Volume 9.0

နိဒါန်း
ဒါဟာ သိပ်ကို မတရားဘူးလို့ ငါ အမြဲတွေးခဲ့မိတယ်။ တကယ်ဖြစ်လာဖို့ကလည်း သိပ်ပြီး ကောင်းလွန်းနေခဲ့တာကိုး။ ဆိုလိုတာက… မင်းဟာ ဒဏ္ဍာရီပုံပြင်ထဲကနေ အသက်ဝင်ပြီး ထွက်ပေါ်လာတဲ့ သူရဲကောင်းတစ်ယောက်လိုပဲ။ မင်းဆီက ဖြာထွက်နေတဲ့ စူးရှတောက်ပတဲ့ ကြက်သွေးရောင် အလင်းတန်းတွေဟာ အသက်ရှူမှားလောက်အောင်ကို ရင်သပ်ရှုမော ဖြစ်ရလွန်းတယ်။ ပြီးတော့ မင်းက ဘယ်အချိန်ကြည့်ကြည့် အမြဲတမ်း ကြံ့ခိုင်ပြီး အားကိုးထိုက်တဲ့သူတစ်ယောက်လို ဖြစ်နေခဲ့တာ။
ငါ ဘယ်လောက်ပဲ ကြိုးစားပြီး ဖုံးကွယ်ပါစေ… မင်းကတော့ ငါ့ရဲ့ အားနည်းချက်တွေကို အမြဲတမ်း ရိပ်မိသွားပြီး ငါ့ကို ဘယ်လိုမျိုး စိတ်အေးအောင် နှစ်သိမ့်ပေးရမလဲဆိုတာကို အမြဲသိနေခဲ့တယ်။ မင်းရဲ့ တည်ရှိမှုဟာ ညင်သာတဲ့ နွေဦးလေပြေညင်းလေးတစ်ချက်လိုပဲ။ ပူပြင်းတဲ့ နွေရက်တွေမှာ အရိပ်အာဝါသပေးတဲ့ သစ်ပင်ကြီးတစ်ပင်လိုပဲ။ ကြည်လင်လတ်ဆတ်တဲ့ ဆောင်းမနက်ခင်းရဲ့ စူးရှတဲ့ အအေးဓာတ်လိုပဲ။ တောက်ပတဲ့ ဆောင်းဦးညနေဆည်းဆာရဲ့ လွမ်းမောတသမှုမျိုးလိုပဲ။
ငါ့အတွက်တော့ မင်းဟာ ခါးသက်ခြင်းနဲ့ ချိုမြိန်ခြင်း နှစ်မျိုးလုံး ဒွန်တွဲနေပြီး… စကားလုံးတွေနဲ့တင် ဖော်ပြဖို့ မစွမ်းသာတဲ့ ရှုပ်ထွေးဆန်းကြယ်တဲ့ ပုစ္ဆာတစ်ပုဒ်ပဲ။ ကျင့်သားရနေတဲ့ အပြုံးတွေရဲ့ ချပ်ဝတ်တန်ဆာအောက်မှာ ငါ ဝှက်ဖုံးထားခဲ့သမျှ စိုးရိမ်မလုံခြုံမှုတွေ အားလုံးကို… မင်းက ဘာကိုမှ ဂရုမစိုက်ဘဲ ဖော်ထုတ်ပစ်ခဲ့တယ်။ မင်းက ငါ့ကို အဆုံးမရှိ စိတ်တိုအောင် ဆွပေးခဲ့တယ်။ မင်းရဲ့ အဲဒီလို ဘက်မျိုးကို ငါ တကယ်မုန်းခဲ့တာ။
ဒါကြောင့်မို့လို့ ကျေးဇူးပြုပြီး… ငါ မင်းကို တောင်းပန်ပါတယ်။ နောက်ထပ်တော့… ငါ့ကို မကာကွယ်ပေးပါနဲ့တော့။