Volume 10.4

အခန်း (၄) – ကမ္ဘာကြီးအတွက် သော့ချက်
“သဘောပေါက်ပြီ… ဒါဆို ယွီ၊ မင်းအရင်က မင်းသမီးလေးတစ်ယောက်လို စကားပြောခဲ့တာပေါ့နော်။”
“ဗျာ!?”
စမ်းသပ်မှုတွေ အားလုံးပြီးဆုံးသွားတဲ့အခါ စမ်းသပ်ခန်းအလယ်က ရေခဲပင်ကြီးအတွင်းထဲကနေ မြေအောက်ကိုဆင်းတဲ့ လှေကားထစ်တစ်ခု ပေါ်လာတယ်။ အောက်ခြေမှာတော့ လက်ရှိအဖွဲ့လိုက် လျှောက်သွားနေတဲ့ စင်္ကြံလမ်းရှည်ကြီးတစ်ခု ရှိနေတယ်။ ယွီက သူမရဲ့စမ်းသပ်မှုနဲ့ ရှီးယားနဲ့ တိုက်ပွဲအကြောင်း ဟာဂျီမဲကို ပြောပြပြီးခါစမှာ သူက အဲဒီလို ပြန်ပြောလိုက်တာပါ။ အံ့အားသင့်သွားတဲ့ ယွီက ‘အဲဒါကိုပဲ မင်းပြောတော့မှာလား!?’ လို့ တွေးမိလိုက်တယ်။
“ပြီးတော့ မင်းရဲ့ မူရင်းနာမည်ကလည်း တကယ်ရှည်တာပဲ။”
“ဗျာ!?”
‘အဲဒါကိုပဲ မင်းပြောတော့မှာလား!?’ လို့ သူမ ထပ်တွေးမိပြန်တယ်။ ရှီးယားနဲ့ တခြားသူတွေအားလုံး ဟာဂျီမဲကို အံ့ဩစွာ ကြည့်လိုက်ကြပေမဲ့ ဟာဂျီမဲကတော့ သူတို့ရဲ့ ငေးမောနေတဲ့ အမူအရာတွေကို လျစ်လျူရှုလိုက်တယ်။
“ဟေး ယွီ၊ ခဏလောက် မင်းသမီးလေးလို စကားပြောကြည့်ပါဦး။”
“ဘ-ဘာလို့လဲ?”
“မင်း အလေးအနက်ပြောတဲ့အခါ ဘယ်လိုအသံမျိုးထွက်လဲဆိုတာ ငါကြားချင်ရုံသက်သက်ပါ။ ‘ကျွန်မတို့ဟာ ပြည်သူပြည်သားတွေကို ဝန်ဆောင်မှုပေးဖို့ပဲ ရှင်သန်ပါတယ်’ လို့ ဘာလို့ မပြောကြည့်တာလဲ?”
“အင်း… ရှက်စရာကြီး၊ မပြောဘူး။”
သူမရဲ့ အမူအရာကိုကြည့်ရင် ယွီ မလိမ်နေဘူးဆိုတာ သိသာတယ်။
“ဒါဆို ‘ဟာဂျီမဲဆန်း၊ ရှင် ဒီစမ်းသပ်မှုကို အောင်မြင်အောင် ဖြတ်ကျော်နိုင်ခဲ့တာပဲ။ ကျွန်မ ရှင့်အပေါ် အမြဲယုံကြည်နေခဲ့တာပါ။ ဆုလာဘ်အနေနဲ့ ရှင်လိုချင်တဲ့အရာမှန်သမျှကို ကျွန်မ ပေးအပ်ပါ့မယ်’ ဆိုရင်ကော?”
“အဲဒါက အရမ်းရှည်တာပဲ… မပြောချင်ပါဘူး။”
ယွီက စိတ်ကောက်ပြီး လှည့်ထွက်သွားတယ်။ ဟာဂျီမဲရဲ့ တောင်းဆိုချက်ကိုတောင် ငြင်းဆန်နေတာကိုကြည့်ရင် သူမ ဘယ်လောက်ရှက်နေလဲဆိုတာ သိသာတယ်။ ဟာဂျီမဲက သူ့ရဲ့ အရင် အထီးကျန်ခေတ် (edgelord) တုန်းကလို စကားပြောခိုင်းရင် သူရှက်မယ့်အတိုင်းပဲ သူမလည်း ခံစားနေရတာ ဖြစ်နိုင်တယ်။
‘အဲဒီလိုတွေးကြည့်ရင်တော့ နားလည်ပေးလို့ရပါတယ်လေ’ ဟု ဟာဂျီမဲ တွေးမိလိုက်တယ်။ သူက ယွီရဲ့ ဆံပင်ကို ချစ်ခင်စွာ ပွတ်သပ်ပေးပြီး စနောက်မိတဲ့အတွက် တောင်းပန်လိုက်တယ်။
အဲဒီအချိန်မှာပဲ ကာအိုရီက ယွီရဲ့နောက်ကို ခိုးကပ်လာပြီး “ဟဲ့ ယွီ၊ ဘာဖြစ်တာလဲ! ငါတို့အတွက် မင်းသမီးလေးလို စကားနည်းနည်းလောက် ပြောကြည့်ပါဦးလား?”
“သေလိုက်၊ ကာအိုရီ…”
“ဘွား!”
ယွီက နောက်လှည့်ပြီး ကာအိုရီရဲ့ မျက်နှာကို ထိုးလိုက်တယ်။ သူမ နောက်ကို လွင့်စင်သွားပေမဲ့ လူတိုင်းထင်ထားတာထက် ပိုမြန်မြန်ပဲ ဟန်ချက်ပြန်ထိန်းနိုင်ပြီး “ဘာလုပ်တာလဲ!” လို့ အော်လိုက်တယ်။
ယွီက သူမကို လျစ်လျူရှုပြီး ဟာဂျီမဲဆီ ပြန်လှည့်လိုက်တယ်။
“ငါ ပြောတာ တကယ်ပါ… ဟာဂျီမဲ အူကြောင်ကြောင်ကောင်။”
ယွီက သူမဟာ သူမထင်ထားတာထက် ပိုထူးခြားနေတယ်ဆိုရင် အနာဂတ်မှာ သူမကို ပြန်ပြီး အကျဉ်းချထားရမလားဆိုပြီး စိုးရိမ်နေတာပါ။ ရှီးယားနဲ့ တိုက်ပွဲကြောင့် အဲဒီစိုးရိမ်စိတ်တွေ လျော့ပါးသွားပေမဲ့ ဒါဟာ ဆိုးရွားတဲ့ အကြောင်းအရာတစ်ခုပါပဲ။ ယွီက နှုတ်ခမ်းဆူထားပြီး ဟာဂျီမဲက သူမကို ခါးခါးသီးသီး ပြုံးပြလိုက်တယ်။
“ငါ မှားသွားတယ်။ ဒါပေမဲ့ မင်းက ဒါကို သိဖို့ နောက်ကျနေပြီလို့ မထင်ဘူးလား? ငါ့အမြင်ပြောရရင် မင်း မိဖုရားတစ်ယောက်အဖြစ် သရုပ်ဆောင်ခဲ့တဲ့ပုံစံက ပိုစိတ်ဝင်စားဖို့ကောင်းတယ်။”
ယွီက အံ့အားသင့်ပြီး မျက်တောင်ခတ်လိုက်ကာ သူမရဲ့ မျက်မှောင်ကြုတ်ထားတာတွေ ပျောက်ကွယ်သွားတယ်။
“ရှင် အဲဒါကို ရိပ်မိနေတာလား၊ ဟာဂျီမဲ?”
“ဒီလောက်ပါပဲ။ မင်းမှာ အဆုံးမရှိ ပြန်လည်ကုသနိုင်တဲ့ စွမ်းအားရှိတယ်လေ။ မင်းရဲ့ဦးလေးက မင်းရဲ့ မာနာ (mana) ကို စုပ်ယူဖို့ နည်းလမ်းတွေ အများကြီးရှိမှာပဲ၊ ဒါကြောင့် သူက မင်းကို အသေသတ်လိုက်မယ့်အစား ဘာလို့ အကျဉ်းချထားရတာလဲဆိုတာ ငါ သိချင်မိမှာပေါ့။”
‘မင်းက သေမျိုးမဟုတ်တဲ့သူဆိုရင် ငါ မင်းအန္တရာယ်ရှိမှာကို စိုးရိမ်စရာမလိုတော့ဘူး…’ ဟု ဟာဂျီမဲ သက်ပြင်းချရင်း တွေးမိတယ်။ ယွီ မျက်ရည်ဝဲနေတာကို မြင်တော့ သူက ထပ်ပြောလိုက်တယ်၊ “ဒါပေမဲ့ မင်းသိလား၊ အဘစ် (Abyss) မှာတုန်းက မင်းပြောပြခဲ့တဲ့အချက်တွေကို ကြည့်ရင် မင်း အားလုံးကို မမှတ်မိဘူးဆိုတာ သိသာတယ်။ အဲဒီတုန်းက အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်စရာကောင်းတဲ့ သစ္စာဖောက်မှုကြောင့် မင်း စိတ်လွတ်သွားပြီး မသိလိုက်ခင်မှာပဲ အကျဉ်းချခံလိုက်ရတာ ဖြစ်မှာပါ။”
“အင်း…”
“ဒါကြောင့် မင်းရဲ့ ကြေကွဲစရာ အမှတ်တရတွေကို ပြန်မအောက်မေ့စေဘဲ မင်းကို ထိခိုက်အောင်လုပ်တဲ့ ဘယ်အရာကိုမဆို ငါ ဖယ်ရှားပစ်လိုက်တာက ပိုလွယ်မယ်လို့ ငါတွေးထားတာ။ မင်း တကယ်တမ်း ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ငါ မင်းကို အမြဲချစ်နေမှာပါ၊ ယွီ။”
ဟာဂျီမဲက ယွီကို ဘယ်သူ့ကိုမှ လက်လွှဲမပေးနိုင်သလို သူမကို လာလုမယ့်သူမှန်သမျှကိုလည်း သတ်ပစ်မှာပါ။ ကမ္ဘာကြီး ဒါမှမဟုတ် နတ်ဘုရားတွေက ယွီကို သေစေချင်ရင်တောင် ဟာဂျီမဲက ယွီဘက်မှာပဲ ရပ်တည်မှာပါ။ သူမရဲ့ အခြေအနေ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဟာဂျီမဲရဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်က ပြောင်းလဲမှာ မဟုတ်ဘူး။ ယွီကို ဒုက္ခပေးတဲ့ ကမ္ဘာကြီးဟာ တည်ရှိဖို့ မထိုက်တန်ဘူး။ သူမကို ထိခိုက်စေတဲ့ ဘယ်အရာကိုမဆို သူ ဖျက်ဆီးပစ်မယ်။ ဟာဂျီမဲရဲ့ မျက်လုံးတွေက ယွီကို ပြောပြနေရင်း တိရစ္ဆာန်တစ်ကောင်လို ရဲရဲတောက်နေတယ်။ ကမ္ဘာကြီးတစ်ခုလုံးကို ပေးဆပ်ရမယ်ဆိုရင်တောင် ဟာဂျီမဲက ယွီကိုပဲ အမြဲရွေးချယ်မှာပါ။
ဒီလို ကြီးမားတဲ့ အချစ်ကြောင့် ယွီ ရှက်သွေးဖြန်းပြီး ဟာဂျီမဲကို တမ်းတစွာ ငေးကြည့်လိုက်တယ်။ သူမ ရှေ့ကို တိုးပြီး ဟာဂျီမဲရဲ့ လည်ပင်းကို ကိုက်လိုက်တယ်။ ပြီးတော့ သူ့သွေးကို စုပ်ပြီးနောက် သူ့နှုတ်ခမ်းကို နမ်းဖို့ အပေါ်ကို တက်လိုက်တယ်။
“ရှီဇူကူ… မင်း ဘာလုပ်နေတာလဲ?”
ဒါပေမဲ့ သူမ မနမ်းခင်မှာပဲ အမည်းရောင်ဓားအိမ်တစ်ခုက သူမလမ်းကို ပိတ်လိုက်တယ်။ ယွီက ဓားအိမ်ပိုင်ရှင် ရှီဇူကူကို မျက်စောင်းထိုးလိုက်တယ်။ ရှီဇူကူက ရှက်ကိုးရှက်ကန်းနဲ့ အကြည့်လွှဲလိုက်တယ်။ သူမက မရည်ရွယ်ဘဲနဲ့ မသိစိတ်ထဲကနေ ဝင်နှောင့်ယှက်မိတာ ဖြစ်ပုံရတယ်။
“အ-အမ်း… ဟိုလေ၊ ငါတို့က လျှို့ဝှက်ချက်ဝင်္ကဘာထဲမှာ ရှိနေတုန်းပဲ၊ စမ်းသပ်မှုကလည်း မပြီးသေးဘူးလေ၊ ဒါကြောင့်… ဘေးကင်းတဲ့နေရာရောက်မှ ဒီလိုမျိုး လုပ်ကြပါလား?”
“မင်း တကယ်တမ်း ဘာတွေးနေတာလဲ?”
“ငါ… မဟုတ်ပါဘူး၊ မေ့လိုက်ပါ။ ငါက ဒီတိုင်း… မဟုတ်ဘူး။ လူမြင်ကွင်းမှာ ဒီလိုအပြုအမူတွေ လုပ်တာ မကောင်းဘူးလေ။ အဲဒါပဲ။”
ရှီဇူကူ ယွီရဲ့မျက်လုံးကို မကြည့်ရဲတာကို ကြည့်ရင် သူမ လိမ်နေတယ်ဆိုတာ သိသာတယ်။ သူမဘေးက ကာအိုရီက ဝမ်းသာအားရ အော်လိုက်တယ်၊ “မင်း ယွီကို တားနိုင်မယ်လို့ ငါမထင်ထားဘူး… ရှီဇူကူချန်း၊ မင်း တကယ်တော်တာပဲ!”
“ခဏလောက်ပဲရှိသေးတဲ့ လူမြင်ကွင်းမှာ ငါ့ကို အခုလေးတင် နမ်းခဲ့တဲ့သူက အဲဒီလိုပြောနေတာလား။”
ဟာဂျီမဲက ရှီဇူကူကို နောက်ပြောင်တဲ့ အပြုံးနဲ့ လှည့်ကြည့်လိုက်တယ်။ ရှီဇူကူ မျက်နှာတစ်ခုလုံး ရဲတွတ်သွားတယ်။
“အဲဒါက… ဟိုလေ၊ ငါ့တစ်ယောက်တည်း… ရှင့်ကို မနမ်းရမှာ စိုးလို့ပါ” လို့ သူမ တိုးတိုးလေး ညည်းလိုက်တယ်။
နောက်ပြောင်မှုမှာ ပါဝင်ရင်း တီအိုက “ဒါပေမဲ့ မင်းက ပါးကိုပဲ အသာလေး နမ်းလိုက်တာလေ။ ဓားသမားတွေက ရဲရင့်ပြီး ပြတ်သားသင့်တယ်။ မင်းသာ လိုအပ်ရင် သခင့်နှုတ်ခမ်းတွေကို အတင်းယူလိုက်ရမှာ။”
“အဲ-အဲဒါက… မကောင်းပါဘူး။ ဒီလိုလုပ်ဖို့အတွက် မှန်ကန်တဲ့ အချိန်အခါနဲ့ ခွင့်ပြုချက် လိုအပ်တယ်။ ပြီးတော့… ဟာဂျီမဲကွန် ကိုယ်တိုင် စတင်တာကို ငါ ပိုသဘောကျတယ်။”
ရှီဇူကူက ရှက်ရွံ့စွာ ခေါင်းငုံ့ပြီး ပြောလိုက်တယ်။ သူမက ဟာဂျီမဲဆီက ရထားတဲ့ အမည်းရောင် ကာတာနာဓားကို ရင်ဘတ်မှာ ပွေ့ဖက်ထားတယ်။ ဟာဂျီမဲကိုလည်း အဲဒီလိုပဲ လုပ်ချင်တယ်ဆိုတဲ့ အဓိပ္ပာယ်မျိုးနဲ့ပါ။
စကားမစပ်၊ ရှီဇူကူဟာ ဒီတစ်လျှောက်လုံး ဟာဂျီမဲရဲ့နောက်ကနေ ခြေလှမ်းသုံးလှမ်း အကွာကနေ အရှိန်ညီအောင် လိုက်လျှောက်နေခဲ့တာပါ။ သူမရဲ့ ဆံထုံးက လှုပ်ခါနေပြီး ဟာဂျီမဲ လုပ်ပေးထားတဲ့ ဆံညှပ်ကလည်း တောက်ပနေတယ်။
“……”
ဟာဂျီမဲက ရှီဇူကူကို ရှားပါးတိရစ္ဆာန်တစ်ကောင်လို စိုက်ကြည့်နေတယ်။ ဟာဂျီမဲအပေါ် စိတ်ဝင်စားတဲ့ မိန်းကလေးအများစုက သူတို့ရဲ့ ချစ်ခင်မှုကို အလွန်တက်ကြွစွာ ပြသကြတယ်။ အခွင့်အရေးရရင် ဟာဂျီမဲကို ကိုယ်ပိုင်အဖြစ် သိမ်းပိုက်မယ့် သားရဲတွေလိုပါပဲ။ ဒါကြောင့် ရှီဇူကူက အခုလို အေးအေးဆေးဆေး နေတာကို သူ အတော်လေး အံ့ဩမိတယ်။ ဒါဟာ ယွီနဲ့ တခြားသူတွေ ဘယ်လောက်တက်ကြွလဲဆိုတာကို ပြန်သတိရစေတယ်။ ဟာဂျီမဲရဲ့ အမူအရာကို မြင်တော့ ယွီ တုန်ယင်သွားတယ်။
“ဘာလောက်တောင် မိန်းမဆန်လိုက်တာလဲ… ရှီဇူကူ ယေဂါရှီ၊ မင်း တကယ့်ကို ဘီလူးမတစ်ကောင်ပဲ။”
ယွီရဲ့ အမြင်မှာတော့ ရှီဇူကူဟာ အားလုံးထဲမှာ အမိန်းမဆန်ဆုံးပဲ။ ကာအိုရီက ယွီဘက်လှည့်ပြီး သွားဖြီးပြလိုက်တယ်။ သူမက ရှီဇူကူကို ဂုဏ်ယူဝံ့ကြွားစွာနဲ့ ရှေ့ကို တွန်းထုတ်လိုက်တယ်။ အခုလောလောဆယ်မှာ ရှီဇူကူက အားလုံးရဲ့ မှတ်ချက်တွေကြောင့် ရှက်ရွံ့နေပြီး ပုံမှန်ရှိနေတဲ့ တည်ငြိမ်တဲ့ မိန်းကလေးပုံစံမျိုး မဟုတ်တော့ဘူး။
“အွန်း…” ယွီ ညည်းတွားပြီး ရှီးယားကို ရှေ့ကို တွန်းထုတ်လိုက်တယ်။ ဘာဖြစ်နေမှန်းမသိတဲ့ ရှီးယားက ငေးငိုင်နေပြီး ယွီက သူမရဲ့ နူးညံ့တဲ့ ယုန်နားရွက်တွေကို လေမှော်ပညာနဲ့ လှုပ်ခါလိုက်တယ်။ သူမက ကာအိုရီကို ပြုံးပြလိုက်ပြီး သူမရဲ့ တပည့်လေးဟာ ရှီဇူကူလောက်ကို ချစ်ဖို့ကောင်းတယ်ဆိုတာကို ယုံကြည်နေတယ်။
ကာအိုရီနဲ့ ယွီရဲ့ ဆက်ဆံရေးဟာ သူတို့ရဲ့ အကောင်းဆုံးသူငယ်ချင်းတွေက ဘယ်သူက ပိုချစ်ဖို့ကောင်းလဲဆိုတာ ပြိုင်ဆိုင်တဲ့အဆင့်အထိ ရောက်နေတာ ဖြစ်နိုင်တယ်။
အမြဲတမ်းလိုပဲ ရှီးယားဟာ သူတို့နှစ်ယောက်ကြားကို ကြားဝင်ဖြေရှင်းပေးရသူ ဖြစ်လာတယ်။ ဒါမှမဟုတ် ဖြေရှင်းပေးဖို့ ကြိုးစားရသူပေါ့။ သူတို့နှစ်ယောက်က ရှီးယားရဲ့ တားဆီးမှုတွေကို လျစ်လျူရှုပြီး ခွေးနဲ့ ကြောင်လို အငြင်းပွားနေကြတယ်။ နောက်ဆုံးတော့ ရှီးယား စိတ်ကုန်သွားပြီး Drucken ကိုထုတ်ကာ ခြိမ်းခြောက်လိုက်တယ်။ သူမရဲ့ ဒေါသထွက်နေတဲ့ အပြုံးကို မြင်တော့ ယွီနဲ့ ကာအိုရီ နှစ်ယောက်လုံး ရပ်တန့်သွားတယ်။ ခဏအကြာမှာတော့ နှစ်ယောက်လုံး နောက်ဆုတ်ပြီး ရှေ့က လမ်းကိုသာ အာရုံစိုက်လိုက်ကြတယ်။ ကျန်တဲ့သူတွေက ရှီးယားကို လေးစားမှုအသစ်နဲ့ ကြည့်လိုက်ကြတယ်။
ဟာဂျီမဲတောင် အထင်ကြီးသွားတယ်။ သူက ယွီ အစောပိုင်းက ပြောပြခဲ့တဲ့ အကြောင်းအရာကို ပြန်တွေးမိပြီး ပြောလိုက်တယ်၊ “ဒါပေမဲ့ ယွီ အလေးအနက်ဖြစ်နေချိန်မှာ မင်းက သူမနဲ့ တန်းတူ တိုက်နိုင်ခဲ့တာကို ငါ အံ့ဩမိတယ်။ ပြီးတော့ သူမကို လိုအပ်တဲ့အချိန်မှာ ဆူပူပေးခဲ့တဲ့အတွက် မင်း ဆုပေးဖို့ ထိုက်တန်တယ်။ ဘာလိုချင်လဲ၊ ရှီးယား?”
“ဟမ်? အ-အကျွန်မ ဘာမှ မလိုပါဘူး။”
ရှီးယားက ဒီဝင်္ကဘာကို သိမ်းပိုက်ရာမှာ တကယ့်ကို အဓိကဇာတ်လိုက်ပါပဲ။ အထူးသဖြင့် ယွီကို သူမရဲ့ စိတ်ပိုင်းဖြတ်မှုကို ပြန်သတိရအောင် လုပ်ပေးခဲ့တာကြောင့်ပါ။ ယွီကိုယ်တိုင်ကလည်း ကန့်ကွက်စရာ မရှိဘဲ ရှီးယားကို စိုက်ကြည့်နေတယ်။
“အွန်း… ရှီးယား၊ ငါ့ကို ပါးရိုက်တဲ့ ပထမဆုံးလူက မင်းပဲ။ ငါ့မိဘတွေတောင် ငါ့ကို မရိုက်ခဲ့ဖူးဘူး။ အဲဒီနာကျင်မှုကို ငါ ဘယ်တော့မှ မေ့မှာမဟုတ်ဘူး။ အဲဒီအတွက် မင်း ဆုပေးဖို့ ထိုက်တန်ပါတယ်။”
“ယွီဆန်း၊ ရှင် အဲဒီကိစ္စကို စိတ်ထဲထားနေတာလား? ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်ပါ၊ ကျွန်မ အထူးတောင်းဆိုစရာ မရှိပါဘူး။ ကျွန်မ လိုချင်တာ အားလုံး ရထားပြီးသားပါ။ လက်လုပ်လက်ဆောင်တစ်ခုလောက်ဆိုရင်ကော? ယွီဆန်း စိတ်ဓာတ်ကျနေတာကို ကျွန်မ မကြည့်ရက်လို့ပဲ ဆူလိုက်တာပါ။”
အရင်တုန်းကဆိုရင် ရှီးယားဟာ ချိန်းတွေ့ဖို့ ဒါမှမဟုတ် ဟာဂျီမဲကို သူမရဲ့ အပျိုစင်ဘဝကို ပေးအပ်ဖို့ တောင်းဆိုခဲ့မှာပေမဲ့ အခုတော့ အဲဒီလိုလုပ်ဖို့ မလိုတော့ဘူး။ သူမက ကျေနပ်စွာနဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာရှိရှိ ပြုံးလိုက်တယ်။ ဒီတစ်ခါမှာတော့ ရှီးယား ဘယ်လောက်တောင် ချစ်ဖို့ကောင်းလဲဆိုတာကို ကာအိုရီ အထင်ကြီးဖို့ အလှည့်ကျလာတယ်။
“မယုံနိုင်စရာပဲ… ရှီးယားက ယွီနဲ့ တန်းတူ ပြိုင်ဘက်တစ်ယောက် ဖြစ်လာပြီ။ တကယ်တော့ သူမက ပိုပြီးတောင် ကြောက်ဖို့ကောင်းနေသေးတယ်။ ငါ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒါကို လျစ်လျူရှုမိတာလဲ?”
“အ-အမ်း၊ ကာအိုရီ? အဲဒီလောက်လည်း ဒရာမာဆန်အောင် မပြောပါနဲ့။”
“ရှီဇူကူချန်း။ ငါတို့က ဒီအတိုင်းပဲ နောက်က လိုက်နေလို့ မရဘူး။ ငါတို့ရဲ့နေရာကို ဟာဂျီမဲကွန်ဘေးမှာ ရအောင်ယူပြီး အဲဒီအဆင့်ကို ရောက်အောင် လုပ်ရမယ်။”
“အဲ…”
ကာအိုရီက ရှီဇူကူဟာ ဟာဂျီမဲကို ဝန်ခံနိုင်ရုံနဲ့ ကျေနပ်နေတာကို မကြိုက်ဘူး ဖြစ်နေတယ်။ သူမက လက်ပိုက်ပြီး မေးကိုကိုင်ကာ ဟာဂျီမဲရဲ့နှလုံးသားကို သိမ်းပိုက်ဖို့ နည်းလမ်းတွေကို စဉ်းစားနေတယ်။ သူမရဲ့ ထူးဆန်းတဲ့ အပြုအမူတွေက ရှီဇူကူကို ရှုပ်ထွေးသွားစေတယ်။
ခဏအကြာမှာ ကာအိုရီရဲ့ မျက်လုံးတွေ ပြူးကျယ်သွားပြီး ကြွေးကြော်လိုက်တယ်၊ “ငါ သိပြီ! ငါတို့က ပြိုင်ဘက်တွေအဖြစ် နေမယ့်အစား တိုက်ခိုက်သူတွေ ဖြစ်လာရမယ်! အခုကစပြီး ငါတို့က တိုက်စစ်ဆင်သူတွေပဲ!”
“ကာအိုရီ… မင်း စမ်းသပ်မှုပြီးလို့ ပင်ပန်းနေတာ ငါသိပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ စိတ်အေးအေးထားပါဦး။”
“ဒီဝင်္ကဘာကို သိမ်းပိုက်ပြီးတာနဲ့ ငါတို့ ဟာဂျီမဲကွန်ရဲ့ အိပ်ခန်းထဲကို ခိုးဝင်ရမယ်၊ ရှီဇူကူချန်း။”
“မင်း ဘာတွေပြောနေတာလဲ!?”
“စိတ်မပူပါနဲ့။ ဒီစမ်းသပ်မှုက ဒီခန္ဓာကိုယ်ရဲ့ စွမ်းအားအပြည့်ကို ဘယ်လိုသုံးရမလဲဆိုတာ နားလည်အောင် ကူညီပေးခဲ့တယ်။ ငါ ယွီနဲ့ ရှီးယားကို တစ်ခုခုလုပ်နိုင်လိမ့်မယ်။”
“အရင်ဆုံး မင်းရဲ့ ဦးနှောက်ကို အရင်ပြင်ရမယ်ထင်တယ်။ အခုချက်ချင်း ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်လည်ကုသတဲ့ မှော်ပညာ သုံးလိုက်စမ်းပါ။”
“ဒါဟာ ငါတို့နှစ်ယောက်လုံးအတွက် ပထမဆုံးဆိုတာ ငါသိပေမဲ့… ငါတို့ အတူတူဆိုရင် လုပ်နိုင်ပါတယ်!”
“ရှီးယားက ယွီကို လုပ်ခဲ့သလိုမျိုး မင်းကိုလည်း နည်းနည်းလောက် စိတ်ဝင်အောင် ရိုက်လိုက်ရမလား။”
ရှီဇူကူက ကာအိုရီရဲ့ လက်သီးဆုပ်ထားတာကိုကြည့်ပြီး စိတ်ပျက်စွာ ခေါင်းခါလိုက်တယ်။ ဒါပေမဲ့ ရှီးယားကို အတုယူဖို့က မလွယ်ဘူး။ ကာအိုရီရဲ့ အတင်းတိုးဝင်တတ်တဲ့ အကျင့်ကို ပြင်ဖို့က တကယ့်ကို အခက်အခဲကြီးပဲ။
“ရိုမန်တစ် ကာတွန်းကားထဲကလို သရုပ်ဆောင်တာ ရပ်ပြီး ဆက်လျှောက်ကြစမ်းပါ၊ လူတွေရဲ့။”
“တွေ့ဆုံမှုက လူတွေကို သက်သာရာရစေမယ့်အစား ဘာလို့ ပိုပင်ပန်းစေတာလဲ?”
ဆူဇူနဲ့ ရျူတာရိုးတို့က ကာအိုရီတို့ရဲ့ အချစ်စခန်းဖွင့်မှုတွေကို စိတ်ကုန်ပြီး ညည်းတွားလိုက်တယ်။ အဖွဲ့လိုက် ခရီးဆက်လျှောက်ကြတယ်။ ဘီလူးတွေ ဒါမှမဟုတ် အတားအဆီးတွေ ဘာမှမရှိတော့ဘဲ ဟာဂျီမဲကတော့ ထပ်ဆင့်စမ်းသပ်မှုတွေမရှိဘဲ အဆုံးထိ ရောက်သွားနိုင်မယ်လို့ မျှော်လင့်နေတယ်။ ၁၀ မိနစ်လောက်အကြာမှာ သူတို့ လမ်းပိတ်တဲ့နေရာတစ်ခုကို ရောက်သွားတယ်။
သူတို့ရှေ့က ရေခဲနံရံမှာ ခုနှစ်ထောင့်ပုံစံ အမှတ်တံဆိပ်တစ်ခုကို ထွင်းထုထားတယ်။ အခုထိ ဟာဂျီမဲဟာ ဝင်္ကဘာတိုင်းရဲ့ အဆုံးနားမှာ အဲဒီလို အမှတ်တံဆိပ်မျိုးတွေကို မြင်ခဲ့ဖူးတယ်။ အဲဒါတွေက လွတ်မြောက်ရေးသမား (Liberator) တစ်ဦးချင်းစီရဲ့ ကိုယ်ပိုင်သင်္ကေတတွေပါ။ အဖွဲ့လိုက် ချဉ်းကပ်လာတဲ့အခါ အဲဒီသင်္ကေတက တောက်ပလာပြီး နံရံတစ်ခုလုံး အလင်းရောင်တွေနဲ့ ဖုံးလွှမ်းသွားတယ်။
ဟာဂျီမဲက အဲဒီတောက်ပနေတဲ့ နံရံကို စမ်းကြည့်လိုက်တဲ့အခါ လှိုင်းထသွားတယ်။ ကြည့်ရတာ ဒါက တယ်လီပို့ (teleport) တံခါးတစ်ခု ဖြစ်ပုံရတယ်။ ဟာဂျီမဲက အဖွဲ့သားတွေကို လှည့်ကြည့်ပြီး ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်တယ်။ ယွီနဲ့ တခြားသူတွေကလည်း အသင့်ဖြစ်ကြောင်း ခေါင်းညိတ်ပြကြတယ်။ ဟာဂျီမဲ စိတ်ကို တင်းကာ အလင်းတံခါးထဲ ဝင်လိုက်တယ်။
“ဒီတစ်ခါတော့ အဖွဲ့မကွဲသွားဘူးထင်တယ်…”
“အင်း… အဲဒါထက် အဲဒီဘက်ကို ကြည့်ဦး။”
“အင်း၊ ဒီတစ်ခါတော့ တကယ် အဆုံးထိ ရောက်သွားပြီထင်တယ်။”
“ဘယ်လောက်လှတဲ့ အခန်းလဲ… အဲဒါ… နန်းတော်မဟုတ်လား?”
အလင်းရောင်တွေ မှိန်သွားတဲ့အခါ ဟာဂျီမဲနဲ့ တခြားသူတွေဟာ ကျယ်ဝန်းတဲ့ အခန်းတစ်ခုထဲ ရောက်နေကြတယ်။ ရေခဲနဲ့လုပ်ထားတဲ့ တိုင်လုံးတွေက စတုရန်းပုံ အခန်းကို ထောက်ထားပြီး အခန်းတစ်ခုလုံး ရေခဲနဲ့ပဲ လုပ်ထားတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒီရေခဲက ကြေးမုံလို မဟုတ်ဘဲ အလွန်ကြည်လင်နေတယ်။ အားလုံးထဲမှာ အထူးခြားဆုံးကတော့ ကြမ်းပြင်ပါပဲ။ အခန်းအလယ်မှာ ရေကန်တစ်ခုရှိနေပြီး ဒီဝင်္ကဘာထဲ ဝင်လာကတည်းက သူတို့ ဘယ်တော့မှ မမြင်ခဲ့ရတဲ့ အရာတစ်ခုပါ။
ဒီအခန်းက အခြားနေရာတွေထက် ပိုနွေးထွေးတယ်။ ရေကန်ရဲ့ မျက်နှာပြင်က ပွက်ပွက်ဆူနေပြီး တစ်နေရာရာကနေ ရေပန်းတစ်ခု ပန်းထွက်နေတာကို ပြနေတယ်။ ရေကန်ထဲမှာ ကျွန်းငယ်လေးတွေရှိပြီး ရေခဲနဲ့လုပ်ထားတဲ့ ကျောက်တုံးတွေကတစ်ဆင့် သွားလို့ရတယ်။ ကျွန်းပေါ်မှာ ပန်းတွေ ပွင့်နေပြီး ဒီအခန်းက ဝင်္ကဘာထက် ပန်းခြံတစ်ခုနဲ့ ပိုတူတယ်။ ရေကန်ရဲ့ အလယ်မှာတော့ နန်းတော်တစ်ခု ရှိနေတယ်။ ဂုဏ်ကျက်သရေရှိပြီး လှပတဲ့ နန်းတော်နံရံတွေမှာ သဘာဝတရားနဲ့ ပန်းတွေရဲ့ ပန်းချီကားတွေကို အသေးစိတ် ထွင်းထုထားတယ်။
အဖွဲ့သားတွေဟာ ရေခဲနဲ့လုပ်ထားတဲ့ ပန်းခြံရှိတဲ့ စိတ်ကူးယဉ် အိပ်မက်ကမ္ဘာထဲကို ရောက်သွားသလို ခံစားလိုက်ရတယ်။ ခဏတာတော့ သူတို့တွေ တိတ်ဆိတ်စွာနဲ့ပဲ ရှုခင်းကို ခံစားနေကြတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဟာဂျီမဲက သူ့ရဲ့ ‘Air Zone’ ကို ပိတ်လိုက်တဲ့အခါ အားလုံး သတိပြန်ဝင်လာကြတယ်။
“ဟုတ်တယ်၊ အခု မအေးတော့ဘူး။ နည်းနည်းတော့ ချမ်းသေးတယ်၊ ဒါပေမဲ့ တကယ်တော့ ရာသီဥတုက သာယာပါတယ်။”
ဒါက တစ်ခုတည်းသော အဓိပ္ပာယ်ကိုပဲ ဆောင်တယ်။
“သေချာပါတယ်။ ငါတို့ အဆုံးထိ ရောက်သွားပြီ။ ဒါက Vandre Schnee နေထိုင်ခဲ့တဲ့နေရာပဲ။”
ဟာဂျီမဲက သူ့ရဲ့သံလိုက်အိမ်မြှောင်ကို စစ်ဆေးပြီး ပြုံးလိုက်တယ်။ ဆူဇူရဲ့ မျက်လုံးတွေမှာ မျက်ရည်တွေ ဝဲလာတယ်။
“ငါတို့… တကယ်လုပ်နိုင်သွားပြီ… ဟီး…”
သူမ စိတ်လှုပ်ရှားမှုတွေကို မထိန်းနိုင်တော့ဘူး။ ဒီအထိ ရောက်ဖို့ သူမရဲ့ ခွန်အားတွေနဲ့ စိတ်ဓာတ်တွေ အားလုံးကို သုံးခဲ့ရတာပါ။ သူမရဲ့ တုံ့ပြန်မှုက ပုံမှန်ပါပဲ။ ရှီဇူကူနဲ့ ရျူတာရိုးလည်း အတူတူပါပဲ။
“ငါတို့ ဝင်္ကဘာကို အနိုင်ယူလိုက်ပြီ…”
“ဟုတ်တယ်။ ငါ အကြိမ်ကြိမ် သေရတော့မလို ဖြစ်ခဲ့ပေမဲ့ ငါတို့ အောင်မြင်ခဲ့တယ်။”
“မင်းတို့သာ မစဉ်းစားဘဲ အတင်းတိုးဝင်မယ့်အစား စဉ်းစားခဲ့မယ်ဆိုရင် ဒီလောက် ဒုက္ခရောက်မှာ မဟုတ်ဘူး။”
“ဟားဟား၊ ဖြစ်နိုင်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ငါ ရောက်သွားပြီပဲလေ၊ ဘယ်သူ ဂရုစိုက်မှာလဲ?”
ရှီဇူကူက ရျူတာရိုးကို စူးစူးရဲရဲ ကြည့်လိုက်ပေမဲ့ သူတို့နှစ်ယောက်လုံး ပြုံးပြီး ရယ်မောလိုက်ကြတယ်။ ဆူဇူလည်း သူတို့နဲ့ လိုက်ရယ်တယ်။ သူငယ်ချင်းသုံးယောက်ဟာ တစ်ယောက်ကျောကို တစ်ယောက် ပုတ်ပြီး အောင်မြင်မှုအတွက် ဝမ်းသာနေကြတယ်။ ကာအိုရီ၊ ရှီးယား၊ တီအိုနဲ့ ယွီတောင် ပြုံးနေကြတယ်။ အံ့ဩစရာကောင်းတာက ဟာဂျီမဲတောင် မျက်လုံးမှိတ်ပြီး ပြုံးနေတယ်။
“ထောင်ချောက်တွေ ဘာညာ မရှိတော့ဘူးမလား၊ နာဂူမို?”
ရျူတာရိုးက နန်းတော်ဘက်ကို တစ်လှမ်းတိုးလိုက်ပြီးမှ ဟာဂျီမဲဘက်ကို ပြန်လှည့်မေးတယ်။
“ဘာလဲ၊ မင်း ရေခဲရုပ် ဖြစ်သွားတာကို မကြိုက်ဘူးလား?”
“အ-အဲဒါကို မေ့လိုက်လို့ မရဘူးလား? ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ငါက အဲဒီလောက်လည်း မမိုက်မဲပါဘူး။”
သူ့ရဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ရေးအပိုင်းတွေကို အဖွဲ့သားတွေရှေ့မှာ ထပ်ပြီး အရှက်မကွဲစေရတော့ဘူး။ ဟာဂျီမဲက အဲဒီဖြစ်ရပ်ကို ပြန်သတိရပြီး ရယ်မောကာ သူ့ရဲ့ ‘Demon Eye’ နဲ့ ခြေလှမ်းတွေကို စစ်ဆေးပြီး ရှေ့ကို တိုးလိုက်တယ်။ သူ ဘာမှမဖြစ်ဘဲ ကျွန်းပေါ်ကို ရောက်သွားတယ်။ နန်းတော်ရဲ့ တံခါးဝမှာ အသေးစိတ် မှော်စက်ဝိုင်းတစ်ခု ရှိတယ်။ သူ အဲဒီထဲ ခြေချလိုက်ပေမဲ့ ဘာမှ မဖြစ်လာတဲ့အတွက် ဒါဟာ အပေါ်ကို ပြန်ပို့ပေးမယ့် လမ်းကြောင်းအတိုပဲလို့ သူ တွေးလိုက်တယ်။
နန်းတော်ကိုတော့ အပြာရောင်ရေခဲတွေနဲ့ တည်ဆောက်ထားပြီး အခန်းရဲ့ ကျန်တဲ့နေရာက ကြည်လင်တဲ့ ရေခဲတွေနဲ့ ဆန့်ကျင်ဘက် ဖြစ်နေတယ်။ ဟာဂျီမဲက နန်းတော်ရဲ့ ဝင်ပေါက်ဖြစ်တဲ့ တံခါးနှစ်ချပ်ကို မော့ကြည့်လိုက်တယ်။ တံခါးလက်ကိုင်တွေ ရှိရမယ့်နေရာမှာ နှင်းပွင့်ပုံစံ တံဆိပ်တစ်ခုကို ထွင်းထားတယ်။ အဲဒါက Vandre Schnee ရဲ့ သင်္ကေတပဲ။
ဟာဂျီမဲက တံခါးကို တွန်းဖွင့်လိုက်တယ်။ အသံတောင် မမြည်ဘဲ ပွင့်သွားတာက Freid မကြာသေးခင်ကမှ ဒီနေရာကို ရောက်ခဲ့တယ်ဆိုတဲ့ သက်သေပါပဲ။
“အွန်း… ဒါက အော်စကာရဲ့ အိမ်နဲ့ အများကြီး ဆင်တူတယ် မဟုတ်လား?”
“ဟုတ်တယ်။ ဒီကောင်က ပိုကြီးပြီး ပိုခမ်းနားတာပဲ ရှိတယ်။”
တည်ဆောက်ပုံကတော့ အော်စကာရဲ့အိမ်နဲ့ ဆင်တူပါတယ်။ ရေခဲနဲ့လုပ်ထားတဲ့ မီးအိမ်တွေကနေ တံခါးလက်ကိုင်တွေအထိ သဘာဝပုံစံ ပန်းပုတွေနဲ့ ပြည့်နေတယ်။ အော်စကာက ရိုးရှင်းမှုကို နှစ်သက်သူဆိုရင် Vandre ကတော့ ဆန့်ကျင်ဘက်ပါပဲ။
ဟာဂျီမဲက အော်စကာရဲ့ ဒိုင်ယာရီမှာ ဖတ်ဖူးတယ်။ အော်စကာနဲ့ Vandre တို့က အဆင်မပြေကြဘူးတဲ့။ အခု Vandre ရဲ့ အိမ်ကို မြင်တော့ သူတို့နှစ်ယောက် ဘယ်လို အလှအပရေးရာတွေနဲ့ ငြင်းခုံခဲ့ကြမလဲဆိုတာကို သူ အလွယ်တကူ စိတ်ကူးကြည့်လို့ ရတယ်။
‘သူတို့တွေ ဘယ်လိုလူမျိုးလဲဆိုတာ ငါသိလိုက်ပြီ…’ ဟာဂျီမဲက ယွီနဲ့ ကာအိုရီကို ကြည့်လိုက်တယ်။ သူတို့နှစ်ယောက်က သူ့ကို မေးခွန်းထုတ်တဲ့ အကြည့်နဲ့ ကြည့်ကြတယ်။ သူ ခေါင်းခါပြပြီး သံလိုက်အိမ်မြှောင်ကို ပြန်ကောက်လိုက်တယ်။ ဒီဝင်္ကဘာရဲ့ ရှေးဟောင်းမှော်ပညာကို သင်ပေးမယ့် မှော်စက်ဝိုင်းက ဘယ်အခန်းမှာလဲဆိုတာ သူ သိချင်တယ်။
“ဖြောင့်တန်းသွားတာလား?”
ဟာဂျီမဲက ဦးဆောင်ပြီး ပထမထပ်ရဲ့ အလယ်လမ်းကြောင်းကနေ လျှောက်သွားတယ်။ လမ်းမှာ အခန်းအနည်းငယ် ဖြတ်သွားပေမဲ့ အများစုက သစ်သားနဲ့ သတ္တုပရိဘောဂတွေပါတဲ့ ရိုးရှင်းတဲ့ အိပ်ခန်းတွေပါ။ ရေခဲနံရံတွေက အေးပေမဲ့ တကယ်အေးစက်မနေဘူး။ ဟာဂျီမဲရဲ့ Air Zone လိုပဲ အပူချိန်ကို ထိန်းချုပ်ထားတဲ့ မှော်ပညာနဲ့ လုပ်ထားတာ ဖြစ်နိုင်တယ်။ နန်းတော်ရဲ့ လက်ရာကို အံ့ဩရင်း အဖွဲ့သားတွေဟာ ကျန်တာတွေထက် ပိုကြီးပြီး ပိုထူတဲ့ တံခါးတစ်ခုရှေ့ကို ရောက်သွားတယ်။
“ဒါ ဖြစ်ရမယ်။”
ဟာဂျီမဲက တံခါးကို မတွန့်ဆုတ်ဘဲ တွန်းဖွင့်လိုက်တယ်။ သူမျှော်လင့်ထားတဲ့အတိုင်း မှော်စက်ဝိုင်းက အဲဒီထဲမှာ ရှိနေတယ်။ ဆူဇူနဲ့ ရျူတာရိုးက ဟာဂျီမဲကို စိတ်လှုပ်ရှားစွာနဲ့ ခွင့်ပြုချက် တောင်းလိုက်တယ်။ ဟာဂျီမဲ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်တဲ့အခါ သူတို့အားလုံး မှော်စက်ဝိုင်းထဲ ဝင်သွားကြတယ်။
အမြဲတမ်းလိုပဲ ဝင်္ကဘာက သူတို့ရဲ့ မှတ်ဉာဏ်တွေကို ဖတ်ရှုပြီး တန်ဖိုးရှိတဲ့သူတွေကို Vandre ရဲ့ ရှေးဟောင်းမှော်ပညာကို ဦးနှောက်ထဲကို တိုက်ရိုက် ထည့်ပေးလိုက်တယ်။ မူးဝေသွားတဲ့ ဆူဇူ၊ ရျူတာရိုးနဲ့ ရှီဇူကူတို့ဟာ နောက်ဆုံးကျန်တဲ့ ရှေးဟောင်းမှော်ပညာဖြစ်တဲ့ ‘အသွင်ပြောင်းခြင်းမှော်’ (metamorphosis magic) ကို ရရှိသွားကြတယ်။ လုပ်ငန်းစဉ်ပြီးတဲ့အခါ သူတို့တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ပြုံးပြီး ကြည့်လိုက်ကြတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီအချိန်မှာပဲ—
“အာ့!? အားးးးးးးး!”
“ဟမ်!? အားးးးး!”
ဟာဂျီမဲနဲ့ ယွီ အော်ဟစ်လိုက်ကြတယ်။ ရှီးယားနဲ့ တခြားသူတွေက သူတို့နှစ်ယောက် ဒူးထောက်ပြီး ခေါင်းကို ကိုင်ထားတာကို မြင်လိုက်ကြတယ်။
“ဟာဂျီမဲဆန်း!? ယွီဆန်း!?”
“ဘာဖြစ်တာလဲ!? အဆင်ပြေရဲ့လား!?”
ရှီးယားနဲ့ ရှီဇူကူက စိုးရိမ်စွာနဲ့ ပြေးသွားကြတယ်။
“စိတ်အေးအေးထား! ကာအိုရီ! ဒီအချိန်မှာ ငေးကြည့်မနေနဲ့!”
“ဟမ်? အော်၊ ဟုတ်တယ်၊ သူတို့ကို ကုပေးရမှာပဲ!”
ရုတ်တရက်ဖြစ်ပျက်သွားတာကြောင့် တီအိုရဲ့ အော်သံကြောင့် ကာအိုရီ သတိပြန်ဝင်လာတယ်။ သူမ ပြေးသွားပြီး ဟာဂျီမဲနဲ့ ယွီကို စစ်ဆေးလိုက်တယ်။
“အာ…”
“အင်း…”
ဒါပေမဲ့ သူမ ဘာမှ မလုပ်ရသေးခင်မှာပဲ နာကျင်မှုတွေ ပျောက်သွားပြီး ဟာဂျီမဲနဲ့ ယွီတို့ အေးစက်စက် ချွေးတွေနဲ့ လဲကျသွားကြတယ်။ ရှီးယားနဲ့ ရှီဇူကူက သူတို့နှစ်ယောက်ကို မြေကြီးပေါ် မလဲကျခင် ဖမ်းလိုက်ကြတယ်။ ကြည့်ရတာ သူတို့ သတိလစ်သွားပုံရတယ်။ အဖွဲ့ထဲမှာ အတော်ဆုံးသူနှစ်ယောက် ဒီလို သတိလစ်သွားလိမ့်မယ်လို့ ဘယ်သူမှ မထင်ထားကြဘဲ ကျန်တဲ့သူတွေ အကုန်လုံး ငေးမောနေကြတယ်။
“အနည်းဆုံးတော့ သူတို့ကို တစ်နေရာရာမှာ လှဲခိုင်းထားသင့်တယ်…”
တီအိုက တည်ငြိမ်စွာနဲ့ အကောင်းဆုံး အကြံပေးလိုက်တယ်။ ရှီးယားနဲ့ ရှီဇူကူက ခေါင်းညိတ်ပြီး အခန်းတစ်ခန်း ရှာဖို့ ပြင်လိုက်ကြတယ်။
အချိန်အနည်းငယ်ကြာတဲ့အခါ ဟာဂျီမဲရဲ့ နှုတ်ခမ်းမှာ ပျော့ပျောင်းတဲ့ အထိအတွေ့တစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရပြီး သတိပြန်ဝင်လာတယ်။
“ဘာလုပ်နေတာလဲ၊ ယွီ?”
“အင်း? အိပ်ရာနိုး နမ်းပေးတာလေ။”
နိုးထရတာ တကယ်ကို ကောင်းလိုက်တာ… ဟာဂျီမဲ ယွီကို ပြန်နမ်းလိုက်ပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်တယ်။ သူ အိပ်ရာပေါ်မှာ လှဲနေပြီး နံရံတွေက ရေခဲတွေနဲ့ လုပ်ထားတယ်။ သူ Vandre ရဲ့ နန်းတော်ထဲမှာ ရှိနေတုန်းပဲ။ ဟာဂျီမဲ ယွီဘက်လှည့်ပြီး သူမရဲ့ မျက်လုံးတွေကို ကြည့်လိုက်တယ်။
“အခြားသူတွေက ငါတို့ကို ဒီနေရာကို ပို့ပေးလိုက်တာပဲ။ ယွီ၊ ကျန်တဲ့သူတွေ ဘယ်ရောက်သွားလဲ မင်းသိလား?”
“အင်း… တောင်းပန်ပါတယ်။ ငါလည်း အခုလေးတင် နိုးတာမို့ မသိဘူး။”
သူမ နိုးတာ ကြာပြီဖြစ်ပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်သွားပြီးမှ သူ့ကို လာနှိုးတာလို့ သူ ထင်ခဲ့ပေမဲ့ အဲဒီလို မဟုတ်ဘူး။ ယွီက သူမရဲ့ ပါးကို ဟာဂျီမဲရဲ့ မျက်နှာမှာ ပွတ်သပ်လိုက်တယ်။
“မင်း နိုးတာ ဘယ်လောက်ကြာပြီလဲ?”
“အင်း… ၁၀ မိနစ်လောက်?”
“ပြီးတော့ ဒီအတိုင်းပဲ နေနေတာလား?”
“အင်း… ဟာဂျီမဲ နိုးလာရင် ငါ့ကို မြင်ရအောင်လို့လေ။”
အဲဒါက တောင်တွေကို အဲဒီမှာ ရှိနေလို့ တက်တယ်ဆိုတဲ့ လူတွေရဲ့ ယုတ္တိနဲ့ အတူတူပါပဲ။ ယွီက ဟာဂျီမဲကို ထပ်နမ်းဖို့ ပြင်လိုက်တယ်။ ဟာဂျီမဲရဲ့ မျက်လုံးထောင့်မှာ အခြား အိပ်ရာတစ်ခုကို မြင်လိုက်တယ်။ အိပ်ရာခင်းတွေကို ကြည့်ရတာ ယွီ အဲဒီမှာ အရင် လှဲနေခဲ့တာ ဖြစ်မယ်။ နိုးလာတဲ့အခါ ရှီးယားနဲ့ တခြားသူတွေကို ရှာတာထက် ဟာဂျီမဲနဲ့ အတူတူ အိပ်တာက ပိုအရေးကြီးတယ်လို့ သူမ ဆုံးဖြတ်လိုက်တာပေါ့။
ဒီစမ်းသပ်မှုမှာ သူမ အရမ်း တုန်လှုပ်သွားခဲ့လို့ ရှီးယားက သူမကို စိတ်ပြန်ဝင်အောင် လုပ်ပေးခဲ့ရတယ်။ ပြီးတော့ ဟာဂျီမဲနဲ့ ပြန်တွေ့တဲ့အခါ ရှီဇူကူကြောင့် သူတို့ ပိုနီးကပ်ခွင့် မရခဲ့ဘူး။ ဒါပေမဲ့ အခုတော့ စမ်းသပ်မှု ပြီးသွားပြီ၊ ဟာဂျီမဲက သူ့ဘေးမှာ အေးဆေးအိပ်နေတာကို မြင်တော့ သူမ မနေနိုင်တော့ဘူးပေါ့။
‘ဘုရားရေ၊ ငါ့ရည်းစားက အရမ်းချစ်ဖို့ကောင်းတာပဲ…’ ယွီရဲ့ ဆွဲဆောင်မှုကြောင့် ဟာဂျီမဲ ပိုပြီး တက်ကြွလာတယ်။ ယွီက ရယ်မောရင်း သူမရဲ့ နှုတ်ခမ်းကို လျှာနဲ့သပ်ပြီး ဟာဂျီမဲဆီ ပိုတိုးကပ်လာတယ်။
“ယွီ။ ငါတို့ နိုးဖို့ နောက်ထပ် နည်းနည်းလောက် အချိန်ယူရဦးမယ်ထင်တယ်။”
“အင်း… တကယ်နိုးလာတဲ့အခါမှ ရှီးယားကို ပြောလိုက်တာပေါ့။”
ဟာဂျီမဲနဲ့ ယွီအတွက်တော့ ကံမကောင်းစွာနဲ့ပဲ—
“ဟင်? မင်းတို့နှစ်ယောက် နိုးနေပြီလား? ခဏလေး၊ ဘာလုပ်နေတာလဲ!?”
သူတို့ နိုးနေပြီဆိုတာကို လာပြောတဲ့သူ တစ်ယောက် ရောက်လာတယ်။ ရှီးယားက တံခါးကို တွန်းဖွင့်ပြီး အခန်းထဲ ဝင်လာတယ်။ သူမရဲ့ အလွန်ကောင်းတဲ့ နားရွက်တွေက ယွီရဲ့ အသံနဲ့ အဝတ်အစားတွေရဲ့ အသံကို ကြားလိုက်တာပါ။ ဟာဂျီမဲနဲ့ ယွီ ဘာလုပ်နေလဲဆိုတာကို မြင်လိုက်တဲ့အခါ သူမရဲ့ နားရွက်တွေ တည့်မတ်သွားတယ်။ သူမနောက်က ကာအိုရီနဲ့ ရှီဇူကူလည်း ဝင်လာကြတယ်။
“ရှီးယား? ဘာဖြစ်တာလဲ… ဟာဂျီမဲကွန်? ယွီ? မင်းတို့နှစ်ယောက် ဘာလုပ်နေတာလဲ?”
“အာ…”
ကာအိုရီရဲ့ နတ်ဆိုးမျက်နှာဖုံးက သူမနောက်မှာ ပေါ်လာတယ်။ ရှီဇူကူကတော့ ရဲတွတ်သွားပြီး သူ့မျက်နှာကို လက်နဲ့ ဖုံးလိုက်တယ်။ ဒါပေမဲ့ လက်ချောင်းတွေကြားကနေ ခိုးကြည့်နေသေးတယ်။
ဟာဂျီမဲနဲ့ ယွီ အချင်းချင်း ကြည့်လိုက်ကြတယ်။ စိတ်ဝင်စားစရာကောင်းနေချိန်မှာ အနှောင့်အယှက်ပေးခံရလို့ စိတ်ပျက်နေကြတယ်။ သူတို့နှစ်ယောက်လုံး တစ်ပြိုင်တည်း ပြောလိုက်ကြတယ်၊ “နောက် ၂ နာရီလောက်နေမှ ပြန်လာခဲ့။”
ဘယ်သူမှတော့ နားထောင်မှာ မဟုတ်ဘူးပေါ့။
“မင်းတို့ အရူးတွေလား!?”
“ငါတို့ ဘယ်မှ မသွားဘူး!”
“အ-အထိန်းအကွပ်မဲ့မနေကြပါနဲ့။”
ဟာဂျီမဲနဲ့ ယွီ အားလုံးဆီက အဆူခံလိုက်ရတယ်။ ရှီဇူကူရဲ့ အဆူကတော့ အော်သံထက် ပိုနူးညံ့ပါတယ်။ သူမ ရှက်လွန်းလို့ တကယ် ဒေါသတောင် မထွက်နိုင်ဘူး။
ရှီးယားက သူတို့အိပ်နေတဲ့ အိပ်ရာကို လှန်ပစ်လိုက်ပြီး ဟာဂျီမဲနဲ့ ယွီကို အိပ်ရာကနေ လိမ့်ကျသွားအောင် လုပ်လိုက်တယ်။ ကာအိုရီကလည်း ‘Binding Chains of Light’ နဲ့ သူတို့ကို သီးခြားစီ ချည်နှောင်လိုက်တယ်။ ရှီးယားက သူတို့နှစ်ယောက်ကို အခန်းအပြင်ဘက်ကို လှိမ့်ထုတ်သွားတယ်။
“ဟေး၊ ဘာတွေဖြစ်ကုန်တာလဲ?”
“အာ၊ ငါ ခန့်မှန်းကြည့်လို့ ရမယ်ထင်တယ်။”
ဧည့်ခန်းမှာ သစ်သားစားပွဲကြီးတစ်ခုနဲ့ သားရေဆိုဖာတွေ ရှိတယ်။ ရျူတာရိုးနဲ့ ဆူဇူက ဆိုဖာတစ်ခုပေါ်မှာ လက်ဖက်ရည်သောက်ရင်း ထိုင်နေကြတယ်။ ရှီးယားက ဟာဂျီမဲနဲ့ ယွီကို သူတို့ရဲ့ မျက်နှာချင်းဆိုင် ဆိုဖာပေါ် ပစ်ချလိုက်တယ်။
သူတို့ရဲ့ ရှုပ်ပွနေတဲ့ အဝတ်အစားတွေကို မြင်တော့ ရျူတာရိုးလည်း ဘာဖြစ်သွားလဲဆိုတာ သိလိုက်တယ်။ ခဏအကြာမှာပဲ သူ့နဖူးကို တစ်စုံတစ်ခု လာမှန်ပြီး နောက်ကို လန်ကျသွားတယ်။
“ဗျာ!?”
သူ ဆိုဖာနောက်ကို လိမ့်ကျပြီး မြေကြီးပေါ် ပြုတ်ကျသွားတယ်။
“ဟွန့်။ ယွီကို မျက်လုံးလည်နေတဲ့အတွက် ခံလိုက်ရတာပေါ့။”
“ငါ့ကို ဘာလို့ အပြစ်တင်တာလဲ?” ရျူတာရိုးက နဖူးကို ကိုင်ရင်း ညည်းတွားလိုက်တယ်။ ကာအိုရီရဲ့ ကြိုးတွေနဲ့ ချည်ထားပေမဲ့ ဟာဂျီမဲမှာ လှုပ်ရှားနိုင်တဲ့ လွတ်လပ်ခွင့် နည်းနည်းရှိသေးလို့ ရာဘာကျည်ဆံတစ်လုံးကို ရျူတာရိုးဆီ ပစ်လိုက်တာပါ။ ရျူတာရိုးက အပြစ်မရှိပေမဲ့လည်း ခံလိုက်ရတာပေါ့။
“အင်း… မင်း မနာလိုဖြစ်တာလား၊ ဟာဂျီမဲ? အရမ်း ချစ်ဖို့ကောင်းတာပဲ။”
ယွီ ရှက်သွေးဖြန်းသွားတော့ ရှီးယား သူမကို အော်လိုက်တယ်။
“တကယ်ပါပဲ! မင်းတို့နှစ်ယောက် ဘာမှ ပြန်မတွေးကြဘူးမလား!? ငါတို့ ဘယ်လောက်တောင် စိုးရိမ်ခဲ့ရလဲဆိုတာ သိလား!?”
ဒေါသထွက်နေပေမဲ့ ရှီးယားရဲ့ မျက်လုံးတွေက မျက်ရည်တွေနဲ့ ဝဲနေတယ်။ သူမ ဟာဂျီမဲနဲ့ ယွီဆီ လျှောက်သွားပြီး သူတို့နှစ်ယောက်ကြားမှာ ထိုင်လိုက်တယ်။ သူမရဲ့ ယုန်နားရွက်တွေက ဝမ်းနည်းစွာနဲ့ တွဲလောင်းကျနေတယ်။ ဟာဂျီမဲနဲ့ ယွီ ရှီးယား ဘယ်လောက်တောင် စိုးရိမ်နေခဲ့လဲဆိုတာ အခုမှပဲ သဘောပေါက်သွားတယ်။
“ရှီးယားပြောတာ မှန်ပါတယ်။ ငါတို့ တကယ် စိုးရိမ်နေခဲ့တာ…”
“ဟုတ်တယ်။ မင်းတို့ အဆင်ပြေတယ်ဆိုတာကို ချက်ချင်း အသိပေးသင့်တာပေါ့။”
ကာအိုရီနဲ့ ရှီဇူကူလည်း စိုးရိမ်နေခဲ့ကြတာပါ။ သူတို့မျက်လုံးတွေမှာလည်း မျက်ရည်တွေ ရှိနေတယ်။ ဟာဂျီမဲနဲ့ ယွီ တကယ်ကို အပြစ်ရှိသလို ခံစားလိုက်ရတယ်။ အချင်းချင်း ကြည့်လိုက်ပြီး ခေါင်းငုံ့ကာ တောင်းပန်လိုက်ကြတယ်။
“အို၊ ငါမှားပါတယ်။ တောင်းပန်ပါတယ်။ ငါ နိုးလာတဲ့အခါ ယွီက ငါ့ကို နမ်းနေတာနဲ့ ကျန်တာတွေ အကုန်မေ့သွားတာ… ဟုတ်တယ်၊ ယွီက အရမ်းချစ်ဖို့ကောင်းနေလို့ ငါတို့ ဒီလိုဖြစ်သွားတာပါ။”
“အင်း… တောင်းပန်ပါတယ်။ ငါ အဆင်ပြေတယ်ဆိုတာကို ချက်ချင်း အသိပေးသင့်တာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ ဟာဂျီမဲရဲ့ အိပ်ပျော်နေတဲ့ မျက်နှာက ချစ်ဖို့ကောင်းလွန်းလို့ ငါ မနေနိုင်တာပါ။ ဒါက ဟာဂျီမဲ အရမ်းမိုက်နေလို့ ဖြစ်တာပါ။”
ဒါပေမဲ့ သူတို့ရဲ့ တောင်းပန်ချက်တွေက တကယ့်ကို တောင်းပန်သလို မဟုတ်တော့ဘူး။
“မင်းတို့နှစ်ယောက်လုံး တကယ်ကို မတောင်းပန်နေကြဘူးမလား?”
“ဟာ၊ ကြိုက်တဲ့အတိုင်း လုပ်ကြပါ။ ဆက်ငြင်းနေရင် ငါ ပင်ပန်းရုံပဲ ရှိမှာပါ။”
“ငါ ဝန်ခံပြီးခါစမှာ ဒီလိုမြင်ကွင်းမျိုးကို မြင်ရတာ တကယ့်ကို နာကျင်စရာပဲ…”
ဟာဂျီမဲနဲ့ ယွီတို့ တောင်းပန်ရင်းနဲ့တောင် အချစ်စခန်းဖွင့်နေကြလို့ ရှီးယား စူးစူးရဲရဲ ကြည့်လိုက်တယ်။ ကာအိုရီကတော့ သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး ရှီဇူကူကတော့ သူမ ကျော်ဖြတ်ရမယ့် အခက်အခဲကြီးကို ကြည့်ပြီး ခေါင်းငုံ့သွားတယ်။ အဲဒီအချိန်မှာပဲ တီအို အခန်းထဲ ဝင်လာတယ်။
“အို၊ သခင် အဆင်ပြေနေတာပဲ။ ကောင်းလိုက်တာ။ ကျွန်မ စိုးရိမ်စရာ မလိုတော့ဘူးဆိုတာ သိလိုက်ရလို့ ဝမ်းသာပါတယ်။”
“အာ၊ တီအိုဆန်း။ တောင်းပန်ပါတယ်။ ငါ ပြောဖို့ မေ့သွားတယ်။”
ရှီးယားက တီအိုကို လှည့်ပြီး တောင်းပန်လိုက်တယ်။ ဟာဂျီမဲနဲ့ ယွီ ဘာကြောင့် လဲကျသွားလဲဆိုတာ သိဖို့ တီအို စာကြည့်တိုက်ကို သွားစစ်နေတာပါ။ သူတို့ ပြန်မနိုးလာမှာကို စိုးရိမ်နေတာပါ။ ဟာဂျီမဲနဲ့ ယွီ နိုးနေပြီး အချစ်စခန်းဖွင့်နေတာကို မြင်တော့ သူမ စိတ်သက်သာရာရပြီး ဒေါသထွက်လွန်းလို့ တီအိုကို ဆက်မရှာဖို့ ပြောဖို့ မေ့သွားတာပါ။
“ကိစ္စမရှိပါဘူး။ သခင်နဲ့ ယွီ နိုးလာတာနဲ့ လင်မယားလို နေဖို့ ကြိုးစားခဲ့ကြတယ်ပေါ့?”
“ဘယ်လိုသိတာလဲ?”
“ဟွန့်။ သိသာပါတယ်။ ကျွန်မသာ ယွီနေရာမှာဆိုရင်လည်း အဲဒီလိုပဲ လုပ်မှာပါ။ ပြီးတော့ သခင်က ကျွန်မကို ပိုပြီး ပြစ်ဒဏ်ပေးမှာပေါ့… အာ… အာ…”
“ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ မင်းတို့နှစ်ယောက် ဘာဖြစ်သွားတာလဲ၊ ဟာဂျီမဲကွန်?”
“မင်းတို့တောင် အော်ဟစ်လိုက်ရတဲ့အထိ နာကျင်စရာ ဖြစ်ခဲ့တာလား?”
တီအိုရဲ့ ညည်းတွားသံကို လျစ်လျူရှုပြီး ကာအိုရီနဲ့ ရှီဇူကူက ဟာဂျီမဲကို မေးလိုက်တယ်။ ဟာဂျီမဲ၊ ယွီနဲ့ ရှီးယားတို့လည်း တီအိုကို လျစ်လျူရှုလိုက်ကြတယ်။ တီအို ထိုင်စရာမရှိအောင် သူတို့ နေရာ ပြင်ထိုင်လိုက်ကြတယ်။ တီအိုက ရှက်ရွံ့စွာနဲ့ ဟာဂျီမဲရဲ့ ခြေရင်းမှာ ထိုင်လိုက်တယ်။
“အဲဒါကတော့… ရိုးရိုးပြောရရင် ငါတို့ ဦးနှောက်တွေက အချက်အလက်တွေ များလွန်းလို့ အပူလွန်သွားတာပါ။”
“ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ?”
ရှီးယား စိတ်ရှုပ်စွာနဲ့ မေးလိုက်တယ်။
“အဲ၊ နောက်ဆုံး ရှေးဟောင်းမှော်ပညာဖြစ်တဲ့ ‘အသွင်ပြောင်းခြင်းမှော်’ ကို ဘယ်လိုသုံးရမလဲဆိုတဲ့ အချက်အလက်တွေ ငါတို့ ဦးနှောက်ထဲ ရောက်လာတဲ့အခါ တခြားအရာတွေကိုလည်း သင်ယူလိုက်မိတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီအချက်အလက်တွေက ငါတို့ စိတ်ကို ဖိအားပေးလွန်းလို့ သတိလစ်သွားတာပါ။”
“အင်း… မင်းတို့နှစ်ယောက်လုံးကို ဒူးထောက်သွားစေလောက်တဲ့ အရာဆိုရင်… ‘အယူအဆ မှော်ပညာ’ (concept magic) ကို သုံးရမယ့် အချက်အလက်တွေပဲ ဖြစ်ရမယ်၊ ဟုတ်တယ်မလား?”
“အင်း… ဟုတ်တယ်။ မင်းက ကာမဂုဏ်သမား ဖြစ်ပေမဲ့ တော်တော် ထက်မြက်တာပဲ၊ တီအို။ မင်း ကာမဂုဏ်သမား မဟုတ်ရင်တော့ ပိုကောင်းမှာပဲ။”
ယွီ ထပ်ပြောလိုက်တယ်။ တီအိုရဲ့ ထူးဆန်းတဲ့ အကျင့်တွေ ရှိပေမဲ့ သူမက အဖွဲ့ထဲမှာ အတော်ဆုံးသူပါ။ ဟာဂျီမဲရဲ့ ခြေရင်းမှာ ထိုင်နေပေမဲ့လည်း သူမက အထက်မြက်ဆုံးပါပဲ။
“မင်းတို့ မှတ်မိမှာပါ၊ Lyutillis Haltina ရဲ့ ဟိုလိုဂရမ်က ပြောခဲ့တယ်လေ၊ ‘အယူအဆ မှော်ပညာ’ ကို သုံးနိုင်ဖို့ ရှေးဟောင်းမှော်ပညာ အားလုံးကို သိထားရမယ်တဲ့။ ယွီနဲ့ ငါပဲ ဝင်္ကဘာအားလုံးကို အောင်မြင်ခဲ့တာပါ။”
ရှီးယားနဲ့ တခြားသူတွေ နားလည်ကြောင်း ခေါင်းညိတ်လိုက်ကြတယ်။ အဲဒီ အချက်အလက်တွေကို ရရှိတာကြောင့် ဘေးထွက်ဆိုးကျိုး မရှိတာက ဝမ်းသာစရာပါပဲ။ ကာအိုရီက အားလုံး သိချင်နေတဲ့ မေးခွန်းကို ဟာဂျီမဲကို မေးလိုက်တယ်။
“အယူအဆ မှော်ပညာ… က ရှေးဟောင်းမှော်ပညာထက်တောင် ပိုသာပြီး ဘာမဆို လုပ်နိုင်တယ်၊ ဟုတ်တယ်မလား? ဒါဆို ငါတို့ ဂျပန်ကို ပြန်လို့ရပြီလား? မင်း အခုပဲ သုံးနိုင်ပြီလား?”
“မရသေးဘူး။ Lyutillis ပြောခဲ့တာ မှတ်မိတယ်မလား၊ အဲဒါကို သုံးဖို့ ‘အံ့အားသင့်စရာကောင်းလောက်အောင် ပြင်းပြတဲ့ ဆန္ဒ’ လိုအပ်တယ်တဲ့။ ဘယ်လိုသုံးရမလဲ သိရုံနဲ့ မရဘူး။ ပြီးတော့ ဘယ်လိုသုံးရမလဲဆိုတဲ့ အဆင့်တွေကိုလည်း အတိအကျ မသင်ပေးခဲ့ဘူး၊ ယေဘုယျ သဘောတရားလောက်ပဲ သင်ပေးခဲ့တာပါ။”
“ယေဘုယျ သဘောတရား?”
ရှီဇူကူက ဟာဂျီမဲရဲ့ စကားကို ပြန်ပြောလိုက်တယ်။ ဒါက သူတို့ အိမ်ပြန်ဖို့ အခွင့်အရေးပါ။ ရှီဇူကူ၊ ရျူတာရိုး၊ ဆူဇူနဲ့ ကာအိုရီတို့ အားလုံး အဲဒီအကြောင်းကို သိချင်နေကြတယ်။
“ဟုတ်တယ်။ ဥပမာ၊ မင်းတို့အားလုံး ‘အသွင်ပြောင်းခြင်းမှော်’ ကို သင်ယူခဲ့ကြတယ် မဟုတ်လား? အဲဒီမှော်ကို တခြားသူတစ်ယောက်ကို ဘယ်လို ရှင်းပြမလဲ?”
ရှီဇူကူနဲ့ တခြားသူတွေ အံ့ဩသွားကြတယ်။ ခဏအကြာမှာ သူမက တွန့်ဆုတ်စွာနဲ့ ပြောလိုက်တယ်၊ “အင်း၊ ဘီလူးတွေကို ဖန်တီးပြီး ပြောင်းလဲနိုင်တဲ့ မှော်ပဲ။ ပြီးတော့ သာမန်ဘီလူးတွေကို ငါ့အလိုအတိုင်း ဖြစ်အောင် လုပ်နိုင်တာလေ။”
“ဟုတ်တယ်၊ ငါလည်း အဲဒီလိုပဲ နားလည်ထားတယ်။ ပြီးတော့ မင်းရဲ့ ဘီလူးတွေကို အဲဒီမှော်နဲ့ ပိုသန်မာအောင် လုပ်လို့ရတယ်။”
ရှီဇူကူနဲ့ ကာအိုရီရဲ့ ရှင်းပြချက်က အတူတူပါပဲ။ ပိုအသေးစိတ် ပြောရရင် အသွင်ပြောင်းခြင်းမှော်ရဲ့ အဆင့်တွေ ရှိတယ်ဆိုတာ ထည့်ပြောလို့ရတယ်။
သာမန်တိရစ္ဆာန်တွေကို ဘီလူးတွေ ဖြစ်အောင် လုပ်တာက အခြေခံပါ။ ဘီလူးတွေရဲ့ စွမ်းအားနဲ့ မှော်ကို ပိုသန်မာအောင် လုပ်တာက ပထမအဆင့်။ သူတို့ကို အသိဉာဏ်နဲ့ ကိုယ်ပိုင်အလိုဆန္ဒ ပေးတာက ဒုတိယအဆင့်။ တတိယအဆင့်ကတော့ အသိဉာဏ်နဲ့ စွမ်းအားတွေကို အဆမတန် တိုးမြှင့်ပေးတာပါ။ အဲဒီနောက်မှာတော့ သူတို့က အတွေ့အကြုံတွေ ရရှိပြီးမှ ပိုသန်မာလာမှာပါ။
“ပြီးတော့ ဘီလူးတွေရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှာ မာနာ (mana) ကျောက်တုံးတွေ ရှိနေလို့ သူတို့က ဘီလူး ဖြစ်လာတာ မဟုတ်ဘူးဆိုတာကို သိလိုက်ရတယ်။ အဲဒါက အံ့ဩစရာပဲ။”
ရှီးယား ပြောသလိုပဲ မာနာ ကျောက်တုံးတွေက ဘီလူးဖြစ်အောင် လုပ်တာ မဟုတ်ဘဲ ပြောင်းပြန်ပါ။ တိရစ္ဆာန်တစ်ကောင်က ဘီလူး ဖြစ်လာဖို့ လုံလောက်တဲ့ မာနာကို စုပ်ယူလိုက်တဲ့အခါ မာနာက ကျောက်တုံး ဖြစ်သွားတာပါ။
အခြေခံအားဖြင့် မာနာက ခန္ဓာကိုယ်အပြင်ဘက်မှာ စုမိရင် Divinity Stone ဖြစ်ပြီး ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှာ စုမိရင် မာနာ ကျောက်တုံး ဖြစ်သွားတာပါ။ ဒါပေမဲ့ မာနာက တိရစ္ဆာန်တွေရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှာ ပိုလွယ်လွယ် စုမိတယ်။ ဘီလူးဖြစ်လာတဲ့အခါ တိရစ္ဆာန်ရဲ့ စိတ်နေစိတ်ထားနဲ့ ပတ်ဝန်းကျင်အပေါ် မူတည်ပြီး မာနာ ကျောက်တုံးရဲ့ ပမာဏ ကွဲပြားသွားတယ်။
လူတွေနဲ့ နတ်ဆိုးတွေရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှာ မာနာ ကျောက်တုံးတွေ မဖြစ်လာတာက သူတို့မှာ မှော်သုံးတဲ့ စနစ် ရှိလို့ပါ။ သူတို့က မာနာတွေကို ပုံမှန်သုံးပြီး ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှာ စုမနေအောင် လုပ်နိုင်တယ်။ ဒါပေမဲ့ ဆယ်စုနှစ်တွေနဲ့ချီပြီး မှော်မသုံးတဲ့သူတွေဆီမှာတော့ မာနာ ကျောက်တုံးတွေ ဖြစ်လာနိုင်ပါတယ်။
အားလုံး အတူတူပဲ သင်ယူခဲ့ကြတာကို အတည်ပြုပြီး တီအိုက ထပ်ဖြည့်ပြောတယ်၊ “အသွင်ပြောင်းခြင်းမှော်နဲ့ ဖန်တီးတဲ့ ဘီလူးတွေရဲ့ ထူးခြားတဲ့မှော်ကိုလည်း ရွေးချယ်နိုင်ပုံရတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီမှော်က အဲဒီ တိရစ္ဆာန်ရဲ့ မူလသဘာဝနဲ့ ကိုက်ညီဖို့ လိုတယ်။”
“ဟုတ်တယ်၊ Freid စီးတဲ့ အဖြူရောင် နဂါးရဲ့ အသက်ရှုထုတ်တဲ့ မှော်က အဲဒီလိုမျိုးပဲ… သူက အဲဒီအရာကို ဘယ်လောက်တောင် သန်မာအောင် လုပ်ထားလဲ မသိဘူး?” ရျူတာရိုးက မေးလိုက်တယ်။
“အဲဒါက မြို့တော်ရဲ့ အတားအဆီးကို တစ်ချက်တည်းနဲ့ ဖျက်ဆီးနိုင်တာဆိုတော့ တော်တော်များမှာပဲ။ Orcus ဝင်္ကဘာရဲ့ အလွှာ ၈၀ လောက်က ဘီလူးတွေထက် ၅ ဆ၊ ၆ ဆလောက် ပိုသန်မာမှာပါ။”
ဟာဂျီမဲက Orcus ဝင်္ကဘာကို အမှတ်အသားထားပြီး ဖြေလိုက်တယ်။
“ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ အသွင်ပြောင်းခြင်းမှော်က အဲဒီလို အလုပ်လုပ်တာပါ။ ဒါပေမဲ့ မင်းတို့ ပြောတာ နည်းနည်း မှားနေတယ်။ ပိုတိကျတဲ့ အဓိပ္ပာယ်ကတော့… အော်ဂဲနစ် ပစ္စည်းတွေကို ထိန်းချုပ်တဲ့ မှော်ပညာပဲ။”
“အင်း…”
ရှီးယား ဟာဂျီမဲကို စိတ်ရှုပ်စွာနဲ့ ကြည့်လိုက်တယ်။ ကာအိုရီနဲ့ တခြားသူတွေက ကျောင်းမှာ ကြားဖူးကောင်း ကြားဖူးမယ်၊ ဒါပေမဲ့ ရှီးယားက ‘အော်ဂဲနစ်’ ဆိုတာ ဘာလဲ မသိဘူး။ တီအိုလည်း အတူတူပါပဲ။
မသိတဲ့ စကားလုံးတွေကို သုံးမိမှန်း သိသွားတဲ့ ဟာဂျီမဲက လည်ချောင်းရှင်းပြီး ရှင်းပြလိုက်တယ်၊ “ပိုရိုးရှင်းအောင် ပြောရရင်၊ အသွင်ပြောင်းခြင်းမှော်က သက်ရှိတွေရဲ့ အစိတ်အပိုင်းတွေကို ပြင်ဆင်နိုင်တာပါ။ အပင်တွေနဲ့ တိရစ္ဆာန်တွေတင်မကဘဲ အစာတွေ၊ စာရွက်တွေမှာလည်း သုံးလို့ရတယ်။ လူတွေမှာလည်း သုံးလို့ရပါတယ်။”
ရိုးရိုးပြောရရင် ဆံပင်တွေ၊ မျက်လုံးတွေကိုတောင် ပြင်လို့ရပါတယ်။ ဟာဂျီမဲ ပြောပြီးတဲ့အခါ ယွီက သရုပ်ပြလိုက်တယ်။ သူမ အသွင်ပြောင်းခြင်းမှော်ကို သုံးပြီး သူမရဲ့ ရွှေရောင်ဆံပင်ကို အဖြူရောင် ပြောင်းလိုက်တယ်။ မျက်လုံးတွေကိုလည်း ကောင်းကင်ပြာရောင် ပြောင်းလိုက်တယ်။
“ဝါး! အခု ငါတို့ တူသွားပြီ၊ ယွီဆန်း!”
“အင်း…”
ယွီရဲ့ အသွင်ပြောင်းမှုကို အားလုံး အံ့ဩစွာ ကြည့်နေကြတယ်။ ဟာဂျီမဲ ယွီကို စိုက်ကြည့်ရင်း သူ့ရဲ့ Treasure Trove ထဲက ကင်မရာကို ထုတ်ပြီး ဓာတ်ပုံရိုက်လိုက်တယ်။ သူမ သိသွားတဲ့အခါ ယွီက သူ့အတွက် အလှပြင်ပေးတယ်။
ဓာတ်ပုံရိုက်ပြီးတဲ့အခါ ယွီ သူမရဲ့ ဆံပင်နဲ့ မျက်လုံးတွေကို ပြန်ပြောင်းလိုက်ပြီး တီအိုဘက် လှည့်လိုက်တယ်။ နဂါးလူသားရဲ့ ခြေထောက်တွေက အကြာကြီးထိုင်ထားလို့ ထုံသွားတယ်။
“နဂါးတွေရဲ့ အသွင်ပြောင်းမှုကလည်း အဲဒီမူအတိုင်းပဲ ဖြစ်မယ်ထင်တယ်… ဘယ်လို ဆက်ခံတယ်တော့ မသိဘူး။”
“အိုဟို။ ဒါဆို အသွင်ပြောင်းခြင်းမှော်က ကျွန်မတို့ လူမျိုးတွေရဲ့ စွမ်းအားတွေကို တည်ဆောက်ပေးတဲ့ အခြေခံပဲပေါ့… သဘောပေါက်ပါပြီ။”
တီအို တွေးတောနေတုန်း ဟာဂျီမဲက ဆက်ရှင်းပြတယ်။
“ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ယေဘုယျ သဘောတရားဆိုတာ အဲဒါကို ပြောတာပါ။ ရှေးဟောင်းမှော်တိုင်းက သဘာဝရဲ့ အခြေခံတွေကို ထိန်းချုပ်နိုင်တယ်၊ ဒါပေမဲ့ ဘယ်မှော်က ဘာလုပ်လဲဆိုတာ အခုထိ ငါတို့ မသိခဲ့ကြဘူး။ အယူအဆ မှော်ပညာကို သုံးနိုင်ဖို့ ရှေးဟောင်းမှော်တိုင်းရဲ့ အခြေခံကို နားလည်ထားရမယ်။”
“အင်း… ပြီးတော့ သူတို့ကို နားလည်ဖို့က တော်တော်ခက်ခဲတော့ ဝင်္ကဘာအားလုံးကို အောင်မြင်နိုင်တဲ့ စွမ်းအားရှိမှသာ အဲဒီ ဖိအားတွေကို ခံနိုင်ရည် ရှိမှာပါ။”
အဲဒီအတွက်ကြောင့်ပဲ လွတ်မြောက်ရေးသမားတွေက အယူအဆ မှော်ပညာကို မသင်ပေးခင် ဝင်္ကဘာအားလုံးကို အောင်မြင်ဖို့ လိုအပ်တာပါ။ ဟာဂျီမဲနဲ့ ယွီက ၇ ခုလုံးကို ရရှိခဲ့တဲ့အတွက် အခုမှပဲ ရှေးဟောင်းမှော်တွေရဲ့ အနှစ်သာရကို သိသွားကြတာပါ။ ဥပမာ – ဟာဂျီမဲရဲ့ အသက်သွေးကြောဖြစ်တဲ့ ဖန်တီးခြင်းမှော်ပါ။
အဲဒါက ‘သတ္တုရိုင်းတွေကို မှော်သွတ်တဲ့ မှော်’ မဟုတ်ဘဲ ‘အော်ဂဲနစ်မဟုတ်တဲ့ အရာဝတ္ထုတွေကို ထိန်းချုပ်တဲ့ မှော်’ ပါ။ အသွင်ပြောင်းခြင်းမှော်ရဲ့ ဆန့်ကျင်ဘက်ပေါ့။ ဟာဂျီမဲ အခု သိသွားတဲ့အတွက် ဖန်တီးခြင်းမှော်ကို ရေ ဒါမှမဟုတ် ဆားတွေမှာတောင် သုံးလို့ရနိုင်ပါတယ်။
ဆွဲအားမှော်က ကမ္ဘာမြေရဲ့ စွမ်းအင်ကို ထိန်းချုပ်တာပါ။ အဲဒါကို သိတဲ့သူတွေက ကမ္ဘာရဲ့ သံလိုက်စက်ကွင်း ဒါမှမဟုတ် မြေအောက်စွမ်းအင်ကို သုံးနိုင်ပါတယ်။ ငလျင်လှုပ်တာ ဒါမှမဟုတ် မီးတောင်ပေါက်ကွဲတာမျိုးတွေ လုပ်လို့ရပါတယ်။
နေရာမှော်က နယ်နိမိတ်တွေကို ထိန်းချုပ်တာပါ။ ဆိုလိုတာက ဖန်တီးမှုတစ်ခုလုံးကို ဖန်တီးနိုင်သလို စိတ်ကူးယဉ်နဲ့ လက်တွေ့ကြားက နယ်နိမိတ်တွေကိုလည်း ထိန်းချုပ်နိုင်ပါတယ်။ တော်တဲ့သူတွေက လက်တွေ့ကို အိပ်မက်၊ အိပ်မက်ကို လက်တွေ့ ဖြစ်အောင် လုပ်နိုင်ပါတယ်။
ပြန်လည်ကုသခြင်းမှော်က အချိန်ကို ထိန်းချုပ်တာပါ။ အဲဒီအတွက်ကြောင့်ပဲ Meiru က သူမရဲ့ မက်ဆေ့ချ်မှာ အဲဒါကို ကုသတဲ့မှော်လို့ မခေါ်ဘဲ ပြန်လည်သက်ဝင်စေတဲ့မှော်လို့ ခေါ်ခဲ့တာပါ။ အချိန်ကို တိုက်ရိုက် ထိန်းချုပ်နိုင်တဲ့အတွက် အတိတ်ကို ကြည့်တာ ဒါမှမဟုတ် အနာဂတ်ကို ကြည့်တာမျိုးတွေ လုပ်နိုင်ပါတယ်။ ရှီးယားရဲ့ ‘Future Sight’ က ပြန်လည်ကုသခြင်းမှော်ရဲ့ အသုံးချမှုတစ်ခုပါ။
ဝိညာဉ်မှော်က သက်ရှိတွေရဲ့ ဝိညာဉ်ရေးရာတွေကို ထိန်းချုပ်တာပါ။ ပိုတိကျအောင် ပြောရရင် လူတစ်ယောက်ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှာ လည်ပတ်နေတဲ့ အပူ၊ လျှပ်စစ်နဲ့ အခြား စွမ်းအင်တွေကို ထိန်းချုပ်တာပါ။ အဲဒီထဲမှာ မှတ်ဉာဏ်တွေ၊ အတွေးတွေနဲ့ သတိတရားတွေလည်း ပါဝင်ပါတယ်။ တော်တဲ့သူတွေက အဲဒီ အချက်အလက်တွေကို ကူးယူပြီး ဝိညာဉ်အသစ်တစ်ခု ဖန်တီးနိုင်ပါတယ်။ နောက်လူတစ်ယောက်ကို ဖန်တီးနိုင်တယ် ဆိုပါတော့။
ဆင့်ကဲဖြစ်စဉ်မှော်က အချက်အလက်တွေကို ထိန်းချုပ်တာပါ။ စွမ်းအားတွေကို တိုးမြှင့်တဲ့အခါ အဲဒီအချက်အလက်တွေကို ပိုမြင့်တဲ့အဆင့်နဲ့ အစားထိုးတာပါ။ ဒါပေမဲ့ ဆင့်ကဲဖြစ်စဉ်မှော်ကို လူ ဒါမှမဟုတ် အရာဝတ္ထုရဲ့ အချက်အလက်တွေကို ကြည့်ဖို့နဲ့ မာနာ ပမာဏကို ထိန်းချုပ်ဖို့လည်း သုံးနိုင်ပါတယ်။
ရှေးဟောင်းမှော်အားလုံးကို သူတို့ရဲ့ အသုံးချမှုတွေအပေါ် မူတည်ပြီး နာမည်ပေးထားတာပါ။
စကားမစပ်၊ ‘Eternal Paths’ ရဲ့ သံလိုက်အိမ်မြှောင်က သုံးစွဲသူရဲ့ ဆန္ဒကို ဖတ်ဖို့ ဝိညာဉ်မှော်ကို သုံးပြီး လိုချင်တဲ့နေရာကို ရှာဖို့ နေရာမှော်ကို သုံးကာ အချက်အလက်တွေကို ပြဖို့ ဆင့်ကဲဖြစ်စဉ်မှော်ကို သုံးတာပါ။ အဲဒီ အသုံးချမှုတွေကို သာမန်မှော်တွေနဲ့ လုပ်လို့မရပါဘူး။ ဟာဂျီမဲ အားလုံးကို ရှင်းပြလိုက်တဲ့အခါ ရှီဇူကူ နည်းနည်း မျက်မှောင်ကြုတ်သွားတယ်။
“သဘောပေါက်ပြီ။ ရှေးဟောင်းမှော်တိုင်းက အခြေခံ အယူအဆတွေကို ထိန်းချုပ်နိုင်တာပဲ။ ဒါက သာမန်လူတွေအတွက်တော့ ခက်ခဲမှာပဲ။ မင်း အိမ်ပြန်ဖို့ နည်းလမ်းရှာမရတာ မဆန်းပါဘူး… အဲဒီ မှန်ကန်တဲ့ အစိတ်အပိုင်းတွေကို ပေါင်းစပ်ဖို့က တော်တော်ခက်ခဲမှာပဲ…”
“ဟုတ်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဓိကအချက်ကတော့ အယူအဆ မှော်ပညာက အလွန်ပြင်းပြတဲ့ ဆန္ဒ လိုအပ်လို့ပါ။”
ဟာဂျီမဲ ခါးခါးသီးသီး ပြုံးလိုက်တယ်။ အဲဒီ အခြေခံ အယူအဆကနေစပြီး ဟာဂျီမဲနဲ့ ယွီက သူတို့ရဲ့ ရည်မှန်းချက်ကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း သိရမယ်၊ အဆင့်လိုက် လုပ်ဆောင်ရမယ်၊ ပြီးတော့ မှော်ကို သုံးနိုင်ဖို့ စွမ်းအင်တွေကို ထောက်ပံ့ပေးပြီး သူတို့ကိုယ်တိုင်လည်း ဖိအားတွေကို ခံနိုင်ရည်ရှိအောင် လုပ်ရမှာပါ။
“အင်း… မင်းရဲ့ ဖန်တီးခြင်းမှော်ကို သုံးပြီး မှော်ကို ပစ္စည်းတစ်ခုထဲမှာ ထည့်သွင်းဖို့လည်း လိုသေးတယ်။”
“ဟုတ်တယ်။ မင်းရဲ့ မာနာ ထိန်းချုပ်မှုနဲ့ ငါ့ရဲ့ အသွင်ပြောင်းနိုင်စွမ်းကို ပေါင်းစပ်ပြီး ကမ္ဘာအကြား ပြောင်းရွှေ့နိုင်တဲ့ ပစ္စည်းတစ်ခု လုပ်ရမယ်။”
“ဒါပေမဲ့ ဖြစ်နိုင်တယ် မဟုတ်လား?”
ရှီးယားရဲ့ မေးခွန်းကို ဟာဂျီမဲ ရဲရင့်စွာ ပြုံးပြလိုက်တယ်။
“ဖြစ်နိုင်တာပေါ့။ ငါ အဘစ်ထဲမှာ ဘာမဆိုလုပ်နိုင်တဲ့အထိ လေ့ကျင့်ခဲ့တာပဲ။”
ဟာဂျီမဲရဲ့ မျက်လုံးတွေက တောက်ပနေတယ်။ အစကတည်းက အိမ်ပြန်ဖို့ ဆန္ဒကပဲ သူ့ကို အဘစ်ထဲမှာ ရှေ့ဆက်ဖို့ ခွန်အားပေးခဲ့တာပါ။ သူ လက်လျှော့မှာ မဟုတ်ဘူး။ သူ့ရဲ့ အမူအရာကို မြင်တော့ ကာအိုရီနဲ့ တခြားသူတွေက အဲဒီ အလုပ်က ဘယ်လောက် ခက်ခဲပါစေ ဟာဂျီမဲ အောင်မြင်အောင် လုပ်နိုင်မယ်ဆိုတာကို ယုံကြည်သွားကြတယ်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ အိမ်ပြန်ချင်စိတ်တွေ သူတို့ဆီမှာ တိုးဝင်လာတယ်။
ဟာဂျီမဲ ဂျပန်မှာနေခဲ့တဲ့ အချိန်နဲ့ Tortus မှာ နေခဲ့တဲ့ အချိန်တွေကို ပြန်တွေးမိတယ်။ သူ ရင်ထဲမှာ ဆို့တက်လာပြီး ယွီကို ကြည့်လိုက်တယ်။ နှစ်ယောက်လုံး ခေါင်းညိတ်ပြီး မတ်တပ်ရပ်လိုက်ကြတယ်။
“ချက်ချင်း ကြိုးစားဖို့ စီစဉ်နေတာလား?”
“ဟုတ်တယ်။ ရှင်းပြလိုက်တဲ့အခါ အရာအားလုံး ပိုရှင်းသွားတယ်။ နောက်ဆုံး ပန်းတိုင်က ငါ့မျက်စိရှေ့မှာပဲ ရှိနေတာမို့ ငါ ဒီအတိုင်း မနေနိုင်ဘူး။ ငါ ကြိုးစားကြည့်ရမယ်။”
ဟာဂျီမဲ လက်သီးဆုပ်ပြီး စားပွဲကို ရိုက်လိုက်တယ်။ ယွီက သူ့ကို စိတ်အေးအောင် လုပ်ပေးဖို့ သူ့လက်ပေါ် လက်တင်လိုက်တယ်။ သူမရဲ့ အထိအတွေ့ကြောင့် ဟာဂျီမဲရဲ့ စိတ်တွေ ငြိမ်သွားတယ်။ သူ နည်းနည်း သက်သာသွားတယ်။
ဟာဂျီမဲ ယွီကို ပြုံးပြလိုက်ပေမဲ့ အချစ်စခန်းမဖွင့်ခင်မှာပဲ ဆူဇူက မေးလိုက်တယ်၊ “အို၊ နာဂူမိုကွန်။ ငါတို့အိမ်ပြန်ဖို့ ပစ္စည်းလုပ်တာ အချိန်အကြာကြီး ယူမလား? တကယ်လို့ အကြာကြီးယူမယ်ဆိုရင် ငါ Eri ကို အရင်သွားတွေ့ချင်လို့…”
“မကြာပါဘူး။”
ရှေးဟောင်းမှော်ရဲ့ အသုံးချမှုအသစ်တွေကို လေ့ကျင့်ချိန်နဲ့ ဒီတစ်ခါ စမ်းသပ်မှုကို ထည့်တွက်ရင်တောင် ဟာဂျီမဲနဲ့ ယွီအတွက်တော့ ပစ္စည်းတစ်ခု ပြင်ဆင်ပြီး မှော်ကို ထည့်သွင်းဖို့ နာရီအနည်းငယ်ပဲ ကြာမှာပါ။
“အဆင်သင့်ဖြစ်ရင် မှော်က ချက်ချင်း ပေါ်လာမှာပါ။ ငါ တခါတည်းနဲ့ လုပ်နိုင်မယ်လို့ ယုံတယ်။ ဘယ်သူမှ ငါလောက် အိမ်ပြန်ချင်မှာ မဟုတ်ဘူး။ ငါ စိတ်မပူတာက အဲဒါက ဘယ်လောက် ပင်ပန်းမလဲဆိုတာပဲ။”
ဟာဂျီမဲက ပြန်ပို့တဲ့ နည်းလမ်းလုပ်ပြီးမှ ပြန်ခေါ်ခံရရင် အလကားပဲ ဖြစ်မှာပါ။ ဒါကြောင့် အဲဒီလို မဖြစ်အောင်လည်း အကာအကွယ် မှော်တွေ ထည့်ရမှာပါ။ မှော်ကို သုံးပြီးရင် ဘယ်လောက် ပင်ပန်းမလဲဆိုတာ မသိတဲ့အတွက် သူ အရင်ဆုံး အားလုံးကို စမ်းကြည့်ရမှာပါ။ ဆူဇူ ခဏလောက် စဉ်းစားပြီး ခေါင်းညိတ်လိုက်တယ်။
“အိုကေ။ နားလည်ပြီ။ အဲဒီအချိန်ကျရင် ငါတို့ မင်း မှော်ပြီးတဲ့အထိ ဒီမှာပဲ နားမယ်။ ငါ ‘အသွင်ပြောင်းခြင်းမှော်’ ကို သုံးခွင့်ရပြီဆိုတော့ လေ့ကျင့်ဦးမယ်။ ပြီးရင် နတ်ဆိုးမြို့တော်ကို သွားကြတာပေါ့။ အို၊ ရှီဇူရှီဇူး၊ မင်း ဘာလုပ်မှာလဲ?”
ဆူဇူ ရှီဇူကူဘက်ကို လှည့်မေးလိုက်တယ်။ ရှီဇူကူက သူမရဲ့ ခံစားချက်ကို ရိုးသားဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တာကို ဆူဇူ ဝမ်းသာတယ်။ သူမ ဟာဂျီမဲနဲ့ အတူတူ နေဖို့ ထွက်သွားရင်တောင် ဆူဇူ စိတ်မဆိုးပါဘူး။ ရျူတာရိုးကိုလည်း မေးလိုက်တယ်။ သူမရဲ့ အလုပ်က ပုဂ္ဂိုလ်ရေးဆိုင်ရာ ဖြစ်တာမို့ ဘယ်သူ့ကိုမှ မလိုက်ပါဖို့ မဖိအားပေးပါဘူး။
“ငါ မင်းနဲ့ လိုက်မှာပေါ့၊ ဆူဇူ။”
“ငါလည်း အတူတူပဲ။”
ရှီဇူကူနဲ့ ရျူတာရိုးက ချက်ချင်း ဖြေလိုက်တယ်။ တုံ့ဆိုင်းမှု အနည်းငယ်မျှ မရှိပါဘူး။ ဆူဇူ ရျူတာရိုးကို ကျေးဇူးတင်ကြောင်း ပြောလိုက်တယ်။ ဒါပေမဲ့ ရှီဇူကူကို ကြည့်တဲ့အခါ သူမရဲ့ အမူအရာက တုန်လှုပ်သွားတယ်။
“ရှီဇူရှီဇူး၊ သေချာလို့လား? မင်းက နောက်ဆုံးတော့…”
“ဘာတွေ ပြောနေတာလဲ? ငါ့အတွက် နာဂူမိုကွန်အပေါ်ထားတဲ့ ခံစားချက်က အရေးကြီးပေမဲ့ မင်းကလည်း အရေးကြီးပါတယ်။ မင်းကို ဒီအရူးနှစ်ကောင်လက်ထဲမှာ ထားခဲ့လို့ မရဘူးလေ။ ပြီးတော့ မင်းလည်း အကြာကြီး မနေမှာ မဟုတ်ဘူးမလား? စကားပြောပြီးရင် ငါတို့ နာဂူမိုကွန်ဆီ ပြန်သွားကြမှာပဲလေ၊ အထီးကျန်မှာ မဟုတ်ပါဘူး။ ပြီးတော့ Eri ကိုလည်း ငါ့စကားပြောချင်သေးတယ်။”
ရှီဇူကူက ပခုံးတွန့်ရင်း ပြောလိုက်တယ်။ အဲဒီစကားကို ကြားတော့ ဆူဇူ စိတ်သက်သာရာရသွားတယ်။
“အဲဒါ ငါ့ ရှီဇူရှီဇူးပဲ! အရမ်းယောက်ျားဆန်ပြီး မိန်းကလေးတွေကို စွဲဆောင်နိုင်လွန်းတယ်!”
ယောက်ျားဆန်တယ်လို့ ခေါ်တာကို မကြိုက်တဲ့ ရှီဇူကူက ဆူဇူကို နဖူးတောက်လိုက်တယ်။ သူတို့ စကားလမ်းကြောင်း လွှဲဖို့အတွက် “အို၊ ပြီးတော့ ကိုကီကွန်ကော…”
ဟာဂျီမဲ ခေါင်းစောင်းလိုက်တယ်။ ပြီးတော့ အခန်းထဲကို ပတ်ကြည့်လိုက်တယ်။
“အို၊ ဟုတ်သားပဲ၊ အဲဒီကောင် ဘယ်ရောက်သွားလဲ?”
“သူမရှိဘူးဆိုတာ အခုမှ သိတာလား? ငါ သူ့ကို တခြားအခန်းတစ်ခန်းမှာ ထားခဲ့တယ်။ သူ အိပ်ရာနိုးဖို့ ကြာဦးမယ်။”
ရှီဇူကူ ဟာဂျီမဲကို စိတ်ပျက်စွာ ကြည့်လိုက်တယ်။ သူ သူရဲကောင်းကို မေ့သွားတာကို သူမ မယုံနိုင်ဘူး။ ဟာဂျီမဲကတော့ လျစ်လျူရှုလိုက်တယ်။
“ကိစ္စမရှိပါဘူး၊ ဘယ်သူ ဂရုစိုက်မှာလဲ။ ယွီနဲ့ ငါ မှော်စက်ဝိုင်းရှိတဲ့ အခန်းမှာ အလုပ်လုပ်တော့မယ်။ အမာနိုဂါဝါ နိုးလာရင် ငါတို့ကို မနှောင့်ယှက်ပါစေနဲ့။”
“မင်း အိမ်ပြန်ဖို့ လမ်းရှာနေတဲ့အချိန်မှာ သူ လာနှောင့်ယှက်မှာ မဟုတ်ဘူးမလား?”
ရျူတာရိုးက သူ့သူငယ်ချင်းအတွက် စိုးရိမ်စွာနဲ့ ကာကွယ်ပေးလိုက်တယ်။ ဟာဂျီမဲကတော့ ပခုံးတွန့်ပြီး ငြင်းခုံမနေတော့ဘူး။
“မနှောင့်ယှက်ပါစေနဲ့လို့ပဲ မျှော်လင့်ပါတယ်။ ငါ မှော်အာရုံစိုက်နေတဲ့အချိန်မို့ အပိုသတိထားရတာပါ။”
“ကျွန်မကို လွှဲပေးလိုက်ပါ။ ဟာဂျီမဲဆန်း မှော်လုပ်တာကို မကူညီနိုင်ပေမဲ့ ဘယ်သူမှ မနှောင့်ယှက်အောင် ကြည့်ပေးထားမယ်!”
“ကျေးဇူးပဲ၊ ရှီးယား။ ငါတို့ မင်းကိုပဲ အားကိုးမယ်။”
“မင်းတို့သာ ကာကွယ်ပေးထားမယ်ဆိုရင် စိုးရိမ်စရာ မရှိတော့ဘူး…”
ရှီးယား ဂုဏ်ယူစွာနဲ့ ရင်ကော့လိုက်တယ်။ ဟာဂျီမဲနဲ့ ယွီ သူမကို ပြုံးပြလိုက်တယ်။ သူတို့ရဲ့ ယုံကြည်မှုက အပြည့်အဝပါပဲ။ ပြီးတော့ မှော်စက်ဝိုင်းရှိတဲ့ အခန်းထဲကို ဝင်သွားကြတယ်။ ရှီးယားက တံခါးအပြင်ဘက်မှာ စောင့်ပေးနေတယ်။
၂ နာရီအကြာ။
“ငါ တွေးနေမိတာ…” ဆူဇူရဲ့ စိုးရိမ်တဲ့ အသံက ဧည့်ခန်းထဲမှာ ပဲ့တင်ထပ်သွားတယ်။ သူမ ဘာမှ သေချာမပြောနိုင်ဘဲ စိုးရိမ်နေမိတယ်။
သူမဘေးမှာ ထိုင်နေတဲ့ ကာအိုရီက “ဘာကို တွေးနေတာလဲ၊ ဆူဇူချန်း?”
“အို… အားလုံးပေါ့။ နာဂူမိုကွန် အဆင်ပြေပါ့မလား? ငါတို့ တကယ်ပဲ ဂျပန်ကို ပြန်လို့ရပါ့မလား? ကိုကီကွန်ကော အဆင်ပြေရဲ့လား? ငါတို့ နတ်ဆိုးမြို့တော်ကနေ အသက်ရှင်လျက် ထွက်သွားနိုင်ပါ့မလား…”
သူမက အိပ်ရာပေါ် လှဲနေရုံသက်သက်ပါလို့ ပြောပေမဲ့ ဆူဇူ စိတ်ထဲမှာ အများကြီး တွေးနေပုံရတယ်။
“အားလုံး အဆင်ပြေသွားမှာပါ။ ဆူဇူချန်း။ ဘယ်လောက်ပဲ ခက်ခဲပါစေ ဟာဂျီမဲကွန်က အမြဲ အောင်မြင်အောင် လုပ်နိုင်တယ်။ ပြီးတော့ ယွီလည်း ရှိနေတာပဲ၊ သူ မလုပ်နိုင်တဲ့အရာ မရှိပါဘူး။”
“ကာအိုရီ…”
“ကိုကီကွန်ကတော့ သူ့ရဲ့ အခြေအနေကို သူကိုယ်တိုင်ပဲ ပြင်ဆင်ရမှာပါ။ ငါ အကောင်းဆုံး ကူညီပေးမှာပါ၊ ဒါပေမဲ့ နောက်ဆုံးတော့ သူပဲ ဆုံးဖြတ်ရမှာပါ။ ပြီးတော့ Eri-chan… အို၊ အရင်ဆုံး လုပ်လိုက်တာပဲ ကောင်းပါတယ်! ဘယ်လောက်ပဲ စဉ်းစားနေပါစေ မတွေ့ခင်အထိ ဘာဖြစ်မလဲ မသိနိုင်ပါဘူး။”
ကာအိုရီရဲ့ နှစ်သိမ့်မှုက ရှုပ်ထွေးလွန်းလို့ ဆူဇူ မရယ်ဘဲ မနေနိုင်တော့ဘူး။
“ကာအိုရီ… ဟားဟား။ မင်း တကယ် မိုက်တယ်။ နာဂူမိုကွန်ရဲ့ အကျင့်တွေ မင်းဆီ ကူးစက်သွားတာပဲ။”
“မင်း မှားနေပြီ၊ ဆူဇူ။ ကာအိုရီက အရင်ကတည်းက ဒီအတိုင်းပဲ။ တစ်ခုခု လုပ်မယ်လို့ ဆုံးဖြတ်ရင် အောင်မြင်တဲ့အထိ တိုးဝင်သွားမှာ။”
“ဟေး၊ ရှီဇူကူချန်း၊ ဆူဇူချန်း။ အဲဒါ တော်တော် ရိုင်းတယ်။ မင်းတို့ ငါ ရျူတာရိုးနဲ့ တူတယ်လို့ ပြောနေတာလား။”
ရျူတာရိုးရဲ့ ပြောစကားတွေကို လျစ်လျူရှုပြီး ကာအိုရီ နှုတ်ခမ်းစူလိုက်တယ်။ ဒါပေမဲ့ ခဏအကြာမှာပဲ စိတ်ပြေသွားပြီး လက်သီးဆုပ်ကာ ဆူဇူဘက် လှည့်လိုက်တယ်။
“ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ Eri-chan နဲ့ ဘာဖြစ်မလဲ မသိပေမဲ့ သူမ မင်းကို ထိခိုက်အောင် မလုပ်စေရပါဘူး။ ငါ မင်းနဲ့ အမြဲတူတူ ရှိနေမှာပါ၊ သူမ မင်းကို သတ်ဖို့ ကြိုးစားရင် ငါ အကုန်လုံးကို ဖျက်ဆီးပြီး ထွက်ပြေးဖို့ အချိန်ဆွဲပေးမယ်။”
ဆူဇူနဲ့ ရျူတာရိုး ကာအိုရီရဲ့ ‘အကုန်လုံးကို ဖျက်ဆီးမယ်’ ဆိုတဲ့ ကြွေးကြော်သံကြောင့် မျက်ခုံးပင့်လိုက်ကြတယ်။
အံ့ဩစွာနဲ့ ဆူဇူက “အို၊ ကာအိုရီ၊ မင်း ငါတို့နဲ့ လိုက်မှာလား?”
“လိုက်မှာပေါ့။ ငါ မင်းကို တစ်ယောက်တည်း ထားခဲ့မှာ မဟုတ်ဘူး၊ ဆူဇူချန်း။”
“ဒါပေမဲ့ နာဂူမိုကွန်…”
“ရှီဇူကူချန်း ပြောသလိုပဲ၊ ငါတို့ ခဏပဲ ခွဲနေရမှာပါ။ ပြီးတော့ ငါက သူ့ကို နောက်တစ်ခါ ပြန်ခေါ်မခံရအောင် မှော်တွေ လုပ်ပေးဖို့ ဒါမှမဟုတ် Myu-chan နဲ့ Remia-san ကို ခေါ်ပေးဖို့ မကူညီနိုင်ဘူးလေ၊ ဒါကြောင့် မင်းကို ကာကွယ်ပေးတာက ပိုကောင်းတာပေါ့။”
“အို၊ ကာအိုရီ… မင်း တကယ်ကို ကောင်းတဲ့ မိန်းကလေးပဲ… ငါ မင်းကို ချစ်တယ်ဝေ့။”
“ဆူဇူ၊ ဘာလို့ အဲဒီလို ပြောနေတာလဲ?”
ဆူဇူ ကာအိုရီရဲ့ ကြင်နာမှုကြောင့် အရမ်း ရှက်သွားပြီး ဟန်လုပ်ကာ စကားတွေ ပြောနေမိတာပါ။
အဖွဲ့သားတွေ ပျော်ရွှင်နေတာကို ကြည့်ရင်း တီအိုက ပြုံးလိုက်တယ်၊ “ကာအိုရီသာ မင်းတို့နဲ့အတူ ရှိရင် ငါ စိုးရိမ်စရာ မလိုတော့ဘူး။ အင်း၊ သခင့်ကမ္ဘာကို မသွားခင် ငါ့ရွာကို တစ်ခါလောက် ပြန်သင့်တယ်ထင်တယ်။ ငါ့ရဲ့ တာဝန်ကို အဆုံးသတ်ရမှာလေ။”
“အို၊ ဟုတ်သားပဲ၊ တီအိုဆန်း၊ မင်း မင်းရဲ့ လူမျိုးတွေအတွက် Tortus ကို စုံစမ်းနေတာ မဟုတ်လား? ဟာဂျီမဲဆန်း ပြောတုန်းက ငါ လုံးဝ မေ့သွားတာ။”
တီအို စိတ်ပျက်သွားတယ်။ ရှီးယားက အဲဒီလောက် အရေးကြီးတဲ့ အချက်ကို မေ့သွားတာကို သူမ မယုံနိုင်ဘူး။
“ရှီးယား။ မင်းလည်း မထွက်ခွာခင် Cam-dono ကို တွေ့ချင်တယ် မဟုတ်လား?”
“ဟုတ်။ ဒါပေမဲ့ အခု Haulia ရွာနဲ့ ဆက်သွယ်ထားတဲ့ တယ်လီပို့ ပစ္စည်းရှိတော့ အချိန်မရွေး သွားတွေ့လို့ ရပါတယ်။ အို၊ မင်းရဲ့ ရွာက မြောက်ဘက် တောင်တန်းတွေရဲ့ အလွန်မှာ ရှိတာ မဟုတ်လား၊ တီအိုဆန်း?”
ရှီးယား သူမရဲ့ မှတ်ဉာဏ်တွေကို ပြန်ဆန်းစစ်လိုက်တယ်။ ဟာဂျီမဲက မိန်းကလေးတွေအားလုံး အိမ်မပြန်ခင် သူတို့မိသားစုတွေကို တွေ့ချင်ကြတယ်ဆိုတာ နားလည်ပေမဲ့ ခရီးက အရမ်းကြာရင် သူ စိတ်ရှည်တော့မှာ မဟုတ်ဘူး။
“ဟုတ်ပါတယ်။ အဝေးကြီးပါ… ဒါပေမဲ့ သခင်က ကျွန်မကို စောင့်ခိုင်းတဲ့အတွက် ပြစ်ဒဏ်ပေးပြီးရင် ခွင့်ပြုမှာပါ! အထူးသဖြင့် အဲဒီတံခါးကနေ အိမ်ကို ပြန်လို့ရမှာမို့ပါ။”
“မင်းရဲ့ မိသားစုက မင်း ဒဏ်ရာတွေနဲ့ ပြန်လာတာကို မြင်ရင် ဘာလို့ ပျော်နေတာလဲလို့ တွေးမိမှာပဲ… သူတို့ လန့်မသွားပါစေနဲ့။”
တီအိုက ဟာဂျီမဲရဲ့ ပြစ်ဒဏ်ကို စိတ်ကူးယဉ်ရင်း တံတွေးတွေ ကျလာတယ်။ ရှီးယားနဲ့ တခြားသူတွေ နောက်ဆုတ်သွားကြတယ်။ သူမရဲ့ မာဆိုခစ် (masochist) စိတ်ကူးတွေကို သူတို့ ရင်းနှီးပေမဲ့ သူတို့ မမြင်ချင်ပါဘူး။ ရှီးယားက တခြား နဂါးလူသားတွေက တီအို ဘာဖြစ်သွားလဲဆိုတာကို မြင်ရင် ဘာတွေးမလဲဆိုတာ မတွေးချင်ဘူး။ အားလုံး လေးစားခဲ့ရတဲ့ မင်းသမီးလေးက အခုတော့ ကာမဂုဏ်သမား ဖြစ်သွားပြီလေ။
“ဒါ တကယ့်ကို ကြေကွဲစရာပါပဲ…”
“တချို့လူတွေဆို လန့်ပြီး သေသွားနိုင်တယ်…”
“ဟေး၊ ကာအိုရီ။ ငါ အဆင်ပြေပါတယ်၊ ဒါကြောင့် မင်း တီအိုဆန်းနဲ့ လိုက်သွားရင် မကောင်းဘူးလား? တခြား နဂါးလူသားတွေကို အသက်ပြန်ရှင်အောင် လုပ်ပေးဖို့ လိုနိုင်တယ်လေ။”
“နာဂူမိုက သူလုပ်တာအတွက် တာဝန်ယူသင့်တယ်။ သူကိုယ်တိုင် သွားတောင်းပန်သင့်တာ။”
“မင်းတို့အားလုံး နည်းနည်းလွန်နေပြီ မဟုတ်လား!?”
အားလုံး ရယ်မောနေကြချိန်မှာ တံခါး ရုတ်တရက် ပွင့်လာပြီး ကိုကီ ဝင်လာတယ်။
“ဒါဆို မင်းတို့အားလုံး ဒီမှာပဲ ရှိနေတာကိုး…”
“အို၊ နိုးလာပြီပဲ။ ဘယ်လိုခံစားရလဲ?”
ရှီဇူကူ ဘာပြောရမှန်း မသိဘဲ တုံ့ဆိုင်းသွားပေမဲ့ ကိုကီကို ပြုံးပြီး ကျန်းမာရေး မေးလိုက်တယ်။ ဒါပေမဲ့ သူမ သတိထားနေတုန်းပါပဲ။ ကိုကီ ပြုံးပြပေမဲ့ အပြုံးနောက်ကွယ်မှာ အရိပ်တစ်ခု ရှိနေတယ်။
“ငါ အဆင်ပြေပါတယ်။ မင်းတို့ကို စိုးရိမ်အောင် လုပ်မိလို့ တောင်းပန်ပါတယ်။”
“ကိစ္စမရှိပါဘူး။ မင်း ထိခိုက်မှု မရှိရင် ရပါပြီ။”
“ဟုတ်တယ်၊ မင်း အဆင်ပြေတာ မြင်ရလို့ ဝမ်းသာပါတယ်။”
“ကျေးဇူးတင်လိုက်တာ။”
ရှီဇူကူ၊ ရျူတာရိုးနဲ့ ဆူဇူတို့ အားလုံး ကိုကီကို ပြုံးပြလိုက်ကြတယ်။ သူ ပြုံးပြပေမဲ့ အခန်းထဲကို ပတ်ကြည့်လိုက်တယ်။ သူ့ရဲ့ အမူအရာက တင်းမာနေတယ်။
ကာအိုရီက သူ ဘယ်သူ့ကို ရှာနေလဲဆိုတာ အလွယ်တကူ ရိပ်မိပြီး “ဟာဂျီမဲကွန်ကို ရှာနေတာဆိုရင် သူ တခြားအခန်းမှာ ရှိတယ်” လို့ ပြောလိုက်တယ်။
“သဘောပေါက်ပြီ… ငါ သူ့ကို တိုက်ခိုက်မိတဲ့အတွက် တောင်းပန်သင့်တယ်လို့ တွေးထားတာ၊ ဒါပေမဲ့…”
အနည်းဆုံးတော့ ကိုကီက အရင်တစ်ခါလို ဟာဂျီမဲကို အော်ဟစ်တော့မှာ မဟုတ်ဘူး။ သူ့စိတ်အခြေအနေက ထင်ထားတာထက် တည်ငြိမ်နေတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူ စိတ်ဓာတ်ကျနေပုံရတယ်။
“ဟာဂျီမဲဆန်းကို တောင်းပန်ဖို့ မလိုပါဘူး။ မင်း သူ့ကို ထပ်ပြီး မတိုက်ခိုက်သရွေ့ သူ ဂရုစိုက်မှာ မဟုတ်ပါဘူး။”
“ရှီးယားဆန်း… မင်းပြောတာ မှန်တယ်ထင်တယ်။” ကိုကီ တုံ့ဆိုင်းစွာ ပြောလိုက်တယ်။ အဲဒီစကားက သူ့အတွက်တော့ ခါးသီးတဲ့ ဆေးတစ်ခွက်လိုပါပဲ။
တကယ်တော့ ဟာဂျီမဲက ကိုကီရဲ့ စိတ်ရူးသွပ်မှုကို စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်ပေမဲ့ သူ့ကို မုန်းတာလည်း မဟုတ်ဘူး၊ တောင်းပန်ဖို့လည်း မလိုဘူး။ သူ့အတွက်ကတော့ ကာအိုရီနဲ့ ရှီဇူကူရဲ့ စိတ်ကို ဒဏ်ရာမရအောင် ကာကွယ်ပေးဖို့လောက်ပဲ သူ လုပ်ခဲ့တာပါ။ ကိုကီကို ရန်သူလို့ သတ်မှတ်လိုက်ရင် သူ ကာကွယ်ထားတဲ့အရာတွေ ပျက်စီးသွားမှာမို့လို့ သူ ဂရုမစိုက်ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တာပါ။ တောင်းပန်စရာတောင် မလိုဘူးဆိုတဲ့အချက်က ဟာဂျီမဲက သူ့ကို ပြိုင်ဘက်လို့တောင် မထင်ဘူးဆိုတာကို သက်သေပြလိုက်တာပါ။
“မင်း သတိပြန်ဝင်လာပြီပဲ။ ဒါမှမဟုတ် နာဂူမိုကွန်က ငါတို့ကို အကုန်လုံး ဦးနှောက်ဆေးထားတယ်လို့ ထင်နေတုန်းလား?”
ရှီဇူကူရဲ့ အကြည့်က ပြင်းထန်တယ်။ ကိုကီ နိုးလာတာကို ဝမ်းသာပေမဲ့ ဟာဂျီမဲက သူ့ကို မသတ်တာက ရှီဇူကူအတွက်ဆိုတာ သူမ သိတယ်။ ဒါကြောင့် ကိုကီ ထပ်ပြီး စိတ်မရူးအောင် လုပ်ဖို့က ရှီဇူကူရဲ့ တာဝန်ပဲ။
ကိုကီ ရှက်ရွံ့စွာနဲ့ အကြည့်လွှဲလိုက်တယ်။ ရှီဇူကူရဲ့ အကြည့်ကို မကြည့်ရဲဘူး။ ဒါပေမဲ့ ရှီဇူကူက သူ့ကို သည်းမခံတော့ဘူး။
“ငါ့ကို ကြည့်စမ်း၊ ကိုကီ။”
“အာ… ဟုတ်တယ်၊ ငါ အဲဒီလို မထင်တော့ပါဘူး။ အဲဒီတုန်းက ငါ ဘာဖြစ်နေမှန်း မသိဘူး။”
ကိုကီရဲ့ အမူအရာက မှိုင်းနေပေမဲ့ ရှီဇူကူကို စိုက်ကြည့်ပြီး ပြတ်သားစွာ ပြောလိုက်တယ်။ ရှီဇူကူက သူ တကယ်ပြောတာလားဆိုတာကို ဆုံးဖြတ်ဖို့ ကြည့်လိုက်တယ်။ ရှီးယားနဲ့ တခြားသူတွေလည်း အတူတူပါပဲ။ သူ တကယ်ပြောတာ ဟုတ်မဟုတ် ခက်ခဲပေမဲ့ အနည်းဆုံးတော့ သူ ယုံကြည်နေပုံရတယ်။ အဲဒါက ရှီဇူကူအတွက် လုံလောက်ပါတယ်။ သူမ ခေါင်းညိတ်လိုက်တယ်။
“သဘောပေါက်ပြီ။ ကောင်းပြီ။ ကိုကီ… မင်း ငါတို့ကို မေးချင်တာ ဘာမှ မရှိဘူးလား?”
မှိုင်းနေတဲ့ လေထုကို ဖယ်ရှားဖို့ ရှီဇူကူ ပြုံးပြီး ပြောလိုက်တယ်။ သူမရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်ကို သိတဲ့ ကိုကီ သူမကို ခါးခါးသီးသီး ပြုံးပြလိုက်တယ်။ သူ သတိလစ်ပြီးနောက် ဘာတွေဖြစ်သွားလဲဆိုတာကို သူ မေးလိုက်တယ်။
ရှီဇူကူက ကိုကီကလွဲလို့ အားလုံး စမ်းသပ်မှုကို အောင်မြင်သွားကြောင်း၊ ဟာဂျီမဲနဲ့ ယွီက အယူအဆ မှော်ပညာကို သင်ယူပြီး အိမ်ပြန်ဖို့ လမ်းရှာနေကြောင်း ရှင်းပြလိုက်တယ်။ ကိုကီ ဆိုဖာပေါ်မှာ ထိုင်ပြီး တိတ်ဆိတ်စွာ နားထောင်နေတယ်။ သူ့ရဲ့ အမူအရာက ဘာမှ မပြောင်းလဲဘူး။ ဒါပေမဲ့ သူတစ်ယောက်တည်း ဝင်္ကဘာကို မအောင်မြင်ခဲ့တာပါ။ အဲဒါက ခါးသီးတဲ့ အမှန်တရားပါ။
ကိုကီ တကယ်သိချင်နေတဲ့အရာကို မေးရမလား မမေးရမလား ဆိုတာကို သူမ ရိပ်မိတယ်။ အဲဒါကပဲ သူ စိတ်ရူးသွပ်ခဲ့တဲ့ အဓိက အကြောင်းရင်းပါ။ ရှီဇူကူ သူ မေးအောင် စောင့်နေပေမဲ့ မေးရဲမှာ မဟုတ်မှန်း သိလို့ သူမပဲ စပြောဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်။
“ကိုကီ။ ငါ နာဂူမိုကွန်ကို ချစ်တယ်။ ပြီးတော့ သူ့နဲ့ အတူတူ နေချင်တယ်။”
“အာ…”
အဲဒီစကားကြောင့် ကိုကီရဲ့ အမူအရာ ပြောင်းလဲသွားတယ်။ သူ့ငယ်သူငယ်ချင်းဆီက အဲဒီလို တိုက်ရိုက် ကြားလိုက်ရတော့ သူ လက်ခံရ ခက်နေတယ်။ သူ ဟာဂျီမဲရဲ့ ကျောပေါ်မှာ ယွီ အေးဆေး အိပ်ပျော်နေတာကို ပြန်တွေးမိပြီး သူ့နှလုံးသားကို ဆွဲဖြဲပစ်ချင်တဲ့ ဆန္ဒ ဖြစ်ပေါ်လာတယ်။
စိတ်ကို ထိန်းချုပ်ရင်း ကိုကီ တည်ငြိမ်အောင် ကြိုးစားပြီး မေးလိုက်တယ်၊ “ဒါဆို… မင်း နာဂူမိုနဲ့ ခရီးဆက်မှာပေါ့? သူက အကြိုက်ဆုံးနဲ့ ကာအိုရီ ရှိနေလျက်နဲ့ပေါ့? မင်း ပြန်စဉ်းစားသင့်တယ်လို့ မထင်ဘူးလား? ငါ မင်းအတွက် စိတ်ပူလို့ ပြောတာပါ၊ ရှီဇူ…”
ရှီဇူကူ ခေါင်းခါပြီး စကားကို ဖြတ်လိုက်တယ်။
“ကိုကီ၊ ငါ မင်းရဲ့ အကြံဉာဏ်ကို မလိုချင်ဘူး။ ငါက ငါ့ရဲ့ ငယ်သူငယ်ချင်း ဖြစ်တဲ့အတွက် မင်းကို ပြောပြတာပါ။”
“……”
ကိုကီ တစ်ထောင်လောက်ရှိတဲ့ ပိုးဟပ်တွေကို မျိုချလိုက်ရသလို ဖြစ်သွားတယ်။ သူ ရျူတာရိုးနဲ့ ဆူဇူ၊ ကာအိုရီဆီက အကူအညီကို မျှော်လင့်လိုက်တယ်။ ‘မင်းတို့ သူငယ်ချင်းက မင်းတို့ ချစ်တဲ့သူနဲ့ ပြိုင်နေတာကို မင်းတို့ မကြိုက်ဘူး မဟုတ်လား?’ လို့ သူ့မျက်လုံးက ပြောနေသလိုပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ ဘယ်သူမှ သူ့ကို အားမပေးကြဘူး။ သူတို့ ရှီဇူကူရဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်ကို လက်ခံလိုက်ကြပြီ။ ကိုကီကို စာနာပေးမယ့်သူ ဘယ်သူမှ မရှိတော့ဘူး။
ကိုကီရဲ့ မျက်နှာက အရောင်တွေ ပျောက်သွားတယ်။ အမှန်တရားကနေ မပြေးနိုင်တော့မှန်း သိတဲ့အခါ စိတ်မရှည်မှု၊ မနာလိုမှု၊ မုန်းတီးမှုနဲ့ ဒေါသတွေ ဖြစ်ပေါ်လာတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူ ဒေါသထွက်စရာ နေရာမရှိသလို စိတ်ရူးသွပ်လို့လည်း မရဘူး။ နောက်ဆုံးအကြိမ်က သူ သတိလစ်သွားခဲ့တာကိုး။
သူ အလွယ်တကူ ရှုံးနိမ့်ခဲ့ရတယ်ဆိုတဲ့ ခါးသီးတဲ့ အမှန်တရားကပဲ သူ့ကို နောက်တစ်ကြိမ် မရူးအောင် တားဆီးထားတာပါ။ ဒါပေမဲ့ ကိုကီ မှောင်မိုက်တဲ့ လမ်းကြောင်းဆီကို ထပ်ရောက်တော့မယ်ဆိုတာ အားလုံး ရိပ်မိနေကြတယ်။ ရျူတာရိုးက ကိုကီ ဒီအခက်အခဲကို ကျော်ဖြတ်ရမယ်ဆိုတာ သိပေမဲ့ သူ့သူငယ်ချင်းကို ကူညီချင်တယ်။ သူ ကိုကီကို စာနာစွာ ကြည့်လိုက်ပေမဲ့ ကိုကီက အဲဒါကို သနားတယ်လို့ ထင်ပြီး ပိုဒေါသထွက်သွားတယ်။
လူတွေကို ဓားနဲ့ ဝေ့ရမ်းလို့ မရမှန်း သိတဲ့ ကိုကီက “ဟားဟား၊ ဒါဆို မင်းတို့ အားလုံး သူ့သူငယ်ချင်းတွေ ဖြစ်သွားပြီပေါ့? သူက သူ မကြိုက်တဲ့သူဆိုရင် ဘယ်သူ့ကိုမဆို စွန့်ပစ်မယ့် လူသတ်သမား ဖြစ်ပေမဲ့လေ…”
“ကိုကီ!” ရှီဇူကူ အော်လိုက်တယ်။ ရှီးယားနဲ့ တီအို မျက်လုံးတွေကို စူးစူးရဲရဲ ကြည့်လိုက်ကြတယ်။ ကာအိုရီကတော့ စိုးရိမ်စွာနဲ့ ကြည့်နေတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကိုကီ သူတို့ရဲ့ တုံ့ပြန်မှုတွေကို မမြင်ဘူး။ သူက ဘယ်လောက် လွန်လွန်းလဲဆိုတာ မသိတဲ့ ကလေးတစ်ယောက်လိုပါပဲ။
“ငါသာ အဲဒီ တံတားပေါ်ကနေ ပြုတ်ကျခဲ့ရင် ပိုကောင်းမှာ…”
ကိုကီ လွန်သွားပြီ။ ဟာဂျီမဲ သေသွားပြီလို့ ထင်ပြီး အနာဂတ်အဖြစ်ဆုံး ကာအိုရီက ကိုကီကို ရိုက်လိုက်တယ်။
သူ့ပါးကို ကိုင်ရင်း ကိုကီ ကာအိုရီကို ငေးကြည့်လိုက်တယ်။ သူမရဲ့ လက်က မြှောက်ထားတုန်းပါပဲ၊ သူမ ငိုယိုရင်း ပြောလိုက်တယ်၊ “ကိုကီကွန်၊ မင်းက ငါ့ရဲ့ တန်ဖိုးရှိတဲ့ သူငယ်ချင်း တစ်ယောက်ပါ… ဒါကြောင့်… မင်းကို မုန်းအောင် မလုပ်ပါနဲ့။”
“ကာအိုရီ…”
ကိုကီ စကားပြောစရာ စကားလုံးတွေ မရှိတော့ဘူး။ အဲဒီ ပါးရိုက်ချက်က သူ့ကို သတိပြန်ဝင်လာစေတယ်။ ကာအိုရီရဲ့ အမူအရာက သူ့စိတ်ထဲမှာ စွဲနေတယ်။ ဒါပေမဲ့ တစ်ခုခု ပြောဖို့အတွက် ကိုကီ ပါးစပ်ဟလိုက်တယ်။ ဒါပေမဲ့ သူ မပြောခင်မှာပဲ လေပြင်းတစ်ခု အခန်းထဲကို တိုးဝင်လာတယ်။ အဲဒီနောက်မှာတော့ နံရံတစ်ခုလို ထူထပ်တဲ့ မာနာလှိုင်းတွေ ပါလာတယ်။ ဘယ်သူမှ မာနာကို မပစ်ပေမဲ့ အားလုံးအတွက်တော့ အဲဒီလို ခံစားလိုက်ရတယ်။
“ဒါ… ဟာဂျီမဲဆန်း! ယွီဆန်း!”
ဟုတ်တယ်၊ အဲဒီ မာနာနံရံက အနီရောင်နဲ့ ရွှေရောင် ရောနှောနေတာပါ။ ရှီးယား အခန်းထဲ ပြေးဝင်သွားတယ်။ ဟာဂျီမဲ ပစ္စည်းတစ်ခု လုပ်တိုင်း ဒီလိုမျိုး ဘယ်တော့မှ မဖြစ်ခဲ့ဖူးဘူး။ ဟာဂျီမဲနဲ့ ယွီရှိတဲ့ အခန်းထဲကနေ မာနာတွေ တိုးဝင်လာတယ်။ အဲဒီအခန်းထဲမှာ ဘာဖြစ်နေလဲဆိုတာ ပုံမှန် မဟုတ်တော့ဘူး။ ကာအိုရီနဲ့ တခြားသူတွေလည်း ရှီးယားနောက်ကို လိုက်သွားကြတယ်။
အဖွဲ့သားတွေ မှော်စက်ဝိုင်းရှိတဲ့ အခန်းနဲ့ နီးလာလေ မာနာလှိုင်းတွေ ပိုပြင်းထန်လာလေပါ။ မုန်တိုင်းတစ်ခုရဲ့ အလယ်ကို သွားနေရသလိုပါပဲ။ သတိမထားရင် မာနာတွေက သူတို့ကို သတိလစ်သွားအောင် လုပ်လိမ့်မယ်။
ဒါပေမဲ့ အဖွဲ့သားတွေ အခန်းထဲကို ရောက်သွားကြတယ်။ တံခါးက ပွင့်နေပြီး ရှီးယား အရင် ဝင်သွားတယ်။
ကာအိုရီနဲ့ တခြားသူတွေလည်း လိုက်ဝင်သွားကြတယ်။ အထဲမှာ ရွှေရောင်နဲ့ အနီရောင် မာနာတွေက အမိုးဆီကို တက်သွားတယ်။ ဟာဂျီမဲနဲ့ ယွီက အလယ်မှာ ဒူးထောက်ပြီး မျက်နှာချင်းဆိုင် ထိုင်နေကြတယ်။ သူတို့ရဲ့ မျက်လုံးတွေ မှိတ်ထားပြီး လက်တွေကို တွဲထားကြတယ်။ ဘယ်သူမှ မလှုပ်ဘူး။ သူတို့ရဲ့ လက်ထဲကနေ အဖြူရောင် အလင်းတွေ ထွက်လာတယ်… ပြီးတော့ သူတို့ လက်ထဲမှာ တောက်ပနေတဲ့ ကျောက်တုံးတစ်ခု ရှိတယ်။ အဲဒါကို Divinity Stone နဲ့ တခြား သတ္တုရိုင်းတွေနဲ့ ပေါင်းစပ်ပြီး လုပ်ထားတာပါ။
“ရှ-ရှီးယား! ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ…”
“ငါ မသိဘူး။ ဒါပေမဲ့ အနည်းဆုံးတော့ သူတို့နှစ်ယောက် အဆင်ပြေနေပုံရတယ်။”
ရှီးယားရဲ့ ယုန်နားရွက်တွေ လှုပ်သွားတယ်။ သူတို့ရဲ့ နှလုံးခုန်သံကို ကြားရတော့မှ သူမ သက်ပြင်းချလိုက်တယ်။ မာနာ မုန်တိုင်းတွေကြားထဲမှာ သူတို့နှစ်ယောက် တည်ငြိမ်နေတယ်။
ကာအိုရီနဲ့ တခြားသူတွေလည်း ဟာဂျီမဲနဲ့ ယွီကို စိုက်ကြည့်နေတယ်။ သူတို့နှစ်ယောက် တိတ်ဆိတ်နေပြီး ဘာမှ မလုပ်ကြဘူး။ သူတို့ အလုပ်ကိုပဲ အာရုံစိုက်နေကြတယ်။ ရှီးယားတို့ ဝင်လာတာကိုတောင် မသိကြဘဲ ချွေးတွေ စို့နေကြတယ်။ သူတို့ အယူအဆ မှော်ပညာကို သုံးဖို့ အားလုံးကို ထည့်သွင်းနေကြတာပါ။
“သူတို့ အဆင်ပြေရင် ငါတို့ ထွက်သွားတာ ကောင်းမယ်၊” ရှီဇူကူ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်တယ်။ တီအိုလည်း ခေါင်းညိတ်လိုက်တယ်။
“ဟုတ်တယ်။ ငါတို့ ဝင်နှောင့်ယှက်လို့ သူတို့ အောင်မြင်မှာ မဟုတ်ရင်တော့ ကိစ္စကြီးပဲ… သခင်က ငါတို့ကို ပြစ်ဒဏ်ပေးလိမ့်မယ်။”
“အဲဒီအတွက် ဝမ်းသာနေတာမျိုး မလုပ်ပါနဲ့၊ တီအိုဆန်း။”
တိတ်တိတ်လေး အဖွဲ့သားတွေ အခန်းထဲကနေ ပြန်ထွက်လာကြတယ်။ သူတို့ ထွက်လာတဲ့အခါ ကိုကီ ဟာဂျီမဲကို စိုက်ကြည့်နေတယ်။ သူ့မျက်လုံးထဲမှာ ဘာမှ မရှိဘူး။ ဒါပေမဲ့ သူ ဒေါသနဲ့ စိတ်ပျက်မှုကို မပြဖို့ ကြိုးစားနေလို့ပါ။
“ကိုကီ။”
ရှီဇူကူ သူ့ကို ခေါ်လိုက်တယ်။ ဒါပေမဲ့ ကိုကီ ဘာမှ မပြောဘူး။ သူ ရှေ့ကို တစ်လှမ်း တိုးဖို့ ပြင်လိုက်တယ်။
“ကိုကီ!”
“အာ!”
ရှီဇူကူ သူ့လက်မောင်းကို ဆွဲပြီး စူးစူးရဲရဲ ကြည့်လိုက်တယ်။ သူမရဲ့ ဆုပ်ကိုင်မှုက သံမဏိလိုပါပဲ။ သူမရဲ့ အကြည့်ကြောင့် သူ ရှေ့ကို မတိုးရဲတော့ဘဲ နောက်ကို ခြေလှမ်းအနည်းငယ် ဆုတ်လိုက်တယ်။ ဒါပေမဲ့ ခဏအကြာမှာ—
“ဘာဖြစ်တာလဲ!?”
“အ-အဲဒါ ရုပ်ရှင်လား?”
“အဲဒါ… မှောင်မိုက်တဲ့ လိုဏ်ဂူတစ်ခုလား?”
ရှီးယားနဲ့ တခြားသူတွေရှေ့မှာ မရင်းနှီးတဲ့ နေရာတစ်ခုရဲ့ ပုံရိပ်တစ်ခု ပေါ်လာတယ်။ အဲဒီ ပုံရိပ်က မာနာတွေနဲ့ ဖန်တီးထားတာပါ။ ရှီးယားနဲ့ တခြားသူတွေ အဲဒီ ထူးဆန်းတဲ့ မြင်ကွင်းကို ကြည့်ရင်း သူတို့ ထွက်သွားရမယ်ဆိုတာတောင် မေ့သွားကြတယ်။
ဆူဇူ ညည်းတွားလိုက်တယ်၊ “အဲဒါ Orcus ဝင်္ကဘာနဲ့ ဆင်တူတယ်…”
“သေချာပါတယ်၊ အစိမ်းရောင် အလင်းရောင်တွေနဲ့ လိုဏ်ဂူဆိုရင် Orcus ဝင်္ကဘာမှာပဲ ရှိတာပါ။”
တီအို ခေါင်းညိတ်လိုက်တယ်။ Orcus ဝင်္ကဘာမှာပဲ အဲဒီလောက် အစိမ်းရောင် အလင်းတွေ ရှိတာပါ။
ဒါပေမဲ့ ဆူဇူ ဘာလို့ မသေချာတာလဲဆိုရင် လိုဏ်ဂူက လူလုပ်ထားတဲ့ ဝင်္ကဘာထက် ပိုသဘာဝကျနေလို့ပါ။ လူတွေ လက်နဲ့ လုပ်ထားပုံ မပေါ်ဘူး။ ပြီးတော့ ဆူဇူတို့ သိတဲ့ အလွှာတွေထက် ပိုကျယ်နေတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဗီဒီယိုကို ကြည့်လိုက်တဲ့အခါ အားလုံး ဘာဖြစ်နေလဲဆိုတာ ရိပ်မိသွားတယ်။
မှောင်မိုက်တဲ့ လိုဏ်ဂူရဲ့ အလယ်မှာ လမ်းဆုံတစ်ခု ရှိတယ်။ အဲဒီ လမ်းဆုံမှာ အဖြူရောင် အမွေးတွေနဲ့ ယုန်တစ်ကောင် ရပ်နေတယ်။ သူ့ခြေထောက်တွေက ကြီးနေပြီး သွေးကြောတွေက ပေါ်နေတယ်။ နောက်ထပ် မာနာလှိုင်းတစ်ခု အဖွဲ့သားတွေဆီ ဝင်လာပြီး စိတ်ခံစားချက်တွေ ပါလာတယ်။
“ဒါက… စိုးရိမ်စိတ်လား? ဒါမှမဟုတ် စိတ်မရှည်မှုလား?”
“ငါ ကြောက်စိတ်ကိုလည်း ခံစားနေရတယ်… ဒီဗီဒီယိုက အမှတ်တရတစ်ခုလို့ ထင်တယ်။”
“ဒါ သခင့်ရဲ့ အမှတ်တရ ဖြစ်မယ်လို့ ငါ ထင်တယ်။ သူ ‘အဘစ်’ (abyss) လို့ ပြောတဲ့ နေရာမှာ နေခဲ့တဲ့ အချိန်က အမှတ်တရပါ။”
မိန်းကလေးတွေရဲ့ ခန့်မှန်းချက် မှန်သွားတယ်။ ဗီဒီယို ဆက်ပြတဲ့အခါ ဟာဂျီမဲဆီက မာနာတွေထဲမှာ စိတ်ခံစားချက်တွေ ပိုများလာတယ်။ သူ အဲဒီ ဘီလူးကို ကြောက်စိတ်နဲ့ ကြည့်နေတယ်။ ဟာဂျီမဲရဲ့ အတိတ်က ဗီဒီယိုတွေ ဘယ်လို ပေါ်လာလဲ မသိပေမဲ့ အားလုံးကတော့ ဒါဟာ ဟာဂျီမဲရဲ့ အတိတ် ဖြစ်ပြီး မာနာကတစ်ဆင့် သူ့စိတ်ခံစားချက်တွေကို ခံစားနေရတာပါ။ ယွီနဲ့ မတွေ့ခင် အဘစ်ထဲမှာ သူနေခဲ့တဲ့ အကြောင်းတွေကို ဟာဂျီမဲ ဘာမှ မပြောခဲ့ဘူး။ သူတို့ အခု အဲဒီ အကြောင်းတွေကို သိခွင့်ရနေပြီ။ ဟာဂျီမဲက သူ့ရဲ့ ဆင်းရဲဒုက္ခတွေကို ဘယ်သူ့ကိုမှ မပြောပြချင်တဲ့သူပါ။
ရှီးယားနဲ့ တခြားမိန်းကလေးတွေ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြတယ်။ ဒါက ဟာဂျီမဲရဲ့ အတိတ်ကို သိဖို့ အခွင့်အရေးပါ။ သူတို့ ဒီအခွင့်အရေးကို လက်လွှတ်မခံချင်ဘူး။ သူတို့ ဗီဒီယိုကိုပဲ စိုက်ကြည့်နေကြတယ်။ ဟာဂျီမဲ ဘယ်လို လူမျိုး ဖြစ်လာလဲဆိုတာ သိဖို့ ဒီအခွင့်အရေးက တစ်ခုတည်းသော အခွင့်အရေး ဖြစ်နိုင်တယ်။ ရျူတာရိုး၊ ဆူဇူနဲ့ ကိုကီလည်း ကြည့်နေကြတယ်။ ဟာဂျီမဲ ဘယ်လို ပြောင်းလဲသွားလဲဆိုတာ သူတို့ သိချင်တယ်။
ထူးဆန်းတဲ့ ယုန်က ဟာဂျီမဲဆီကို ခုန်ဝင်လာတဲ့အခါ တစ်ယောက်ယောက် အော်ဟစ်လိုက်တယ်။
“ဟာဂျီမဲဆန်း!”
“ဟာဂျီမဲကွန်!”
ရှီးယားနဲ့ ကာအိုရီ အော်ဟစ်လိုက်ကြတယ်။ ပုံရိပ်က နည်းနည်း ဝါးသွားပြီး ဟာဂျီမဲရဲ့ စိုးရိမ်စိတ်က တိုးလာတယ်။ အားလုံးက ယုန်က သူ့ကို လှောင်ပြောင်နေတာကို ကြည့်နေကြတယ်။ ယုန်က သူ့ရဲ့ ဘယ်ဘက်လက်ကို ချေမွလိုက်တဲ့အခါ ကြောက်စိတ်နဲ့အတူ ဝေဒနာတွေ ဖြစ်လာတယ်။ ရှီးယားနဲ့ တီအို သူတို့ရဲ့ သွားတွေကို ကြိတ်ပြီး စာနာနေကြတယ်။ ကာအိုရီရဲ့ မျက်နှာက နာကျင်မှုတွေနဲ့ ပြည့်နေတယ်။
“အို မဟုတ်ဘူး… ဟာဂျီမဲဆန်း၊ မင်း ဘယ်လိုလုပ်ပြီး အဲဒီလို အလွယ်တကူ ရှုံးနိမ့်…”
“ဒါ ငါတို့ သိတဲ့ နာဂူမိုကွန်ပဲ။ သူက အားနည်းလွန်းလို့ တိုက်ခိုက်ဖို့တောင် မနည်းလုပ်ရတာပါ။”
ခဏလောက် ဗီဒီယို ပြတ်သွားတယ်။ ဟာဂျီမဲက ယုန်ကို အရမ်းကြောက်လွန်းလို့ မျက်လုံးမှိတ်ထားတယ်။ အားလုံး သူ့ရဲ့ ကြောက်စိတ်ထဲ နစ်မွန်းနေတုန်း သူ မျက်လုံး ပြန်ဖွင့်လိုက်တယ်။ သူ့ရှေ့မှာ ယုန်က ကြောက်လန့်ပြီး ဝပ်နေတယ်။ ယုန်ကြည့်တဲ့ဘက်ကို ကြည့်လိုက်တဲ့အခါ အဖြူရောင် ဝက်ဝံတစ်ကောင်က သူ့ကို စိုက်ကြည့်နေတယ်။
အဲဒါက ယုန်ထက် အဆပေါင်းများစွာ သာလွန်တယ်။ ဝက်ဝံက ယုန်ကို တစ်ချက်တည်းနဲ့ နှစ်ပိုင်းပိုင်းပြီး စားပစ်လိုက်တယ်။ ဗီဒီယိုကတစ်ဆင့် ရှီးယားနဲ့ တခြားသူတွေ သူ့ရဲ့ မျက်လုံးတွေကို မြင်လိုက်ရတယ်။
သူတို့ရဲ့ လက်ရှိ စွမ်းအားနဲ့ဆိုရင် ‘Claw Bear’ က အနှောင့်အယှက် မဟုတ်ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ သူ ဟာဂျီမဲကို ‘အစာ’ လို ကြည့်နေတဲ့ အကြည့်က ဟာဂျီမဲ ဘာလို့ ကြောက်နေတာလဲဆိုတာကို သိသာစေတယ်။ ဝက်ဝံက ဟာဂျီမဲကို ထောင့်ချိုးပြီး ဘယ်ဘက်လက်ကို ဖြတ်စားလိုက်တာကို မြင်တော့ မိန်းကလေးတွေ ထိတ်လန့်သွားကြတယ်။ သူတို့ရဲ့ ချစ်ခြင်းမေတ္တာကြောင့် အဲဒီမြင်ကွင်းက ပိုပြီး နာကျင်စရာ ကောင်းတယ်။
ဟာဂျီမဲရဲ့ မာနာကတစ်ဆင့် သူ လက်တွေ့ဘဝကနေ ထွက်ပြေးချင်တယ်ဆိုတာ သိသာတယ်။ ဒါပေမဲ့ လက်ပြတ်ပြီး သွေးတွေ ထွက်နေတဲ့ ဝေဒနာက သူ့ကို လက်ခံဖို့ ဖိအားပေးနေတယ်။ သူ အော်ဟစ်တာကို မကြားရပေမဲ့ မာနာကတစ်ဆင့် သူတို့ အဲဒီအော်သံကို ခံစားနေရတယ်။
အစာတစ်ခုလို အဆက်ဆံခံရတဲ့ ဟာဂျီမဲရဲ့ ကြောက်စိတ်က အထွတ်အထိပ် ရောက်သွားတယ်။ ဘယ်လောက် ပျက်စီးနေသလဲဆိုတာ မတွေးတော့ဘဲ အသက်လုပြီး ပြေးတော့တယ်။ ပြေးမရတော့တဲ့အခါ နံရံကို ထွင်းပြီး အမှောင်ထဲကို တိုးဝင်သွားတယ်။ စိတ်ထဲမှာ ခံစားချက်တွေ အများကြီး ရှိနေတယ်။
ဗီဒီယို ဆက်ပြနေတယ်။ ဟာဂျီမဲ ငိုယိုရင်း လှုပ်ရှားနေတယ်။ မကြာခင်မှာပဲ အဲဒီ ငိုသံတွေ တိတ်သွားပြီး သူ့ရဲ့ အသက်ရှုသံတွေ မှိန်သွားတယ်။
“ဟာဂျီမဲဆန်း…”
ရှီးယားရဲ့ မျက်လုံးကနေ မျက်ရည်တွေ ကျလာတယ်။ ကာအိုရီ၊ ရှီဇူကူနဲ့ ဆူဇူက သူတို့ရဲ့ ပါးစပ်ကို လက်နဲ့ ဖုံးထားကြတယ်။ သူတို့ ဟာဂျီမဲရဲ့ နာကျင်မှုကို ခံစားနေရသလိုပါပဲ။ တီအိုကတော့ မျက်လုံးမှိတ်ပြီး စိတ်ကို ထိန်းထားတယ်။
ဟာဂျီမဲ သတိလစ်သွားပြီး ဗီဒီယို မှောင်သွားတယ်။ ခဏအကြာမှာ ပြန်ပေါ်လာတယ်။ သူ အသက်ရှင်နေသေးလို့ အံ့ဩပြီး ဟာဂျီမဲ လမ်းကို ဆက်ထွင်းသွားတယ်။
နောက်ဆုံးတော့ သူ အသက်ရှင်ဖို့ လိုအပ်တဲ့ အံ့ဖွယ် ကျောက်တုံးနဲ့ တွေ့သွားတယ်။ အဲဒီ အချိန်တုန်းက မာနာတွေနဲ့ ပြည့်နေတဲ့ ‘Ambrosia’ လေးပါ။ ဟာဂျီမဲ အဲဒီ အရည်ကို လျှာနဲ့လျက်ပြီး ထောင့်တစ်နေရာမှာ ကွေးကွေးလေး အိပ်နေတယ်။ သူ့နှလုံးသားက ပျက်စီးသွားပြီ။
ရက်အတော်ကြာအောင် သူ အကူအညီကို စောင့်နေခဲ့တယ်။ အဲဒီ အချိန်က အမှတ်တရတွေက ဝါးတားတား ဖြစ်နေတယ်။ ဒါပေမဲ့ ခံစားချက်တွေကတော့ မာနာကတစ်ဆင့် ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ပေါ်လာတယ်။ ရှီးယားနဲ့ တခြားသူတွေက သူ ဘယ်လောက်တောင် အထီးကျန်နေလဲဆိုတာကို ခံစားလိုက်ရတယ်။
အမှောင်ထုက အရမ်း အေးစက်လွန်းလို့ တစ်ခါတလေ သူ ဘယ်သူလဲ ဆိုတာတောင် မေ့သွားတယ်။ အစာငတ်တာက သူ့ကို အမြဲ ဒုက္ခပေးနေတယ်။ လက်ပြတ်သွားတဲ့ ဝေဒနာကလည်း အမြဲ နာကျင်စေတယ်။ နေ့တိုင်း ဟာဂျီမဲ ဒုက္ခတွေကို ခံစားနေရတယ်။
နောက်ဆုံးတော့ သူ လဲကျပြီး သေချာဖို့ ဆုတောင်းပေမဲ့ အံ့ဖွယ် အရည်က သူ့ကို အသက်ရှင်အောင် လုပ်ပေးထားတယ်။
အဲဒီကနေ သူ သေချာဖို့ ဆုတောင်းလိုက်၊ အသက်ရှင်ချင်လိုက်နဲ့ ပေါ့။ ပျက်စီးနေတဲ့ ရေဒီယိုတစ်ခုလို သူတို့နှစ်ခုကြားမှာ လှုပ်ရှားနေတယ်။ အရာအားလုံး ဘာလို့ ဒီလိုဖြစ်သွားတာလဲလို့ သူ အမြဲ မေးခွန်းထုတ်တယ်။ စိတ်ခံစားချက်တွေကို ထုတ်ပြစရာ မရှိတော့ဘဲ သူငယ်ချင်းတွေကို မုန်းတီးပြီး ကမ္ဘာရဲ့ မတရားမှုကို ကျိန်ဆဲလိုက်တယ်။
နောက်ဆုံးတော့ သူ့နှလုံးသား ပျက်စီးသွားတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီလောက်နဲ့ မပြီးဘူး။ မလိုအပ်တဲ့ စိတ်ခံစားချက်တွေကို စွန့်ပစ်ပြီး အသက်ရှင်ဖို့ ဆန္ဒကိုပဲ ထားရှိပြီး ဟာဂျီမဲ သူ့ကိုယ်သူ ပြန်ဖန်တီးလိုက်တယ်။ ဖိအားတွေက သူ့ရဲ့ စိတ်ဓာတ်ကို ဓားတစ်ချောင်းလို မာကျောသွားစေတယ်။
သူ အသက်ရှင်အောင် ထွက်သွားမယ်လို့ ဆုံးဖြတ်ပြီးတဲ့အခါ ဟာဂျီမဲ လှုပ်ရှားတော့တယ်။ သူ အောက်ဘက်က Ambrosia ပြည့်နေတဲ့ နေရာကို ကြည့်လိုက်တယ်။ သူ အဲဒီဆီ တွားသွားပြီး ခွေးတစ်ကောင်လို လျှက်လိုက်တယ်။ အမြဲတမ်းလိုပဲ အဲဒီအရည်က ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ဒဏ်ရာတွေကိုပဲ ကုသပေးပြီး ဆာလောင်မှုနဲ့ ဝေဒနာကို မကုသပေးဘူး။ အဲဒီအရည်ထဲမှာ ပေါ်နေတဲ့ မျက်နှာက အရင် ဟာဂျီမဲ မဟုတ်တော့ဘူး။ အမုန်းတရားတွေနဲ့ ပြည့်နေတဲ့ ဟာဂျီမဲ သူ့ရဲ့ အကာအကွယ်ကို ထားခဲ့လိုက်တယ်။ သူ့ဆီမှာ ရှိတဲ့ လက်နက်ကတော့ အားနည်းလွန်းတဲ့ အသွင်ပြောင်းခြင်းမှော်ပဲ။ ဒါပေမဲ့ သူ အဲဒါနဲ့ပဲ ဘီလူးတွေကို စတင် သတ်ဖြတ်တော့တယ်။
သူ့ရဲ့ ပထမဆုံး ဘီလူးကို သတ်ပြီးတဲ့နောက်—
“အာ၊ အဲဒါက…”
“သူက ဘီလူးအသားကို စားရတယ်လို့ ပြောဖူးတယ်… ဒါပေမဲ့ ဒါက အရမ်း ဆိုးရွားတာပဲ…”
ကိုကီနဲ့ ရျူတာရိုး အံဩသွားကြတယ်။ ဟာဂျီမဲ ဘီလူးအသားကို ပထမဆုံးအကြိမ် စားလိုက်တာပါ။ သူ့လက်တွေ၊ အဝတ်တွေနဲ့ မျက်နှာက သွေးတွေနဲ့ ပေကျံနေတယ်။ သူက တကယ့်ကို တိရစ္ဆာန် တစ်ကောင်လိုပါပဲ။ ခဏအကြာမှာ သူ အစာကို ချလိုက်ပြီး အော်ဟစ်လိုက်တယ်။
နာကျင်မှုက အလွန် ပြင်းထန်တယ်။ ဟာဂျီမဲ မြေကြီးကို ခေါင်းနဲ့ ဆောင့်နေပြီး ဗီဒီယို အကြိမ်ကြိမ် ပြတ်သွားတယ်။ အဲဒါ တကယ့်ကို ကြောက်စရာ မြင်ကွင်းပါပဲ။
အဲဒီ မြင်ကွင်းက ပြနေတုန်း ဟာဂျီမဲရဲ့ မာနာက အဲဒီနာကျင်မှုကို ပြသနေတယ်။ ငရဲ ဆိုတာ ရှိရင် အဲဒီလို ဝေဒနာမျိုး ဖြစ်မှာပါ။ တီအိုသာ ဝိညာဉ်မှော်နဲ့ ရျူတာရိုး၊ ဆူဇူ၊ ရှီဇူကူနဲ့ ကိုကီတို့ကို မထိန်းထားရင် သူတို့ သတိလစ်သွားမှာပါ။ အခုတော့ အားလုံး ဖြူဖျော့နေကြတယ်။ မကြည့်ရက်တော့တဲ့ ရျူတာရိုး အကြည့်လွှဲလိုက်တယ်… ဆူဇူကတော့ အော့အန်ချင်စိတ်ကို မနည်း ထိန်းထားရတယ်။
နောက်ဆုံးတော့ အသွင်ပြောင်းမှု ပြီးဆုံးသွားပြီး ဟာဂျီမဲရဲ့ ပုံရိပ်က သွေးတွေနဲ့ Ambrosia တွေကြားမှာ ပေါ်လာတယ်။ သူ အခု ပုံစံအတိုင်းပဲ ဖြစ်နေတယ်။ အသက်ရှင်ဖို့ စွဲလမ်းမှုနဲ့ ကမ္ဘာအပေါ်ထားတဲ့ အမုန်းတရားတွေက သူ့ခန္ဓာကိုယ်နဲ့အတူ သန်မာလာတယ်။ အဲဒီအချိန်မှာ သူ တကယ့်ကို အဘစ်ရဲ့ ဘီလူးတစ်ကောင် ဖြစ်သွားတယ်။
Tortus မှာ အပေါဆုံး အလုပ်ဖြစ်တဲ့ Synergist အလုပ်နဲ့ သူ သေနတ်တစ်လက် ဖန်တီးလိုက်တယ်။ အကြိမ်ပေါင်း ထောင်နဲ့ချီပြီး လေ့ကျင့်ပြီးနောက် သူ အောင်မြင်သွားတယ်။ သူ Claw Bear ကို စိန်ခေါ်လိုက်တယ်။ သူ ဘယ်အရာကိုမဆို ကျော်ဖြတ်နိုင်တယ်ဆိုတာကို ပြသဖို့ပါ။
ပြင်းထန်တဲ့ တိုက်ပွဲအပြီး သူ အောင်မြင်သွားတယ်။ အဲဒီအချိန်မှာပဲ သူ တကယ် လိုချင်တဲ့အရာကို သိသွားတယ်။ အဲဒါကတော့ အိမ်ပြန်ဖို့ပါ။ အဲဒီ ဆန္ဒကို တုံ့ပြန်သလိုပဲ အခန်းထဲက မာနာတွေ တုန်ခါလာတယ်။ ပြီးတော့ ဟာဂျီမဲနဲ့ ယွီကိုပဲ ပတ်ပတ်လည် ဝိုင်းရံသွားတယ်။
‘ငါ အိမ်ပြန်ချင်တယ်…’ အဲဒါက ရိုးရှင်းတဲ့ ဆန္ဒပါ။ ရှီးယားနဲ့ တခြားသူတွေ အဲဒီ ဆန္ဒရဲ့ နက်နဲမှုကို ခံစားပြီး ရင်ထဲမှာ ဆို့တက်လာတယ်။
ဟာဂျီမဲရဲ့ အနီရောင် မာနာက တောက်ပနေပြီး ယွီရဲ့ ရွှေရောင် မာနာက ဘေးကနေ ပံ့ပိုးပေးနေတယ်။ မာနာတိုင်ကြီးက တဖြည်းဖြည်း မှိန်သွားပြီး ဟာဂျီမဲနဲ့ ယွီကို ပတ်ပတ်လည် ဝိုင်းရံသွားတယ်။ ရှီးယားတို့အတွက်တော့ သူတို့နှစ်ယောက်ကို ဂလက်ဆီတစ်ခုက ဝိုင်းရံထားသလိုပါပဲ။
‘ငါ ဂျပန်ကို အိမ်ပြန်ချင်တယ်…’ ဟာဂျီမဲရဲ့ ဆန္ဒက တိတ်ဆိတ်ပေမဲ့ ပြင်းထန်ပါတယ်။ ဘယ်တော့မှ မပြောင်းလဲမယ့် ဆန္ဒပါ။ ဗီဒီယိုထဲက ဟာဂျီမဲက အမှောင်ထုကို မော့ကြည့်ပြီး မျက်လုံးမှိတ်လိုက်တယ်။ ပြန်ဖွင့်လိုက်တဲ့အခါ အလွန်ပြင်းထန်တဲ့ ဆန္ဒတွေ ပေါ်လာတယ်။
ဟာဂျီမဲ အဘစ်ရဲ့ အောက်ခြေကို ဦးတည်ပြီး သွားတော့တယ်။ အဆုံးမရှိတဲ့ အမှောင်ထုထဲကို သွားဖို့ သူ မတုံ့ဆိုင်းတော့ဘူး။ အဲဒီနောက်မှာ ဗီဒီယို ပျောက်ကွယ်သွားပြီး မာနာတွေက ဟာဂျီမဲနဲ့ ယွီဆီ စုပ်ယူသွားတယ်။
ရှီးယား၊ ကာအိုရီ၊ တီအိုနဲ့ ရှီဇူကူ အားလုံး ငိုနေကြတယ်။ သူတို့ ဘာပြောရမှန်း မသိတော့ဘူး။ ဒါပေမဲ့ ငိုရင်းနဲ့ပဲ ပြုံးနေကြတယ်။ အခက်အခဲတွေကို ကျော်ဖြတ်ပြီး ငရဲကနေ ရုန်းထွက်လာတဲ့ ဒီလူသားအတွက် သူတို့ ဂုဏ်ယူနေကြတယ်။
ရျူတာရိုးနဲ့ ဆူဇူတောင် အံ့ဩသွားကြတယ်။ သူတို့ ဟာဂျီမဲကို ဘာလို့ မမှီနိုင်လဲဆိုတာကို အခုမှပဲ သိလိုက်ရတယ်။ ကိုကီရဲ့ အဖွဲ့မှာ တိုက်ပွဲတွေ အများကြီး ရှိခဲ့ပေမဲ့ Meld နဲ့ တခြားသူတွေ အမြဲ အကာအကွယ်ပေးထားတယ်။ ပြီးတော့ သူတို့မှာ အမြဲတမ်း အကူအညီပေးမယ့် သူငယ်ချင်းတွေ ရှိတယ်။ သူတို့ကိုသာ အဲဒီ အဘစ်ထဲ ပစ်ချလိုက်ရင် သူတို့ ကျော်ဖြတ်နိုင်မလားလို့ မေးရင် မရနိုင်ဘူးလို့ပဲ ပြောကြမှာပါ။ သူတို့ မြင်ခဲ့ရတာက အစပဲ ရှိပါသေးတယ်။
ကိုကီကတော့ ဘာမှ မပြောဘဲ ငေးငိုင်နေတယ်။ သူသာ အဘစ်ထဲ ပြုတ်ကျခဲ့ရင် ပိုကောင်းမှာလို့ ပြောခဲ့တာကို ပြန်တွေးမိတယ်။
အခုထိတော့ သူ ဟာဂျီမဲက ကြိုးစားမှု မရှိဘဲနဲ့ ဘာလို့ သန်မာနေတာလဲလို့ ထင်ခဲ့တယ်။ ရှီဇူကူက ပြောခဲ့ပေမဲ့ သူ မယုံခဲ့ဘူး။ သူ ဟာဂျီမဲ အဘစ်ထဲ ရောက်သွားလို့ပဲ သန်မာလာပြီး အခုလို လုပ်နေတာလို့ ထင်ခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ ဟာဂျီမဲရဲ့ မျက်လုံးနဲ့ မြင်လိုက်ရတဲ့အခါ သူ မှားနေမှန်း သိလိုက်ရတယ်။
‘မင်း အိမ်ပြန်ချင်တာပေါ့၊ ဟုတ်လား?’ ကိုကီ တွေးလိုက်တယ်။ သူ တကယ်ပဲ အိမ်ပြန်ချင်စိတ် ရှိခဲ့ရဲ့လားလို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် မေးလိုက်တယ်။ သူ့ရဲ့ ဆန္ဒက ဘယ်လောက်တောင် ပေါ့ပါးနေလဲဆိုတာကို သိလိုက်ရတယ်။ သူ သူရဲကောင်း ဖြစ်ချင်တယ်လို့ ပြောပေမဲ့ တကယ်တမ်းမှာတော့ အဲဒီအတွက် ဆုံးဖြတ်ချက် မရှိခဲ့ဘူး။
‘အ-မဟုတ်ဘူး၊ ငါ မှားတာ မဟုတ်ဘူး။ ဟာဂျီမဲ ဘာခံစားနေလဲဆိုတာ ငါ နားလည်ပေမဲ့… ဒါပေမဲ့… သူ ငါ့ဆီက အရာအားလုံးကို လုယူသွားတာ…’ ကိုကီ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ယုံအောင် ကြိုးစားနေတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူ တွေးနေတုန်းမှာပဲ ဟာဂျီမဲနဲ့ ယွီရဲ့ မှော်က အောင်မြင်သွားတယ်။
သူတို့ရဲ့ လက်တွေက ပွင့်လာပြီး အနီရောင် မာနာတွေက Divinity Stone နဲ့ တခြား သတ္တုတွေထဲကို စီးဝင်သွားတယ်။ သတ္တုတွေ ပေါင်းစပ်သွားပြီး အရာသစ်တစ်ခု ဖြစ်လာတယ်။ ပတ်ဝန်းကျင်က မာနာတွေ အားလုံး အဲဒီ သတ္တုတွေဆီ စုပ်ယူသွားတယ်။ သူတို့ ‘အသွင်ပြောင်း’ လိုက်ပြီ။ မျက်ရည်တွေကို သုတ်ပြီး ကာအိုရီ စိတ်ဝင်တစား ကြည့်နေတယ်။
“အဲဒါ… သော့တစ်ခုလား?”
သူမ ပြောသလိုပဲ သတ္တုတွေက သော့ပုံစံ ဖြစ်သွားတယ်။ သော့ရဲ့ အောက်ခြေမှာ ခရမ်းရောင် ကျောက်တုံးတစ်ခု ဖြစ်လာတယ်။ ကျောက်တုံးထဲမှာ ရွှေရောင် မာနာတွေ ကြယ်လေးတွေလို တောက်ပနေတယ်။ သော့က ရှေးဟောင်းပုံစံ ဖြစ်ပြီး အနုပညာဆန်ဆန် ဒီဇိုင်းတွေနဲ့ ပြည့်နေတယ်။

ဟဂျီမဲနှင့် ယူးတို့သည် တစ်လျှောက်လုံး မှိတ်ထားခဲ့သော မျက်လုံးများကို နောက်ဆုံးတွင် ဖွင့်လိုက်ကြသည်။ သူတို့သည် ဘာကိုမျှ မကြည့်နေသကဲ့သို့ ရှိသော်လည်း တစ်ချိန်တည်းမှာပင် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး စိုက်ကြည့်နေကြသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။ ထိုလျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော မြင်ကွင်းကို ကြည့်နေရင်း တစ်ယောက်ယောက်က တံတွေးမြိုချလိုက်သည်။

သူတို့နှစ်ဦးစလုံးသည် တစ်ပြိုင်နက်တည်း ပါးစပ်ဟလိုက်ပြီး “ငါတို့ရဲ့ လိုလားတောင့်တတဲ့ နယ်မြေဆီကိုသွားမယ့် တံခါးကို ဖွင့်ပေးပါ!” ဟု ဆိုလိုက်ကြသည်။

သူတို့၏ အသံများသည် ခေါင်းလောင်းသံကဲ့သို့ အခန်းတစ်ခုလုံးတွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။ သူတို့နှစ်ဦးစလုံးသည် နေမင်းကြီးထက်ပင် ပိုမိုတောက်ပစွာ လင်းလက်လာကြသည်။ သူတို့ပတ်လည်ရှိ လှည့်ပတ်နေသော မာနာလှိုင်းများသည် စူပါနိုဗာကြယ်ပေါက်ကွဲသကဲ့သို့ ပေါက်ကွဲထွက်သွားပြီး အခန်းတစ်ခုလုံးကို အနီရောင်နှင့် ရွှေရောင်အလင်းတန်းများက လွှမ်းခြုံသွားကာ အရာအားလုံးကို ဝါးမြိုသွားသည်။ ထိုမာနာသည် ခိုင်မာမြဲမြံပြီး ဖျက်ဆီး၍မရသော ဆန္ဒကို ဆောင်ကြဉ်းလာသည်။ မာနာ၏ ဖိအားကြောင့် ရှိရာနှင့် ကျန်သူများမှာ ခဏတာ သတိလစ်သွားသော်လည်း ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ မလဲကျမီပင် ပြန်လည်သတိဝင်လာကြသည်။

သူတို့ ပြန်လည်သတိရလာချိန်တွင် အလင်းရောင်များ ပျောက်ကွယ်သွားပြီဖြစ်သည်။ ရှိရာနှင့် ကျန်သူများသည် ယိုင်နဲ့နဲ့နှင့် ပြန်လည်ရပ်တည်လိုက်ကြပြီး မာနာအမြောက်အမြားသည် သော့၏ ပုံဆောင်ခဲထဲသို့ စီးဝင်သွားသည်ကို ကြည့်နေကြသည်။ နောက်ဆုံးတွင် ဟဂျီမဲ သူလိုချင်သည့်အရာကို ဖန်တီးနိုင်ခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ အိမ်ပြန်လမ်းကို ပြသပေးမည့် သော့တစ်ချောင်းဖြစ်သည်။

ပို၍တိတိကျကျပြောရလျှင် ၎င်းသည် ‘Crystal Key’ ဟုခေါ်သော အယူအဆမှော် (Concept Magic) စွမ်းအားသုံး တယ်လီပို့စက်တစ်ခုဖြစ်သည်။

“ဟဂျီမဲဆန်း! ယူးဆန်း! အဆင်ပြေရဲ့လား!?”

ရှိရာသည် သူမ၏ အပေါင်းအဖော်နှစ်ဦးဆီသို့ အလျင်အမြန် ပြေးသွားသည်။ ဟဂျီမဲနှင့် ယူးတို့သည် Crystal Key ဘေးတွင် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး မှီလျက် ထိုင်နေကြသည်။ သူတို့သည် လက်ချင်း ဆက်လက်တွဲထားဆဲဖြစ်သည်။ ရှိရာပြီးနောက် တစ်စက္ကန့်အကြာတွင် ကာအိုရီနှင့် ကျန်သူများကလည်း ဟဂျီမဲထံ ပြေးလာကြသည်။

“ကာအိုရီဆန်း၊ သူတို့ ဘယ်လိုနေလဲ?”

ရှိရာသည် စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် ကာအိုရီကို လှည့်မေးသည်။ ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် ကာအိုရီသည် စိတ်အေးလက်အေးဖြင့် “သူတို့ အဆင်ပြေပါတယ်။ မာနာတွေ အကုန်သုံးလိုက်မိလို့ မေ့လဲသွားတာပါ” ဟု ပြောလိုက်သည်။

ကာအိုရီ၏ စစ်ဆေးချက်ကို ကြားလိုက်ရသောအခါ အားလုံး သက်ပြင်းချနိုင်ကြသည်။ ကာအိုရီသည် သူမ၏ မာနာအချို့ကို ဟဂျီမဲနှင့် ယူးတို့ထံသို့ အမြန်လွှဲပြောင်းပေးလိုက်သည်။ စက္ကန့်အနည်းငယ်အကြာတွင် သူတို့နှစ်ဦးစလုံး ညည်းတွားရင်း မျက်လုံးဖွင့်လာကြသည်။

“ဟင်? ဘယ်လိုဖြစ်သွားတာလဲ?”

“အင်း… အဲဒီ မှော်ပစ္စည်းကရော ဘယ်မှာလဲ?”

ကာအိုရီသည် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်များကို အတိုချုပ်ရှင်းပြလိုက်ပြီး Crystal Key ကို ပေးလိုက်သည်။

“ရှင်တို့နှစ်ယောက် မာနာတွေကုန်သွားလို့ မေ့လဲသွားကြတာ။ ကျွန်မရဲ့ မာနာနည်းနည်း ပေးထားတယ်၊ အခုတော့ အဆင်ပြေမှာပါ။ အောင်မြင်သလားတော့ မသိဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ဒါကတော့ အဲဒီပစ္စည်းပါပဲ…”

“ငါနားလည်ပြီ။ ကျေးဇူးပဲ၊ ကာအိုရီ။ မာနာတွေ အလွန်အကျွံသုံးပြီး မေ့လဲသွားတာ ကြာပြီ။ ဘယ်လောက်လိုမယ်မှန်း မသိလို့ အကုန်လုံးသုံးပစ်လိုက်တာ၊ ဒါပေမဲ့… နောက်တစ်ခါကျရင်တော့ ဘယ်လောက်သုံးရမလဲဆိုတာ ချိန်ညှိနိုင်မှာပါ၊ ဟုတ်တယ်မလား?”

“အင်း… ဟုတ်တယ်။ အခုတော့ ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲဆိုတာ သဘောပေါက်သွားပြီ။ မေးခွန်းကတော့ နောက်တစ်ခါကျရင် အယူအဆအဖြစ် ပြောင်းလဲနိုင်လောက်တဲ့ ခိုင်မာတဲ့ဆန္ဒမျိုးကို ကျွန်မတို့ ဖော်ပြနိုင်မလားဆိုတာပဲ”

ဟဂျီမဲသည် လက်ထဲရှိ သော့ကို ‘Demon Eye’ ဖြင့် စစ်ဆေးကြည့်လိုက်သည်။ ၎င်းသည် သူပြုလုပ်ဖူးသမျှ အရာအားလုံးထက် မာနာများစွာ စီးဝင်နေပြီး Demon Eye ဖြင့်ကြည့်ပါက အလင်းတန်းလေးတစ်ခုကဲ့သို့ မြင်နေရသည်။

“ငါတို့ တော်တော်ကောင်းကောင်း လုပ်နိုင်ခဲ့တာပဲ… အထဲမှာ စွမ်းအင်တွေ ပြည့်နေတာ ခံစားရတယ်။ ‘Compass of Eternal Paths’ နဲ့ ခံစားချက်ချင်း အတူတူပဲ”

ဟဂျီမဲသည် ကျေနပ်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။ သူ Crystal Key ကို ငုံ့ကြည့်နေစဉ် သူ့မျက်လုံးထဲရှိ ခံစားချက်များကို ယူးပင် မဖတ်နိုင်ခဲ့ပေ။

ဟဂျီမဲသည် အလွန်အမင်း စိတ်လှုပ်ရှားနေသဖြင့် လက်များပင် တုန်ယင်နေသည်။ ယခုအချိန်အထိ သူဖြတ်သန်းလာခဲ့သမျှ ခရီးစဉ်အားလုံးသည် ဤသော့ကို ရရှိရန်အတွက်သာ ဖြစ်သည်။ Crystal Key သည် ဟဂျီမဲ၏ အပြင်းထန်ဆုံး ခံစားချက်များကို ပုံဆောင်ထားသောကြောင့် ထိုနာမည်ကို ရရှိခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

ယူးသည် နူးညံ့စွာ ပြုံးလိုက်ပြီး သူမ၏လက်ကို ဟဂျီမဲ၏လက်ပေါ်သို့ တင်လိုက်သည်။

“ကျေးဇူးပဲ၊ ယူး။”

“အင်း…”

ဟဂျီမဲသည် ဤသော့ကို ဖန်တီးရာတွင် ကူညီပေးသည့်အတွက် ယူးကို ကျေးဇူးတင်နေခြင်း မဟုတ်ပေ။ ငရဲခန်း (Abyss) ထဲတွင် သူမနှင့် စတွေ့ခဲ့ချိန်ကတည်းက သူ့ကို လူသားတစ်ယောက်အဖြစ် ဆက်ရှိနေစေရန် ထိန်းသိမ်းပေးခဲ့သည့်အတွက်၊ အမြဲတမ်း သူနှင့်အတူ ရှိနေပေးသည့်အတွက်၊ သူ့ကို ချစ်မြတ်နိုးသည့်အတွက်၊ ပြီးတော့ ဟုတ်ပါတယ်၊ သူ့ဆန္ဒကို ကိုယ်စားပြုသည့်အရာကို သူနှင့်အတူ ဖန်တီးပေးသည့်အတွက် သူကျေးဇူးတင်နေခြင်းဖြစ်သည်။ သူသည် အရာအားလုံးအတွက် ကျေးဇူးတင်နေခြင်းဖြစ်သည်။

မော့ကြည့်လိုက်ရာ ရှိရာနှင့် ကျန်သူများကလည်း သူ့ကို နူးညံ့စွာ ကြည့်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ အနည်းငယ် ရှက်သွားသော ဟဂျီမဲသည် ချောင်းအနည်းငယ်ဟန့်လိုက်ပြီး “စမ်းကြည့်ရအောင်” ဟု ပြောလိုက်သည်။

သူသည် အိတ်ထဲမှ ‘Compass of Eternal Paths’ ကို ထုတ်လိုက်သည်။ သက်ဆိုင်ရာ သော့ပေါက်များနှင့် ချိတ်ဆက်ပေးသော ‘Gate Keys’ နှင့်မတူဘဲ Crystal Key သည် ၎င်း၏ အယူအဆမှော် (Concept Magic) ဒီဇိုင်းအတိုင်း အလုပ်လုပ်သည်။ ၎င်းသည် အသုံးပြုသူ၏ လိုလားတောင့်တရာ ခရီးပန်းတိုင်သို့ တံခါးဖွင့်ပေးသည်။ သို့သော် ထိုသို့ပြုလုပ်နိုင်ရန်အတွက် အသုံးပြုသူသည် ခရီးပန်းတိုင်၏ စိတ်ကူးပုံရိပ်ကို တိကျစွာ မြင်ယောင်နိုင်ရမည်ဖြစ်ပြီး ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ သို့မဟုတ် စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အကွာအဝေးကိုလည်း ကောင်းစွာ နားလည်ထားရန် လိုအပ်သည်။ သို့သော် ဟဂျီမဲတွင် Compass ရှိနေသရွေ့ သူသွားလိုသည့် မည်သည့်နေရာကိုမဆို သော့ဖြင့် သွားနိုင်ပေသည်။

ဟဂျီမဲသည် ခရီးပန်းတိုင်ကို စိတ်ထဲတွင် သတ်မှတ်လိုက်ပြီး Crystal Key ထဲသို့ မာနာများ ဖြည့်လိုက်သည်။ သော့သည် အနီရင့်ရောင် လင်းလက်လာပြီး အခြေခံအစိတ်အပိုင်းရှိ ရွှေရောင်အမှုန်လေးများမှာ စတင်ကခုန်ကြသည်။

မာနာလှိုင်းများသည် ဟဂျီမဲထံမှ ထွက်ပေါ်လာသည်။ သူသည် စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် သော့ကို ရှေ့တည့်တည့်သို့ ထိုးသွင်းလိုက်သည်။ မမြင်ရသော တံခါးတစ်ခုရှိသည့်အလား သော့သည် လေထဲတွင် ပျော်ဝင်သွားသည်။ ၎င်း၏ အနီရောင်နှင့် ရွှေရောင်အလင်းတန်းများမှာ ပိုမိုတောက်ပလာသည်။

အယူအဆမှော်ဖြင့် စွမ်းအားမြှင့်ထားသည့် ပစ္စည်းဖြစ်သည့်အတိုင်း ၎င်းကို လှုပ်ရှားစေရန် မာနာအမြောက်အမြား လိုအပ်သည်။ ဟဂျီမဲသည် သူ့မာနာများ လျင်မြန်စွာ ကုန်ဆုံးသွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူသည် ရှေ့ရှိ တုန်ခါနေသော လေထုကို စိုက်ကြည့်ရင်း အသက်ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူသည် သော့ကို လှည့်လိုက်သည်။ သော့သည် လင်းလက်သွားပြီး တစ်စက္ကန့်အကြာတွင် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အာကာသမှာ လှည့်ပတ်သွားကာ စက်ဝိုင်းပုံ ပေါ်တယ်တစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။

ဟဂျီမဲ အောင်မြင်သွားပြီဖြစ်သည်။ ပျော်ရွှင်စွာ ပြုံးလိုက်ပြီး သူသည် အောင်မြင်ကြောင်း အပေါင်းအဖော်များကို ပြောပြရန် လှည့်လိုက်သည်။

“အာ့!”

သို့သော် သူဘာမှ မပြောလိုက်ရသေးခင်မှာပင် ပေါ်တယ်တစ်ဖက်မှ မိန်းကလေးတစ်ယောက်၏ စိတ်လှုပ်ရှားမှုအပြည့်နှင့် ညည်းညူသံကို ကြားလိုက်ရသည်။ ၎င်းနောက်တွင် အသားချင်း ရိုက်ခတ်သံများကို ကြားလိုက်ရသည်။ ဟဂျီမဲနှင့် ကျန်သူများသည် ငရဲခန်း၏ နက်ရှိုင်းရာသို့ ချောင်းကြည့်နေသကဲ့သို့ ခံစားရပြီး ပွင့်နေသော ပေါ်တယ်ထဲသို့ မျှော်ကြည့်လိုက်ကြသည်။ သူတို့တွေ့လိုက်ရသည့်အရာက သူတို့ကို တုန်လှုပ်ချောက်ချားသွားစေသည်။

“မင်း ဒါကို ကြိုက်တယ်မလား၊ ဒီရှက်တတ်စရာမရှိတဲ့ မိန်းကလေးမ!”

“အာ့! ကမ်-ဆာမာ! သင်က ရှိရာရဲ့ ဖခင်အစစ်ပါပဲ! သင်က တကယ်ကို အံ့ဩစရာကောင်းလိုက်တာ!”

ကမ်သည် ကုတင်ပေါ်တွင် လှဲနေသော အယ်လ်တီနာကို ကြိမ်ဖြင့် ရိုက်နေသည်။

“ဘဝါး။”

ရှိရာသည် သူမ၏ ဝိညာဉ်ထွက်ခွာသွားသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားပြီး နောက်သို့ ယိုင်လဲသွားသည်။ ကာအိုရီသည် ရှိရာ၏ ကျောကို အလျင်အမြန် ပုတ်ပေးလိုက်မှ ရှိရာသည် ပြန်လည်သတိဝင်လာသည်။ ကျန်သူများသည်လည်း ရှိရာလောက် တုန်လှုပ်သွားခြင်းမရှိသော်လည်း အံ့ဩသင့်နေကြသည်။

တစ်စုံတစ်ယောက် ရှိနေသည်ကို ခံစားမိလိုက်သော ကမ်သည် လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ ဟဂျီမဲနှင့် ကျန်သူများကို ပေါ်တယ်တစ်ဖက်တွင် တွေ့လိုက်ရသောအခါ သူ၏မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားသည်။

“ဘ-ဘော့စ်!? ဖ-ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီနေရာကို ဂိတ်ဖွင့်နိုင်ရတာလဲ!?”

“ဟင်? ရှိရာ! ပြီးတော့ ကျန်တဲ့သူတွေအားလုံးပါလား!”

ကမ်သည် အလွန်အမင်း ရှုပ်ထွေးသွားပြီး အယ်လ်တီနာမှာမူ သူမ၏ ရှုပ်ထွေးမှုမှ လျင်မြန်စွာ ပြန်လည်သက်သာလာကာ အဖွဲ့အား ပျော်ရွှင်စွာ ပြုံးပြသည်။

ထိတ်လန့်မှုမှ ပြန်လည်ရုန်းထွက်နိုင်သော ဟဂျီမဲက “ဟေး၊ ကမ်။ မနှောင့်ယှက်မိပါစေနဲ့။ မင်းတို့ တစ်ခုခုလုပ်နေတာ မသိလိုက်ဘူး” ဟု ဆိုလိုက်သည်။

“အင်း… မင်းတို့နှစ်ယောက်ကြားမှာ အဲဒီလို ဆက်ဆံရေးမျိုး ရှိမှန်း မသိခဲ့ဘူး။ ရှိရာ၊ ငါ့ရှေ့မှာတော့ မသေလိုက်နဲ့နော်” ဟု ယူးက ဖြည့်စွက်ပြောသည်။

“ဖုဖု၊ ရဲဘော်အယ်လ်တီနာ။ မင်းက ထိုက်တန်တဲ့ သခင်တစ်ယောက်ကို ရှာတွေ့သွားတာကို မြင်ရလို့ ဝမ်းသာပါတယ်။”

တီယိုကို လျစ်လျူရှုလိုက်ပြီး ကမ်သည် ဟဂျီမဲနှင့် ယူးတို့ဘက်သို့ လှည့်ကာ တုန်ရီစွာဖြင့် “ဒ-ဒ-ဒ-ဒါက နားလည်မှုလွဲတာပါ!” ဟု ဆိုလိုက်သည်။

သို့သော်လည်း သူသည် မည်သူ့ကိုမျှ လှည့်ဖြားနိုင်ခြင်းမရှိပေ။ သတိပြန်ဝင်လာသော ရှိရာသည် ဒေါသကြောင့် တုန်ရီနေသည်။ သူမ၏ ကိုယ်ခန္ဓာမှ အပြာနုရောင် မာနာတိုင်တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ သူမသည် တိတ်ဆိတ်စွာပင် ရှေ့သို့ တစ်လှမ်းတိုးလိုက်ပြီး သူမ၏ ‘Treasure Trove’ ထဲမှ ‘Drucken’ ကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။ သူမ၏ ဖခင်ကို အေးစက်စွာ စိုက်ကြည့်ရင်း သူမ၏ စစ်တူကြီးကို ဗုံးကြဲမုဒ် (Bombardment Mode) သို့ ပြောင်းလဲလိုက်သည်။ သူမ၏ လက်သည် ခလုတ်ပေါ်တွင် တင်ထားပြီး သူမ၏ ဖခင်ကို ပေါက်ကွဲစေတတ်သော ကျည်ဆန်ဖြင့် ပစ်ခတ်ရန် အသင့်ဖြစ်နေသည်။

“ခ-ခဏ၊ ရှိရာ! ဒါက မြင်တဲ့အတိုင်း မဟုတ်ဘူး! မင်းအဖေက ဘယ်တော့မှ—”

“ရှိရာ! ကမ်-ဒိုနိုက အံ့ဩစရာကောင်းတဲ့ လူသားတစ်ယောက်ပါ! မင်းရဲ့ဖခင်ဆီက ဒီလောက်ထိ မျှော်လင့်ထားသင့်တာပဲ! ငါက မင်းရဲ့ ပစ္စည်းအချို့ကို ခိုးကြည့်ချင်ရုံသက်သက်ပါ၊ ဒါပေမဲ့ သူမိသွားတော့ ငါ့ကို အပြစ်ပေးနေတာပါ!”

အယ်လ်တီနာသည် ရိုးသားစွာ ပြုံးလျက် ကမ်၏ ရှင်းပြခွင့်ကို အကုန်ပိတ်ပင်လိုက်သည်။ သူသည် အယ်လ်တီနာကို စိုက်ကြည့်ကာ “ပါးစပ်ပိတ်ထားစမ်း!” ဟု အော်လိုက်သော်လည်း အယ်လ်တီနာမှာမူ စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် တုန်ရီနေသည်။ အယ်လ်တီနာသည် ကယ်တင်၍ မရတော့သည့်အခြေအနေသို့ ရောက်သွားပုံရသည်။

ကမ်၏ အဆိုအရ အမှန်တရားမှာ အယ်လ်တီနာသည် ရှိရာကို အလွန်အမင်း စွဲလမ်းသွားပြီး ရှိရာ၏ အခန်းဟောင်းထဲသို့ ခိုးဝင်ကာ သူမ၏ ပစ္စည်းများကို ရှာဖွေကြည့်ရှုရန် ကြိုးစားခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ ကမ်သည် သူမကို မိသွားပြီး အပြစ်ပေးနေခြင်းသာ ဖြစ်သည်။

“အဲဒီလိုပြောပေမဲ့ မင်းက သူမကို ကြိမ်နဲ့ရိုက်နေတာကို ပျော်နေပုံပေါက်တယ်…”

“ဘော့စ်!?”

ဟဂျီမဲကိုယ်တိုင်ပင် မယုံကြည်သလို ရှိရာကလည်း မယုံကြည်ပေ။

“သေလိုက်စမ်း၊ ဒီလို ကာမဂုဏ်လိုလားတဲ့ အဖေရေ!”

ရှိရာသည် သူမ၏ဖခင်ကို မညှာမတာ ခလုတ်နှိပ်လိုက်သည်။ ပေါက်ကွဲစေသော ကျည်ဆန်တစ်ခုသည် သူ၏ ရင်ဘတ်ကို တည့်တည့်မှန်သွားသည်။ ဟဂျီမဲသည် စာနာမှုဖြင့် မျက်လုံးမှိတ်လိုက်ပြီး ပေါ်တယ်ကို ပိတ်လိုက်သည်။ ၎င်းလုံးဝ ပျောက်ကွယ်မသွားမီ အားလုံးမှာ ကမ်နှင့် အယ်လ်တီနာတို့၏ အော်ဟစ်သံများကို ကြားလိုက်ရသည်။ သို့သော်လည်း မည်သူမျှ သူတို့ကို ကူညီရန် စိတ်ကူးမရှိကြပေ။

“ရှိရာ၊ စိတ်လျှော့ပါ…”

“စိတ်မပူပါနဲ့၊ ရှိရာ။ အဲဒါက ခဏတာ အားနည်းချက်တစ်ခုပါ။ မင်းအဖေ ပြန်ပြီး သတိဝင်လာမှာပါ”

“ဟစ်… ယူးဆန်း၊ ကာအိုရီဆန်း၊ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒါက အဖေကို သတ်ဖို့ မလုံလောက်ဘူးဆိုတာ ကျွန်မသိပါတယ်။ ဟဂျီမဲဆန်းရဲ့ ကမ္ဘာကို မသွားခင်၊ ကျွန်မအဖေကို အပိုင်းပိုင်းလေးတွေ ဖြစ်သွားအောင် လုပ်ပြီး အပြီးသတ်ပေးဖို့ လိုသေးတယ်…”

ရှိရာသည် သူမ၏ဖခင်ကို သူမ၏အရွယ် မိန်းကလေးတစ်ယောက်နှင့် ကာမဂုဏ်ဆန်ဆန် ပြုမူနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည့်အတွက် မယုံကြည်နိုင်ဖြစ်နေသည်။ သူမသည် အမှန်တကယ်ပင် စိတ်ဒဏ်ရာ ရသွားခဲ့သည်။

ထိုမလိုလားအပ်သော အဖြစ်အပျက်ကို မြင်လိုက်ရသော်လည်း ဟဂျီမဲသည် Crystal Key အလုပ်လုပ်ကြောင်း အတည်ပြုနိုင်ခဲ့သည်။ စိတ်သက်သာရာရသွားပြီး ရှိရာကို သနားမိသော ဟဂျီမဲသည် သူမ၏ ယုန်နားရွက်လေးများကို ပွတ်သပ်ပေးလိုက်သည်။

“အင်း၊ ရှိရာ။ ငါ သူ့ကို သေချာဆုံးမပေးမှာမို့လို့ မငိုပါနဲ့တော့။”

“ဝါးးးးး ဟဂျီမဲဆန်း!”

ရှိရာသည် ဟဂျီမဲ၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ ခုန်ဝင်သွားသည်။ သူမ၏ နားရွက်လေးများမှာ အတိတ်ကမြင်ခဲ့ရသည့် အဖြစ်အပျက်ကို ငြင်းပယ်ချင်သကဲ့သို့ ယိမ်းထိုးနေသည်။ အကြိမ်တိုင်းတွင် ဟဂျီမဲ၏ မျက်လုံးကို တိုက်မိနေသည်။ သို့သော်လည်း ရှိရာအတွက် သူသည် သည်းခံနေလိုက်သည်။

သူ့နောက်တွင် စူဇူက “သူတို့ရဲ့ ဆက်ဆံရေးက နာဂူမို-ကွန်းနဲ့ တီယို-ဆန်းတို့ရဲ့ ဆက်ဆံရေးနဲ့ ဘာမှမထူးခြားဘူးလို့ ခံစားရတယ်…” ဟု တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

ရှိရာအတွက်ဆိုပြီး ဟဂျီမဲသည် ထိုစကားကိုလည်း လျစ်လျူရှုလိုက်သည်။

အားလုံးသည် တိတ်ဆိတ်စွာဖြင့် ဧည့်ခန်းသို့ ပြန်သွားကြသည်။ မည်သူမျှ ခုနက မြင်ခဲ့ရသည်များကို မပြောချင်ကြသဖြင့် လေထုမှာ အဆင်မပြေဖြစ်နေသည်။ သို့သော် မကြာမီမှာပင် ရှိရာ ငိုခြင်းရပ်သွားပြီး အားလုံးသည် ထိုအဖြစ်အပျက်ကို မေ့ဖျောက်လိုက်ကြသည်။

ဟဂျီမဲနှင့် ကျန်သူများသည် ဧည့်ခန်းရှိ ဆိုဖာများပေါ်တွင် လဲလျောင်းပြီး ခဏတာ အနားယူကြသည်။ ပြန်လည်သက်သာလာသောအခါ ဟဂျီမဲသည် အားလုံးကို ပြုံးပြီး ကြည့်လိုက်သည်။

“ကဲ၊ ပထမအကြိမ် စမ်းသပ်မှုမှာ မမျှော်လင့်ထားတဲ့ အခက်အခဲလေးတွေ ရှိခဲ့ပေမဲ့…”

သူသည် Crystal Key ကို မြှောက်ပြလိုက်သည်။ စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် “အလုပ်လုပ်တယ်။ ငါတို့အိမ်ပြန်ဖို့ လမ်းရှိသွားပြီ၊ အားလုံးရေ” ဟု ပြောလိုက်သည်။

စူဇူသည် ထိုင်နေရာမှ ခုန်ထလိုက်ပြီး ပြုံးဖြီးနေသည်။ ရျူတာရိုလည်း ထပြီး ဝမ်းသာအားရ လက်သီးကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။ ရှိဇူကူနှင့် ကာအိုရီတို့သည် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ဖက်ထားပြီး ကျယ်လောင်စွာ ပြုံးနေကြသည်။ တစ်ချိန်လုံး စိတ်ဓာတ်ကျနေသော ကိုကီပင်လျှင် အနည်းငယ် ပြုံးနိုင်ခဲ့သည်။

ဟဂျီမဲသည် ကျေနပ်အားရမှုများ ပြည့်နှက်နေသည့် မျက်နှာဖြင့် ပြုံးလိုက်သည်။ သူ၏မျက်နှာပေါ်တွင် စစ်မှန်သော အပြုံးကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ယူး၊ ရှိရာနှင့် တီယိုတို့သည်လည်း ပြုံးလိုက်ကြသည်။ အားလုံးမှာ ပျော်ရွှင်နေကြသည်။ မိနစ်သုံးဆယ်ခန့်ကြာအောင် အားလုံး ရယ်မောပျော်ရွှင်နေကြသည်။

လူများ တည်ငြိမ်လာချိန်တွင် ဟဂျီမဲက “အဲဒါ ကောင်းပေမဲ့… ငါတို့ နောက်တစ်ခါ ပြန်အဆွဲခံရမှာကို ကာကွယ်ပေးနိုင်မယ့် အယူအဆမှော်ကို ဖန်တီးဖို့တော့ အချိန်ယူရဦးမယ်ထင်တယ်” ဟု ဆိုလိုက်သည်။

Crystal Key ကို ဖန်တီးလိုက်ရုံဖြင့် ဟဂျီမဲနှင့် ယူးတို့မှာ ယခင်ကထက် ပိုမိုပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသည်။ အယူအဆတစ်ခုကို လက်တွေ့အဖြစ် ပြောင်းလဲခြင်းသည် မှော်ဆရာများအား ဝိညာဉ်ရေးရာ သို့မဟုတ် ပြန်လည်ကုသသည့် မှော်ပညာများပင် မကုသနိုင်လောက်သည့် ပင်ပန်းမှုမျိုးကို ဖြစ်ပေါ်စေသည်။

လabyrinth ခုနစ်ခုလုံးကို ဖြတ်ကျော်ပြီးမှသာ ရရှိနိုင်မည့် အသိပညာနှင့် ခွန်အားမျိုး လိုအပ်သည်ကို တွေးကြည့်ပါက ၎င်းမှာ ဖြစ်သင့်သော အရာပင်ဖြစ်သည်။ ဟဂျီမဲနှင့် ယူးတို့အတွက် တစ်ခုတည်းသော ပြန်လည်သက်သာရာမှာ သာမန်အတိုင်း အနားယူခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

ထို့အပြင် ဟဂျီမဲသည် အယူအဆမှော်ကို သုံးနိုင်ရန်အတွက် မည်မျှ “မယုံနိုင်လောက်အောင် ပြင်းထန်သော” ဆန္ဒ လိုအပ်သည်ကို နားလည်သွားသည်။ သူတစ်ခုခုကို လိုချင်သည့်ဆန္ဒသည် အိမ်ပြန်ချင်သည့် ဆန္ဒနှင့် တန်းတူ ဖြစ်ရမည်ဖြစ်သည်။ သို့သော်လည်း အိမ်ပြန်ချင်သည့် ဆန္ဒသည် ပြန်အဆွဲမခံရအောင် တားဆီးချင်သည့် ဆန္ဒထက် ပိုမိုကြီးမားသည်မှာ ထင်ရှားသည်။ သူ၏ဆန္ဒ ပြည့်မီစေရန်အတွက် သူဘာကို ကြိုးစားနေသည်ကို ပိုမိုတိကျစွာ နားလည်ထားရန် လိုအပ်သည်။

သူသည် အခြားကမ္ဘာတစ်ခုမှ မှော်ပညာ သူတို့ကို ထိခိုက်စေခြင်းကို တားဆီးချင်တာလား? သို့မဟုတ် အဲဟစ် (Ehit) ၏ စွမ်းအားကိုသာ တားဆီးချင်တာလား? သို့မဟုတ် ဆင့်ခေါ်ခြင်း မှော်ပညာကိုပင် ပယ်ဖျက်ချင်တာလား? ထို့အပြင် သူဖန်တီးမည့် အယူအဆမှော်သည် သူ့ကို သူ၏ဆန္ဒဖြင့် အိမ်ပြန်ခြင်းမှ တားဆီးခြင်း မဖြစ်စေရန် သေချာစေရမည်။ မဟုတ်လျှင် မြူ (Myu)၊ ရေမီယာ (Remia)၊ ရှိရာနှင့် တီယိုတို့သည် သူတို့၏ သူငယ်ချင်းများနှင့် မိသားစုများကို နောက်တစ်ခါ ပြန်မတွေ့နိုင်တော့ပေ။ ထိုအရာကို သူ လုံးဝ ခွင့်မပြုနိုင်ပါ။

“ဒါကြောင့် ဟုတ်တယ်၊ ငါ စမ်းသပ်မှုတွေ အများကြီး ထပ်လုပ်ဖို့ လိုလိမ့်မယ်။ မြူကို သွားခေါ်တဲ့အချိန်နဲ့ တီယိုရဲ့ မိသားစုကို သွားတွေ့တဲ့အချိန်မှာ စမ်းကြည့်လို့ရမယ်ထင်တယ်… ဒါပေမဲ့ ငါ ရာနှုန်းပြည့် အောင်မြင်မယ်လို့တော့ မပြောနိုင်ဘူး”

ဟဂျီမဲသည် တောင်းပန်သလို ခေါင်းကုတ်လိုက်သော်လည်း တကယ်တော့ ကာအိုရီနှင့် ကျန်သူများသည် သူတို့ ပြန်အဆွဲခံရမခံရဆိုသည့်အပေါ်တွင် စိတ်မဝင်စားကြပေ။

“ဒါတောင်မှ ငါတို့ အိမ်ပြန်နိုင်တော့မှာပါ… ဒါ… အံ့ဩစရာပဲ… ဟစ်… ဟဂျီမဲ-ကွန်း… ကျေးဇူးတင်ပါတယ်…”

စိတ်လှုပ်ရှားမှုကြောင့် ကာအိုရီသည် ဟဂျီမဲ၏လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ပြီး ငိုယိုလိုက်သည်။ သူမ၏ ကျေးဇူးတင်စကားသည် ဟဂျီမဲ ယူးကို ပြောခဲ့သကဲ့သို့ ခံစားချက်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ သူ၏ မှတ်ဉာဏ်များကို မြင်ပြီးနောက်တွင် သူမသည် အထူးပင် ကျေးဇူးတင်နေသည်။ သူ အသက်ရှင်လျက် ရှိနေသည့်အတွက်၊ ငရဲခန်းတွင် လက်မြှောက်အရှုံးမပေးခဲ့သည့်အတွက်၊ သူမလိုအပ်ချိန်တွင် ကယ်တင်ပေးခဲ့သည့်အတွက်၊ သူမကို ဂရုစိုက်ပေးသည့်အတွက်နှင့် သူတို့အားလုံးကို အိမ်ပြန်လမ်း ရှာပေးခဲ့သည့်အတွက် သူမ ကျေးဇူးတင်နေသည်။

ဟဂျီမဲသည် လွတ်နေသော လက်ဖြင့် ပါးပြင်ကို ကုတ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ခဏတာ တွန့်ဆုတ်နေပြီးနောက် သူမကို ဖက်လိုက်သည်။ ကာအိုရီ၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားသော်လည်း တစ်စက္ကန့်အကြာတွင် သူမ ပြုံးလိုက်ပြီး ဟဂျီမဲကို ပြန်ဖက်ကာ ရင်ခွင်ထဲတွင် မျက်နှာအပ်လိုက်သည်။ ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်သောအခါ ယူးသည် ပခုံးတွန့်လိုက်ပြီး ကာအိုရီ၏ ပခုံးကို နူးညံ့စွာ ပုတ်ပေးလိုက်သည်။

“တစ်ခါပဲ ခွင့်လွှတ်ပေးမယ်” ဟု သူမက ပြောသည်။

ရှိဇူကူသည် ကာအိုရီကို မနာလိုစွာ ကြည့်လိုက်သော်လည်း နောက်တစ်ခေါက်တွင် ကိုကီဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး ခေါင်းခါကာ ဟဂျီမဲနှင့် ကာအိုရီကို ပြုံးပြလိုက်သည်။ အမှန်အတိုင်းပြောရလျှင် သူမလည်း ဟဂျီမဲကို ဖက်ချင်ပါသော်လည်း ကိုကီကို ထပ်မံစိတ်ဆင်းရဲစေမည်ကို မလိုလားပေ။

သူမသည် မိမိကိုယ်ကို ပိုမိုအသက်ရှင်ဖို့ ဆုံးဖြတ်ထားသော်လည်း ရိုးရိုးလေး ကြည့်နေရုံဖြင့် ကျေနပ်မည်မဟုတ်ပေ။ နောက်ပိုင်းတွင် ကိုကီမရှိသည့်အချိန်ကျလျှင် ဟဂျီမဲကို ဖက်ခိုင်းမည်။ သူမကို အမှန်တကယ် ဖက်ပေးမပေးတော့ မသိသော်လည်း လက်တော့ ဆုပ်ကိုင်မည်။ ပါးကို နမ်းဖူးသော်လည်း ရှိဇူကူမှာ ရှက်တတ်ဆဲပင်။

ဟဂျီမဲသည် ရှိဇူကူ၏ မျက်နှာအမူအရာကို ကြည့်ရုံဖြင့် သူမ၏ အတွေးများကို ဖတ်နိုင်သော်လည်း မသိသယောင်ဆောင်ကာ အနာဂတ်အစီအစဉ်များကိုသာ ပြောလိုက်သည်။

“ငါ ဆင့်ခေါ်ခြင်းကို ပိတ်ပင်မယ့် ပစ္စည်းကို ဖန်တီးချင်တယ်၊ ဒါကြောင့် မြူကို သွားခေါ်ဖို့ Fernir ကို သုံးကြမယ်”

Crystal Key အစား လေယာဉ် (Airship) ကို သုံးခြင်းဖြင့် ဟဂျီမဲ၏ မာနာကို ချွေတာနိုင်မည်ဖြစ်ပြီး ထိုမာနာကို အယူအဆမှော်အတွက် သုံးနိုင်မည်ဖြစ်သည်။ အိမ်ပြန်ရန်အတွက်လည်း မာနာလိုအပ်သေးသည်။ ကမ္ဘာမြေသို့ ပေါ်တယ်ဖွင့်ရန်မှာ ဟဂျီမဲ၏ လက်ရှိမာနာပမာဏထက် ၄-၅ ဆခန့် ပိုမိုလိုအပ်သည်။ သူသည် Gate Key ကို ဖန်တီးထားသော်လည်း သူ Gate Hole ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားသော နေရာများသို့သာ သွားနိုင်သည်။ မြို့တော်သို့ ပြန်ရောက်မှသာ Gate Key ကို ဖန်တီးခဲ့ရသဖြင့် Erisen တွင် Gate Hole ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားခြင်း မရှိသေးပေ။

“အဲဒီအခါကျရင် ငါတို့ ဒီကြားထဲမှာ Demon Capital ကို သွားကြမယ်။ ဒီလို အံ့ဩစရာ ရှေးဟောင်းမှော်ပညာတွေ ရထားပြီဆိုတော့ တိရစ္ဆာန်တွေကို ဖမ်းပြီး ခေါ်သွားချင်ပေမဲ့…”

စူဇူသည် Frost Caverns ထဲမှ တိရစ္ဆာန်များကို ဖမ်းခြင်းမှာ အသုံးဝင်ပါ့မလားဟု မသေချာပေ။ Labyrinth ထဲမှ တိရစ္ဆာန်များသည် အပြင်ဘက်ထက် အများကြီး ပိုသန်မာသော်လည်း ဤလိုဏ်ဂူထဲမှ တိရစ္ဆာန်များသည် ရေခဲအခြေခံများသာ ဖြစ်သည်။ အပူချိန်အလွန်နိမ့်သော နေရာတွင် မီးမှော်ပညာအများစုမှာ အလုပ်မလုပ်သောကြောင့် ပြဿနာမရှိသော်လည်း အခြားနေရာများတွင်တော့ အဲဒီလိုမဟုတ်ပေ။ သူတို့သည် မျက်နှာပြင်ပေါ်သို့ ရောက်လျှင် မီးမှော်ပညာဖြင့် အလွယ်တကူ အသတ်ခံရနိုင်ပြီး ဤနေရာကဲ့သို့ ရေခဲဖြင့် ပြန်လည်မွေးဖွားနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

ဟဂျီမဲသည် စူဇူ၏ အခက်အခဲကို တွေးကြည့်ပြီး Gate Key တစ်ခုကို သူမထံ ပစ်ပေးလိုက်သည်။ စူဇူသည် အလန့်တကြားနှင့် ဖမ်းလိုက်ရသည်။ သူမသည် ဟဂျီမဲကို အံ့ဩစွာ ကြည့်လိုက်သည်။

“ယူးနဲ့ ငါ ဒီမှာ အနားယူပြီး မာနာပြန်ဖြည့်ဦးမယ်။ အဲဒီ Gate Key က Verbergen နဲ့ ချိတ်ဆက်ထားတယ်၊ ငါတို့ ဒီမှာ နားနေတဲ့အချိန်မှာ မင်းတို့ သွားပြီး တောအုပ်ထဲက တိရစ္ဆာန်တွေကို သွားဖမ်းပါလား? အဲဒီက တိရစ္ဆာန်အများစုက သူတို့ရဲ့ တည်ရှိမှုကို ဖုံးကွယ်တဲ့နေရာမှာ ကျွမ်းကျင်ကြတယ်။ သူတို့ကို ဖမ်းပြီး စွမ်းအားမြှင့်ထားရင် အသုံးဝင်မှာပါ”

“ငါနားလည်ပြီ… အဲဒါ ကောင်းတဲ့အကြံပဲ။ ကျေးဇူးပဲ၊ နာဂူမို-ကွန်း!”

စူဇူသည် ဟဂျီမဲကို ပြုံးပြလိုက်ပြီး ဟဂျီမဲက သူမကို သွားခိုင်းလိုက်သည်။

နောက်ဆုံးတွင် စူဇူ၊ ရျူတာရို၊ ရှိဇူကူ၊ ကိုကီနှင့် ကာအိုရီတို့သည် Verbergen သို့ သွားရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြသည်။ ဟဂျီမဲနှင့် ယူးတို့မှာမူ အယူအဆမှော်ကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသည့် ပင်ပန်းမှုမှ သက်သာလာစေရန် နားနေကြသည်။ ကာအိုရီသည် စူဇူနှင့် ကျန်သူများကို တစ်ယောက်တည်း ထားခဲ့ရမှာ စိုးရိမ်သဖြင့် လိုက်သွားခြင်းဖြစ်ပြီး ကိုကီမှာမူ သူငယ်ချင်းများကို ကူညီရန်ဆိုသော်လည်း တကယ်တော့ ဟဂျီမဲနှင့် တစ်နေရာတည်းတွင် မနေချင်၍ လိုက်သွားခြင်းဖြစ်သည်။

သူတို့ထွက်သွားပြီးနောက် ဧည့်ခန်းမှာ ပို၍ ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်သွားသည်။ ကျန်နေခဲ့သူများထဲတွင် တီယိုသည် တိရစ္ဆာန်ဖမ်းခြင်းထက် သူမ၏ Dragon Transformation ကို စွမ်းအားမြှင့်ရန် ရွေးချယ်လိုက်သည်။ ရှိရာသည်လည်း ဟဂျီမဲကဲ့သို့ပင် Metamorphosis Magic တွင် အရည်အချင်း နည်းပါးသည်။ သူမ ကျန်သူများနှင့် အတူ လိုက်သွားနိုင်သော်လည်း အခုအချိန်တွင် သူမ၏ ဖခင် သို့မဟုတ် အယ်လ်တီနာနှင့် မတွေ့လိုပေ။ အခုချိန်မှာသာ သူတို့ကို တွေ့လိုက်ရရင် သူမ သည်းခံနိုင်မှာ မဟုတ်ပေ။

ဟဂျီမဲနှင့် ယူးတို့သည် ခဏတာ အနားယူပြီး တီယိုက လေ့ကျင့်နေကြသည်။ ဟဂျီမဲ၏ အမူအရာမှာ ယခင်ကထက် ပိုမိုအေးချမ်းပြီး ပေါ့ပါးနေသည်။ သူသည် နွေဦးနေ့လယ်ခင်းတွင် နေရောင်ခြည် ခံယူနေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။ အိမ်ပြန်လမ်းကို ရရှိသွားပြီဖြစ်၍ ဟဂျီမဲသည် သူ၏ ယခင်ကဲ့သို့သော ကြင်နာတတ်သည့် စရိုက်သို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာသည်။

ဟဂျီမဲနှင့် ကျန်သူများသည် နားနေစဉ် သူတို့၏ ကိုယ်ပွားများနှင့် တိုက်ပွဲအကြောင်း ဆွေးနွေးကြသည်။ တီယို၏ ဇာတ်လမ်းပြီးနောက် သူမသည် ဟဂျီမဲကို လက်စားချေရန်အတွက် ကိရိယာတစ်ခုအဖြစ် သုံးခဲ့မိသည့်အတွက် ပြစ်ဒဏ်ပေးရန် ထပ်မံတောင်းဆိုပြန်သည်။ သို့သော် ဟဂျီမဲက သူမကို ပုတ်ပေးလိုက်သောအခါ ရှိရာနှင့် ယူးတို့မှာ အလွန်ပင် အံ့ဩသွားကြသည်။

တီယိုကိုယ်တိုင်ပင် အံ့ဩသွားပြီး စိတ်လှုပ်ရှားကာ ရှက်ရွံ့သွားသည်။ ရှိရာက “တစ်ခါလောက်တော့ ကာမဂုဏ်ဆန်တာ ရပ်လိုက်စမ်းပါ!” ဟု အော်လိုက်မှသာ သူမ သတိပြန်ဝင်လာသည်။

“ဟ-ဟင်း။ သခင်က အရမ်းကြင်နာလွန်းပါတယ်။ အပြစ်ပေးတာကို ခံရတာ ကြိုက်ပေမဲ့ ဒီလိုမျိုးကလည်း ပျော်ဖို့ကောင်းတာပဲ။ ရှက်ဖို့ကောင်းပေမဲ့လေ။”

“တီယို-ဆန်း၊ အမြဲတမ်း ဒီလိုမျိုးသာဆိုရင် ရှင်က အချစ်ဆုံးနဲ့ အတော်ဆုံး မိန်းကလေးပဲဖြစ်မှာ…”

“အင်း… ဟဂျီမဲ တကယ်ကို သူမကို ပျက်စီးသွားအောင် လုပ်ခဲ့တာ တာဝန်ယူဖို့ လိုမယ်”

မျက်နှာရဲနေသော တီယိုသည် ဟဂျီမဲ၏ ရှေ့တွင် တည်ငြိမ်စွာ ထိုင်လိုက်သည်။ ရှိရာနှင့် ယူးတို့သည် ပြုံးလျက် ကြည့်နေကြသည်။

ဟဂျီမဲလည်း ပြုံးလိုက်ပြီး “အင်း၊ တီယိုကို တခြားကောင်တစ်ယောက်ယောက်ကို သခင်လို့ ခေါ်နေတာမျိုး မလိုချင်ဘူး၊ ဒါကြောင့် ငါ တာဝန်ယူရမှာပေါ့…” ဟု ဆိုလိုက်သည်။

“ဟ-ဟင်? သခင်၊ သင်က ကျွန်မကို ရှိရာလိုမျိုး တကယ့်ချစ်သူတစ်ယောက်အနေနဲ့ မြင်နေပြီလား…”

တီယို၏ မျက်လုံးများမှာ မျှော်လင့်ချက်ဖြင့် တောက်ပလာသည်။

ဟဂျီမဲက မျက်နှာမပျက်ဘဲ “ငါဆိုလိုတာက မင်းရဲ့ အိမ်မွေးခွေးက တခြားလူဆီမှာ အမြီးတန်းလန်းနဲ့ ဝမ်းမြောက်နေတာကို မင်း သဘောကျပါ့မလား?” ဟု ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

“အင်းဟင်း!? ဒါက ကျွန်မရဲ့ အပြစ်ပေးခြင်းလား!? သခင်က ဒီလောက် ကြင်နာပြီးမှ ဒီလို စကားမျိုး ပြောလိုက်တယ်ပေါ့! သင်က တကယ်ကို အံ့ဩစရာပါပဲ!”

တီယိုသည် ဟဂျီမဲကို ဖက်လိုက်ပြီး စိတ်လှုပ်ရှားစွာ အသက်ရှူလိုက်သည်။ သို့သော် ဒီတစ်ခါတော့ ဟဂျီမဲ သူမကို မတွန်းထုတ်လိုက်ပေ။

သူတို့နှစ်ယောက်စလုံး ကယ်တင်၍ မရတော့ဘူး… ယူးနှင့် ရှိရာတို့ တစ်ပြိုင်နက်တည်း တွေးလိုက်ကြသည်။

တစ်ဝက်မျှ ကုန်ဆုံးသွားပြီးနောက် ပေါ်တယ်တစ်ခု ဧည့်ခန်းအလယ်တွင် ပွင့်လာသည်။ စူဇူနှင့် ကျန်သူများ ပြန်ရောက်လာကြသည်။ သူတို့သည် ကျားများ၊ ဝံပုလွေများ၊ မြွေများနှင့် Verbergen မှ အဆင့်မြင့် တိရစ္ဆာန်အချို့ကို ခေါ်ဆောင်လာကြသည်။ တိရစ္ဆာန်ဖမ်းခြင်းမှာ အောင်မြင်ခဲ့ပုံရသည်။ အားလုံး ထပ်မံအနားယူကြပြီး တိရစ္ဆာန်များကို စွမ်းအားမြှင့်တင်ကြသည်။

ဟဂျီမဲသည်လည်း Gate Keyhole များပါရှိသော လည်ပတ်များကို တိရစ္ဆာန်များအတွက် ဖန်တီးပေးလိုက်သည်။ ဤနည်းဖြင့် စူဇူတို့သည် သူတို့၏ တိရစ္ဆာန်များကို လွှတ်ထားနိုင်ပြီး လိုအပ်သည့်အချိန်တိုင်းတွင် ဆင့်ခေါ်နိုင်မည်ဖြစ်သည်။

“ကဲ၊ သွားဖို့အချိန်ရောက်ပြီ” ဟု ဟဂျီမဲက ပြောသည်။

စူဇူနှင့် ကျန်သူများ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ သူတို့၏ ပြင်ဆင်မှုများ ပြီးဆုံးသွားပြီဖြစ်သည်။

“အို၊ ဒါယူလိုက်ပါဦး၊ ဟဂျီမဲ-ဆန်း”

နန်းတော်မှ ထွက်ခွာစဉ် ရှိရာသည် ဟဂျီမဲကို မျက်ရည်စက်ပုံစံ ပန်းဆွဲတစ်ခု ပေးလိုက်သည်။ ၎င်းမှာ ရေခဲကဲ့သို့ ကြည်လင်သော အပြာရောင် ပုံဆောင်ခဲဖြင့် ပြုလုပ်ထားပြီး Vandre Schnee ၏ အထိမ်းအမှတ်တံဆိပ်ကို ထွင်းထုထားသည်။ ၎င်းမှာ Frost Caverns ကို အောင်မြင်စွာ ဖြတ်ကျော်ခဲ့ကြောင်း အထောက်အထားဖြစ်သည်။ ဟဂျီမဲနှင့် ယူးတို့ မေ့လဲသွားစဉ် နံရံတစ်ခု ပွင့်သွားပြီး ထိုပန်းဆွဲကို တွေ့ရှိခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ ရှိရာသည် ထိုစဉ်ကပင် ရယူထားခဲ့သော်လည်း အခုထိ မပေးရသေးခြင်း ဖြစ်သည်။

ဟဂျီမဲသည် ပန်းဆွဲကို ယူလိုက်ပြီး နန်းတော်အဝင်ဝရှိ မှော်စက်ဝိုင်းပေါ်သို့ တက်လိုက်သည်။ ပြင်းထန်သော အသံတစ်ခုနှင့်အတူ နန်းတော်ရှေ့ရှိ 분수 (Fountain) သည် အေးခဲသွားသည်။ ထို့နောက် ရေခဲလုံးကြီးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး စက္ကန့်အနည်းငယ်အကြာတွင် ပေါက်ကွဲထွက်သွားကာ ရေခဲစများ ပြန့်ကျဲသွားသည်။ ထိုထဲမှ ရေခဲဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော နဂါးကြီးတစ်ကောင် ထွက်ပေါ်လာသည်။

ဟဂျီမဲနှင့် ကျန်သူများသည် ထိုမြင်ကွင်းကို ကြည့်ပြီး အံ့ဩသွားကြသည်။ ရေခဲနဂါးသည် သူတို့ရှိရာသို့ ဆင်းသက်လာပြီး လည်ပင်းကို အောက်သို့ ငုံ့ချလိုက်သည်။ ထိုနဂါးမှာ Frost Caverns မှ ထွက်မည့် လမ်းအတိုဖြစ်သည်။

“ဒီလိုမျိုး လမ်းအတိုကို တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးဘူး။”

“အင်း… ဒါက ဆုလာဘ်များလား?”

“ဒီလို ကြမ်းတမ်းတဲ့ စမ်းသပ်မှုကို လုပ်တဲ့သူက ဒီလိုအရာမျိုး ပေးလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားခဲ့ဘူး။”

ဟဂျီမဲနှင့် ကျန်သူများသည် နဂါး၏ လည်ပင်းကို လှေကားကဲ့သို့ အသုံးပြုပြီး တက်လိုက်ကြသည်။ အားလုံး အဆင်သင့်ဖြစ်သောအခါ နဂါးသည် တောင်ပံများကို ခတ်လိုက်ပြီး ကောင်းကင်သို့ ပျံတက်သွားသည်။

နဂါးမှာ မျက်နှာကျက်ကို တိုက်မိတော့မည့်အလား ဖြစ်နေသော်လည်း အချိန်မီပင် အပေါက်ဝတစ်ခု ပွင့်လာသည်။ နဂါးသည် မရပ်မနားပင် ပျံသန်းသွားသည်။

လေပြေကို ခံစားနေစဉ် တီယိုက “သခင်ကို ပို့ဆောင်ပေးနိုင်တဲ့ နဂါးက ကျွန်မပဲ ရှိသင့်တာ… အခုမှ လဲလို့မရတော့ဘူးလား?” ဟု ပြောလိုက်သည်။

ဟဂျီမဲနှင့် ကျန်သူများ ရယ်မောလိုက်ကြပြီး မကြာမီပင် လိုဏ်ဂူမှ ထွက်လာခဲ့ကြသည်။ နဂါးသည် Schnee နှင်းလယ်ကွင်း၏ နှင်းများဖုံးလွှမ်းနေသော ကုန်းမြေပေါ်သို့ ရောက်လာသည်။ ဟဂျီမဲက နဂါးသည် သူတို့ကို ဒီမှာပဲ ချပေးမည်ဟု ထင်ထားသော်လည်း နဂါးသည် ဆက်လက် ပျံသန်းသွားသည်။ နှင်းလယ်ကွင်းကို ဖုံးလွှမ်းထားသော တိမ်တိုက်များအထက်သို့ ပျံသန်းသွားပြီး နေရောင်ခြည်နွေးနွေးအောက်သို့ ရောက်မှသာ ရပ်တန့်သွားသည်။ ထိုမှတစ်ဆင့် နဂါးသည် ဘေးသို့ စောင်းပျံသွားသည်။

“နေရဲ့ အနေအထားကို ကြည့်ရင် အနောက်မြောက်ဘက်ကို သွားနေတာပဲ။ နှင်းလယ်ကွင်းကနေ အပြင်ဘက်ကို ခေါ်သွားပေးမှာ ထင်တယ်”

“အင်း… Miledi နဲ့ Meiru တို့က Vandre ဆီကနေ သင်ခန်းစာယူသင့်တာ”

“Liberator ထဲက မိန်းကလေးတွေက စိတ်ဓာတ်မကောင်းကြဘူး ထင်တယ်”

နှင်းလယ်ကွင်း၏ အနောက်ဘက်တွင် Demon Kingdom of Garland ရှိပြီး မြောက်ဘက်တွင် Reisen Gorge ရှိသည်။ နဂါးသည် အနောက်မြောက်ဘက်သို့ သွားနေသဖြင့် သူတို့၏ အိမ်သို့ ပြန်နိုင်မည့် နေရာနှင့် နီးကပ်သော နေရာတွင် ချပေးလိမ့်မည်။ လေထုမှာ အေးစက်မနေသောကြောင့် နဂါးသည် ရာသီဥတုကို ကာကွယ်ပေးသော မှော်တားဆီးချက်ကို တပ်ဆင်ထားပုံရသည်။ Vandre ၏ လမ်းကြောင်းမှာ Miledi ၏ အိမ်သာ သို့မဟုတ် Meiru ၏ ရေအောက်တိုပီဒိုများနှင့် မတူဘဲ အလွန်ကောင်းမွန်လှသည်။

“တစ်ခုပြောရရင် နာဂူမို-ကွန်း အခုလို မျက်နှာပေးမျိုးနဲ့ တစ်ခါမှ မတွေ့ဖူးဘူး…”

“Miledi-san ရဲ့ Labyrinth မှာ ဘာဖြစ်ခဲ့လဲ မသိပေမဲ့ Melusine ရဲ့ အပျက်အစီးတွေရဲ့ အဆုံးမှာ ဘယ်လောက်တောင် ကြောက်စရာကောင်းလဲဆိုတာ မှတ်မိသေးတယ်”

စူဇူနှင့် ကာအိုရီတို့ ပြောဆိုနေစဉ် နဂါးသည် ဆင်းသက်လာသည်။ လိုရာခရီးသို့ ရောက်ခါနီးပြီဖြစ်သည်။ ရေခဲနဂါးသည် နှင်းလယ်ကွင်း၏ နယ်နိမိတ်ကို ကျော်လွန်၍ မသွားနိုင်ပုံရသည်။ တိမ်တိုက်များထဲသို့ ပြန်ဝင်သွားပြီး နှင်းလယ်ကွင်း၏ အစွန်းတွင် ချပေးလိုက်သည်။

“ကျေးဇူးပဲ။ မင်းကို ဖန်တီးတဲ့သူက တကယ့်ကို ဂုဏ်ယူစရာ လူကောင်းတစ်ယောက်ပဲ”

“Miledi နဲ့ မတူဘဲ Vandre Schnee က ဧည့်သည်တွေကို ဘယ်လိုဆက်ဆံရမလဲ သိတယ်!”

“အင်း… ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ Vandre က Miledi တို့ Meiru တို့ထက် ပိုကောင်းတဲ့လူဖြစ်လို့ ဝမ်းသာပါတယ်”

ဟဂျီမဲ၊ ရှိရာနှင့် ယူးတို့သည် နဂါးကို ကျေးဇူးတင်စကား ပြောကြားလိုက်သည်။ ဟဂျီမဲမှာ စိတ်ကူးယဉ်နေခြင်း ဟုတ်မဟုတ် မသိသော်လည်း နဂါးသည် ချီးမွမ်းစကားကို နှစ်သက်နေပုံရသည်။ နဂါးသည် အမြီးကို ဝှေ့ယမ်းပြီးနောက် ရေခဲမုန်တိုင်းထဲသို့ ပြန်ပျံသွားသည်။

ဟဂျီမဲနှင့် ကျန်သူများသည် နှင်းမုန်တိုင်းထဲတွင် ထပ်မံပိတ်မိနေသဖြင့် မပျော်ရွှင်ကြသော်လည်း အနည်းဆုံးတော့ ထွက်ပေါက်မှာ ဝေးတော့မည်မဟုတ်ပေ။ အဖွဲ့သည် နှင်းလယ်ကွင်း၏ နယ်နိမိတ်ဆီသို့ အလျင်အမြန် သွားကြသော်လည်း ဟဂျီမဲနှင့် ရှိရာတို့ ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားသည်။

သူတို့သည် မျက်လုံးများကို ကျဉ်းမြောင်းစေပြီး “အားလုံးပဲ သတိထားကြပါ။ အပြင်မှာ ကြိုဆိုသူတွေ စောင့်နေပုံရတယ်” ဟု ဆိုလိုက်ကြသည်။

“ဒီတည်ရှိမှုကို ငါ သေချာပေါက် မှတ်မိတယ်။ လူအများကြီးပဲ။ ဒါ မကောင်းတော့ဘူး”

ဟဂျီမဲနှင့် ရှိရာ၏ သတိပေးချက်ကို ကြားလိုက်ရသောအခါ အားလုံးမှာ တင်းမာသွားကြသည်။ သူတို့သည် လက်နက်များကို ထုတ်ယူပြီး တိုက်ပွဲအတွက် ပြင်ဆင်လိုက်ကြသည်။ ဟဂျီမဲနှင့် ကျန်သူများသည် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်လိုက်ကြပြီး ခေါင်းညိတ်ကာ နှင်းမုန်တိုင်းထဲမှ ထွက်လာခဲ့ကြသည်။ အပြင်ဘက်တွင် သူတို့တွေ့လိုက်ရသည်မှာ—

“နောက်ဆုံးတော့ ထွက်လာခဲ့တာပဲ။ ငါရောက်ခဲ့တဲ့ နေရာနဲ့ အတူတူပဲ။ ဘယ်လိုလဲ၊ Labyrinth ကို ဖြတ်ကျော်နိုင်ခဲ့ကြလား၊ ဆံပင်ဖြူနဲ့ လူငယ်လေး?”

“ဖုဖု။ ကြာပြီနော်၊ ကိုကီ-ကွန်း။ အဆင်ပြေရဲ့လား?”

Demon General Freid Bagwa နှင့် သူ၏ အဖြူရောင် နဂါး Uranos။ သူသည် နဂါးအကောင်ရေ ရာပေါင်းများစွာနှင့်အတူ ရောက်ရှိလာသည်။ Eri လည်း ရှိနေပြီး သူမ၏ ဆံပင်မီးခိုးရောင်များမှာ လေထဲတွင် လွင့်ပျံနေသည်။ သူမသည် ကျောတွင် မီးခိုးရောင် တောင်ပံနှစ်ဖက်ဖြင့် ပျံသန်းနေသည်။ သို့သော် အကြောက်ရဆုံးမှာ တမန်တော် (Apostles) များပင် ဖြစ်သည်။ သူတို့မှာ ငါးရာခန့် ရှိသည်။ ဟဂျီမဲကို စောင့်ကြိုနေသော ကောင်းကင်ကိုပင် ဖုံးလွှမ်းသွားစေနိုင်သည့် တပ်မတော်ကြီးကို တွေ့လိုက်ရသည်။