Volume 15.9.1

အခန်း (၁၀)
အဲရစ် ဂရေးရက်တ် (အပိုင်း ၁)

မနက်စောစော အိပ်ရာထ၊ နော်န်နဲ့အတူ အပြေးလေ့ကျင့်၊ ဓားခုတ်လေ့ကျင့်တာတွေ လုပ်ပြီးတဲ့အခါ လူစီကို ပြုစုနေတဲ့ ဆီလ်ဖီကို သွားဖက်တယ်။ ဧည့်ခန်းထဲမှာ လီလီယာနဲ့ အိုင်ရှာကို မင်္ဂလာနံနက်ခင်းပါလို့ နှုတ်ဆက်တယ်။ အိပ်ရာကမနိုးချင်သေးတဲ့ ရော့ဇီရဲ့ဆံပင်ကို ဖြီးပေးရင်း ကျစ်ဆံမြီးကျစ်ပေးတယ်။ ဥယျာဉ်ထဲမှာ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အိမ်မွေးထရီးယန့်ဖြစ်တဲ့ ဘိုက်ကို တိတ်တိတ်လေး ကြည့်နေတဲ့ ဇင်းနစ်တ်ကို တွေ့တော့ မနက်စာစားဖို့ အဆင်သင့်ဖြစ်ပြီလို့ ပြောလိုက်တယ်။ ပြီးတော့ မိသားစုတစ်စုလုံးနဲ့အတူ မနက်စာကို အားရပါးရ စားသောက်လိုက်တယ်။

တစ်နည်းပြောရရင် ကျွန်တော် အေးချမ်းငြိမ်သက်တဲ့ နေ့စဉ်ဘဝထဲကို ပြန်ရောက်လာခဲ့တာပါပဲ။

ဒါပေမယ့် ဘာမှမဖြစ်ခဲ့ဘူးလို့တော့ မဟုတ်ပါဘူး။ ကျွန်တော် နဂါးနတ်ဘုရား အိုးစတက်ဒ်ကို တကယ်ပဲ သတ်ဖို့ကြိုးစားခဲ့တာ။ အပြီးသတ် အလူးအလဲရှုံးနိမ့်ခဲ့ပေမယ့်… ဘာကြောင့်မှန်းမသိ အသက်ရှင်လျက်နဲ့ လွတ်မြောက်လာခဲ့တယ်။

ကျွန်တော် ကိုယ့်လက်တွေကို ငုံ့ကြည့်လိုက်တယ်။ သူတို့ဟာ အဲဒီအချက်ကို သက်သေခံနေတဲ့အရာတွေပါပဲ။ လက်သီးတွေကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင်ဆုပ်လိုက်တဲ့အခါ လက်ဖျားတွေ ဖဝါးကိုထိနေတာကို နှစ်ဖက်စလုံးမှာ ခံစားမိတယ်။

အဲဒီနေ့က ကျွန်တော် အိုးစတက်ဒ်ကို ဦးညွှတ်ပြီး သစ္စာခံဖို့ ကတိပေးပြီးတဲ့နောက် သူက ကျွန်တော့်ကို ကုသခြင်းမှော်နဲ့ ကုပေးမယ်ဆိုတဲ့ ကတိကို တည်ခဲ့တယ်။ ပြတ်စုတ်နေတဲ့ ကျွန်တော့်ရဲ့ ညာလက်မောင်းက ခဏအတွင်းမှာပဲ ပြန်ထွက်လာပြီး ထပ်ဆောင်းအကျိုးခံစားခွင့်အနေနဲ့ အရင်တစ်ခေါက်က မာနာတိုက်တ်ဟိုက်ဒရာက ယူသွားတဲ့ ဘယ်လက်ကိုပါ ပြန်ရလိုက်တယ်။

အိုးစတက်ဒ်က ဆက်ပြီး တခြားစာလုံးတစ်ခုခုကို ကျွန်တော့်အပေါ် သုံးလိုက်ပြီး သူ့လက်မောင်းမှာ ဝတ်ထားတဲ့ လက်ကောက်တစ်ခုကို ကျွန်တော့်ကို ပေးခဲ့တယ်။ ပြီးတော့ “မင်းရဲ့ မာနာတွေ ပြန်ပြည့်လာတဲ့အခါ ငါဆက်သွယ်မယ်” ဆိုတဲ့ စကားနဲ့အတူ ထွက်သွားခဲ့တယ်။

အခုထိ ကျွန်တော် အဲဒီလက်ကောက်ကို ဘယ်လက်မှာ ဝတ်ထားတုန်းပါပဲ။ ဒါပေမယ့် သူ့ရဲ့ လုပ်ဆောင်ချက်ကိုတော့ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မသိဘူး။ ကျွန်တော့်ရဲ့ မာနာပြန်လည်ဖြည့်တင်းမှုကို အရှိန်မြှင့်ပေးတာလား၊ ဒါမှမဟုတ် ဟီတိုဂါမီက ကျွန်တော့်ကို သူလျှိုလုပ်တာမျိုးကနေ တားဆီးပေးတာလားဆိုတာ မသိဘူး။

နောက်တစ်ခုက ပိုဖြစ်နိုင်ခြေရှိတယ်။ တိုက်ပွဲဖြစ်ပြီး ဆယ်ရက်လောက်ရှိပြီဖြစ်ပေမယ့် ဟီတိုဂါမီက ကျွန်တော့်အိပ်မက်ထဲ မပေါ်လာသေးဘူး။ အိုးစတက်ဒ်က ကျွန်တော့်ကို သူ့ရဲ့လွှမ်းမိုးမှုကနေ ကာကွယ်ပေးမယ်လို့လည်း ပြောထားခဲ့တယ်။

ဒါမှမဟုတ်လည်း ဒီလက်ကောက်က နဂါးနတ်ဘုရားရဲ့ အမိန့်အောက်မှာရှိတဲ့ ဘယ်သူကိုမဆို ပေးတဲ့ တရားဝင် နဂါးနတ်ဘုရား အဆောင်အယောင်တံဆိပ်လိုမျိုး ဖြစ်နေရင်လည်း ဖြစ်နိုင်တာပါပဲ။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်… အိုးစတက်ဒ်က ကျွန်တော့်ကို အနိုင်ယူခဲ့ပြီး ကျွန်တော်က အခုသူ့ရဲ့ လက်အောက်ခံဖြစ်နေပြီ။ ကျွန်တော် ဟီတိုဂါမီကို သစ္စာဖောက်ပြီး သူ့ရဲ့ရန်သူနဲ့အတူ ပူးပေါင်းလိုက်တာ။ ဒီလက်ကောက်ကို ကျွန်တော် တစ်သက်လုံး ဝတ်ထားရဖွယ်ရှိတယ်။

ကျွန်တော် ချမှတ်လိုက်တဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်အတွက် နောင်တမရှိပါဘူး။ ရိုးရိုးသားသားပြောရရင် အဲဒီမျက်နှာမဲ့ လူဆိုးကို သစ္စာဖောက်လိုက်ရတာ စိတ်ထဲမှာ တော်တော်ကောင်းတယ်။ အခုအချိန်မှာ စိုးရိမ်စိတ်ထက် စိတ်သက်သာရာရမှုက ပိုများနေတယ်။

ဒီအချိန်မှာ နောက်ပြန်လှည့်ဖို့ဆိုတာ မရှိတော့ဘူး။ အိုးစတက်ဒ်ကိုယ်တိုင်က တကယ့်ကို ဆိုးဝါးတဲ့သူဖြစ်လာခဲ့ရင်တောင်မှ ကျွန်တော် သူ့ကို သစ္စာပြန်ဖောက်လို့မရတော့ဘူး။ အန်စာတုံးတွေ ကျသွားပြီးပြီ။ ကျွန်တော်က ဟီတိုဂါမီလုပ်စေချင်တာကိုပဲ လုပ်နေတာ ဖြစ်နိုင်တယ်ဆိုတာလည်း မှန်ပါတယ်… ဒါပေမယ့် အခုတော့ အဲဒီအတွက် စိုးရိမ်ဖို့ နောက်ကျနေပြီ။

ဒါပေမယ့် ရိုးရိုးသားသားပြောရရင် အိုးစတက်ဒ်က ဟီတိုဂါမီထက် ပိုပြီးယုံကြည်ထိုက်တယ်ဆိုတဲ့ ခံစားချက်မျိုး ကျွန်တော့်မှာရှိတယ်။ သူ့မှာ ရုဂျာ့ဒ်နဲ့ ဆင်တဲ့အရာတစ်ခုခုရှိတယ်။ ရုဂျာ့ဒ်ရဲ့ ပြင်းထန်တဲ့ ဂုဏ်ယူမှုမျိုး၊ ကလေးတွေကို ချစ်ခင်မှုမျိုး သူ့မှာမရှိဘူး။ ဒါပေမယ့် အဖြစ်အပျက်တွေကို အဝေးကနေ အလွတ်သဘောပဲ ကြည့်နေတဲ့ ဟီတိုဂါမီနဲ့မတူဘဲ သူက သူ့ရဲ့ပြဿနာတွေကို လက်သီးနဲ့ထိုးပြီး ဖြေရှင်းတဲ့သူမျိုး ဖြစ်ပုံရတယ်။

တစ်နည်းနည်းနဲ့ပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ကျွန်တော့်ရဲ့ပုခုံးပေါ်က ကြီးမားတဲ့ဝန်ထုပ်ကြီး ကျွတ်သွားခဲ့တယ်။ လွန်ခဲ့တဲ့လတွေထက် အခုရက်ပိုင်းတွေမှာ ကျွန်တော် အသက်ရှူရတာ ပိုလွယ်ကူလာတယ်။ ရှေ့ဆက်ရမယ့်လမ်းက ကြမ်းတမ်းဖို့များပေမယ့် မတ်စောက်တဲ့တောင်ကြီးတစ်ခုကို ကျော်ဖြတ်နိုင်ခဲ့သလိုမျိုး ခံစားရတယ်။

စကားမစပ်၊ အိုးစတက်ဒ် ထွက်သွားပြီးနောက် ရော့ဇီနဲ့ ဆီလ်ဖီတို့နဲ့ ကျွန်တော် စကားပြောခဲ့တယ်။ ဆီလ်ဖီက တစ်ချိန်လုံး ရှိုက်ငင်ငင်ဖြစ်နေပြီး ရော့ဇီကတော့ ကျွန်တော့်ကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ဆူပူကြိမ်းမောင်းခဲ့တယ်။ သူတို့နှစ်ယောက်လုံးက အိုးစတက်ဒ် တကယ်ဘယ်လောက်အန္တရာယ်များတယ်ဆိုတာကို ကျွန်တော် ပိုရိုးသားစွာ ပြောပြခဲ့ရင် သူတို့က ကျွန်တော့်ကို တားဆီးခဲ့မယ်လို့ အခိုင်အမာပြောပြီး သူနဲ့ ကျွန်တော့်ရဲ့မဟာမိတ်အသစ်အတွက် သူတို့ရဲ့စိုးရိမ်မှုတွေကို ထုတ်ဖော်ခဲ့ကြတယ်။ ဒါပေမယ့် ကျွန်တော်က အဲဒါဟာ ရေတိုအတွက် ကျွန်တော့်မှာ ရှိတဲ့ တစ်ခုတည်းသောရွေးချယ်ခွင့်ပဲလို့ အကြောင်းပြချက်ပေးခဲ့ပြီး သူတို့က အဲဒီငြင်းချက်ကို စိတ်မပါ့တပါနဲ့ လက်ခံခဲ့ကြတယ်။

အဲဒီနောက်မှာတော့ ကျွန်တော်တို့ အိမ်ကို တန်းတန်းမတ်မတ်ပြန်လာခဲ့ကြတယ်။ ကျွန်တော် မိသားစုကို ကျွန်တော်အဆင်ပြေကြောင်းပြောပြီး ချက်ချင်းအိပ်ရာဝင်လိုက်တယ်။ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ မောပန်းပြီး မာနာလုံးဝကုန်ခန်းသွားတော့ တစ်နေကုန် အိပ်ပျော်သွားခဲ့တယ်။

နောက်ဆုံး ကျွန်တော် နိုးလာတဲ့အခါ ကျွန်တော် အိုးစတက်ဒ်ကို ရှုံးနိမ့်ပြီး သူ့ရဲ့အမှုတော်ထမ်းအဖြစ် ဝင်ရောက်ခဲ့ကြောင်း သူငယ်ချင်းတွေနဲ့ မဟာမိတ်တွေအားလုံးဆီ သွားပြောခဲ့တယ်။ သူတို့ထဲမှာ ပါရူဂျီးယပ်စ်က စိတ်အသက်သာရာဆုံး ပုံပေါက်တယ်။ နားလည်သာပါတယ်၊ ပျံသန်းနေတဲ့ခံတပ်ကြီးရှိတောင်မှ အဲဒီလူကို ရန်သူဖြစ်အောင် မလုပ်ချင်ဘူးလေ။

စကားမစပ်၊ ကျွန်တော့်ကိုမြင်တဲ့အခါ လူတိုင်းက တော်တော်အံ့အားသင့်သွားပုံရတယ်။ နောက်တော့မှ ကျွန်တော့်ဆံပင်တွေ ဖြူသွားလို့ဆိုတာ သိလိုက်ရတယ်။ ပါရူဂျီးယပ်စ်ရဲ့အဆိုအရ ဒါဟာ အချိန်တိုအတွင်း မာနာအမြောက်အမြားကို သုံးစွဲမိတဲ့အခါ ဖြစ်တတ်တဲ့ ဘုံဘေးထွက်ဆိုးကျိုးတစ်ခုပါတဲ့။ နေရာပြောင်းဖြစ်စဉ်ပြီးနောက် ဆီလ်ဖီရဲ့ဆံပင်က ဘာကြောင့် အရောင်ပြောင်းသွားသလဲဆိုတာ ကျွန်တော်ဘယ်တုန်းကမှ နားမလည်ခဲ့ဘူး၊ ဒါပေမယ့် အဲဒါက ရှင်းပြနိုင်လောက်တယ်။ ဒါပေမယ့်လည်း ကျွန်တော့်ဆံပင်အရင်းတွေမှာ အညိုရောင်တွေ တွေ့နေရပြီ။ ဆီလ်ဖီရဲ့ဆံပင်လိုမဟုတ်ဘဲ ကျွန်တော့်ရဲ့ပြောင်းလဲမှုက ယာယီဖြစ်ဖို့များတယ်။ အခုအချိန်မှာ ကျွန်တော်တို့ အကြည့်ချင်းတူနေတာမို့ ဘယ်လိုဖြစ်ဖြစ် ကျွန်တော် သိပ်အရေးမစိုက်ပါဘူး…

ကျွန်တော့်ရဲ့ သစ္စာဖောက်မှုကို ဟီတိုဂါမီက ဘယ်လိုတုံ့ပြန်မလဲဆိုတာ မသိခဲ့တော့ အစပိုင်းမှာ ကျွန်တော် စိုးရိမ်နေခဲ့တယ်။ ဒါပေမယ့် အခုထိတော့ ထူးထူးခြားခြားဘာမှမဖြစ်သေးဘဲ ကျွန်တော် နေလို့ကောင်းနေတယ်။ ကျွန်တော့်ရဲ့ခန္ဓာကိုယ်က အခက်အခဲကနေ ပြန်လည်သက်သာလာပြီး မာနာထောက်ပံ့မှုလည်း တဖြည်းဖြည်းပြန်ပြည့်လာတာကို ခံစားမိတယ်။

ဒီအကြောင်းနဲ့ ပတ်သက်ပြီး မှတ်ချက်တစ်ခုပြောရရင်… အိုးစတက်ဒ်က ကျွန်တော့်ရဲ့ ပုံမှန်မဟုတ်ဘဲ ကြီးမားတဲ့ မာနာပမာဏရဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်ကို သိပုံရတယ်။ သူက လာပလပ်စ်အသွင်ဆောင်တာ တစ်ခုခုလို့ ပြောခဲ့တယ်၊ အဲဒါက ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်…

ကောင်းပြီ၊ အဲဒါအရေးကြီးတယ်ဆိုရင် သူက နောက်ပိုင်းမှာ ကျွန်တော့်ကို ပိုပြောပြလိမ့်မယ်။ အခုတော့ စိတ်ရှည်ရုံပဲရှိတယ်။

အဲဒီအရာအားလုံးကို ဘေးဖယ်ထားလိုက်ရင်… ကျွန်တော့်ရဲ့ နေ့စဉ်ဘဝမှာ သိသိသာသာ ပြောင်းလဲသွားတဲ့ အရာတစ်ခုရှိတယ်။

—

“နောက်ထပ် ထည့်ပေးပါဦး!”

“စိတ်မကောင်းပါဘူး အဲရစ်။ ဟင်းချိုကုန်သွားပြီ။”

“တကယ်လား? အဲဒါ သိပ်မများပါဘူးနော်!”

ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ညစာစားပွဲမှာ ပုံမှန်လာစားတဲ့သူအသစ်တစ်ယောက် ရောက်လာတယ်- အစားကြီးတဲ့ အရပ်ရှည်ရှည် ဆံပင်နီမလေးတစ်ယောက်ပါ။ ဆိုလိုတာက သဘာဝကျကျပဲ အဲရစ် ဂရေးရက်တ်ပေါ့။ သူမက ကျွန်တော်တို့နောက်ကို ရှားရီးယားအထိလိုက်လာပြီး ဧည့်ခန်းကို ကိုယ့်သဘောနဲ့ကိုယ် သိမ်းပိုက်လိုက်တယ်၊ ပြီးတော့ ကျွန်တော်တို့နဲ့အတူ စတင်နေထိုင်ခဲ့တယ်။

စကားမစပ်၊ ဂစ်လိန်းကတော့ အနီးအနားက တည်းခိုခန်းတစ်ခုမှာ တည်းနေတယ်။ အကြောင်းရင်းကို ကျွန်တော် ရှင်းရှင်းလင်းလင်းမသိဘူး။ ဇင်းနစ်တ်ရဲ့ လက်ရှိအခြေအနေက သူမအတွက် စိတ်ထိတ်လန့်စရာ ဖြစ်လွန်းနေတာလားမသိ။ ဒါမှမဟုတ် ကျွန်တော်တို့ကို နေရာလွတ်ပေးချင်တာလားလည်းမသိ။ တစ်နည်းနည်းနဲ့ပဲ အိမ်ထဲကို ပြောင်းလာတဲ့သူက အဲရစ်တစ်ယောက်တည်းပဲ။

အဲရစ်က ရံဖန်ရံခါ အပြင်ထွက်သွားတတ်ပေမယ့် ယေဘုယျအားဖြင့်တော့ အိမ်ထဲမှာပဲ သူမရဲ့အချိန်အများစုကို ကုန်ဆုံးတယ်။ ဆီလ်ဖီ ဟင်းချက်တာ၊ ရော့ဇီ အတန်းအတွက်ပြင်ဆင်တာ၊ ဒါမှမဟုတ် အိုင်ရှာနဲ့ လီလီယာ အိမ်မှုကိစ္စတွေလုပ်တာကို ကြည့်နေတတ်တယ်။ တခါတလေ အကြောင်းပြချက်မရှိဘဲ ဇင်းနစ်တ်နဲ့ လူစီကို စိုက်ကြည့်နေတာမျိုးလည်းရှိတယ်။ သူမအပြင်ထွက်မနေတဲ့အချိန်တွေမှာ မိသားစုဝင်တွေကို စောင့်ကြည့်နေတာက သူမရဲ့ပုံမှန်လုပ်ရပ်ဖြစ်နေပုံပဲ။

အထူးသဖြင့် ဆီလ်ဖီနဲ့ ရော့ဇီတို့ကို ကြည့်နေချိန်မှာ သူမရဲ့မျက်နှာပေါ်မှာ အနည်းငယ် စိတ်ရှုပ်ထွေးနေတဲ့အမူအရာ ရှိတတ်တာကို ကျွန်တော် သတိမထားမိဘဲမနေနိုင်ဘူး။

အဲရစ်က ကျွန်တော်နောက်ဆုံးတွေ့ခဲ့တုန်းကထက် အများကြီးပြောင်းလဲသွားတယ်။ ဘယ်လိုပြောရမှန်းမသိဘူး၊ ဒါပေမယ့်… သူမမှာ တည်ငြိမ်တဲ့အသွင်အပြင် (presence) တစ်ခုရှိလာတယ်။ တစ်ချက်က အမျိုးသမီးတစ်ယောက်အတွက် အရပ်ရှည်ပြီး ယုံကြည်မှုရှိရှိနဲ့ ကိုယ်နေဟန်ထား ထားတတ်တယ်။

သူမရဲ့ဝတ်စားဆင်ယင်မှုကလည်း သူမနဲ့ လိုက်ဖက်တယ်။ ဂစ်လိန်းနဲ့ ဆင်တူတဲ့ သားရေဂျာကင်မျိုး၊ ပြောင်းလွယ်ပြင်လွယ် အနက်ရောင်ဘောင်းဘီ၊ အဖြူရောင်အင်္ကျီအောက်က အနက်ရောင်ခံအင်္ကျီ—ဒါဟာ သူမတိုက်ခိုက်လို့ရမယ့် ဝတ်စုံတစ်ခုဖြစ်ပေမယ့် သူမဘယ်လောက်ကြံ့ခိုင်တယ်ဆိုတာကိုလည်း အမှတ်မထင် မီးမောင်းထိုးပြနေတယ်။ ဒါပေမယ့် သူမက ကြွက်သားတွေအပြည့်နဲ့ ဖြစ်သွားတယ်လို့တော့ မဆိုလိုဘူး။ တကယ်တော့ သူမရဲ့ခန္ဓာကိုယ်က ပိန်ပိန်ပါးပါးနဲ့ ပျော့ပြောင်းတယ်။

ရိုးရိုးသားသားပြောရရင် သူမကို စပြီးကြည့်မိတာနဲ့ ရပ်ဖို့ဆိုတာ တကယ့်ကို စိန်ခေါ်မှုတစ်ခုပါပဲ။

သူမရဲ့ရင်သားတွေက ကြီးမားပြီး ခါးက သွယ်လျတယ်၊ တင်ပါးက ကွေ့ကောက်နေတယ်ဆိုတာကလည်း ထိခိုက်မှုမဖြစ်စေပါဘူး။ ဒါပေမယ့် လွန်ခဲ့တဲ့ငါးနှစ်အတွင်းမှာ သူမရဲ့တစ်ချိန်က ကလေးဆန်တဲ့မျက်နှာက ထက်မြက်ပြီး ထင်ရှားတဲ့အလှတစ်ခုကိုလည်း ရရှိလာခဲ့တယ်။ ကဏ္ဍအားလုံးမှာ သူမက ကျွန်တော်သိခဲ့တဲ့မိန်းကလေးမဟုတ်တော့ဘဲ အခုဆို ထင်ရှားတဲ့အမျိုးသမီးငယ်တစ်ယောက် ဖြစ်နေတာ ထင်ရှားပါတယ်။

ဒါက ကျွန်တော် သူမနဲ့ စကားစပြောဖို့ အရမ်းခက်ခဲနေရတဲ့ အကြောင်းရင်းရဲ့ တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းလည်း ဖြစ်နိုင်တယ်။ တိုက်ပွဲပြီးပြီးချင်းမှာ သူမနဲ့ စကားပြောဆိုမိဖို့က ပိုလွယ်ကူနိုင်ပေမယ့် ကျွန်တော်က အခြေအနေအကြောင်း လူတိုင်းကို မြို့ထဲသွားပြောနေတုန်း အဲဒီအခွင့်အရေးကို လွတ်သွားခဲ့တယ်။

ဒါပေမယ့် ပိုအခြေခံကျတဲ့ ပြဿနာကတော့ ကျွန်တော် သူမကို အကြာကြီးကြည့်မိတိုင်း ကျွန်တော့်ရင်ခုန်သံတွေ အရှိန်တက်လာတာပါပဲ။

သူမနဲ့ စကားပြောဖို့လိုတယ်လို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကို အကြိမ်ပေါင်းများစွာ ပြောခဲ့တယ်။ ဒါပေမယ့် ဘာကြောင့်မှန်းမသိ အချိန်ကောင်းကို ရှာမတွေ့နိုင်ဘူး။ ကျွန်တော် တစ်ခုခုစပြောဖို့လုပ်တိုင်း အဲဒီပြင်းထန်တဲ့အကြည့်က ကျွန်တော့်ကို စိုက်ကြည့်လာပြီး ကျွန်တော့်ရင်ထဲက တဒိန်းဒိန်းခုန်သံက အရှိန်တက်လာကာ ကျွန်တော် မျက်လွှာချမိသွားတယ်။ အဲဒီနောက် ရင်ခုန်သံတွေ ငြိမ်သွားဖို့အတွက် အချိန်အတော်ကြာတတ်တယ်။

ဘယ်လောက်ထူးဆန်းတဲ့ဖြစ်စဉ်လိုက်တာ။ ဒါက ကျွန်တော်ခံစားနေရတဲ့ ကြောက်ရွံ့မှုလား?

အိုကေ၊ ဟုတ်ပြီ၊ နောက်တာပါ။ ဘာဖြစ်နေလဲဆိုတာ ကျွန်တော် အတိအကျသိတယ်။

ကျွန်တော် ချစ်မိသွားတာ။ အဲရစ်ကို ဒုတိယအကြိမ် အသည်းအသန် ချစ်မိသွားတာပဲလို့ ထင်ပါတယ်။

သူမက ကျွန်တော့်ကို တော်တော်မြန်မြန် အနိုင်ယူသွားတယ်မို့လား? ဒါပေမယ့် ကျွန်တော့်ကိုယ်ကျွန်တော် ခုခံချေပရရင် သူမက မျှော်လင့်ချက်အားလုံး ပျောက်ဆုံးသွားတယ်လို့ ကျွန်တော်ထင်နေချိန်မှာ ကျွန်တော့်ကို ကယ်ဖို့ အပြေးလာခဲ့တယ်၊ နဂါးနတ်ဘုရား အိုးစတက်ဒ်ကိုယ်တိုင်ကို တားဆီးထားခဲ့ပြီး ကျွန်တော့်ကိုကာကွယ်ဖို့ သူမရဲ့အသက်ကို စွန့်စားခဲ့တယ်။ အဲဒါကို လုပ်နေတုန်းမှာလည်း အရမ်းကြည့်လို့ကောင်းတယ်။ အားလုံးကိုခြုံကြည့်ရင် ကိုယ့်ကိုယ်ကို တကယ်အပြစ်မတင်နိုင်ပါဘူး။

အခုအချိန်မှာ ကျွန်တော်က အချစ်ကြောင့်အရူးအမူးဖြစ်နေတဲ့ ကျောင်းသူလေးတစ်ယောက်ပါ။ ကျွန်တော်က ရူဒီးယပ်စ် မဟုတ်တော့ဘူး—ကျွန်တော်က အချစ်ရူးဒီးယပ်စ်ပါ။

အဲရစ်အပေါ် ကျွန်တော်ခံစားရပုံအရ နောက်တစ်ဆင့်က ရှင်းနေပုံရတယ်။ ဆီလ်ဖီနဲ့ ရော့ဇီက ကျွန်တော့်ကို ခွင့်ပြုချက်ပေးပြီးသားပဲ။ သူမကို လက်ထပ်ခွင့်တောင်းဖို့ မဖြစ်နိုင်စရာ အကြောင်းမရှိဘူး။

ဒါပေမယ့်… အဲဒီလောက်ရိုးရှင်းမှာ မဟုတ်ဘူး။

ဒါကို အိမ်ပြန်ရောက်ပြီးမှ အိုင်ရှာဆီကနေပဲ သိခဲ့ရတာ၊ ဒါပေမယ့် အဲရစ်က လွန်ခဲ့တဲ့နှစ်အနည်းငယ်အတွင်းမှာ ကျွန်တော့်ဘေးမှာရပ်ပြီး အိုးစတက်ဒ်ကို တိုက်ခိုက်နိုင်ဖို့ဆိုတဲ့ တစ်ခုတည်းသောရည်ရွယ်ချက်နဲ့ ဓားသန့်စင်ခန်းမမှာ ကြမ်းတမ်းတဲ့လေ့ကျင့်ရေးကို ခံယူခဲ့တာ။ နဂါးနီရဲ့ အောက်မေးရိုးမှာ သူ့ကိုဆန့်ကျင်တဲ့ ကျွန်တော်တို့ရဲ့တိုက်ပွဲက သူမအပေါ် နက်ရှိုင်းတဲ့ အထင်အမြင်တစ်ခု ကျန်ရစ်စေခဲ့ပြီး အဲဒီနောက်မှာ ကျွန်တော် သူ့ရဲ့ အနှောင့်အယှက်မှော်စာလုံးကို စမ်းသပ်နေတာကိုမြင်တော့ ကျွန်တော်က သူ့ကို အနာဂတ်မှာ တစ်နေ့ကျရင် အနိုင်ယူဖို့စီစဉ်နေတယ်လို့ သူမ ယူဆခဲ့တယ်။

ပုဂ္ဂိုလ်ရေးအရ ကျွန်တော်နဲ့ အဲရစ်က အဲဒီတုန်းက အတော်လေး အကဲပြိုင်တယ်လို့ ကျွန်တော်ထင်တယ်။ ဒါပေမယ့် သူမက ကျွန်တော့်နဲ့ တန်းတူရည်တူ တိုက်ခိုက်ဖို့ သူမက မလုံလောက်သေးဘူးလို့ ဆုံးဖြတ်ပြီး အကောင်းဆုံးသူတွေနဲ့ လေ့ကျင့်ဖို့ ထွက်သွားခဲ့တာ။

သူမရဲ့အမြင်ကနေကြည့်ရင် ကျွန်တော်က သူမကို အခြေခံအားဖြင့် သစ္စာဖောက်ခဲ့တာပါ။ သူမက ရှည်လျားတဲ့ ‘နိုင်ငံရပ်ခြားစီးပွားရေးခရီးစဉ်’ ထွက်သွားပြီး ပြန်လာတဲ့အခါ သူမရဲ့ မကောင်းတဲ့ အိမ်ထောင်ရေးဖောက်ပြန်တဲ့ ရည်းစားက တခြားအမျိုးသမီးနှစ်ယောက်နဲ့အတူ အိမ်ထောင်ကျနေတာကို တွေ့ခဲ့ရတယ်။

အဲဒီမှာ နားလည်မှုလွဲမှားမှုတွေ အများကြီးပါဝင်ခဲ့တယ်၊ ကျွန်တော်က အဲဒါအားလုံးကို ကျွန်တော့်ရဲ့စာထဲမှာ ရှင်းပြခဲ့တယ်။ အဲရစ်အတွက်တော့ သေချာမသိနိုင်ပေမယ့် သူမက အခြေအနေကို နားလည်တယ်လို့ ကျွန်တော်ယူဆတယ်။ ဒါပေမယ့် အဲဒါက သူမကို လက်ခံဖို့ အဆင်သင့်ဖြစ်နေပြီလို့ မဆိုလိုဘူး။ သူမရဲ့စရိုက်ကို စဉ်းစားကြည့်ရင် ဒီနေ့တွေထဲ တစ်နေ့မှာ မီးဖိုချောင်သုံးဓားနဲ့ ကျွန်တော့်ကို ဝှေ့မယ်လို့ တစ်ဝက်လောက်တော့ မျှော်လင့်ထားမိတယ်။ ဒီလိုအခြေအနေမျိုးမှာ သူမကို လက်ထပ်ဖို့ပဲ တောင်းဆိုတာက… နည်းနည်းမှားနေသလိုပဲ။

နောက်ပြီး သူမက ယေဘုယျအားဖြင့် ထူးထူးဆန်းဆန်း ပြုမူနေတယ်။ ရိုးရိုးသားသားပြောရရင် သူမဘာတွေးနေလဲဆိုတာ ကျွန်တော် အတိအကျမသိဘူး။ အရမ်းတိတိကျကျ မပြောချင်ဘူး၊ ဒါပေမယ့် ကျွန်တော်သိတဲ့ အဲရစ်က စိတ်ကြူးပေါက်ရာလုပ်တတ်ပြီး ခေါင်းမာတဲ့ လူလေလွင့်လေးတစ်ယောက်ပါ။ သူမက အကျိုးဆက်တွေကို မတွေးဘဲ လုပ်ရည်ကိုင်ရည်ထဲကို တန်းပြီးခုန်ဝင်တတ်တယ်။ ကျွန်တော်က ဒီလိုမျိုး တစ်ခုခုကို မျှော်လင့်ထားတာ: “ငါ မင်းကိုချစ်တယ် ရူဒီးယပ်စ်! ဆိုလိုတာက မင်း ငါ့ကိုလက်ထပ်ရမယ်! ငါ့အခန်းထဲဝင်ခဲ့—ငါတို့ တစ်ညလုံး အချစ်စစ်တိုက်ကြတာပေါ့! လူတိုင်းကြားလား? ရူဒီးယပ်စ်က ငါ့ရဲ့ယောကျာ်းပဲ! အဲဒီတခြားမိန်းမတွေကို ဒီကနေထွက်ခိုင်းလိုက်!”

ဒါပေမယ့် ကျွန်တော်အံ့သြမိတာက သူမက အဲဒီလိုမျိုး ဘာမှမပြောခဲ့ဘူး။ သူမက သူ့ကိုယ်သူ အခိုင်အမာပြောဆိုတာမျိုး… လုံးဝမရှိခဲ့ဘူး။ သူမကို ဒီလောက်တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေတာမျိုး ကျွန်တော်တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးဘူး။

ဒါတွေအားလုံးကို ရှင်းပြနိုင်မယ့် သီအိုရီတစ်ခုတော့ ကျွန်တော့်မှာရှိတယ်။

လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ပတ်က အဲရစ်က ကျွန်တော့်ကို အိုးစတက်ဒ်ရန်ကနေ ကာကွယ်ဖို့ သူမရဲ့အသက်ကို စွန့်စားခဲ့တယ်။ ဒါပေမယ့် အဲဒီအချိန်မှာ သူမက ကျွန်တော့်နဲ့ပတ်သက်တဲ့ လက်တွေ့မကျတဲ့ စိတ်ကူးယဉ်မှုတချို့ကို တွယ်ကပ်ထားဆဲပါ။ အဲဒီနေ့အထိတော့ သူမဟာ ကျွန်တော် သူမလိုပဲ လွန်ခဲ့တဲ့ငါးနှစ်အတွင်း တင်းကျပ်စွာ လေ့ကျင့်ခဲ့တယ်လို့ ယုံကြည်နေခဲ့မှာပါ။ ဟုတ်ပါတယ်၊ အဲဒါက အမှန်တရားနဲ့ နီးစပ်တောင်မှ မနီးစပ်ပါဘူး။ ကျွန်တော် ပိုသန်မာလာဖို့ အားထုတ်မှုတချို့ ထည့်ခဲ့ပေမယ့် သူမလုပ်ခဲ့တာနဲ့ အဝေးကြီးနှိုင်းယှဉ်လို့မရဘူး။ အိုးစတက်ဒ်က ကျွန်တော့်ကို ရက်စက်စွာ အနိုင်ယူခဲ့ပြီး အဲရစ်က ကျွန်တော် မြေကြီးပေါ်မှာ သနားစရာကောင်းစွာ တွားသွားနေတာကိုမြင်ဖို့ အချိန်မှီရောက်လာခဲ့တယ်။ အဲဒါကို ထိပ်ဆုံးကနေ ထပ်ဖြည့်ရရင် ကျွန်တော်က မယားနှစ်ယောက်လည်း ယူထားသေးတယ်၊ မြို့ထဲမှာ ကျွန်တော့်အကြောင်း သဲသဲမဲမဲ ကောလာဟလတွေလည်း ထွက်နေတယ်။ သူမ နည်းနည်းလောက် လှည့်စားခံရသလို ခံစားမိရင်တောင် သိပ်အံ့သြစရာမဟုတ်ဘူး။ သူမက မကြာခင်ထွက်သွားဖို့ စီစဉ်နေလို့ ဘာမှမပြောတာလည်းဖြစ်နိုင်တယ်။

အဲဒီဖြစ်နိုင်ခြေကို ကျွန်တော် ပိုစဉ်းစားမိလေ၊ ကျွန်တော်ဘက်ကနေ စကားစပြောဖို့ ပိုစိတ်လှုပ်ရှားလာလေပါပဲ။ သူမက ကျွန်တော့်ကို တည့်တည့်ကြီး ငြင်းပယ်မှာကို ကျွန်တော်ကြောက်တယ်၊ ရိုးရိုးသားသားပြောရရင်။ သူမက အဲဒီသံမဏိလိုမျက်လုံးတွေနဲ့ ကျွန်တော့်ကိုစိုက်ကြည့်ပြီး “မင်းကို ငါဘာမှအရေးမစိုက်တော့ဘူး!” ဒါမှမဟုတ် တစ်ခုခုပြောရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ? အဲဒီအတွေးက စိတ်ဓာတ်ကျစရာပဲ။ တစ်နည်းအားဖြင့် အဲဒါက ကျွန်တော်ထိုက်ထိုက်တန်တန်ရမယ့်အရာဖြစ်နိုင်ပေမယ့် ဗိုက်ထဲကို လက်သီးနဲ့ထိုးခံရသလို ခံစားရမှာတော့သေချာတယ်။

ဒါပေမယ့် သူမသာပြောချင်ရင် အဲဒါကို စောစောကတည်းက ပြောလိမ့်မယ်မဟုတ်လား?

အင်း၊ ဒါပေမယ့်… ဟမမ။ မသိဘူး… အာ့ါါးါး…

တစ်နည်းနည်းနဲ့ပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ကျွန်တော်တို့ ဒီအကြောင်းကို သေချာပြောဆိုဖို့ လိုအပ်တယ်ဆိုတာ သိသာပါတယ်။ ကျွန်တော် သတ္တိမွေးပြီး သူမရဲ့အစီအစဉ်တွေက ဘာလဲလို့ မေးရမယ်။ ဒါမှမဟုတ် ကိုယ့်ကိုယ်ကို ဆက်ပြောနေပေမယ့်… အချိန်ကောင်းကို ရှာမတွေ့နိုင်ဘူး။ ကျွန်တော် ကိုယ့်ကိုယ်ကို ဘာမှမပြောရဲဘူး၊ အဲရစ်လည်း နှုတ်ဆိတ်နေတယ်။ ဒါကြောင့် အဲဒီကိစ္စမှာ တိုးတက်မှုလုံးဝမရှိဘဲ ရက်တွေပဲ ကုန်ဆုံးသွားခဲ့တယ်။

ဖြစ်နိုင်ရင် အိုးစတက်ဒ်က ကျွန်တော့်ကို ဆက်သွယ်မလာခင်မှာ ကျွန်တော်တို့ကြားက ကိစ္စတွေကို ရှင်းချင်တယ်။ ဒါပေမယ့် အဲဒါကို ဘယ်လိုဖြစ်အောင်လုပ်ရမလဲဆိုတာ နားမလည်နိုင်အောင်ဖြစ်နေတယ်။ ကျွန်တော်တို့နှစ်ယောက်က… အိမ်တစ်အိမ်တည်းမှာ သီးခြားစီနေပြီး ဒီကိစ္စကို ဘယ်တော့မှ မဖြေရှင်းနိုင်ဘဲ ဆက်နေကြတော့မယ့်ပုံပဲ။

ကျွန်တော် ဒီအတွေးတွေနဲ့ လုံးပန်းနေတုန်းမှာ ရော့ဇီက ကျွန်တော့်ဆီလာပြီး မထင်မှတ်ထားတဲ့ မေးခွန်းတစ်ခုကို မေးခဲ့တယ်။

“ဒီတော့ အဲရစ်အတွက် မင်္ဂလာဆောင်ပါတီကို ဘယ်တော့ကျင်းပဖို့ စီစဉ်ထားတာလဲ?”

“မ… မင်္ဂလာဆောင်ပါတီ?”

“ဟုတ်တယ်လေ။ ငါဆိုလိုတာက မင်းက ငါ့အတွက် တစ်ခုလုပ်ပေးခဲ့တယ်၊ ဒါကြောင့် သူမအတွက်လည်း လုပ်ပေးမယ်လို့ ငါယူဆတယ်။ ငါ အလုပ်ခွင့်ယူမယ်၊ ဒါကြောင့် ဘယ်တော့ဖြစ်မယ်ဆိုတာ ငါ့ကိုပြောပြနိုင်မလားလို့ မျှော်လင့်နေတာ…”

ကျွန်တော် စကားမဆိုနိုင်ဖြစ်သွားတယ်။

အီလည်လည်ဖြစ်နေတဲ့ တိတ်ဆိတ်မှုတစ်ခုပြီးနောက် ရော့ဇီက ကျွန်တော့်မျက်လုံးတွေကို စိုက်ကြည့်ပြီး မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်တယ်။ “မင်း သူမနဲ့ ဒီအကြောင်း မပြောသေးဘူးလို့ ငါ့ကိုမပြောနဲ့။ သူမ မရောက်လာခင်ကတည်းက ငါတို့ ဒီအကြောင်းကို အသေးစိတ် ဆွေးနွေးခဲ့ကြတယ်မဟုတ်လား?”

ကျွန်တော့်မျက်နှာပေါ်က အမူအရာက… အနည်းဆုံးတော့ စိတ်မသက်မသာဖြစ်နေခဲ့တယ်။

ရော့ဇီပြောတာ မှန်ပါတယ်။ ကျွန်တော်က ဒီကိစ္စကို ကျွန်တော့်မိသားစုနဲ့ ဖြေရှင်းပြီးသားပါ၊ လူတိုင်းက အဲရစ်ကို လက်ခံဖို့ အဆင်သင့်ဖြစ်နေပါတယ်။ အိုင်ရှာက အစကတည်းက ဆန္ဒရှိခဲ့ပေမယ့် နော်န်တောင်မှ သူမကို မိသားစုရဲ့ တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းလို့ ဆက်ဆံနေပါပြီ။ တကယ်တော့ သူမနဲ့ အဲရစ်တို့ ရုဂျာ့ဒ်အကြောင်း ပျော်ပျော်ရွှင်ရွှင် စကားစမြည်ပြောနေတာကို အခုဆို အကြိမ်အနည်းငယ် သတိထားမိခဲ့တယ်။ သူတို့က မျှော်လင့်ထားတာထက်ကို ပိုပြီးသဟဇာတဖြစ်ပုံရတယ်။

ဒီအိမ်ထောင်ရေးကို ဘယ်သူကမှ မဆန့်ကျင်ပါဘူး။ အဲဒါကို တန့်ဆိုင်းနေတဲ့ တစ်ခုတည်းသောအရာက ကျွန်တော့်ရဲ့သူရဲဘောကြောင်မှုပါပဲ။

“ရူဒီ၊ မင်းဒါကို ထာဝရ ရွှေ့ဆိုင်းထားလို့မရဘူး” လို့ ရော့ဇီက သူမရဲ့ အကောင်းဆုံး ‘တင်းကျပ်တဲ့အစ်မကြီး’ ဟန်အမူအရာနဲ့ လေထဲကို လက်ညိုးထောက်ပြပြီး ပြောတယ်။ “ပြီးတော့ မင်း အဲရစ်ကို ဒီထက်ပိုပြီး မစောင့်ခိုင်းသင့်တော့ဘူး။”

“စောင့်နေတယ်…?”

“ဟုတ်ပါတယ်။ သူမက မင်းက ‘ငါ့ရင်ခွင်ထဲ ခုန်ဆင်းလာခဲ့တော့!’ ဒါမှမဟုတ် တစ်ခုခုပြောဖို့ မျှော်လင့်နေတာ။”

ဒီအချက်ကို အလေးပေးဖို့အတွက် ရော့ဇီက ကျွန်တော့်ကို လက်နှစ်ဖက်ကို ကျယ်ကျယ်ဖွင့်ပြလိုက်တယ်။ အရမ်းကို ချစ်စရာကောင်းတယ်။

“ဟမမ။ မင်းတကယ်ပဲ အဲရစ်က ငါ့ဆီက အဲဒါကိုကြားချင်တယ်လို့ ထင်တာလား? မင်း မင်းရဲ့စိတ်ကူးယဉ်မှုတွေကိုပဲ တွေးနေတာ မဟုတ်ဘူးဆိုတာ သေချာရဲ့လား?”

“ဟာ— လာတော့၊ ငါ့ကို မစနဲ့! မင်း ဒါကို အလေးအနက်ထားဖို့လိုတယ် ရူဒီ!”

ရော့ဇီက စိတ်ရှုပ်ထွေးစွာနဲ့ လက်တွေကို လေထဲမြှောက်လိုက်ပြီး စူပုတ်နေတဲ့ပုံစံနဲ့ ပါးစောင်တွေကို ဖောင်းထုတ်လိုက်တယ်။

အလိုလိုနေရင်း သူမကို စနေမိတာ၊ ဒါပေမယ့် ဒါကို ကျွန်တော် စဉ်းစားဖို့လိုတယ်။ အဲရစ်က တကယ်ပဲ ကျွန်တော် ပထမဆုံးစကားစဖို့ စိတ်ရှည်လက်ရှည် စောင့်နေတာလား? အဲဒါက သူမရဲ့ပုံစံနဲ့ မဆင်ဘူး…

ဒါပေမယ့်လည်း ရော့ဇီက ကျွန်တော့်ကို အရင်က ဘယ်တုန်းကမှ လမ်းမှားမညွှန်ခဲ့ဘူး။ သူမက တကယ်ကို အားကိုးလို့ရတဲ့ အကြံဉာဏ်မျိုးပေးတဲ့ နတ်ဘုရားတစ်ပါးပါ။ သူမက ကျွန်တော့်ကို ရှေ့ဆက်တွန်းပေးနေတာနဲ့ဆိုတော့ ကျွန်တော့်မှာ တုံ့ဆိုင်းစရာ တရားဝင်အကြောင်းပြချက်မရှိတော့ဘူး။ ကျွန်တော် သတ္တိနည်းနည်းပြဖို့ အချိန်ကျပြီ။ ကျွန်တော် အဲရစ်ဆီ ချဉ်းကပ်ပြီး ကျွန်တော်ဘယ်လိုခံစားရလဲဆိုတာ ပြောပြကာ သူမဘာပြောစရာရှိလဲဆိုတာ ကြည့်မယ်။ သူမက ကျွန်တော့်ကို ရယ်ပြီးလှောင်ရင် ဆီလ်ဖီနဲ့ ရော့ဇီကို ကျွန်တော့်ကို အားပေးခိုင်းရုံပဲရှိတယ်။

ဒါပေမယ့် ပထမဆုံးအရင်ဆုံးတော့။ လက်နှစ်ဖက်ကို ကျယ်ကျယ်ဖွင့်လိုက်ပြီး “ငါ့ရင်ခွင်ထဲ ခုန်ဆင်းလာခဲ့တော့ ရော့ဇီ!” လို့ ကျွန်တော့်ရဲ့ အသည်းအသန်ဆုံးလေသံနဲ့ ကြေညာလိုက်တယ်။

“မင်း ငါ့စကားကို နားထောင်တောင်မထောင်ဘူးနော်…”

ရော့ဇီရဲ့အသံက သူမရဲ့ဝါကျအဆုံးမှာ တိမ်ဝင်သွားတယ်။ သူမက ကျွန်တော့်မျက်နှာကို ကြည့်လိုက်ပြီး အနီးအနားမှာ ဘယ်သူမှမရှိဘူးဆိုတာ အတည်ပြုဖို့ တိတ်တဆိတ် လှည့်ပတ်ကြည့်လိုက်တယ်။ ခဏကြာပြီးနောက် သူမက လက်တွေကို ပုခုံးအဆင့်အထိ လျှော့ချလိုက်ပြီး ကျွန်တော့်ရင်ခွင်ထဲကို ချစ်စရာလေး ခုန်ဆင်းလာတယ်။ သူမရဲ့ အနည်းငယ်ထင်ရှားတဲ့ဗိုက်က ကျွန်တော့်ဗိုက်ကိုဖိနေတာကို ကျွန်တော်ခံစားမိတယ်။

“ဖြည်းဖြည်းလေးနော် မင်းသမီးလေး။ မင်းဗိုက်ထဲက ကလေးကို အရမ်းတုန်ခါမသွားစေချင်ဘူး။”

“စိတ်မပူပါနဲ့” လို့ ရော့ဇီက ကျွန်တော့်နားထဲ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်တယ်။ “သူတို့ ပုံစံကောင်းနေဖို့ဆို တစ်ခါတလေ နည်းနည်းလေ့ကျင့်ခန်းလုပ်ဖို့ လိုတယ်။”

အဲဒါ တကယ်အလုပ်လုပ်တဲ့နည်းလား? ကောင်းပြီ၊ သူမပြောရင်တော့။ ပညာရှင်ကို နားထောင်ရမှာပဲ။ ဒါဟာ ရင်းနှီးတဲ့ မိသားစုဆက်သွယ်မှုအချိန်အတွက် အခွင့်ကောင်းတစ်ခုလို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်ပြီး ကုလားထိုင်တစ်ခုထဲကို အသာအယာထိုင်ချလိုက်ပြီး ရော့ဇီကို ကျွန်တော့်ပေါင်ပေါ်တင်ထားလိုက်တယ်။ ဒါပေမယ့် အဲဒီလိုလုပ်နေတုန်း… တစ်စုံတစ်ယောက်က ကျွန်တော့်ကို စိုက်ကြည့်နေသလို အရမ်းထူးဆန်းတဲ့ခံစားချက်ကို ခံစားမိတယ်။

“…ဟမ်?”

တံခါးဝမှာ တစ်ယောက်ယောက် ပုန်းအောင်းနေတယ်၊ စပ်စုတတ်တဲ့ အိမ်စောင့်တစ်ယောက်ရဲ့ ကုန်းကုန်းကွကွ အနေအထားမျိုးနဲ့ တစ်ဝက်လောက် ကွယ်နေတယ်။ ဒေါသထွက်နေတဲ့ ကျားတစ်ကောင်ရဲ့ မျက်လုံးတွေလို တောက်ပနေတဲ့ မျက်လုံးတွေရှိတဲ့ တစ်ယောက်ယောက်။

အဲဒါ အဲရစ်ပဲ။

“ဂွီးယား!”

“ဘာ-ဘာဖြစ်တာလဲ ရူဒီ?!”

ကျွန်တော် အော်ဟစ်ပြီး ရော့ဇီကို ကျွန်တော့်ရင်ခွင်ထဲ ကျစ်ကျစ်ပါအောင်ဆွဲဖက်လိုက်တဲ့အခါ အဲရစ်က ကျွန်တော့်ကိုကြည့်နေတဲ့ သူမရဲ့မျက်လုံးတွေကို လွှဲပြီး စင်္ကြံရဲ့အရိပ်ထဲကို ပျောက်သွားတယ်။ သူမ စကားတစ်ခွန်းမှမပြောခဲ့ပေမယ့် ကျွန်တော့်ကို လုံးဝကြောက်လန့်သွားအောင် လုပ်နိုင်ခဲ့တယ်။

အို-အိုကေ၊ မနက်ဖြန်ကျရင် သူမနဲ့ စကားပြောဖြစ်အောင်ပြောမယ်…

—

နောက်တစ်နေ့မှာ ကျွန်တော် အိမ်ထဲမှာ အဲရစ်ကို လိုက်ရှာတယ်၊ ကျွန်တော် အကြာကြီးရွှေ့ဆိုင်းထားခဲ့တဲ့ စကားဝိုင်းကို နောက်ဆုံးတော့ စတင်ဖို့မျှော်လင့်ရင်းပါ။

သူမကို ရှာတွေ့ဖို့ သိပ်မကြာလိုက်ဘူး။ သူမက ခြံထဲမှာ ဓားခုတ်လေ့ကျင့်နေတယ်။ အကြောင်းတစ်ခုခုကြောင့် နော်န်က သူမဘေးမှာ လေ့ကျင့်နေတယ်။ သူမ ကျောင်းမှာရှိရမှာမဟုတ်ဘူးလား? ဟမမ။ ခဏခဏ အဲရစ်က ခဏရပ်ပြီး “မဟုတ်ဘူး၊ မဟုတ်ဘူး။ ဒီလိုလုပ်” ဆိုပြီး တစ်ခုခုပြောတယ်။ သူမက ကျွန်တော့်ညီမလေးရဲ့ ပုံစံကို ကူညီပေးနေပုံရတယ်။

“ငါဆက်ပြောနေတယ်၊ အဲဒါမှားတယ်! ဘာလို့ မင်းနားမလည်တာလဲ?!”

“အဲဒါက သိပ်အထောက်အကူမဖြစ်ဘူး။ ငါဘာကို အတိအကျမှားနေတာလဲ?”

“ဘာကိုအတိအကျမှားနေတာလဲ? အာ…”

အဲရစ်က ဒီအရာတွေကို စကားလုံးအဖြစ်ထုတ်ပြောဖို့ ဘယ်တုန်းကမှ မကောင်းခဲ့ဘူး၊ ဒါကြောင့် နော်န်က ဒီသင်ခန်းစာကနေ တစ်ခုခုရမလားဆိုတာ ကျွန်တော် နည်းနည်းသံသယရှိတယ်။ သဘာဝအရည်အချင်းအရမ်းများတဲ့ လူတချို့က သူတို့အလိုလိုလုပ်နေတဲ့အရာတွေအားလုံးကိုတောင် နားမလည်ကြဘူးဆိုတာ မင်းသိလား?

ဒါပေမယ့် ကျွန်တော်အံ့သြမိတာက—

“ကောင်းပြီ၊ မင်းက မင်းရဲ့ဘယ်လက်ကို လုံလုံလောက်လောက် မသုံးဘူး။ မင်းရဲ့ညာလက်တစ်ဖက်တည်းနဲ့ ဓားကိုခုတ်ရင် ဓားက ပစ်မှတ်ကနေ လွဲချော်သွားလိမ့်မယ်။”

ဟမ်? နေပါဦး၊ ငါ အကြားလွဲနေတာလား?

“မင်းရဲ့ ဘယ်လက်ရဲ့ လှုပ်ရှားမှုတွေကို အာရုံစိုက်ကြည့်… အဲဒီလက်တစ်ဖက်တည်းကိုပဲ သုံးနေတယ်လို့ ဟန်ဆောင်လိုက်။ အဲဒါက မင်းရဲ့ခုတ်ချက်တွေကို အများကြီးပိုသန့်ရှင်းစေလိမ့်မယ်။”

ခဏနေ၊ ဒါ အဲရစ်အစစ်က ပြောနေတာလား? သူမ ပါးစပ်ကိုလှုပ်နေပြီး ဂစ်လိန်းက သူ့အသံကို ထပ်ဆင့်အသံလွှင့်ပေးနေတာများလား?

“အိုး၊ ဟုတ်သားပဲ။ အခုမှ ငါနားလည်သွားပြီထင်တယ်!”

“ကောင်းပြီလေ။ ငါလည်းအဲဒီလိုမျှော်လင့်တာပဲ။”

တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ပြုံးပြရင်း သူတို့နှစ်ယောက်လုံး ဓားခုတ်လေ့ကျင့်တာကို ပြန်စလိုက်တယ်။ ပြီးတော့ နော်န်ရဲ့ဟန်က အရင်ကထက် နည်းနည်းလေးပိုကောင်းလာပုံရတယ်။

…ကောင်းပြီ၊ သူမက အခု ဓားဘုရင်တစ်ပါးပဲလေ။

ဂစ်လိန်းက ကျွန်တော့်ကို တစ်ခါပြောဖူးတယ်၊ ဒီအဆင့်ကို ဗီဇ ဒါမှမဟုတ် အရည်အချင်းတစ်ခုတည်းနဲ့ ရောက်လို့မရဘူးတဲ့။ အဲရစ်က သူမရဲ့အဆင့်တက်လာတဲ့လမ်းမှာ သူမရဲ့နည်းစနစ်အကြောင်း ယုတ္တိရှိရှိ တွေးခေါ်နည်းကို သင်ယူခဲ့ရမှာပဲ။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်… အဲရစ်ရဲ့ ခုတ်ချက်တွေက တကယ့်ကို မြန်တယ်။ သူမရဲ့ဓားအရင်းနားမှာတောင် ဝိုးတဝါးမမြင်နိုင်ဘူး။

သူမရဲ့လှုပ်ရှားမှုတွေကလည်း… လှတယ်။ သူမဓားကို မြှောက်လိုက်တဲ့အခါ တိုးတိုးလေး တဟူးဟူးမြည်ပြီး အောက်ကိုခုတ်ချလိုက်တဲ့အခါ အသံတိတ်လုနီးပါး လေကိုဖြတ်သွားတယ်။ သူမရဲ့ခုတ်ချက်အောက်ဆုံးမှာ ရပ်တန့်သွားတဲ့အခါမှသာ ညင်သာတဲ့ ဝှစ်ခနဲအသံကို မင်းကြားရတယ်။

အဲဒါက ညှို့ယူဖမ်းစားနိုင်တဲ့မြင်ကွင်းပါ။ သူမကို လှုပ်ရှားနေတာကြည့်ရတာ သက်ပြင်းချပြီး တမ်းတချင်စရာပဲ။ အိုး၊ ဘုရားရေ၊ အဲဒီ အပြည့်အဝအာရုံစူးစိုက်ထားတဲ့ မျက်နှာပေါ်က အမူအရာ… သူမရဲ့နဖူးပေါ်က ချွေးပုလဲစက်လေးတွေ… သူမရဲ့ တင်းမာပြီး ပိန်ပိန်ပါးပါး ခန္ဓာကိုယ်… အားစိုက်ထုတ်မှုနဲ့အတူ လှုပ်ရှားနေတဲ့ သူမရဲ့ကြွက်သားတွေ…

အိုး! အိုး ဘုရားသခင်။ ဒါကို ငါဘယ်လိုလျစ်လျူရှုမိနိုင်ခဲ့တာလဲ?

အဲရစ် သူမရဲ့ဓားကို အောက်ကိုခုတ်ချတိုင်း သူမရဲ့ ခန္ဓာဗေဒရဲ့ ဖောင်းကြွနေတဲ့အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုက အနည်းငယ်တုန်ခါသွားတယ်။ ရှင်းရှင်းလင်းလင်းပြောရရင် ဒါက ယိမ်းတာမဟုတ်သလို ခုန်နေတာလည်းမဟုတ်ဘူး—သူတို့က နည်းနည်းလေး တဆတ်ဆတ်တုန်နေရုံပဲ၊ အရမ်းကို သိမ်မွေ့စွာပါ။ သူမရဲ့ခုတ်ချက်တွေက အရမ်းထိရောက်လို့ သူမရဲ့ခန္ဓာကိုယ်အပေါ်ပိုင်းက သိပ်မလှုပ်ရှားတာကြောင့် ဖြစ်နိုင်တယ်။ သူမဝတ်ထားတဲ့ခံအင်္ကျီက အထောက်အပံ့တစ်ချို့ပေးနေပုံရပေမယ့် အနီးကပ်စစ်ဆေးကြည့်တော့ သူမက အောက်မှာ ‘ရင်အုပ်တန်ဆာ’ မဝတ်ထားဘူးလို့ ကျွန်တော်ခံစားမိတယ်။ ခုတ်ချက်တိုင်းနဲ့အတူ ကျွန်တော့်မျက်လုံးတွေက ဒီခမ်းနားတဲ့ဖြစ်စဉ်ကို နည်းနည်းပိုပြီး စူးစိုက်ကြည့်မိလာတယ်။ သူမရဲ့ ဆွဲငင်အားနယ်ပယ်ကနေ ကျွန်တော်မလွတ်မြောက်နိုင်ဘူး!

“ဟမ်…?”

ရုတ်တရက်ဆိုသလို အဲရစ်ရဲ့ရင်သားတွေ လှုပ်ရှားမှုရပ်သွားတယ်… ဆိုလိုတာက သူမ ဓားခုတ်တာရပ်သွားတယ်။

ကျွန်တော် မော့ကြည့်လိုက်တော့ သူမက ကျွန်တော့်ဘက်ကို ကြည့်နေတာကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ သူမရဲ့ခြေထောက်တွေက ပုခုံးအကျယ်အကွာအဝေးမှာဖြန့်ထားပြီး မေးစေ့က လေထဲမြင့်နေတယ်၊ သူမရဲ့မျက်နှာပေါ်မှာ စက်ဆုပ်ဖွယ်ကောင်းတဲ့ မျက်မှောင်ကြုတ်မှုတစ်ခုရှိတယ်။ သူမလုပ်ရမှာက လက်တွေကိုရင်ဘတ်မှာယှက်ထားရုံပဲ၊ အဲဒါဆို အရင်တုန်းက သူမရဲ့ လက်မှတ်ထိုးထားတဲ့ ခြိမ်းခြောက်တဲ့ကိုယ်ဟန်အနေအထားကို မင်းရလိမ့်မယ်။

ဒီအတွေးက ကျွန်တော့်စိတ်ထဲပေါ်လာတာနဲ့ သူမကိုင်ထားတာကို ကျွန်တော်သတိထားမိလိုက်တယ်- သူမ အိုးစတက်ဒ်ကို တားဆီးဖို့သုံးခဲ့တဲ့ တကယ့်ကို ထက်မြက်တဲ့ဓားပါ။

ကျွန်တော် ချက်ချင်းဆုတ်ခွာဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်။

သေစေနိုင်တဲ့လက်နက်ကိုင်ထားတဲ့သူတစ်ယောက်နဲ့ အရေးကြီးတဲ့ဆွေးနွေးမှုတစ်ခုကို စတင်ချင်မှာမဟုတ်ဘူးမို့လား? အဲဒါ အကျင့်ကောင်းမဟုတ်ဘူး!

နှစ်နာရီအကြာမှာ သူမရဲ့လေ့ကျင့်ရေးအစီအစဉ်က ဒီနေ့အတွက်ပြီးသင့်ပြီလို့ ကျွန်တော်တွက်မိတဲ့အခါ အဲရစ်ကို ထပ်သွားရှာတယ်။

သူမက ခြံထဲမှာ မရှိတော့ဘူး။ ရေချိုးခန်းအဝင်ကို စစ်ကြည့်တဲ့အခါမှာတော့ နော်န်ရဲ့အဝတ်တွေကို အဝတ်လဲခန်းထဲမှာ သပ်သပ်ရပ်ရပ် ခေါက်ထားတာကိုပဲ တွေ့လိုက်ရတယ်။ သဘာဝကျကျနဲ့ ကျွန်တော် ရေချိုးခန်းထဲကို ချောင်းမကြည့်မိပါဘူး။

အိမ်တစ်အိမ်လုံးကို ရှာကြည့်ပြီးပေမယ့် အဲရစ်ကို ဘယ်နေရာမှာမှ ရှာမတွေ့ဘူး။ သူမက ချက်ချင်းအဝတ်လဲပြီး တစ်ခုခုသွားလုပ်ဖို့ အပြင်ထွက်သွားတာများလား? သူမပြန်လာတာကို စောင့်နေတာက ရွေးချယ်စရာတစ်ခုပဲ… ဒါပေမယ့် ဒီအကြောင်းကို အိမ်ထဲမှာပဲ ပြောရမယ်လို့ အကြောင်းပြချက်မရှိဘူး။ သူမ အပြင်မှာရှိရင် ကျွန်တော် လိုက်ဖမ်းသင့်တယ်။

ဒီအတွေးနဲ့ပဲ မထွက်ခင်မှာ ကျွန်တော် ရေအိမ်ကို သွားခဲ့တယ်။

တံခါးလက်ကိုင်ကို လှမ်းကိုင်လိုက်တဲ့အချိန်မှာပဲ တံခါးက အတွင်းကနေ အရှိန်ပြင်းပြင်းနဲ့ ပွင့်လာတယ်။

“အာ!”

“ဘွတ်!”

ရုတ်တရက်ဆိုသလို ကျွန်တော်က အလွန်အံ့အားသင့်နေတဲ့ပုံစံနဲ့ အဲရစ်နဲ့ လက်မအနည်းငယ်သာအကွာမှာ ရင်ဆိုင်လိုက်ရတယ်။ အနီးကပ်အကွာအဝေးမှာ သူမရဲ့ ခိုင်မာတဲ့မျက်နှာအသွင်အပြင်တွေက ပိုပြီးတောင် ထက်မြက်ပြီး လှပနေတယ်။ အနည်းငယ်စိုစွတ်နေတဲ့ သူမရဲ့ တောက်ပတဲ့ ဆံပင်နီလှိုင်းလုံးတွေက သူမရဲ့ပုခုံးတွေကိုကျော်ပြီး ရင်သားဘက်ကို စီးဆင်းနေတယ်။ သူမရဲ့ ချွေးတွေနဲ့ရွှဲနစ်နေတဲ့ခံအင်္ကျီက ခန္ဓာကိုယ်ကို တင်းတင်းကြပ်ကြပ် အုပ်ထားပြီး သူမရဲ့ရင်သားပေါက်ရဲ့ အကောင်းဆုံးမြင်ကွင်းကို ပေးနေတယ်။ အဲဒီနက်နဲပြီး မှောင်မိုက်တဲ့ ချိုင့်ဝှမ်းက တွင်းနက်တစ်ခုရဲ့ အင်အားအားလုံးနဲ့ ကျွန်တော့်အကြည့်ကို ဆွဲဆောင်နေတယ်။ တောင်ကြားတွေအားလုံးလိုပဲ အဲဒါကို တောင်ကုန်းတစ်စုံက ဝန်းရံထားတယ်။ ပြီးတော့ ဘယ်လိုတောင်ကုန်းတွေလဲ! သူမရဲ့ချွေးစိုနေတဲ့အင်္ကျီက သူတို့ရဲ့ ချစ်စရာကောင်းတဲ့ ကောက်ကြောင်းတွေကို သူတို့ရဲ့တောင်ထိပ်ဖျားလေးတွေမှာ ထက်မြက်တဲ့အစက်လေးတွေအထိတောင် စုံလင်စွာဖော်ထုတ်ပြနေတယ်။

ကျွန်တော့်မျက်လုံးတွေ မျက်လုံးနိဗ္ဗာန်ကို ရောက်သွားပုံရတယ်။

“မင်း-မင်း ဘာကြည့်နေတာလဲ?”

အဲရစ်ရဲ့မျက်နှာပေါ်မှာ မသေချာတဲ့အမူအရာတစ်ခုရှိနေတယ်။ အရမ်းချစ်စရာကောင်းတယ်။ အလိုလိုနေရင်း ကျွန်တော် လက်လှမ်းပြီး ငါ့ရှေ့က ကြီးကျယ်တဲ့တောင်ကုန်းတွေကို ထိမိတယ်၊ သူတို့ရဲ့ ညင်သာတဲ့တောင်စောင်းတွေနဲ့ နည်းနည်းပိုမာတဲ့တောင်ထိပ်တွေကို စူးစမ်းရင်းပါ။

အိုး။ နတ်သမီးလို နူးညံ့တယ်…

ခဏအကြာမှာပဲ အဲရစ်ရဲ့ပုခုံးက ဝိုးတဝါးနဲ့ လှုပ်ရှားသွားပြီး ကျွန်တော် သတိမေ့သွားခဲ့တယ်။

ကျွန်တော် သတိပြန်လည်လာတဲ့အခါ ကျွန်တော့်ခေါင်းနောက်စေ့က နည်းနည်းမာတဲ့အရာတစ်ခုပေါ်မှာ တင်ထားတယ်။ ကျွန်တော့်ရဲ့ပုံမှန်ခေါင်းအုံးထက် ပိုမာပေမယ့် နွေးထွေးမှုကောင်းကောင်းရှိပြီး ပျော့ပျောင်းနေတယ်လို့ ခံစားရတယ်။ ဒါ့အပြင် တစ်စုံတစ်ယောက်က ကျွန်တော့်ခေါင်းကို ပွတ်သပ်ပေးနေပုံရတယ်။

နောက်ဆုံးတော့ ဒါဟာ ‘ပေါင်ခေါင်းအုံး’ အခြေအနေတစ်ခုဆိုတာ ကျွန်တော်သဘောပေါက်သွားတယ်။ ကံမကောင်းစွာနဲ့ပဲ ကျွန်တော့်စိတ်က ဒီအချိန်မှာ တစ်ဝက်လောက်ပဲ နိုးသေးတယ်။

“အွမ်… နုံးနုံး… နောက်ထပ် တစ်ကိုက်လောက်တောင် မစားနိုင်တော့ဘူး…”

လုံးဝအိပ်မောကျနေတဲ့ဟန်ဆောင်ပြီး ကျွန်တော် လှည့်အိပ်လိုက်တယ်၊ ကျွန်တော့်လူသားခေါင်းအုံးရဲ့ ခြေထောက်တွေက သူမရဲ့ခန္ဓာကိုယ်နဲ့တွေ့တဲ့ တြိဂံပုံနေရာလွတ်ထဲမှာ ကျွန်တော့်မျက်နှာကို မြှုပ်လိုက်တယ်။ ပြီးတော့ လန်းဆန်းတဲ့အသက်ပြင်းပြင်းတစ်ချက်ရှူပြီး သူမရဲ့နောက်ကျောကို စမ်းသပ်ကိုင်တွယ်လိုက်တယ်။

“ဟီးယား!”

ဟမ်? ဒါ ဆီလ်ဖီရဲ့တင်ပါးမဟုတ်ဘူး။ သူမရဲ့ဟာက အများကြီးပိုသေးတယ်… ဖဝါးအရွယ်နီးပါးပဲ။

ဒါက ရော့ဇီရဲ့အနံ့လည်းမဟုတ်ဘူး။ သူမမှာ ကောင်းမွန်ပြီး နှစ်သိမ့်မှုပေးတဲ့ရနံ့ရှိပေမယ့် ဒီတစ်ခုက နည်းနည်းချွေးနံ့ရပြီး… အကြောင်းတစ်ခုခုကြောင့် ကျွန်တော့်ခေါင်းနောက်စေ့မှာ အချက်ပေးခေါင်းလောင်းသံတွေ ထွက်ပေါ်လာစေတယ်…

ဒါပေမယ့် သိပ်မဆိုးဘူး။ လွမ်းဆွတ်စရာနည်းနည်းတော့ ခံစားရတယ်…

ဒီအချိန်မှာ ကျွန်တော် လုံးဝနိုးလာတယ်။ မျက်လုံးတွေကို ဖြည်းညှင်းစွာဖွင့်လိုက်ပြီး ကျွန်တော်မှီနေတဲ့အမျိုးသမီးကို ကြည့်ဖို့လှည့်လိုက်တယ်။ ပုံသဏ္ဌာန်ရှိတဲ့တောင်တန်းနှစ်ခုရဲ့ တစ်ဖက်ကနေ ပြင်းထန်တဲ့မျက်လုံးတစ်စုံက ကျွန်တော့်ကို စိုက်ကြည့်နေတယ်။

အဲရစ်က လက်လှမ်းပြီး ကျွန်တော့်ခေါင်းကို သူမရဲ့လက်နဲ့ တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်လိုက်တယ်။

အိုး ဘုရားသခင်၊ အားလုံးပြီးဆုံးပြီ! သူမက ကျွန်တော့်ခေါင်းကို လိမ်ပြီး လည်ပင်းကနေဖြုတ်ပစ်တော့မယ်! နှုတ်ဆက်ပါတယ် ဆီလ်ဖီ။ နှုတ်ဆက်ပါတယ် ရော့ဇီ။ မင်းတို့ကို ဒီလောက်စောစော ထားခဲ့ရလို့ စိတ်မကောင်းပါဘူး…

ဒါပေမယ့် ကျွန်တော်အံ့သြမိတာက အဲရစ်က ကျွန်တော့်ကို တကယ်မသတ်ခဲ့ဘူး။ အဲဒီအစား သူမက ကျွန်တော့်ဆံပင်ကို သန်မာပေမယ့် ညင်သာတဲ့လှုပ်ရှားမှုတွေနဲ့ ပွတ်သပ်ပေးနေတယ်။

ကိုယ့်ကိုယ်ကို တတ်နိုင်သမျှသေးအောင်လုပ်ရင်း သူမကို သေချာလေ့လာမိတယ်။ သူမက စူပုတ်နေပြီး မျက်နှာနီရဲနေတယ်၊ ကျွန်တော့်ကို မျက်လုံးချင်းမဆုံဘူး။ ဒါပေမယ့် သူမက တကယ်တော့ အဲဒီလောက်မဒေါသထွက်ပုံရဘူး။

“အွမ်… အဲရစ် အစ်မ?”

“အဲရစ်ပဲ။”

“အိုကေ ဒါဆို… စိတ်မကောင်းပါဘူး အဲရစ်။”

ကျွန်တော် တောင်းပန်လိုက်တာနဲ့ ကျွန်တော့်ခေါင်းပေါ်က သူမရဲ့ဆုပ်ကိုင်မှုက သိသိသာသာပိုအားပြင်းလာတယ်။ နှုတ်ဆက်ပါတယ် ကျွန်တော့်ရဲ့ချစ်လှစွာသော မိသားစု… ငါတို့ တစ်နေ့ပြန်ဆုံကြမယ်…

“အဆင်ပြေပါတယ်” လို့ အဲရစ်က ခဏကြာပြီးမှပြောတယ်။ “ငါလည်း စိတ်မကောင်းပါဘူး။”

“အိုး… အင်း၊ အိုကေပါပြီ။”

“ငါ မင်းရဲ့စာနဲ့ အားလုံးကို ဖတ်ခဲ့တယ်။ ငါထွက်သွားပြီးနောက်မှာ မင်းအတွက် မလွယ်ခဲ့ဘူးမို့လား?”

ကျွန်တော့်ခေါင်းက အဲရစ်ရဲ့ဆုပ်ကိုင်မှုထဲမှာ တင်းတင်းကြီးရှိနေဆဲ၊ ဒါပေမယ့် ကျွန်တော် ခေါင်းညိတ်ပြနိုင်ခဲ့တယ်။ “အဲဒါ မင်းရဲ့အပြစ်မဟုတ်ဘူး” လို့ထပ်ထည့်ပြောဖို့လောက်တော့ ကျွန်တော်က အရွယ်ရောက်မနေသေးဘူး။ ကျွန်တော်တို့နှစ်ယောက်ဟာ အဲဒီတုန်းက တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ဆိုးဆိုးရွားရွား နားလည်မှုလွဲခဲ့ကြတာ၊ ကျွန်တော် အဲဒီအချိန်က စိတ်ထိခိုက်ခဲ့ရပြီး အခု သူမကလည်း အလားတူတစ်ခုခုကို ဖြတ်သန်းနေရတယ်။

“ဟေး၊ ရူဒီးယပ်စ်…”

“ဘာလဲ?”

“…”

အဲရစ်က အကြာကြီး တိတ်ဆိတ်သွားတယ်။ သူမရဲ့ဝါကျကို ဘယ်လိုပြီးအောင်လုပ်ရမလဲ မသေချာပုံပေါက်တယ်။ ပြောစရာတွေ အများကြီးလိုတယ်ဆိုတာ ကျွန်တော်တို့သိပေမယ့် မှန်ကန်တဲ့စကားလုံးတွေကို ရှာမတွေ့နိုင်ခဲ့ဘူး။ ကျွန်တော်တို့ ဝေးကွာနေခဲ့တဲ့ ငါးနှစ်က အရမ်းရှည်လျားခဲ့တယ်—နှစ်ယောက်လုံးအတွက်။

“မင်း၊ အွမ်… အဲဒီနှစ်ယောက်ကို ချစ်တယ်မဟုတ်လား?”

“အင်း၊ ငါ သူတို့နှစ်ယောက်လုံးကို ချစ်တယ်။”

ကျွန်တော့်ရဲ့ လျင်မြန်ပြီး ရှင်းလင်းတဲ့အဖြေကြောင့် အဲရစ်ရဲ့ ကျွန်တော့်ခေါင်းပေါ်က ဆုပ်ကိုင်မှုက အနည်းငယ်တင်းလာတယ်။

“မင်း သူတို့ကို ငါ့ထက်ပိုပြီး သဘောကျတယ်မဟုတ်လား?”

“အင်း။”

အဲရစ်ရဲ့မျက်နှာက ဝမ်းနည်းမှုနဲ့ တွန့်လိမ်သွားတယ်။

ကံဆိုးချက်။ ငါ အဲဒါကို မပြောမိစေချင်ဘူး။ သူတို့ကို တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် နှိုင်းယှဉ်လို့မရဘူး။ ကျွန်တော် ဆီလ်ဖီနဲ့ ရော့ဇီကို အရမ်းချစ်ပေမယ့် အဲရစ်ကိုလည်း စွဲလမ်းမိသွားတယ်။ ဒီအချိန်မှာ အဲဒါကို ငြင်းဖို့ တကယ်အကြောင်းမရှိဘူး။

“မင်း… ငါ့ကိုမုန်းနေတာလား?”

“မဟုတ်ပါဘူး! ငါတို့ တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် မတွေ့တာကြာပြီ… တစ်ခါတလေ မင်းအနားမှာ နည်းနည်းကသိကအောင့်ဖြစ်မိတာ၊ ဒါပဲ…”

“မင်းသိလား၊ ငါ မင်းကိုအရမ်းကြိုက်တုန်းပဲ ရူဒီးယပ်စ်။ ပြီးတော့ မင်းကိုလည်း ငါ့ကိုပြန်ချစ်စေချင်တယ်။”

အဲရစ်ရဲ့မျက်နှာက သူမရဲ့ဆံပင်လို နီရဲသွားတယ်။

ငါ အကြားလွဲနေတာလား၊ ဒါမှမဟုတ် သူမက ငါ့ကို ချစ်ကြောင်းပြောခဲ့တာလား? အင်း။ သေချာပေါက် အဲဒါကို အဓိပ္ပာယ်ကောက်ဖို့ တခြားနည်းလမ်းမရှိဘူး…

မေးခွန်းက ဘယ်လိုပြန်ဖြေရမလဲဆိုတာပဲ။ ကျွန်တော့်ရဲ့နောက်ဆုံးအဖြေက ဘာလဲဆိုတာ ကျွန်တော်သိတယ်… ဒါပေမယ့် အဲဒါကို မပြောခင်မှာ သူမက ဒီထဲကို သူမဘာတွေဝင်နေတယ်ဆိုတာကို တကယ်နားလည်ကြောင်း ကျွန်တော်သေချာအောင်လုပ်ဖို့လိုတယ်။

“ငါ့မှာ မယားနှစ်ယောက်ရှိနေပြီဆိုတာ မင်းသိတယ်မဟုတ်လား?”

“…”

မျက်မှောင်ကြုတ်ရင်း အဲရစ်က ရုတ်တရက် မတ်တပ်ထရပ်လိုက်တယ်။ သူမရဲ့ပေါင်ပေါ်ကနေ ရိုင်းရိုင်းစိုင်းစိုင်း တွန်းထုတ်ခံလိုက်ရတဲ့အတွက် ကျွန်တော့်ခေါင်းက သစ်သားကြမ်းပြင်ပေါ် ခုန်ဆင်းသွားတယ်။

ကျွန်တော်တို့ ဧည့်ခန်းထဲမှာရှိနေပုံရတယ်။ အနီးအနားမှာ ဘယ်သူမှမရှိဘူး။ ဆီလ်ဖီနဲ့ နော်န် နှစ်ယောက်လုံးအိမ်မှာရှိပေမယ့် သူတို့က အခုအချိန်မှာ ကျွန်တော်တို့ကို နေရာလွတ်ပေးဖို့ကြိုးစားနေတာဖြစ်နိုင်တယ်။

ကျွန်တော် လက်နှစ်ဖက်နဲ့ဒူးပေါ်တက်လာတဲ့အခါ အဲရစ်က အပေါ်စီးကနေ ကျွန်တော့်ကို စိုက်ကြည့်နေတယ်။ သူမရဲ့လက်တွေကို ရင်ဘတ်မှာယှက်ထားပြီး ခြေထောက်တွေက ပုခုံးအကျယ်အကွာအဝေးမှာဖြန့်ထားတယ်၊ မေးစေ့က လေထဲမြင့်နေတယ်။ ဒါဟာ ကျွန်တော်တို့ ပထမဆုံးအကြိမ်တွေ့တုန်းက သူမက ကျွန်တော့်အပေါ် သုံးခဲ့တဲ့ အတိအကျတူတဲ့ ကိုယ်ဟန်အနေအထားပါပဲ။

“အပြင်ထွက်ပါ ရူဒီးယပ်စ်! ငါ ရန်ပွဲတစ်ခုလုပ်ချင်တယ်!”

“ဟမ်?!” လို့ ကျွန်တော် အော်မိရင်း အဝတ်တွေပေါ်က ဖုန်တွေကို ခါချရင်း မတ်တပ်ထရပ်လိုက်တယ်။ “ရန်ပွဲ?!”

“ဟုတ်တယ်! မင်းနိုင်ရင် ငါ အကောင်းအတိုင်းထွက်သွားမယ်! ဒါပေမယ့် ငါနိုင်ရင်တော့…” အဲရစ်က ကျွန်တော့်မျက်နှာကို တည့်တည့်လက်ညိုးထိုးဖို့ ခဏရပ်လိုက်တယ်။ “ငါနိုင်ရင်တော့ မင်း ငါ့ကိုလည်း ချစ်ရမယ်!”

အရာတွေက ထူးဆန်းတဲ့ဘက်ကို ဦးတည်သွားတယ်။ ကျွန်တော် ခေါင်းညိတ်ဖို့ပဲ တတ်နိုင်တော့တယ်။