဆတ်ခနဲလှည့်လာရင်း ပြောလိုက်တယ်။ ဒီစကားဝိုင်းရဲ့ ရုတ်တရက်အလှည့်အပြောင်းမှာ သူမ နည်းနည်းတော့ တွေဝေသွားပုံရတယ်။ “အင်း… အင်း… နင်သိတယ်လေ… ငါ လူစီကို ကြည့်ရမှာလေ။”
“မင်းတို့နှစ်ယောက်လုံး ဟိုနေ့က ရူဒီးယပ်စ်နဲ့ အပြင်ထွက်ခဲ့ကြတာပဲ မဟုတ်လား။ မင်းဒါကို တကယ်အဆင်ပြေရဲ့လား။”
“အား…” ဆီလ်ဖီက မသေချာတဲ့ပုံစံနဲ့ ကျွန်တော့်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်တယ်။ ဒါပေမဲ့ သူမက ရော့ဇီကို ကြည့်လိုက်ပြီး အကြံတစ်ခုရသွားပုံပဲ။ “တကယ်တော့… ဒါက ငါ့အကြံပဲ။”
“ဟင်။ ဘာကိုပြောချင်တာလဲ။”
“အင်း… နော်န်… မင်းက ရော့ဇီနဲ့ သိပ်မနွေးထွေးသေးဘူးမလား။”
“ဟုတ်တယ်လို့တော့ ထင်တာပဲ။ မဟုတ်ဘူးလား။”
“အေး။ ပြီးတော့ အိမ်ထဲမှာ ဒီလိုတင်းမာမှုမျိုးရှိတာ သိပ်ပျော်စရာမကောင်းဘူး။ မင်းတို့ အတူတူ အချိန်ဖြုန်းရင် အဆင်ပြေမယ်ထင်တယ်၊ မင်းသိလား။ တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် ပိုသိလာရင် မထိခိုက်နိုင်ဘူးလေ။”
“…အိုး၊ ငါ အခုမှပဲ နားလည်တော့တယ်။ အားလုံးပြီးရော ကောင်းပြီလေ။”
နော်န်ကတော့ ဒါကို ယုံသွားပုံရပေမဲ့ အိုင်ရှာက နည်းနည်းတော့ သံသယဝင်သွားပုံရတယ်။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ သူမက ရော့ဇီနဲ့ အဆင်ပြေပြီးသားပဲ။ ရော့ဇီ နောက်နေ့အတွက် သင်ကြားဖို့ပြင်ဆင်နေတဲ့အချိန်တွေမှာ အိုင်ရှာက လက်ဖက်ရည်နဲ့ မုန့်တွေ ယူသွားပေးတာကို ကျွန်တော်မြင်ဖူးတယ်။
ဒါပေမဲ့ ခဏအကြာမှာတော့ အိုင်ရှာက ဒီအသေးစိတ်တွေက သိပ်အရေးမကြီးဘူးလို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်ပုံပဲ။ သူမက ပခုံးကို အနည်းငယ်တွန့်လိုက်ပြီး ပြုံးစိစိလုပ်လိုက်တယ်။
သူမ အကုန်သိသွားပြီလို့တော့ မပြောပါနဲ့…
“ဒါဆို ဒါပဲ။” လို့ ဆီလ်ဖီက ကျေနပ်တဲ့အပြုံးနဲ့ ပြောလိုက်တယ်။ “မင်းတို့ သွားပျော်ကြနော်၊ ဟုတ်ပြီလား။”
“ဟုတ်။” လို့ ကျွန်တော့်ညီမတွေက တစ်ပြိုင်နက်ပြောလိုက်ကြတယ်။
“မင်းရဲ့ထောက်ထားစာနာမှုကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။” လို့ ရော့ဇီက ထပ်ဖြည့်ပြောတယ်။
နည်းနည်းတော့ ဖြတ်သန်းရခက်တဲ့အခိုက်အတန့်ဖြစ်ခဲ့ပေမဲ့ ကျွန်တော်တို့ ပထမအတားအဆီးကို ကျော်လွှားနိုင်ခဲ့ပြီ။
ဒီပါတီပွဲအတွက် ပြင်ဆင်မှုတွေက အချိန်အနည်းငယ်ကြာဦးမှာပါ။
လက်ဆောင်တွေကောက်ဖို့၊ အစားအသောက်ချက်ပြုတ်ဖို့နဲ့ အလှဆင်မှုတွေ အားလုံးစီစဉ်ဖို့အတွက် လူနှစ်ယောက်ပဲ ရှိတယ်။ သူတို့ကို အသက်ရှူချိန်နည်းနည်းပေးဖို့အတွက် ကျွန်တော့်ရည်မှန်းချက်က နေ့လည်ခင်းအစောပိုင်းအထိ မိန်းကလေးတွေနဲ့အတူ အချိန်ကုန်ဖို့ပဲ။
ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်က သူတို့ကို ကုန်သွယ်ရေးရပ်ကွက်ကို ခေါ်သွားလို့ မဖြစ်နိုင်ဘူး။ ဆီလ်ဖီက လက်ဆောင်တွေသွားယူနေတုန်း သူတို့ တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင် တွေ့သွားနိုင်တဲ့ အခွင့်အလမ်းရှိတယ်။
ဒါဆို တည်းခိုရပ်ကွက်၊ အလုပ်ရုံရပ်ကွက်နဲ့ တက္ကသိုလ်ကိုယ်တိုင်က ကျန်နေသေးပေမဲ့ ကျွန်တော့်စိတ်ထဲမှာ တခြားအကြံတစ်ခုရှိတယ်။
“ငါးမျှားတယ်ဟုတ်လား…”
ကျွန်တော်တို့လေးယောက်က မြို့ပြင်ကို လုံးဝရောက်နေကြတယ်။ ဒီအပြင်ဘက်မှာ ငါတို့အောက်က ချောင်းသေးသေးလေး တဂွီဂွီမြည်နေတာကို ကြားရလောက်အောင် တိတ်ဆိတ်နေတယ်။ ပြီးတော့ ရေက ကြည်လင်နေတော့ ရေမျက်နှာပြင်အောက်က ငါးတွေ လျှောပြေးနေတာကို မြင်နိုင်တယ်။
“အေး။ မိသားစုနှောင်ကြိုး ခိုင်မာစေတဲ့ လှုပ်ရှားမှုကောင်းတစ်ခုလို ထင်ရတယ် မဟုတ်လား။”
“အိုး… ဒါဆို ဆီလ်ဖီက အစောကြီးတုန်းက လုံးဝလုပ်ကြံပြောနေတာ မဟုတ်ဘူးပေါ့…”
ရော့ဇီနဲ့ တိုးတိုးလေး စကားပြောရင်း ကျွန်တော်က ဒီစွန့်စားခန်းအတွက် ပြင်ဆင်ထားတဲ့ ငါးမျှားကိရိယာတွေကို ထုတ်ယူလိုက်တယ်။ ကျွန်တော်တို့မှာ ရစ်လုံး (reel) ဒါမှမဟုတ် ငါးမြှူ (lure) လို အဆင်ပြေတဲ့ပစ္စည်းမျိုး မရှိဘူး။ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ တံမျှားချောင်းတွေက ရိုးရှင်းတဲ့ သစ်သားချောင်းတွေဖြစ်ပြီး ငါးမျှားကြိုးတွေက ဘီလူးပင့်ကူပိုးမျှင်နဲ့ ကျစ်ထားတာ။ ရေဒီယိုတားဖားရဲ့ လေအိတ်တွေနဲ့လုပ်ထားတဲ့ ငါးပေါ် (float) တွေ၊ သံချိတ်တွေနဲ့ ငါးစာအတွက် တီကောင်တွေလည်း ရှိတယ်။
“ကျွန်မ တစ်ခါမှ ငါးမမျှားဖူးဘူးနော်။” လို့ နော်န်က နည်းနည်းစိတ်လှုပ်ရှားစွာ ပြောတယ်။
“ကျွန်မလည်း မမျှားဖူးဘူး။” လို့ အိုင်ရှာက ပြောတယ်။ “ဒါပေမဲ့ စမ်းကြည့်ချင်တာ အမြဲပဲ။”
သူတို့ရဲ့ အတွေ့အကြုံမရှိမှုကြားက သူတို့နှစ်ယောက်စလုံးက သူတို့ဝေစုအတွက် ကိရိယာတွေကို ယူဖို့ တုံ့ဆိုင်းမနေကြဘူး။ အိုင်ရှာက ငါးပေါ်နဲ့ ချိတ်ကို သူ့ကြိုးမှာ အမြန်တပ်ပြီး တီကောင်ကို ချိတ်ပေါ်ထိုးတပ်ကာ ချောင်းဘက်ကို ပြေးသွားတယ်။ စက္ကန့်ပိုင်းအတွင်းမှာပဲ သူမက ပုံကြီးချဲ့တဲ့ လှုပ်ရှားမှုတစ်ခုနဲ့ သူ့ငါးမျှားကြိုးကို ရေထဲပစ်ချလိုက်တယ်။
ကျွန်တော် အနည်းငယ်တော့ သဘောကျသွားတယ်။ ဒါ တကယ်ပဲ သူမရဲ့ ပထမဆုံးအကြိမ်လား။
“အမ်… ရူဒီးယပ်စ်။ ဒါတွေကို ဘယ်လိုတပ်ရမလဲ။”
အခြားတစ်ဖက်မှာ နော်န်က သူ့ရဲ့ ငါးပေါ်နဲ့ ချိတ်ကို မသေချာတဲ့အမူအရာနဲ့ စိုက်ကြည့်နေတယ်။
“ဟက်ဟက်။ ငါလည်း မသိဘူးကွ။ ငါက တစ်သက်မှာ ငါးတစ်ခါမှ မမျှားဖူးဘူးလေ၊ မင်းသိလား။”
ကျွန်တော့်ရဲ့အရင်ဘဝမှာ ကျွန်တော်က တင်းကြပ်တဲ့ အိမ်တွင်းအောင်းအမျိုးအစားပဲ။ ကျွန်တော် ဘယ်တုန်းကမှ ငါးမျှားဖူးသလို စိတ်ဝင်စားမှုလည်း မခံစားခဲ့ဖူးဘူး။ ပြီးတော့ ဒီကမ္ဘာမှာလည်း စမ်းကြည့်ဖို့ လိုအပ်တယ်လို့ ဘယ်တုန်းကမှ မခံစားခဲ့ရပြန်ဘူး။ ငါးလိုချင်တဲ့အခါ ရေကို အေးခဲအောင်လုပ်ပြီး အလွယ်တကူ ရနိုင်တယ်လေ။
“မင်းကို ငါသင်ပေးရမလား၊ နော်န်။” လို့ ရော့ဇီက တုံ့ဆိုင်းတုံ့ဆိုင်းနဲ့ ကမ်းလှမ်းလိုက်တယ်။
သူမမှာ တကယ့်အတွေ့အကြုံရှိတယ်ဆိုတဲ့ပုံပဲ။ ဒါက ကံကောင်းတာပဲ။ ကျွန်တော်တို့ အစမ်းသပ်သပ်နဲ့ အမှားလုပ်ရင်း အမြဲတမ်း လျှောက်တိုးလို့ရပေမဲ့ သူတို့ဘာလုပ်နေတယ်ဆိုတာ သိတဲ့သူဆီက သင်ယူတာက အမြဲပိုမြန်တယ်။
“ဟုတ်ကဲ့ ကျေးဇူးပြုပါ။”
နောက်ဆုံးမှာတော့ နော်န်က ရော့ဇီရဲ့ကမ်းလှမ်းမှုကို လက်ခံလိုက်ပေမဲ့ သူမ နည်းနည်းတော့ စိတ်ဝမ်းကွဲနေပုံရတယ်။ ဒီကလေးမလေးက မီလစ်အသင်းတော်ရဲ့ သစ္စာရှိအဖွဲ့ဝင်တစ်ယောက်။ ရော့ဇီက ကျွန်တော့်ရဲ့ ဒုတိယဇနီးဖြစ်တဲ့အတွက် သူမဘက်က ရော့ဇီအပေါ် နည်းနည်းတော့ ကသိကအောက်ဖြစ်နေတယ်လို့ ကျွန်တော် ယူဆရမှာပဲ။
ဒါတောင်မှ သူမက ရော့ဇီကို တက်တက်ကြွကြွ မုန်းတီးနေတယ်လို့ မထင်ရဘူး။ အနည်းဆုံးတော့ ပုဂ္ဂိုလ်ရေးအရတော့ မဟုတ်ဘူး။
“…အားလုံးပြီးရော အခု မင်းလုပ်စမ်းကြည့်။”
“ဒီလိုလား။”
“ဟုတ်ပြီ။ မင်းက ဒါကိုတော်တယ်။”
“…ကျေးဇူးပါ။”
ရော့ဇီက နော်န်ကို စိတ်ရှည်လက်ရှည်နဲ့ ယဉ်ယဉ်ကျေးကျေး လမ်းညွှန်ပြသပေးတယ်။ နော်န်က ဂရုတစိုက် နားထောင်ရင်း ကျေးဇူးပြန်ဆပ်တယ်။
ဒါက ကောင်းမွန်တဲ့ လက္ခဏာတစ်ခုလို့ ထင်ရတယ်။ အနည်းဆုံးတော့ သူတို့ကို အဆင်ပြေစေချင်တယ်။
မကြာခင်မှာပဲ ကျွန်တော်တို့ လေးယောက်စလုံး ချောင်းတစ်လျှောက် နေရာယူလိုက်ကြတယ်။
ရော့ဇီရဲ့ အတွေ့အကြုံက ချက်ချင်းသိသာတယ်။ ကျွန်တော့်ရဲ့ မြေကြီးမှော်နဲ့ လုပ်ထားတဲ့ “ထိုင်ခုံ” သေးသေးလေးပေါ်မှာ ထိုင်ပြီး သူမက ရေကို ဂရုတစိုက် စူးစိုက်ကြည့်ကာ တံမျှားချောင်းကို လက်တစ်ဖက်နဲ့ တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ကိုင်ထားတယ်။ အနည်းငယ်လှုပ်ရှားမှုကို သိလိုက်တဲ့အခါ သူမက သိသိသာသာမြန်တဲ့အရှိန်နဲ့ တံမျှားချောင်းကို အပေါ်ဆွဲတင်လိုက်တယ်။
အထူးသဖြင့် ကြီးမားတဲ့ငါးမျိုး ဖမ်းမိတာကို မမြင်ရသေးပေမဲ့ သူမက တခြားသူတွေထက် ငါးပိုများများဖမ်းမိတယ်။
သူမရဲ့ ကိုယ်ဟန်အနေအထားနဲ့ စုစုစည်းစည်းအာရုံစိုက်မှုက စကြဝဠာရဲ့နက်နဲရာတွေကို တရားထိုင်နေတဲ့ ရသေ့တစ်ပါးကို သတိရစေတယ်။
“မစ္စ ရော့ဇီက ဒါကို တကယ်တော်တာပဲ။”
“အင်း ဟုတ်တယ်လေ။ အရင်က ကျွန်မ တစ်ယောက်တည်း လမ်းပေါ်မှာတုန်းက တတ်နိုင်သမျှ ကိုယ့်အစားအစာကိုယ်ရှာဖို့ အရေးကြီးတယ်။”
“အခုပြန်တွေးကြည့်တော့… ရုဂျာ့ဒ်က ကျွန်တော်တို့ အတူခရီးသွားတုန်းက ငါးတွေ အများကြီးဖမ်းပေးခဲ့တယ်။”
“အိုး… သူကလည်း ငါးမျှားတတ်သူလား။”
“မဟုတ်ဘူး၊ သူ့လှံကိုသုံးတာ။ သူက လှံကို ရေထဲကိုထိုးချလိုက်ပြီး လှံသွားသုံးချောင်းစလုံးမှာ ငါးတစ်ကောင်စီပါလာတာကို ပြန်ဆွဲထုတ်လာတာ။”
နော်န်က သူမဘေးမှာ နေရာယူထားပြီး သူတို့နှစ်ယောက် ပြတ်တောင်းပြတ်တောင်း စကားပြောနေတာ ကြာပြီ။ စကားဝိုင်းက နည်းနည်းတုံ့ဆိုင်းနေဆဲဖြစ်ပေမဲ့ တိုးတက်မှုတစ်ခုလို့ ထင်ရတယ်။
“အိုး… နော်န်၊ မင်း ငါးမျှားတံဆွဲတာခံရပြီ။ အပေါ်ဆွဲတင်လိုက်။”
“ဟင်… ဘာ… အို… အိုကေ… အား…”
“စိတ်မပူပါနဲ့၊ ဒါမျိုးက အမြဲဖြစ်နေကျပဲ။ ငါးစာအသစ်တပ်လိုက်ရအောင်။”
ဒါပေမဲ့ နော်န်က သူမရဲ့အလုပ်ကို အာရုံစိုက်ဖို့ နည်းနည်းအခက်အခဲရှိနေတယ်။ ဒါက သူမလက်ကနေ လွတ်ထွက်သွားတဲ့ ပထမဆုံးငါးမဟုတ်ဘူး။
ဒါတောင်မှ သူမရဲ့မျက်နှာက ရွှင်မြူးနေတယ်။ ရော့ဇီနဲ့ စကားပြောရတာကိုက သူမအတွက် ပျော်စရာဖြစ်နေပုံပဲ။
“ဟီး ဟီး ဟီး။ ဘာဖြစ်တာလဲ၊ ရူဒီးယပ်စ်။ မင်း ဘာမှမမျှားမိသေးဘူး။”
အခြားတစ်ဖက်မှာ အိုင်ရှာက အထင်ကြီးစရာရလဒ်တွေ ထုတ်လုပ်နေပြီ။ သူမ ငါးစာအနည်းငယ်ဆုံးရှုံးခဲ့ပေမဲ့ ငါးသုံးကောင်လည်းအိမ်ပြန်သယ်လာတယ်။
“ကျွန်မတို့ရဲ့ လောင်းကြေးသေးသေးလေးကို မမေ့နဲ့နော်။ ရှုံးတဲ့သူက နိုင်တဲ့သူပြောသမျှကို ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် လုပ်ပေးရမယ်။”
နည်းနည်းအစောကြီးတုန်းက ကျွန်တော်က ဘယ်သူငါးအများဆုံးဖမ်းမလဲဆိုပြီး သူမနဲ့ မိုက်မိုက်မဲမဲ ပြိုင်ဖို့သဘောတူခဲ့မိတယ်။ အခုလက်ရှိမှာ ကျွန်တော့်ရမှတ်က ဝိုင်းကြီးပတ်ကြီး သုည။ ဒါက အားရစရာမကောင်းဘူး။
ငါတို့နှစ်ယောက်လုံး ပထမဆုံးအကြိမ်မို့လား။ သူမက ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် ပိုကောင်းနေတာလဲ။
“အိုကေ၊ ကလေးမ။ ငါတကယ်လုပ်နိုင်တဲ့ဟာမျိုး လုပ်ခိုင်းဖို့ကြိုးစားပါ။”
“ဟမ်း… ဘာကိုရွေးရမလဲ။ ကျွန်မ ဘယ်လောက်ချစ်ဖို့ကောင်းတယ်ဆိုတာ တိုးတိုးလေးရေရွတ်ရင်း တစ်ညလုံး ကျွန်မကို ဖက်ထားခိုင်းမလား။ အိုး… ဒါမှမဟုတ် မင်း ရော့ဇီနဲ့ ဆီလ်ဖီတို့နဲ့ လုပ်တဲ့အရာတချို့ကို ကျွန်မကို သင်ပေးလို့ရတယ်…”
“အေး… သိပ်အသက်ကြီးတဲ့ဟာမျိုးတွေ မလုပ်နဲ့နော်။ အဖေက ငါ့ကို စိတ်ဆိုးတာမခံချင်ဘူး။”
“ဟေး… အဖေ့ကို ထည့်ပြောတာက မတရားဘူး။”
တကယ်တော့ ကျွန်တော် သိပ်မစိုးရိမ်ဘူး။ သူမရဲ့ အလွန်အကျွံနောက်ပြောင်မှုတွေကြားက သူမက နည်းနည်းဈေးကြီးတဲ့ အသေးအဖွဲလက်ဝတ်ရတနာလေးတစ်ခု တောင်းဖို့ပဲ ဆုံးဖြတ်လိမ့်မယ်။
ဒါပေမဲ့… ကျွန်တော့်ညီမလေးကို ရှုံးတာကိုက ပြဿနာတစ်ခုပဲ မဟုတ်လား။ သူမက ကျွန်တော့်ကို ဒီလိုကျော်တက်သွားဖို့ နည်းနည်းစောလွန်းသေးတယ် မဟုတ်လား။
တကယ်ပဲ စောလွန်းတယ်။ ကျွန်တော့်မှာ ဒီအိမ်ထောင်စုရဲ့အကြီးအကဲအနေနဲ့ ဂုဏ်သရေရှိတယ်၊ အဲဒါကို ကာကွယ်ဖို့လိုတယ်။
ချစ်ရတဲ့အစ်ကိုကြီးဖြစ်တာ ကောင်းပါတယ်၊ ဟုတ်တယ်။ ဒါပေမဲ့ ကြောက်စရာအစ်ကိုကြီးဖြစ်တာက ပိုကောင်းတယ်။
“အားလုံးပြီးရော အိုင်ရှာ။ ငါ အခု အရှိန်မြှင့်တော့မယ်။”
“ဟယ်… မင်း ကျွန်မကို အခုထိ လျှော့ပေးနေတာလား။”
“ဟုတ်တယ်ကွ။ အခုကစပြီး ငါ့ရဲ့ နတ်ဆိုးမျက်လုံးကို သုံးတော့မယ်။”
“ဟေး… အဲဒါမတရားဘူး။”
မင်းသဘောအတိုင်း ညည်းညူနေလို့ရတယ်။ ဒါက ငါတကယ်တတ်နိုင်တာ။ အနာဂတ်ကို တစ်စက္ကန့်စာ ချောင်းကြည့်ခြင်းအားဖြင့် ဒီချောင်းထဲက ငါးတိုင်းကို ငါအမှုန်အမွှားဖြစ်အောင်လုပ်မယ်။
ပြုံးစိစိလေးလုပ်ရင်း ကျွန်တော့်ရဲ့ အမြော်အမြင်နတ်ဆိုးမျက်လုံးကို အသက်သွင်းပြီး ငါးပေါ်ကို စိုက်ကြည့်လိုက်တယ်။
မလှုပ်ဘူး။
မလှုပ်ဘူး။
ငါးပေါ်က နည်းနည်းလေး တဆတ်ဆတ်လှုပ်တယ်။
“ငါးအား…”
ကျွန်တော့်ရဲ့ ပုံမှန်လေ့ကျင့်ခန်းစာရင်းကြောင့် ကျွန်တော့်လက်မောင်းတွေက သန်မာတယ်၊ ပြီးတော့ အတက်အဆင်းလုပ်ရတာကိုလည်း ကျင့်သားရနေပြီ။ အခုဆို ကျွန်တော့်ရဲ့ လက်တုရဲ့ ထပ်ဆောင်းအားလည်း ပါလာပြီ။ လူသိများတဲ့ငါးမျိုးနဲ့ဆို ကျွန်တော့်ကို ခုခံနိုင်ဖို့မျှော်လင့်လို့မရဘူး။
အမြန်၊ ပြင်းထန်တဲ့ လှုပ်ရှားမှုတစ်ခုနဲ့ ကျွန်တော့်ရဲ့သားကောင်ကို ရေထဲကနေ အပေါ်ဆွဲတင်လိုက်တယ်။
“ဟုတ်ပြီ… ဒါက ကြီးတဲ့…”
ဒီအခြေအနေမှာ ကျွန်တော့်ရဲ့သားကောင်က ဘွတ်ဖိနပ်အကြီးကြီးတစ်လက်။
“… ”
ဒီကမ္ဘာပေါ်က လူတိုင်းလိုလိုက ဖိနပ်နဲ့ ဘွတ်ဖိနပ်တွေ ဝတ်ကြတယ်။ ပြီးတော့ ဒီချောင်းက စည်ကားတဲ့ မှော်မြို့တော် ရှာရီယာကိုဖြတ်စီးတဲ့ မြစ်တစ်စင်းနဲ့ ဆက်စပ်နေတယ်။
ဒီဒေသခံတွေက အဲဒီမြစ်ကို သူတို့ရဲ့အဝတ်တွေလျှော်ဖို့ ဒါမှမဟုတ် ရေပုံးတွေဖြည့်ဖို့ ပုံမှန်သုံးတယ်။ စွန့်စားသူတွေက မြစ်တစ်လျှောက် တစ်လျှောက်လုံးမှာလည်း အသုံးပြုကြတယ်။ တစ်ယောက်ယောက်က ရေထဲပြုတ်ကျပြီး သူတို့ရဲ့ခြေနင်းကို တစ်ခါတလေ ဆုံးရှုံးခဲ့တာဖြစ်နိုင်တယ်။
ဒါတွေအားလုံးပြောပြီးရင်…
“ရူဒီးယပ်စ်…”
အိုင်ရှာက သူမရဲ့မျက်လုံးထဲမှာ သနားငဲ့ညှာခြင်းနဲ့အတူ ကျွန်တော့်ကိုကြည့်နေတယ်။
ဟမ်း။ ကျွန်တော် ဒါကိုကြည့်တဲ့ပုံစံကို ပြောင်းဖို့လိုကောင်းလိုလိမ့်မယ်။ ဒီအရာက ဘွတ်ဖိနပ်မဟုတ်ဘူး။ လုံးဝကို ဘွတ်ဖိနပ်မဟုတ်ဘူး။
ဟုတ်တယ်၊ အခုဆို ဒါက တခြားအရာတစ်ခုလုံးလို စဖြစ်လာပြီ။ ငါးတစ်ကောင်တောင်ဖြစ်နိုင်သလား။ ဖြစ်နိုင်တယ်။ တစ်နည်းနည်းနဲ့တော့ ငါးတစ်ကောင်လိုမျိုးပေါ့။ ပြီးတော့ အဲဒါက လုံလောက်ကောင်းတဲ့အရာမဟုတ်ဘူးလား။ အဲဒါက အဓိပ္ပာယ်တစ်ခုခုအရ ငါးတစ်ကောင်မဖြစ်စေဘူးလား။
တကယ်တော့ ဖြစ်စေတယ်။ ဒီဟာ ငါးတစ်ကောင်ပဲ။
ကျွန်တော် ခေါင်းညိတ်ရင်း ဘွတ်ဖိနပ်ကို ကျွန်တော့်ပုံးထဲ ပစ်ထည့်လိုက်တယ်။
“အားလုံးပြီးရော အိုင်ရှာ၊ အဲဒါ တစ်ကောင်။ ငါ မင်းကို ခဏနေရင် မီတော့မယ်။”
“ဟယ်… အဲဒါ ဘွတ်ဖိနပ်ပဲ၊ ရူဒီးယပ်စ်။”
“မင်းအမြင်မှာတော့ အဲဒီလိုထင်ချင်ထင်ရမယ်၊ ဒါပေမဲ့ တကယ်တော့ ဒါက ရေထဲမှာနေတဲ့ ဘွတ်ဖိနပ်နဲ့တူတဲ့ သက်ရှိတစ်မျိုး။ ငါကတော့ ဒါကို… ဘွတ်ဖ်ငါး (Bootfish) လို့ခေါ်တယ်။”
“တီထွင်ဖန်တီးမှုတောင် မရှိဘူး။ အဲဒါ မရေတွက်ဘူးနော်၊ ဟုတ်ပြီလား။ တကယ်ကို မရေတွက်ဘူး။”
ပုံးထဲကို လက်နှိုက်ပြီး အိုင်ရှာက ကျွန်တော့်ဆုဖလားကို ဆွဲယူကာ ရေထဲပြန်ပစ်ချလိုက်တယ်။
“မလုပ်နဲ့…” မင်းက မြစ်ထဲကို အမှိုက်မပစ်ရဘူး။
အင်း ကောင်းပြီလေ။ ဒါကို ဖမ်းပြီး ပြန်လွှတ်တယ်လို့ ပြောလိုက်မယ်။ အဲဒီဘွတ်ဖိနပ်က ကလေးပဲရှိသေးတယ် မဟုတ်လား။ အခု သူ့ရဲ့သဘာဝကျက်စားရာကို ပြန်ပို့လိုက်ပြီဆိုတော့ သူက သမုဒ္ဒရာထဲ ကူးခတ်သွားပြီး တုတ်တုတ်ဖိုင်ဖိုင်နဲ့ ပြန်လာလိမ့်မယ်။
အေး။ ဒီအတိုင်း ဆက်သွားကြရအောင်။
“အာ… ဟင့်… ဟုတ်ပြီ… ဒါက နံပါတ် ၄။”
ဒီကိစ္စတွေကို တွေးတောနေတုန်းမှာပဲ အိုင်ရှာက သူမရဲ့ ဒီနေ့အတွက် စတုတ္ထမြောက်ငါးကို ဖမ်းမိလိုက်တယ်။
ဒီတိုက်ပွဲကို ငါနိုင်မှာမဟုတ်တော့ဘူးထင်တယ်။
တောင်းပန်ပါတယ် ဆီလ်ဖီ၊ ရော့ဇီ… ဒီညတော့ ငါ့ညီမလေးရဲ့ အရုပ်ဖြစ်ရတော့မယ်ထင်တယ်…
“ဒါပဲ နော်န်၊ အဲဒီလိုပဲ။ ဆွဲတင်လိုက်၊ ဆွဲတင်လိုက်။”
“အား… ဟင့်… အာ။”
“ဆက်လုပ်ပါ၊ ဂရုတစိုက်နဲ့နော်။”
ကျွန်တော့်ရဲ့ တစ်ဖက်မှာ အသံတွေ ဆူညံလာတယ်။ လှမ်းကြည့်လိုက်တော့ နော်န်က ငါးတစ်ကောင် အိမ်ပြန်သယ်လာတာကို အချိန်မီတွေ့လိုက်ရတယ်။
အဲဒါက ကြီးတဲ့ငါး၊ ရောင်စုံငါးကြင်းတစ်ကောင်လောက် အရွယ်အစားရှိတယ်။
“ဟုတ်ပြီ… ကျွန်မ လုပ်လိုက်တယ်။ ကျွန်မ ပထမဆုံးငါးကို ဖမ်းမိပြီ။”
“ဝိုး… ကြည့်စမ်းပါဦး။ အဲဒါက ကြီးတဲ့ငါးပဲ။”
နော်န်က သူမရဲ့မျက်နှာပေါ်မှာ အပြုံးကြီးနဲ့ အောင်ပွဲခံပြီး ရော့ဇီက ပျော်ရွှင်စွာ လက်ခုပ်တီးလိုက်တယ်။
ဒါက နွေးထွေးကြည်နူးစရာအခိုက်အတန့်တစ်ခုပဲ။ တခြားအရာအားလုံးကို ဘေးဖယ်ထားရင် ကျွန်တော်တို့ လာခဲ့တာကို ဝမ်းသာတယ်။
ကျွန်တော်တို့ နောက်ထပ် နှစ်နာရီလောက် ဆက်လုပ်ခဲ့ပေမဲ့ နေစပြီးကျဆင်းလာတဲ့အခါ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ စွန့်စားခန်းကို အဆုံးသတ်ဖို့ အချိန်တန်ပြီ။
“အိုကေ လူတိုင်း။ အိမ်ပြန်ဖို့အချိန်ရောက်ပြီထင်တယ်။”
ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်ညီမတွေက ဒီကြေငြာချက်ကို သိပ်သဘောမတွေ့ကြဘူး။
“ဟယ်… ပြီးပြီလား။”
“…နောက်တစ်ကောင်လောက်ဖမ်းချင်သေးတယ်။”
ပျော်နေတဲ့အချိန်က မြန်တယ်ဆိုတာမျိုးပေါ့။ သူတို့ဘယ်လိုခံစားရလဲဆိုတာ ကျွန်တော်နားလည်တယ်။ ဒါပေမဲ့ တကယ့်ပျော်စရာက နောက်ပိုင်းမှ လာမှာ။
“တောင်းပန်ပါတယ် ကောင်မလေးတို့။ မှောင်လာရင် မွန်စတာတွေ အနားကိုကပ်လာနိုင်တယ်။”
“အစ်ကိုက သူတို့ကို ဖောက်ခွဲလိုက်လို့ရတာပဲ။”
“ကျွန်မတို့မှာ မစ္စ ရော့ဇီလည်းရှိတယ်လေ…”
ဒါက ကျိုးကြောင်းဆီလျော်တဲ့အချက်ပဲ။ ဒီဧရိယာက မွန်စတာတွေက အုပ်စုလိုက်တောင်မှ သိပ်ခြိမ်းခြောက်မှုမဟုတ်ဘူး။ ကျွန်တော်နဲ့ ရော့ဇီနှစ်ယောက်စလုံးဒီမှာရှိတော့ နော်န် ဒါမှမဟုတ် အိုင်ရှာ ထိခိုက်ဒဏ်ရာရနိုင်တဲ့ မြင်ကွင်းကို စိတ်ကူးကြည့်ဖို့ခက်တယ်။
ဒါပေမဲ့ ဒါက သူတို့ရဲ့တောင်းဆိုချက်တွေကို အလျှော့ပေးဖို့ အကြောင်းပြချက်မဟုတ်ဘူး။ ကျွန်တော်တို့ တစ်ညလုံး အပြင်မှာရှိနေလိမ့်မယ်။
ဒီညနေအတွက် တစ်ခုခုစီစဉ်မထားရင်တောင် သူတို့ကို အခုအိမ်ပြန်ဆွဲခေါ်သွားမှာပဲ။
“တောင်းပန်ပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ အဖြေကတော့ မလုပ်ဘူး။ ငါတို့ နောက်နေ့မှ အမြဲပြန်လာလို့ရတယ်။”
“ဟမ်း။ အစ်ကိုက အစ်ကိုဘာမှမမိတာနဲ့ စိတ်ဆိုးနေတာပဲ။”
“ဟေး လာပါကွာ။ ငါအရှိန်မြှင့်လိုက်ရင် ငါလိုချင်သလောက် ငါးတွေဖမ်းနိုင်တယ်…”
ဒါက တစ်နည်းနည်းနဲ့တော့ မှန်တယ်။ ငါးမျှားတံနဲ့ ကျွန်တော်အကောင်းဆုံးမဟုတ်ပေမဲ့ ရေကိုလျှပ်စစ်ဓာတ်လွှတ်တာ ဒါမှမဟုတ် ရေအောက်ပေါက်ကွဲမှုတစ်ခုဖန်တီးတာမျိုး အမြဲလုပ်နိုင်တယ်။
ကျွန်တော်က ရှုံးပြီးရှုံးချင်းလက်မခံတတ်တဲ့သူမဟုတ်ဘူးဆိုတာ သေချာပါတယ်။
“ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ဆုံးဖြတ်ချက်က အပြီးသတ်ပဲ။ သွားကြစို့။”
“ဟုတ်ကဲ့ပါ…”
“အိုကေ။”
မပြန်ခင်မှာ ကျွန်တော်တို့ဖမ်းထားတဲ့ငါးတွေကို ကျွန်တော့်မှော်နဲ့ အေးခဲအောင်လုပ်ဖို့ အချိန်ယူလိုက်တယ်။ နောက်မှစားဖို့ အိမ်ပြန်သယ်သွားလို့ရတယ်။ ပြန်လမ်းမှာ သရေစာအနေနဲ့ ကင်စားဖို့ စဉ်းစားခဲ့ပေမဲ့ ပါတီပွဲကို ဗိုက်ဆာပြီးသွားသင့်တယ်မဟုတ်လား။ ငါးတွေက တစ်ရက်နှစ်ရက်လောက် စောင့်နိုင်တယ်။
အိမ်ပြန်လမ်းတစ်လျှောက်မှာ နော်န်နဲ့ အိုင်ရှာက သူတို့ဘယ်နှစ်ကောင်ဖမ်းမိလဲ၊ ဘယ်လောက်ကြီးလဲဆိုတာကို ပျော်ပျော်ရွှင်ရွှင် စကားတွေတလျှောက်ပြောနေကြတယ်။ ရော့ဇီနဲ့ ကျွန်တော်က သူတို့နောက်ကနေ လိုက်လာတယ်။
ရော့ဇီရဲ့မျက်နှာပေါ်မှာလည်း တိတ်ဆိတ်တဲ့ကျေနပ်မှုအမူအရာရှိတယ်။ သူမနဲ့ နော်န်ကြားက ကိစ္စတွေက အချိန်အတော်ကြာ ကသိကအောက်ဖြစ်နေခဲ့ပေမဲ့ ဒီနေ့ဟာ မှန်ကန်တဲ့လမ်းကြောင်းပေါ်ကို ခြေလှမ်းကြီးတစ်လှမ်းလှမ်းလိုက်သလိုခံစားရတယ်။
“ကျွန်မတို့ ပြန်လာပါပြီ။”
“ဂုဏ်ယူပါတယ်။”
အိမ်ထဲကို ခြေချလိုက်တာနဲ့ ကျွန်တော်တို့ကို လက်ခုပ်သံတွေနဲ့ ကြိုဆိုခဲ့တယ်။ ဒါက ပါးပါးလေးဖြစ်ပေမဲ့ စိတ်အားထက်သန်တဲ့ လက်ခုပ်ဩဘာသံပဲ။ ဆီလ်ဖီ၊ လီလီယာနဲ့ ဇင်းနစ်တ်တို့အားလုံး ဝင်ပေါက်ခန်းမထဲမှာ ရပ်ပြီး ကျွန်တော်တို့ကို စောင့်နေကြတယ်။
ဇင်းနစ်တ်က လက်ခုပ်တီးတာမှာ မပါဝင်ပေမဲ့ သူမရဲ့မျက်နှာပေါ်မှာ အပြုံးတစ်စက်ကို မြင်လိုက်ရသလိုပဲ။
“ဟင်။”
နော်န်က အာမေဋိတ်သံသေးသေးလေးထွက်လာပြီး အိုင်ရှာက လုံးဝငြိမ်သွားတယ်။
ဒါကို အချက်ပေးအနေနဲ့ယူပြီး ရော့ဇီနဲ့ကျွန်တော်က နောက်ကနေ လက်ခုပ်တီးတာမှာ ပါဝင်လိုက်တယ်။
နော်န်က ကျွန်တော်တို့ကိုပြန်ကြည့်ဖို့ လှည့်လာပြီး သူမရဲ့မျက်လုံးတွေက အံ့အားသင့်မှုနဲ့ ပြူးကျယ်နေကာ “ဟင်” လို့ ဒုတိယအကြိမ် ရေရွတ်လိုက်တယ်။
သူမ ဘာဖြစ်နေမှန်း မသိသေးတာ ရှင်းနေတယ်။
“အားလုံးပြီးရော လူတိုင်း။ ထမင်းစားခန်းကို သွားကြစို့။”
ပြုံးရင်း ရှေ့ထွက်လာပြီး ရှုပ်ထွေးနေတဲ့ နော်န်နဲ့ သံသယဝင်နေတဲ့ အိုင်ရှာကို ရှေ့ဆက်တွန်းပို့လိုက်တယ်။
ထမင်းစားခန်းက ရိုးရှင်းပေမဲ့ ဆွဲဆောင်မှုရှိတဲ့ အလှဆင်မှုတွေနဲ့ ပြည့်နေတယ်။ အခန်းတစ်ဝိုက်မှာ ဆိုင်းဘုတ်ကြီးတွေချိတ်ထားတာမျိုးမရှိပေမဲ့ နံရံတွေပေါ်မှာ အရမ်းလှတဲ့ပန်းတချို့ရှိပြီး နေရာအနှံ့မှာ ဖယောင်းတိုင်တွေတောက်ပနေတယ်။
စားပွဲကို အရမ်းလှတဲ့ အဖြူရောင်စားပွဲခင်းနဲ့ ဖုံးအုပ်ထားပြီး အဲဒီအပေါ်မှာ ပန်းကန်တွေနဲ့ ပန်းအိုးတွေထိုင်နေတယ်။ အချိုရည်တွေက လောင်းထားပြီးသားဖြစ်ပေမဲ့ အစားအသောက်တွေ မရှိသေးဘူး။ အဲဒါတွေကို နောက်ပိုင်းမှ သယ်ထုတ်လာမယ်လို့ ယူဆရတယ်။
စားပွဲရဲ့အစွန်ဆုံးမှာ၊ ထုံးစံအတိုင်း ဂုဏ်သရေရှိထိုင်ခုံမှာ ထိုင်ခုံနှစ်လုံးက အတူတူ ကပ်လျက်ထိုင်နေတယ်။ ကျွန်တော်က အိုင်ရှာနဲ့ နော်န်ကို အဲဒီကိုခေါ်လာပြီး သူတို့ရဲ့ထိုင်ခုံတွေကို ကမ်းလှမ်းလိုက်တယ်။
“စောင့်ပါဦး ဒါပေမဲ့… ဟင်။ ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ။”
နော်န်က အခုထိ လုံးဝအံ့အားသင့်နေပုံရတယ်။
“အာဟားဟား။ ဒါဆို ဒါက အဲဒါကိုပဲ…”
အိုင်ရှာကတော့ တစ်ဖက်မှာ သိသိနဲ့ ပြုံးစိစိလုပ်နေတယ်။ ဒီကောင်မလေးက ထက်မြက်တယ်ဆိုတာ ဟုတ်တယ်။ ကျွန်တော်တို့ တစ်ခုခုကြံနေတယ်ဆိုတာကို သူမ အာရုံခံမိသွားပုံပဲ။
ကျွန်တော့်ညီမတွေ ထိုင်ပြီးတဲ့နောက် လီလီယာက ဇင်းနစ်တ်ကို သူမရဲ့ထိုင်ခုံမှာ ဝင်ထိုင်ဖို့ကူညီတယ်။ ဆီလ်ဖီနဲ့ ရော့ဇီကလည်း ဒီအတိုင်းလိုက်လုပ်တယ်။
သူတို့အားလုံး သူတို့ရဲ့နေရာတွေမှာ အခြေကျသွားတဲ့အခါ ကျွန်တော်က လည်ချောင်းကို ကျယ်လောင်စွာရှင်းလင်းပြီး စပြောလိုက်တယ်။
“နေရာရွှေ့ပြောင်းမှုဖြစ်ရပ်ကြီးဖြစ်ခဲ့တာ အခုဆို ခုနစ်နှစ်ရှိပြီ။ လွယ်ကူတဲ့နည်းလမ်းတော့ မဟုတ်ခဲ့ပေမဲ့ ကျွန်တော်တို့မိသားစု နောက်ဆုံးတော့ အတူတူပြန်ရောက်နေကြပြီ။ ကျွန်တော်တို့ရဲ့အဖေကို ဆုံးရှုံးခဲ့ရတယ်၊ ဟုတ်တယ်၊ ပြီးတော့ အမေရဲ့မှတ်ဉာဏ်တွေက ဘယ်တော့မှ ပြန်မလာနိုင်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်တို့ ထာဝရ ညှိုးငယ်နေမယ်ဆိုရင် အဖေက သိပ်သဘောတွေ့မယ်မထင်ဘူး။” ကျွန်တော်က အခန်းတစ်ဝိုက်ကို တစ်ချက်ကြည့်ဖို့ ခဏရပ်လိုက်တယ်။ “ဒါကြောင့်ပဲ ကျွန်တော်တို့ ပြန်ပြုံးနိုင်ဖို့ကြိုးစားစေချင်တယ်။ အနည်းဆုံးတော့ တတ်နိုင်တဲ့အချိန်ပေါ့။ ဒါက တစ်နည်းနည်းနဲ့ မရိုမသေလုပ်သလိုဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်တယ်… ဒါပေမဲ့ အဖေက ကျွန်တော်တို့ အိမ်ပြန်ရောက်တဲ့အခါ ပါတီပွဲတစ်ခုလုပ်စေချင်ခဲ့တာ မင်းတို့သိလား။ ဒီည ကောင်းတဲ့အချိန်ကို ပိုင်ဆိုင်ဖို့က အဖေ့အတွက် ကျွန်တော်တို့ရဲ့တာဝန်လို့ ငါထင်တယ်။”
ဒီတစ်ခုလုံးက အဓိပ္ပာယ်တစ်မျိုးနဲ့ဆို ပေါလ်ရဲ့အကြံဥာဏ်ဖြစ်ခဲ့တယ်။ သူက အဲဒါကို ကျွန်တော်တို့အတွက် စာတစ်စောင်ထဲမှာတောင် ချရေးထားခဲ့တယ်။
သူ ဒီမှာ ကျွန်တော်တို့နဲ့အတူ အဲဒါဖြစ်လာတာကို မမြင်ရတာ ဝမ်းနည်းစရာပဲ။ အဲဒါကိုတွေးရင် ကျွန်တော့်ရင်ဘတ်က နာကျင်တယ်။ ဒါပေမဲ့ သူ့အတွက်ရော၊ ကျွန်တော်တို့အတွက်ရော ကျွန်တော်တို့ကိုယ်ကို တကယ်ပျော်ရွှင်စေချင်တယ်။
နော်န်နဲ့ အိုင်ရှာမှာ သူတို့ရှေ့ဆက် ဘဝတစ်ခုလုံးရှိတယ်။ ကျွန်တော်က သူတို့ကို အတိတ်မှာ ထာဝရငြိတွယ်နေစေချင်တာမဟုတ်ဘူး။ တကယ်တော့ ရှည်လျားတဲ့ စိတ်ခံစားမှုဆိုင်ရာမိန့်ခွန်းပြောတာက ကျွန်တော်ရည်ရွယ်တဲ့ စိတ်ခံစားချက်ကို သတ်မှတ်ဖို့ မှန်ကန်တဲ့နည်းလမ်းမဟုတ်ဘူး။ ကျွန်တော်တို့ဖြတ်သန်းခဲ့ရတဲ့ နာကျင်ခက်ခဲတဲ့အချိန်တွေရဲ့ မှတ်ဉာဏ်တွေကို နောက်ပိုင်းမှာ ကျွန်တော်တို့ ကြုံတွေ့ရမယ့် မှောင်မိုက်တဲ့အခိုက်အတန့်တွေအတွက် သိမ်းထားလို့ရတယ်။ ဘာမှမဟုတ်ရင်တောင်မှ “ငါ အရင်က ဒီထက်ဆိုးတာတွေ ဖြတ်သန်းခဲ့ဖူးတယ်” ဆိုတာကို သိတာက ကူညီပေးနိုင်တယ်။
ဒါပေမဲ့ အခုတော့ အနာဂတ်ကို မျှော်ကြည့်ဖို့အချိန်ပဲ။ ဒါကြောင့် ကျွန်တော်က ကိုယ့်ကိုယ်ကို ဖြတ်ပြီး ဖန်ခွက်ကို မြှောက်လိုက်တယ်။
“အားလုံးအတွက် ချီးယားစ်။”
“ချီးယားစ်။”
မျက်လုံးပြူးပြီး ကျွန်တော့်ကိုစိုက်ကြည့်နေဆဲဖြစ်တဲ့ နော်န်ကလွဲရင် လူတိုင်းက သူတို့ရဲ့ဖန်ခွက်တွေကို တိတ်ဆိတ်စွာ မြှောက်လိုက်ကြတယ်။ အိုင်ရှာက အရင်ကထက် ပိုပြီးပြုံးနေတယ်။ သူမက တစ်ခုလုံးကို သဘောပေါက်သွားတာ သိသာတယ်။
ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ အဲဒီဆုတောင်းချက်က ဘယ်လောက်ကောင်းကောင်းသွားလဲဆိုတာ ကျွန်တော်မသေချာဘူး။ ကျွန်တော့်ရည်မှန်းချက်က ရွှင်မြူးတဲ့လေသံကို သတ်မှတ်ဖို့ဖြစ်ပေမဲ့ ဒါက နည်းနည်း… စိတ်ခံစားမှုဖြစ်သွားတယ်။
ဒါက လုံးဝမကောင်းဘူး။ ကျွန်တော်က လူတိုင်းကို ပြုံးစေဖို့လိုတယ်။
“ဆီလ်ဖီ။”
“အိုး… ဟုတ်။”
ကျွန်တော်က ဆီလ်ဖီရဲ့နာမည်ကို ရိုးရိုးလေးခေါ်လိုက်ပြီး သူမက စားပွဲအောက်ကနေ တစ်ခုခုကို ထုတ်ယူဖို့ ကိုင်းလိုက်တယ်။ အဲဒါက ခံစားရတာ ကောင်းတယ်။ ကျွန်တော်တို့က တူညီတဲ့ လှိုင်းအလျားပေါ်မှာ လည်ပတ်နေကြတာ။
ခဏအကြာမှာတော့ ဆီလ်ဖီက လှပစွာထုပ်ပိုးထားတဲ့ သေတ္တာကြီးနှစ်လုံးနဲ့အတူ ပြန်ပေါ်လာတယ်။ သူမက အဲဒီထဲကတစ်လုံးကို ရော့ဇီဆီ ကမ်းပေးလိုက်တယ်။ သူတို့က ချက်ချင်းပဲ သူတို့ရဲ့ထိုင်ခုံတွေကနေ ထလာပြီး စားပွဲထိပ်ဆီ လျှောက်သွားကာ သေတ္တာတွေကို ကမ်းပေးလိုက်ကြတယ်၊ ရော့ဇီက နော်န်ကို၊ ဆီလ်ဖီက အိုင်ရှာကို။
“ဆယ်နှစ်ပြည့် မွေးနေ့မှစ၍ ပျော်ရွှင်ပါစေ၊ နော်န်နဲ့ အိုင်ရှာ။”
“မွေးနေ့မှစ၍ ပျော်ရွှင်ပါစေ။”
သူတို့နှစ်ယောက်စလုံး အစပိုင်းမှာ နားမလည်ကြပုံပေါ်တယ်။ အိုင်ရှာတောင်မှ မဟုတ်ဘူး။ “အင်း… ဒါပေမဲ့… ကျွန်မတို့က အခုဆို ၁၁ နှစ်ရှိပြီလေ၊ မင်းသိလား။”
ဒီလောက်ထက်မြက်တဲ့ ကောင်မလေးကို ဒီလောက် လုံးဝစိတ်ရှုပ်ထွေးနေတာမြင်ရတာ ဒါပထမဆုံးအကြိမ်ဖြစ်ရမယ်။ သူမက ယေဘုယျအစီအစဉ်ကို သဘောပေါက်သွားပေမဲ့ လက်ဆောင်ကိုတော့ သူမ လုံးဝမျှော်လင့်မထားခဲ့တာ ရှင်းနေတယ်။
ဒါက ကျွန်တော်မြင်ချင်ခဲ့တဲ့ မျက်နှာအမူအရာပဲ။
“အေး။ ငါတို့ မင်းတို့ရဲ့ တကယ့် ဆယ်နှစ်ပြည့်မွေးနေ့မှာ မင်းတို့နဲ့အတူမရှိနိုင်ခဲ့ဘူးလေ မဟုတ်လား။ အခုဆင်နွှဲဖို့ နည်းနည်းနောက်ကျနေတယ်ဆိုတာ ငါသိပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ရူဒီက တစ်နှစ်လောက်ဆိုတာ သိပ်မကြီးဘူးလို့ပြောတယ်။”
“သူပြောခဲ့တာလား…”
မျက်ရည်တွေနည်းနည်းဝဲလာရင်း အိုင်ရှာက သေတ္တာကို သူမရဲ့ရင်ဘတ်ထဲ တင်းတင်းကျပ်ကျပ်ဆုပ်ကိုင်ထားတယ်။ ခဏအကြာမှာတော့ သူမက လီလီယာဘက်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်တော့ လီလီယာက ပြုံးပြီး ညင်သာစွာ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်တယ်။
သူမ ဆီလ်ဖီဘက်ပြန်လှည့်လာတဲ့အခါ သူမရဲ့မျက်နှာတစ်ဝိုက်မှာ ပျော်ရွှင်တဲ့အပြုံးကြီး ပျံ့နှံ့သွားတယ်။ “ဒါတွေကို ဖွင့်ကြည့်လို့ရမလား။”
“တကယ်တမ်းဖွင့်လို့ရတာပေါ့။”
ဆီလ်ဖီ စကားမပြီးခင်မှာပဲ အိုင်ရှာက လှုပ်ရှားနေပြီ။ သူမရဲ့သေတ္တာကနေ ကျွန်တော့်ဆီနဲ့ ပြန်ကြည့်လိုက်ရင်း အံ့အားသင့်နေတဲ့အမူအရာနဲ့ နော်န်က မြန်မြန်ဆန်ဆန် လိုက်လုပ်လိုက်တယ်။
အစပိုင်းမှာ သူတို့က အရှိန်ပြင်းပြင်းနဲ့ ထုပ်ပိုးစက္ကူကို ဆုတ်ဖြဲဖို့အဆင်သင့်နဲ့ လုပ်လိုက်ကြတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူတို့နှစ်ယောက်စလုံး ရပ်တန့်သွားပြီး ပြန်စဉ်းစားကာ အရာတွေကို ပိုဖြည်းဖြည်းချင်းလုပ်ကြတယ်။ သူတို့က ဖဲကြိုးတွေကို ဖြေပြီး စက္ကူကို မစုတ်ပြဲအောင် ဂရုတစိုက်ဖွင့်ကြတယ်။
သူတို့ရဲ့လှုပ်ရှားမှုတွေ ဘယ်လောက်ထပ်တူကျနေလဲဆိုတာ နည်းနည်းကြောက်စရာကောင်းတယ်။ သူတို့က သိပ်မတူပေမဲ့ တစ်ခါတလေ သူတို့ညီအစ်မတွေဆိုတာ တကယ်ကိုပြောနိုင်တယ်။
“အိုး… ဒါက ဘွတ်ဖိနပ်အသစ်တစ်ရံပဲ။ နော်န် မင်းဘာရလဲ။”
“ကြည့်စမ်း အိုင်ရှာ… ကျွန်မ ကုတ်အင်္ကျီတစ်ထည်ရတယ်။”
သူတို့နှစ်ယောက်က သူတို့ရဲ့လက်ဆောင်တွေကို ပျော်ပျော်ရွှင်ရွှင် နှိုင်းယှဉ်ကြတယ်။ လက်ဆောင်တွေရွေးတဲ့နေရာမှာ ကျွန်တော်တို့ အတော်အသင့်ကောင်းတဲ့အလုပ်လုပ်ခဲ့တာကိုတွေ့ရတာ ကောင်းတယ်။
“အိုး… မင်းတို့နှစ်ယောက်စလုံး အရမ်းကောင်းတဲ့လက်ဆောင်တွေရတယ်နော်။”
အပြုံးနဲ့အတူ ဘေးနားကနေ စောင့်ကြည့်နေတဲ့ လီလီယာက သူမဘေးမှာ ဇင်းနစ်တ်ကိုခေါ်ပြီး သူတို့နှစ်ယောက်ဆီ ချဉ်းကပ်လာတယ်။
“အိုး အမေ… ဒါကိုကြည့်ပါဦး။”
နော်န်က သူမရဲ့ကုတ်အင်္ကျီကို ဇင်းနစ်တ်ကိုပြဖို့ ဖြန့်လိုက်ပြီး နားရွက်ကနေ နားရွက်အထိ ပြုံးနေတယ်။ သူမကတော့ သိသာတဲ့နည်းလမ်းတစ်ခုခုနဲ့တော့ တုံ့ပြန်မှုမရှိဘူး။ အဲဒါက ကျွန်တော့်ကို ကိုယ့်ကိုယ်ကိုမနှစ်သက်ပေမဲ့ နည်းနည်းတော့ စိတ်ဓာတ်ကျစေတယ်။
ဇင်းနစ်တ်က ဒီလိုကိစ္စမျိုးနဲ့ပတ်သက်ရင် အမြဲတမ်း စိတ်လှုပ်ရှားနေတတ်တဲ့အမျိုးအစားပဲ။ ကျွန်တော့်ရဲ့ ငါးနှစ်ပြည့်မွေးနေ့ပါတီမှာ သူမဘယ်လောက်စိတ်အားထက်သန်ခဲ့သလဲ၊ ဂရုတစိုက်ရွေးချယ်ထားတဲ့ စာအုပ်တစ်အုပ်ကို လက်ဆောင်ပေးရင်း ဘယ်လောက်ဂုဏ်ယူစွာနဲ့ တင်ဆက်ခဲ့သလဲဆိုတာ ကျွန်တော် မှတ်မိနေတုန်းပဲ။ သူမရဲ့အခြေအနေအတွက်မဟုတ်ရင် သူမက အခုချက်ချင်း သူမရဲ့သမီးနဲ့အတူ စိတ်လှုပ်ရှားစွာ အော်ဟစ်နေလောက်ပြီ။ သူမကို ဒီလောက်မျက်နှာအမူအရာမဲ့နေတာမြင်ရတာ ကျွန်တော့်ကိုဝမ်းနည်းစေတယ်။
တကယ်တော့ သူမပြန်ကောင်းလာပြီး ပေါလ်သေဆုံးသွားတာကိုသိလိုက်ရရင် သူမဟာ အရင်ကလိုပြုံးနိုင်တော့မယ်ဆိုတဲ့ အာမခံချက်မရှိဘူး။ ဒါပေမဲ့ သူမကို ဒီလိုမြင်ရတာ၊ မဝမ်းနည်း၊ မပျော်ရွှင်၊ စိတ်ခံစားမှုမဲ့နေတာကို မြင်ရတာ နာကျင်စရာပဲ။
ဒါပေမဲ့ ဒီအတွေးက ကျွန်တော့်စိတ်ကိုဖြတ်သန်းသွားတဲ့အခိုက်မှာပဲ…
ဇင်းနစ်တ်က ပြုံးလိုက်တယ်။
“ဘာ…”
အဲဒီအမူအရာက လျှင်မြန်စွာ ပျောက်ကွယ်သွားတယ်။ အဲဒါက တဒင်္ဂလောက်ပဲရှိတာ။ ကျွန်တော့်မျက်လုံးတွေက ကျွန်တော့်ကိုလှည့်စားနေတာလား။
“သူမ… အခုပဲပြုံးလိုက်တာလား။”
မဟုတ်ဘူး။ လူတိုင်းမြင်လိုက်ရတာ။
လီလီယာ၊ အိုင်ရှာ၊ ဆီလ်ဖီနဲ့ ရော့ဇီအားလုံးက ဇင်းနစ်တ်ကို အံ့အားသင့်စွာနဲ့ ကြည့်နေကြတယ်။
“…အမေ။”
ပြီးတော့ အဲဒီအပြုံးကို ဦးတည်ခံလိုက်ရတဲ့ နော်န်က ငိုတော့မလောက် ဖြစ်နေတယ်။
“…”
ဇင်းနစ်တ်က လက်လှမ်းပြီး နော်န်ရဲ့ခေါင်းကိုပွတ်ကာ အိုင်ရှာကိုလည်း အလားတူလုပ်လိုက်တယ်။ သူမရဲ့လှုပ်ရှားမှုတွေက ပုံမှန်ထက်တောင် ပိုပြီးနူးညံ့တယ်။ သူမက ပျော်ရွှင်နေတာ၊ သူမရဲ့မိန်းကလေးတွေ ကြီးပြင်းလာတာကို မြင်ရတာ ပျော်ရွှင်နေတာ။
“အိုး… မဒမ်… ကျွန်မ အရမ်းဝမ်းသာတယ်…”
လီလီယာက သူမရဲ့လက်တွေကို ဇင်းနစ်တ်ရဲ့ပခုံးတစ်ဝိုက်မှာ ညင်သာစွာပတ်ထားလိုက်တယ်။ သူမရဲ့မျက်နှာက ကျွန်တော်မြင်ဖူးသမျှထဲမှာ စိတ်ခံစားမှုအပြည့်ဆုံးပဲ။ သူမရဲ့ ပုံမှန်ဖြူစင်တဲ့အမူအရာနဲ့ ဇင်းနစ်တ်က လက်လှမ်းပြီး သူမရဲ့လက်တွေကို ပွတ်ပေးတယ်။ လီလီယာက ငိုမထွက်အောင် နှုတ်ခမ်းကိုကိုက်ထားရတယ်။
ဇင်းနစ်တ်ကို သူမရဲ့ထိုင်ခုံဆီခေါ်သွားပြီးနောက် လီလီယာက နော်န်နဲ့ အိုင်ရှာကို နောက်ထပ်လက်ဆောင်တစ်ခုကမ်းလှမ်းဖို့ ပြန်လာခဲ့တယ်။
“ဒါက… မင်းတို့နှစ်ယောက်အတွက်၊ ကျွန်မနဲ့ မစ္စ ဇင်းနစ်တ်ဆီကပါ။”
အဲဒါက လှပတဲ့ပန်းဒီဇိုင်းတွေနဲ့ ပန်းထိုးထားတဲ့ လက်ကိုင်ပုဝါတစ်စုံ၊ သူတို့တစ်ယောက်စီအတွက် တစ်ထည်စီ။
“ကျေးဇူးအများကြီးတင်ပါတယ်၊ မစ္စ လီလီယာ။” လို့ နော်န်က သူမရဲ့ဟာကိုလက်ခံရင်း ပြောတယ်။ “အရမ်းလှတယ်။”
အိုင်ရှာကတော့ တစ်ဖက်မှာ တုံ့ဆိုင်းနေတယ်။ အဲဒါက သူ့အစ်မနဲ့အတူတူ လက်ဆောင်ရတာနဲ့ ဆက်စပ်နေတာဖြစ်နိုင်တယ်။
“အင်း… အမေ။ သမီးလည်း တစ်ထည်ရလို့သေချာရဲ့လား။”
“အေး၊ ငါသေချာတယ်။ မင်းကလည်း ပေါလ်ရဲ့သမီးပဲလေ။”
ဒါက… ပြောင်းလဲမှုတစ်ခုလို့ထင်ရတယ်။ လီလီယာက “မင်းက အစေခံမလေးပဲ” ဆိုတဲ့စကားကို သူ့သမီးရဲ့ခေါင်းထဲကို နှစ်တွေကြာအောင် မစွဲသွင်းခဲ့ဘူးလား။
“တကယ်တမ်းကျတော့ ငါက မင်းကို မဒမ် နော်န်နဲ့ ဆရာ ရူဒီးယပ်စ်တို့ကို သူတို့ထိုက်တန်တဲ့ လေးစားမှုကို ပြဖို့ မျှော်လင့်နေတုန်းပဲ။ နားလည်လား။”
“…ဟုတ်ကဲ့၊ အမေ။”
ဟမ်း။ သူမကတော့ လီလီယာပဲဆိုတော့…
ဒါတောင်မှ… သူမပြောနေတဲ့အရာတွေကြားက သူမ သူ့သမီးကို မကြာသေးခင်ကပိုင်းတွေမှာ သိပ်ပြီးနှောင့်ယှက်နေတာမတွေ့ရဘူး။ သူမရဲ့စကားပြောလေသံနဲ့ပတ်သက်ပြီးတောင် မဟုတ်ဘူး။
ဒီနောက်ဆုံးလအနည်းငယ်အတွင်းမှာ သူမကိုယ်တိုင် ကိစ္စတွေကို နည်းနည်းပြန်စဉ်းစားနေတယ်လို့ ကျွန်တော် ယူဆရမှာပဲ။
လီလီယာ သူမရဲ့ထိုင်ခုံဆီပြန်သွားတဲ့အခါ ဇင်းနစ်တ်က သူမရဲ့ပခုံးပေါ်လက်တင်ဖို့ လက်လှမ်းလာတယ်။
“မဒမ်…”
“…”
လီလီယာက အဲဒီလက်ကို သူမရဲ့လက်ထဲမှာဆုပ်ကိုင်ပြီး “ကျေးဇူးပါ” ဆိုတဲ့စကားကို ညင်သာစွာပြောလိုက်တယ်။
သူတို့က စကားမဲ့စကားဝိုင်းတစ်မျိုးမျိုးကို အခုလေးတင် ပြုလုပ်ခဲ့ကြသလိုပဲ။
ရော့ဇီက အဲဒါကြောင့် အထူးသဖြင့် စိတ်လှုပ်ရှားသွားပုံရတယ်။
ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် သူမရဲ့မျက်နှာကို လေ့လာနေတုန်းမှာ တစ်ယောက်ယောက်က ကျွန်တော့်ရဲ့အင်္ကျီလက်ကို နောက်ကနေ ဆွဲလာတယ်။ “ဟမ်။”
ကျွန်တော် နောက်ကိုလှည့်ကြည့်လိုက်တော့ အဲဒါ ဆီလ်ဖီဆိုတာတွေ့လိုက်ရတယ်။ သူမက တတိယသေတ္တာ၊ ကျွန်တော့်ညီမတွေအတွက်မဟုတ်တဲ့ဟာ၊ ကို သယ်လာတယ်။ ဟုတ်တယ်၊ နောက်တစ်ဆင့်ကို မမေ့နိုင်ဘူး…
“ရော့ဇီ။”
ကျွန်တော် သူမရဲ့နာမည်ကိုခေါ်လိုက်တဲ့အခါ ရော့ဇီက လှည့်လာပြီး… ကျွန်တော့်ဘေးမှာ သေတ္တာနဲ့အတူရပ်နေတဲ့ ဆီလ်ဖီကိုမြင်တော့ အံ့အားသင့်စွာနဲ့ မျက်တောင်ခတ်လိုက်တယ်။ “အာ… ဟုတ်ကဲ့။”
ကျွန်တော်မပြောနိုင်ခင်မှာပဲ ဆီလ်ဖီက ပြောလိုက်တယ်။ “ဒါက ရော့ဇီအတွက် ကျွန်မတို့ဆီကပါ။”
“ဘာ… အာ… ဘာကြောင့်လဲ။ ဘာအတွက်လဲ။”
“ဒါက မင်္ဂလာလက်ဆောင်ပါ။ ဂုဏ်ယူပါတယ်။” လို့ ဆီလ်ဖီက ရော့ဇီ ကန့်ကွက်နိုင်ခင်မှာ သေတ္တာကို သူမဆီကမ်းပေးရင်း ပြောလိုက်တယ်။ “ဆက်သွား၊ ဖွင့်လိုက်။”
ရော့ဇီက သူမပြောတဲ့အတိုင်းလုပ်လိုက်တယ်။ ပြီးတော့ သူမရဲ့လက်ဆောင်ထဲကနေ ဦးထုပ်ကိုထုတ်ယူလိုက်တဲ့အခါ သူမရဲ့မျက်လုံးတွေက ပန်းကန်ပြားလို ကျယ်သွားတယ်။ “အင်း… ဆီလ်ဖီ။ ရူဒီ။ ဒါက…”
“မိသားစုထဲကို ကြိုဆိုပါတယ်၊ ရော့ဇီ။ ဇင်းနစ်တ်နဲ့ လီလီယာလိုဖြစ်အောင် အတူတူ အကောင်းဆုံးကြိုးစားကြရအောင်နော်။”
အဲဒီစကားကြောင်းကိုပြောတဲ့အခါ ဆီလ်ဖီရဲ့မျက်နှာပေါ်က အပြုံးကို ကောင်းကင်တမန်လို့ပဲ ဖော်ပြလို့ရတယ်။
သူ့ရဲ့အားကြီးမားတဲ့စွမ်းအားကိုရင်ဆိုင်ရင်း ရော့ဇီက သူမရဲ့နှုတ်ခမ်းကိုကိုက်ပြီး ငုံ့ကြည့်ကာ ဦးထုပ်ကို သူမရဲ့ရင်ဘတ်ဆီ တင်းတင်းကျပ်ကျပ်ဆုပ်ကိုင်ထားတယ်။ ခဏအကြာမှာတော့ သူမက “ကျေး… ကျေးဇူးပါ၊ ဆီလ်ဖီ” ဆိုတဲ့စကားလုံးတွေကို ညှစ်ထုတ်နိုင်ခဲ့တယ်။
သူမရဲ့မျက်လုံးတွေထဲမှာ မျက်ရည်တွေတောက်ပနေတာကို ကျွန်တော်မြင်နိုင်တယ်။
ကျွန်တော်က အဲဒီအကြောင်းကို အချိန်အတော်ကြာအောင် မကြားရပေမဲ့ ရော့ဇီရဲ့အဆိုအရ ဒါက ဆီလ်ဖီက သူမကို ကျွန်တော်တို့ရဲ့ဘဝတွေထဲ တကယ်လက်ခံလိုက်ပြီလို့ သူမခံစားလိုက်ရတဲ့အခိုက်အတန့်ပဲ။
အဓိကဖြစ်ရပ် ပြီးဆုံးသွားတော့ ကျန်တဲ့ပါတီပွဲက ချောချောမွေ့မွေ့ပဲ ဆက်သွားတယ်။
ပထမဆုံးအနေနဲ့ လီလီယာက ကိတ်မုန့်ကြီးတစ်လုံး သယ်ထုတ်လာတယ်။ အဲဒါက နူးညံ့ပျော့ပျောင်းတဲ့ ရေမြှုပ်ကိတ်အမျိုးအစားဖြစ်ပေမဲ့ ခရင်မ်မပါဘူး။ အဲဒီအစား အတွင်းထဲမှာ သစ်သီးခြောက်တွေရှိတယ်။ မုန့်ဖုတ်တဲ့အရောအနှောကိုယ်တိုင်က နည်းနည်းခါးတဲ့ဘက်ကိုရောက်ပေမဲ့ သစ်သီးတွေရဲ့ချိုမြိန်မှုက အဲဒါကို လှပစွာ ချိန်ခွင်လျှာညီစေတယ်။
အရင်က အာဆူရာနိုင်ငံမှာ ဒီလိုကိတ်မုန့်မျိုးတွေစားဖူးတယ်။ ကျွန်တော့်ရဲ့ငါးနှစ်ပြည့်မွေးနေ့အတွက် လုပ်ပေးခဲ့ပြီး ကျွန်တော့်ရဲ့ဆယ်နှစ်ပြည့်ပါတီမှာလည်း ဧည့်ခံခဲ့တာကို မှတ်မိနေပုံရတယ်။
အာ… အဲဒါကို ပြန်သတိရစေတယ်… အဲရစ်က ဒီနေ့ဘယ်လိုနေလဲလို့ တွေးမိတယ်။
သူမဘယ်မှာပဲရှိရှိ သူမက ဘဝကို ရွှင်ရွှင်မြူးမြူး ခုတ်ထစ်ဖြတ်သန်းနေမယ်လို့ ကျွန်တော်ယူဆရမှာပဲ။ ကျွန်တော့်လိုပဲ သူမလည်း အိမ်ထောင်ကျသွားပြီလား။
မကျသေးဘူးထင်တယ်။ အဲဒီကောင်မလေးကို ကိုင်တွယ်နိုင်တဲ့ ယောက်ျားဆိုတာ ကမ္ဘာပေါ်မှာမရှိဘူး။
ကိတ်မုန့်အကြောင်း လီလီယာကိုမေးတဲ့အခါ သူမက ဒါက အာဆူရာရိုးရာ မုန့်တစ်မျိုးလို့ ရှင်းပြတယ်။ မိသားစုအတော်များများက ဆင်နွှဲစရာတစ်ခုခုရှိတိုင်း တစ်လုံးစားကြတယ်။ ပေါလ်က အရသာကိုမုန်းတော့ ကျွန်တော်တို့ တစ်ခါမှမလုပ်ဖူးသလောက်ပဲ။ အဲဒီအရွယ်မှာ သူက ဇီဇာကြောင်တတ်သူဆိုတာကြားရတာ နည်းနည်းရယ်ချင်စရာကောင်းပေမဲ့ သူ့စရိုက်နဲ့ လိုက်ဖက်ပုံရတယ်။
ဆီလ်ဖီက ဒီကိတ်မုန့်နဲ့ ကူညီခဲ့ပြီး နောက်တစ်ခါဆို သူမတစ်ယောက်တည်းလုပ်နိုင်မယ်လို့ ယုံကြည်မှုရှိပုံရတယ်။ နော်န်က တကယ်ကိုနှစ်သက်ပုံရပြီး ကျွန်တော်ကိုယ်တိုင်လည်း ကြိုက်တယ်။
အိုင်ရှာကတော့ ပရိသတ်နည်းတယ်။ သူမက ကိတ်မုန့်အပိုင်းအစကိုစားရင်း သစ်သီးအတုံးတွေကို ရှောင်ကွင်းနေတာကို ကျွန်တော်မြင်နိုင်တယ်။ လီလီယာက သူမကို နည်းနည်းဆူပေမဲ့ “အဲဒါက ဆရာ ပေါလ်ကို သတိရစေတယ်” လို့ သူမရဲ့မျက်နှာပေါ်မှာ အပြုံးတစ်ခုနဲ့ ရေရွတ်ရင်းကိုယ်တိုင်က အားနည်းသွားတယ်။
ခဏအကြာမှာတော့ အိုင်ရှာက ကျွန်တော့်ကို တွယ်ကပ်လာပြီး ကျန်တာတွေ သူ့အတွက်စားပေးဖို့ တောင်းပန်လာတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်က ချိုချဉ်ကြိုက်တတ်ပုံရတဲ့ ရော့ဇီဆီ အဲဒီတာဝန်ကို လွှဲပေးဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်။ သူတို့က တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် ကိတ်မုန့်အတုံးတွေ ခွံ့ကျွေးကြတာမျိုး ဖြစ်သွားမလားလို့ မျှော်လင့်မိတယ်။
ကံမကောင်းစွာပဲ ရော့ဇီက သူမရဲ့တာဝန်ကို ပိုပြီးအလေးအနက်ထားသွားတယ်။ ကျွန်တော်ရှာနေတာကို သူမနားလည်မှုလွဲသွားတယ်ထင်တယ်။
“ဂရုတစိုက်နားထောင်၊ အိုင်ရှာ။ မင်းက အရမ်းကံကောင်းတဲ့မိန်းကလေးပဲ၊ ဒါကြောင့် မင်းအတွက် ဒါကိုနားလည်ဖို့ခက်ကောင်းခက်နိုင်တယ်… ဒါပေမဲ့ တစ်ခါတလေ တကယ်အသည်းအသန်ဖြစ်နေတဲ့အခါ မင်းတတ်နိုင်သမျှအကုန်စားဖို့လိုအပ်နိုင်တယ်။ အဆိပ်ရှိတဲ့ကင်းမြီးကောက်တောင်မှပဲ။”
“အိုက်… အာ… ဟုတ်။”
ကျွန်တော့်ရဲ့ သနားစရာညီမလေးက ဟောပြောချက်တစ်ခုရဲ့အဆုံးကို ခံလိုက်ရတယ်။
တစ်ချိန်က ဂစ်လိန်းဆီကနေ အလားတူဟောပြောချက်တစ်ခုကို ရခဲ့တာကို သတိရမိတယ်။ ဒါက စွန့်စားသူတွေ ပြင်းပြင်းထန်ထန်ခံစားရတဲ့အရာတစ်ခုပဲဖြစ်နိုင်တယ်။
ကျွန်တော်ကိုယ်တိုင်လည်း နတ်ဆိုးတိုက်ကိုဖြတ်တဲ့ခရီးမှာ ညံ့ဖျင်းတဲ့အစားအစာတချို့ကို သည်းခံခဲ့ရပေမဲ့ အဆိပ်ရှိတဲ့မွန်စတာတွေကိုတော့ မစားခဲ့ဖူးဘူးဆိုတာ အတော်လေးသေချာတယ်။ ကျွန်တော်လည်း “ကံကောင်း” တဲ့သူဖြစ်နိုင်တယ်။
“ဒီကိတ်မုန့်ကတော့ တစ်ဖက်မှာ ချိုပြီးအရသာရှိတယ်။ ဒါကို မပြီးဆုံးဘဲထားခဲ့တာက မှားလိမ့်မယ်။ စားပါ၊ ကျေးဇူးပြုပြီး။”
“ဟုတ်။”
ရော့ဇီရဲ့လေသံက သိပ်မကြမ်းတမ်းပေမဲ့ သူမရဲ့ငြင်းခုံချက်တွေက ပြင်းထန်လွန်းတော့ အိုင်ရှာက တစ်ခါတည်းအတွက် နည်းနည်းတော့ လန့်သွားပုံရတယ်။ သူမရဲ့စကားအတိုင်း သူမက သူမရဲ့ကိတ်မုန့်ကို တည်ကြည်တဲ့တိတ်ဆိတ်မှုနဲ့ စတင်စားသုံးခဲ့တယ်။
သူမကို ပြောတဲ့အတိုင်းလုပ်ခိုင်းလို့ရတာကို ပထမဆုံးအကြိမ်မြင်ရသလိုခံစားရတယ်။
အင်း မဟုတ်ဘူး။ အဲဒါက မတရားဘူး။ သူမက ကျွန်တော့်ကို နားထောင်တယ်… အများစုကတော့ပေါ့။
ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်။ အခုပြန်စဉ်းစားကြည့်တော့ ဇီဇာကြောင်တတ်တဲ့စားသောက်သူဆိုတဲ့အရာကို ကျော်လွှားဖို့က အရေးကြီးတယ်ဆိုတာ ဖြစ်နိုင်တယ်။ ကျွန်တော်က အခြေအနေကို မှားယွင်းစွာကိုင်တွယ်ခဲ့တာဖြစ်နိုင်တယ်။
အခြေအနေကိုဖြောင့်ဖို့ တစ်ယောက်ယောက်ရှိတာ ကောင်းတယ်။ ကောင်းကောင်းလုပ်တယ် ဆရာမ။
“ဒါပေမဲ့ နောက်တစ်ကိုက်စားဖို့မတတ်နိုင်လောက်အောင် ဗိုက်ပြည့်နေတယ်ဆိုရင် ကိုယ့်ကိုယ်ကို အတင်းမတိုက်တွန်းပါနဲ့။ လိုအပ်ရင် ကျန်တာတွေကို ငါစားမယ်။”
စကားမစပ်၊ ရော့ဇီက သူမရဲ့ကိတ်မုန့်အားလုံး စားပြီးသွားပြီ။ ကောင်းကောင်းလုပ်တယ် ဆရာမ။
“ကျွန်မ နောက်တစ်ကိုက်စားဖို့မတတ်နိုင်လောက်အောင် ဗိုက်အရမ်းပြည့်နေပြီ။”
အိုင်ရှာရဲ့အဖြေက အမြန်လာခဲ့တယ်။ သိပ်မြန်တယ်။
“မင်း ငါ့ကိုနားထောင်နေတာလား။ မင်းရဲ့ကိတ်မုန့်ကိုစား။”
ဟမ်း။ ဒါက ကောင်းတဲ့အရာဖြစ်နိုင်တယ်…
ဆီလ်ဖီနဲ့ကျွန်တော်က အိုင်ရှာကို မကြာခဏမဆူသလို လီလီယာလည်း အဲဒါကြောင့် သူမအပေါ် လျှော့ပေးနေတယ်လို့ ကျွန်တော်ခံစားရတယ်။ အိုင်ရှာက အရမ်းထက်မြက်တဲ့မိန်းကလေးဖြစ်ပေမဲ့ သူမက ၁၁ နှစ်ပဲရှိသေးတယ်။ သူမကို အခါအားလျော်စွာ ဟောပြောဖို့တစ်ယောက်ယောက်လိုအပ်ကောင်းလိုအပ်လိမ့်မယ်။
ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်။ ရော့ဇီက ကျွန်တော့်ညီမတွေနဲ့ ပိုရင်းနှီးလာပုံရတယ်။ သူတို့နှစ်ယောက်ကလည်း အချင်းချင်း မရန်ဖြစ်ကြတော့ဘူး။ ပြီးတော့ ဇင်းနစ်တ်ရဲ့အခြေအနေ တိုးတက်လာတယ်ဆိုတဲ့အထောက်အထားကို ကျွန်တော်တို့ အခုလေးတင်မြင်လိုက်ရတယ်။ ကျွန်တော်တို့မိသားစု ယေဘုယျအားဖြင့် ပိုရင်းနှီးလာတယ်လို့ ခံစားရတယ်။
တစ်နည်းအားဖြင့် အခမ်းအနားက အောင်မြင်တယ်။ ပြီးတော့ အဲဒါရဲ့မိနစ်တိုင်းကို ကျွန်တော်နှစ်သက်ခဲ့တယ်။
မိန်းကလေးတွေ ၁၅ နှစ်ပြည့်တဲ့အခါ ပိုပြီးအသေးစိတ်ကျတဲ့ပါတီပွဲတစ်ခု လုပ်ဖို့ ကျွန်တော်စိတ်ထဲမှတ်ထားလိုက်တယ်။
တက္ကသိုလ်ဒဏ္ဍာရီများ #၉။ အကြီးအကဲသည် ငါးများကို သနားကြင်နာတတ်သည်။
Madara Info
Madara stands as a beacon for those desiring to craft a captivating online comic and manga reading platform on WordPress
For custom work request, please send email to wpstylish(at)gmail(dot)com