Volume 10.2

အခန်း (၂)
အိမ်ထောင်မပြုမီ ပြင်ဆင်ရမည့်အရာများ
(အပိုင်း ၁)

အိမ်ထောင်ရေး။ ကျွန်တော့်အရင်ဘဝက မစူးစမ်းဖူးသေးတဲ့ နယ်ပယ်။ ဒီအလားအလာက ကျွန်တော့်ကို စိတ်လှုပ်ရှားစေတယ်။ ဒါက ကျွန်တော့်အတွက် အရမ်းအရေးကြီးပေမဲ့ မိသားစုနဲ့ ကိစ္စတွေမဖြေရှင်းဘဲ သွားပြီးအိမ်ထောင်ပြုလိုက်လို့ ဖြစ်ပါ့မလား။ ဒါပေမဲ့ အိမ်ထောင်ရေးက ကျွန်တော့်နောက်ကျရတဲ့ အကြောင်းပြချက်ဆိုရင် သူတို့ ခွင့်လွှတ်လိမ့်မယ်ထင်တယ်။ ပြီးတော့ အိမ်ထောင်တစ်ခုမှာ ပါဝင်လာမယ့် အရာအားလုံးကို ကျွန်တော် မျှော်လင့်နေမိတယ်။ အဲဒီ ချိုမြိန်တဲ့ မိန်းကလေးငယ်လေးကို ကျွန်တော့်အစွယ်တွေ စိုက်ထည့်လိုက်ဖို့ တွေးရုံနဲ့တင် ကျွန်တော့်ပါးစပ်က သားရေကျလာတယ်… ဒါပေမဲ့ ဆီလ်ဖီကိုတော့ သူ့အရှိန်အဟုန်နဲ့သူ ဆောင်ရွက်ခွင့်ပေးမှာပါ။

ပြဿနာတစ်ခုပဲ ရှိတယ်။ အခုတွေးကြည့်တော့ ဒီကမ္ဘာမှာ အိမ်ထောင်ရေးက ဘယ်လိုလုပ်ရမှန်း ကျွန်တော် မသိဘူး။ မင်္ဂလာဆောင်ပွဲ အခမ်းအနားကို တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးဘူး။ ပေါလ်က လီလီယာကို လက်ထပ်တုန်းက မင်္ဂလာဆောင်ပွဲ မလုပ်ခဲ့ဘူး၊ တစ်ရွာလုံးကို ဖိတ်ပြီး ပျော်ပွဲရွှင်ပွဲလေးပဲ လုပ်ခဲ့တာ။ မှူးမတ်တွေကတော့ စေ့စပ်ကြောင်းလမ်းကြေညာတဲ့အခါ အလားတူပွဲတွေ လုပ်လေ့ရှိမှာပဲ၊ ဒါပေမဲ့ တကယ့် မင်္ဂလာဆောင်ပွဲ အခမ်းအနားကိုတော့ ကျွန်တော် မမြင်ဖူးဘူး။

“အိမ်ထောင်ရေး” ဆိုတာ တကယ်တမ်း ဘာကိုဆိုလိုတာလဲ။ အိမ်ထောင်ရှင်တစ်ယောက် ဘာလုပ်ရမှာလဲ။ ဒီကမ္ဘာမှာ တစ်ဆယ့်ခြောက်နှစ်ကြာအောင် နေခဲ့ပေမဲ့ ဒီလောက်အခြေခံကျတဲ့အရာကိုတောင် မသိသေးဘူး။

မဟုတ်သေးဘူး၊ စောင့်ပါ။ မသိတာ ကိစ္စမရှိဘူး။ သင်ယူလို့ရတယ်။ ကိုယ်တိုင်က အဖြေမသိရင် မေးလိုက်ရုံပဲ။

ကျွန်တော် အသက်နှစ်ဆယ့်ခြောက်နှစ်ရှိပြီး အိမ်ထောင်ပြုဖူးပြီး ကွာရှင်းထားတဲ့ ဇာနိုဘာကို စားသောက်ခန်းမမှာ ညစာစားရင်း စပြီးမေးကြည့်တယ်။

“အိမ်ထောင်ရေးလား။ ကျွန်တော် အိမ်ထောင်ကျတုန်းက ကျွန်တော့်အဖော်ရဲ့ အိမ်ထောင်စုဆီကို မွေးမြူရေးတိရစ္ဆာန်တွေ၊ စစ်သားတွေနဲ့ ရိက္ခာတွေ လက်ဆောင်ပို့ခဲ့တယ်” လို့ ဇာနိုဘာက ပြောတယ်။ ရှီရိုနီနိုင်ငံမှာ ယောက်ျားက သတို့သမီးရဲ့ မိသားစုဆီကို ဂုဏ်ပြုလက်ဆောင်တွေ ပို့တာက ထုံးစံပဲ။

“ဒါပေမဲ့ မင်းက မင်းသားပဲ။ လက်ဆောင်လက်ခံရမယ့်သူ မဟုတ်ဘူးလား။”

“ဟမ်။ မင်းက မင်းမျိုးနွယ်ဖြစ်သည်ဖြစ်စေ မဖြစ်သည်ဖြစ်စေ ဘာမှမထူးခြားဘူး။ ယောက်ျားက လက်ဆောင်တွေ ပို့ရမယ်ဆိုတာ သိသာပါတယ်။”

အဲဒီအချိန်မှာ ကလစ်ဖ်က ကြားဝင်ပြီး ပါးစပ်ဖွင့်လာတယ်။ “မီလစ်မှာတော့ ပြောင်းပြန်ပဲ။ မိန်းမက ခင်ပွန်းဖြစ်သူကို ပေးဖို့ ခန်းဝင်ပစ္စည်း ရတယ်။”

သူက မကြာသေးခင်ကစပြီး ကျွန်တော်တို့နဲ့ ညစာစားတာ မကြာခဏဆိုသလိုပဲ။ သူ့မှာ သူငယ်ချင်းသိပ်မရှိတော့ အထီးကျန်နေလောက်တယ်။

“အင်း” လို့ ကျွန်တော်က ဆိုတယ်။ “ဒါဆို မိန်းကလေးရဲ့မိသားစုက အတော်လေး နစ်နာသွားတာ မဟုတ်ဘူးလား။”

“အဲဒါအတွက် အလဲအလှယ်အနေနဲ့ ယောက်ျားက ဇနီးရဲ့မိသားစု အကူအညီလိုအပ်တဲ့အခါတိုင်း ကူညီပေးဖို့ တာဝန်ရှိတယ်။”

“ဒါဆို အဲဒီလိုပုံစံပဲကိုး။” မီလစ်ရော ရှီရိုနီမှာပါ မိသားစုနှစ်ခုကြား ခိုင်မာတဲ့ဆက်သွယ်မှုကို အလေးပေးပုံရတယ်။

“ဒါပေမဲ့ လက်ထပ်ထုံးစံတွေက လူမျိုးအလိုက် ကွဲပြားတယ်” လို့ ကလစ်ဖ်က ဆက်ပြောတယ်။

“အဲလ်လူမျိုးတွေကရော။” ကျွန်တော် မေးတယ်။

“ကျွန်တော်က လီဇယ်ကို မလက်ထပ်ရသေးဘူး၊ ဒါကြောင့် မသိဘူး။ သူမရဲ့ ကျိန်စာကို မဖယ်ရှားပေးနိုင်မချင်း စောင့်မယ်လို့ ကတိပေးထားတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူမက တခြားအဲလ်တွေလို မဟုတ်ဘူး၊ ဒါကြောင့် ရိုးရာကို သိပ်တင်းကျပ်မယ်မထင်ဘူး။” ဒါဆို သူ့မှာ ရှေ့ဆက်စောင့်ရဦးမှာပဲ။

ဒီလောက်ဆွေးနွေးပြီးတာတောင် အခမ်းအနားအကြောင်း မပြောသေးဘူး။ ဒီကမ္ဘာမှာ အခမ်းအနားဆိုတဲ့အယူအဆ မရှိဘူးလို့ ကျွန်တော် စထင်လာတယ်။ “ဒါဆို ကျွန်တော် တစ်ယောက်ယောက်ကို လက်ထပ်မယ်ဆိုရင် ဘာတွေလိုအပ်လဲ။”

“ကြည့်ရအောင်… ပထမဆုံး အိမ်တစ်လုံးပေါ့၊ ဟုတ်တယ်မလား။” ကလစ်ဖ်က အကြံပြုတယ်။

“ဟုတ်ပါတယ်။” ဇာနိုဘာက ခေါင်းညိတ်ပြီး သဘောတူတယ်။

“ဘာ။ အိမ်တစ်လုံး၊ ချက်ချင်းကြီးလား။” ကျွန်တော် နည်းနည်းမယုံနိုင်စွာ မေးလိုက်တယ်။

“သေချာတာပေါ့။ မင်းမှာ အိမ်တောင်မရှိဘဲ ဘာလို့ အိမ်ထောင်ပြုမှာလဲ။”

ဇာနိုဘာကို ကြည့်လိုက်တော့ ကလစ်ဖ်ရဲ့စကားကို သူခေါင်းညိတ်ပြီး သဘောတူတာ တွေ့ရတယ်။ စဉ်းစားကြည့်တော့ ပေါလ်က အိမ်ထောင်ကျတုန်းက ဘူအင်နာရွာကို ပြောင်းခဲ့တယ်။ အဲဒီအချိန်အထိ သူက တည်းခိုခန်းမှာနေတဲ့ စွန့်စားသူဖြစ်ပြီး အိမ်နဲ့ အလုပ်တည်ငြိမ်ဖို့ ဖိလစ်ရဲ့အကူအညီကို အားကိုးခဲ့ရတယ်။

“ပြီးတော့ မိန်းကလေးတွေက ယောက်ျားလေးအဆောင်ထဲ မဝင်နိုင်ဘူး။ ပုံမှန်အားဖြင့် စုံတွဲတွေက အိမ်ထောင်ကျပြီး အဆောင်က ထွက်သွားကြတယ်၊ ဒါမှမဟုတ် ဘွဲ့ရတဲ့အထိ အိမ်ထောင်မပြုဘဲ စောင့်ကြတယ်။”

သူပြောမှတော့ အိမ်ထောင်သည်စုံတွဲတွေ အဆောင်မှာနေတာ ကျွန်တော် မကြားဖူးတာ မှန်တယ်။ အိမ်ထောင်သည်စုံတွဲအတွက် သီးသန့်အဆောင်လည်း မရှိဘူး။

“မင်းရဲ့အဖော်က ကိုယ်ပိုင်အိမ်ရှိတဲ့ အဆင့်မြင့်မိန်းကလေးဆိုရင် ဇာတ်လမ်းက တစ်မျိုးပေါ့၊ မဟုတ်ရင်တော့ ယောက်ျားက နေစရာအိမ်ထောက်ပံ့ဖို့ပဲ မူတည်တယ်။” ကလစ်ဖ်က ထပ်ပြောတယ်။ နည်းနည်းတော့ မမျှတဘူးလို့ထင်ရပေမဲ့ ဒီကမ္ဘာမှာတော့ ဒါကပုံမှန်လို့ သတ်မှတ်ကြတာဖြစ်နိုင်တယ်။ ဒီကိစ္စမှာ ကျွန်တော်က ထောက်ပံ့ပေးရမယ့်သူဖြစ်တာ ယုတ္တိတန်တယ်။ တကယ်တော့ ကျွန်တော်သာ မထောက်ပံ့နိုင်ရင် ကျွန်တော့်အဖော် စိတ်ပျက်သွားနိုင်တယ်။ အနည်းဆုံးတော့ ကိုယ့်ကိုကိုယ် အားကိုးလို့ရတယ်ဆိုတာ ပြသရမယ်။

“သဘောပေါက်ပြီ။ ဒါဆို အိမ်တစ်လုံး အရင်လိုတာပေါ့။”

ကျွန်တော် အဲဒီလိုပြောလိုက်တော့ ကလစ်ဖ်ရဲ့မျက်နှာက သံသယဖြစ်သွားတယ်။ “ခဏလေး။ ရူဒီးယပ်စ်၊ မင်းအိမ်ထောင်ပြုတော့မှာလား။”

“အင်း၊ ဟုတ်တယ်လေ။”

“ဘယ်သူနဲ့လဲ။” ဒီနေရာမှာ ဆီလ်ဖီးယက်တ်ရဲ့နာမည်ကို ပြောလို့ရမလား။ သူမရဲ့အထောက်အထားက တစ်နေ့တော့ ပေါ်လာမှာပဲ၊ ဒါပေမဲ့ လောလောဆယ်တော့ လျှို့ဝှက်ထားဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်။ “ကျွန်တော့်ရောဂါကို ကုပေးခဲ့တဲ့သူပါ။”

“…အာ၊ သဘောပေါက်ပြီ။ ပြီးတော့ နာမည်ကရော။”

“အင်း၊ လောလောဆယ်တော့ အဲဒါကို လျှို့ဝှက်ထားရမှာပဲ။”

“အိုကေ။ အင်း၊ သူတို့က မီလစ်ဘာသာဝင်ဖြစ်ခဲ့ရင် ကျွန်တော့်ကို ပြောပါ။ ဒီမြို့ရဲ့ ဂိုဏ်းအုပ်ဘုန်းတော်ကြီးနဲ့ ကျွန်တော်သိကျွမ်းတယ်၊ ဒါကြောင့် ရိုးရိုးလေးဆိုရင်တောင် မင်္ဂလာဆောင်ပွဲတစ်ခု လုပ်ပေးလို့ရတယ်။”

ဒါဆို မီလစ်ဘာသာမှာ မင်္ဂလာဆောင်ပွဲလိုမျိုး တစ်ခုခုရှိတာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်က မီလစ်ဘာသာဝင်မဟုတ်ဘူး၊ ဆီလ်ဖီလည်း မဟုတ်ဘူးဆိုတာ သေချာတယ်။

“ဆရာ၊ ငွေကြေးမလုံလောက်ရင် ကျွန်တော် ကူညီရမလား။” ဇာနိုဘာက ကမ်းလှမ်းတယ်။

“မလိုပါဘူး၊ မလိုပါဘူး။ ဒီကိစ္စအတွက် မင်းကိုအားကိုးရတာ ငါ့အတွက် အရမ်းအားနာစရာကောင်းလိမ့်မယ်။” ဒီလိုပြောပြီး သတ္တိရှိဟန်ဆောင်ခဲ့ပေမဲ့ ဒီတစ်ဝိုက်မှာ အိမ်စျေးကွက်က ဘယ်လိုမှန်း ကျွန်တော် မသိဘူး။ ကျွန်တော့်စုဆောင်းငွေနဲ့ လုံလောက်မယ်လို့ မျှော်လင့်မိတယ်။ “ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ မနက်ဖြန် မြို့ထဲမှာ အိမ်တွေ သွားကြည့်မယ်။ ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် မလုပ်နိုင်ဘူးထင်ရင် မင်းတို့ရဲ့အကူအညီကို တောင်းမိလိမ့်မယ်။”

“ဟုတ်ကဲ့ပါ။ ဒီမြို့က အကြီးဆုံးအိမ်တောင်မှ ကျွန်တော် ဝယ်နိုင်တယ်၊ ဒါကြောင့် ဆရာ စိတ်ပူစရာမလိုပါဘူး။” ဇာနိုဘာက ပြုံးရင်းပြောတယ်။

တိုင်းပြည်ငယ်လေးကတောင်မှ မင်းမျိုးနွယ်တွေက ကျွန်တော်တို့လို သာမန်လူတန်းစားတွေထက် လုံးဝအဆင့်ကွာတယ်။

—

နောက်တစ်နေ့မှာ ကျွန်တော် မြေယာအကျိုးဆောင်ဆီ သွားခဲ့တယ်။ ဒေသတစ်ခုရဲ့ ဘုရင်ခံက နေထိုင်သူတွေကို အိမ်ရာချေးငွေပေးလေ့ရှိပေမဲ့ ရှာရီယာမြို့မှာ ရှင်းလင်းတဲ့ ဒေသဆိုင်ရာအုပ်ချုပ်သူမရှိဘူး။ အဲဒီအစား မှော်နိုင်ငံသုံးခုနဲ့ မှော်ဆရာများအဖွဲ့က ပေါ်ပေါက်လာတဲ့ ပြဿနာတွေကို ဖြေရှင်းပေးမယ့် မြေယာအကျိုးဆောင်တစ်ခု တည်ထောင်ပြီး နယ်မြေကို ပူးတွဲအုပ်ချုပ်ခဲ့တယ်။ အဲဒီ “ပြဿနာတွေ” က ဘာတွေလဲဆိုတာတော့ ကျွန်တော် မသိဘူး။

အဆင်ပြေအောင်လို့ မြေယာအကျိုးဆောင်လို့ ခေါ်ခဲ့ပေမဲ့ တရားဝင်အမည်ကတော့ မြေယာစီမံခန့်ခွဲရေးရုံးပဲ။ သူတို့က လစ်လပ်အိမ်တွေ ရောင်းဝယ်တာ၊ လူတွေ မြေလွတ်ပေါ်မှာ ဆောက်ခွင့်ပါမစ်ထုတ်ပေးတာတွေ လုပ်တယ်။ အဲဒီမှာ ဧည့်ကြိုစာရေးကို အိမ်တစ်လုံးလိုချင်တယ်လို့ ပြောလိုက်တော့ စာရင်းတစ်ခု ပေးတယ်။ ရနိုင်တဲ့အိမ်တွေရဲ့အချက်အလက်တွေကို စာမျက်နှာတစ်ခုချင်းစီမှာ မှတ်တမ်းတင်ထားတယ်- လိပ်စာ၊ မြေကွက်အကျယ်၊ အိမ်အကျယ်၊ အခန်းအရေအတွက်နဲ့ စျေးနှုန်း။ အခန်းတစ်ခန်းတည်းသေးသေးလေးကနေ တကယ့်အိမ်ကြီးအိမ်ကောင်းတွေအထိ အမျိုးမျိုးရှိတယ်။

“အင်း…”

ရိုးရိုးသားသားပြောရရင် အိမ်ဘယ်လောက်ကြီးတာ ဝယ်သင့်မှန်း ကျွန်တော် မသိဘူး။ ဥယျာဉ်နဲ့ ခွေးကြီးတစ်ကောင်အတွက် နေရာပါတဲ့အိမ်က အကောင်းဆုံးဖြစ်နိုင်တယ်… ဒါမှမဟုတ် မြို့တွင်းတိုက်ခန်းလား။ ကျဉ်းကျဉ်းလေးနေရတာကို ကျွန်တော် သဘောမထားဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ဆီလ်ဖီက မင်းသမီးရဲ့ ကိုယ်ရံတော်ဖြစ်ပြီး အဲဒါအပြင် သူငယ်ချင်းကောင်းလည်းဖြစ်တယ်။ ဆိုလိုတာက မင်းသမီးက သူမဆီ မကြာခဏလာလိမ့်မယ်၊ မင်းမျိုးနွယ်တွေ လာလည်ရင် ညံ့ဖျင်းတဲ့တိုက်ခန်းမှာ ကျွန်တော်တို့ နေလို့မဖြစ်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်ရဲ့လက်ရှိစုဆောင်းငွေက မှူးမတ်တွေအတွက်ရည်ရွယ်တဲ့ ခမ်းနားတဲ့အိမ်မျိုး ဝယ်ဖို့ မလုံလောက်ဘူး။ ဇာနိုဘာရဲ့အကူအညီကို လက်ခံသင့်လား။ မဟုတ်ဘူး၊ သူ့ကို ငွေအိတ်လိုသုံးရတာ အားနာလိမ့်မယ်။ ကျွန်တော့်မှာရှိတာနဲ့ သင့်တင့်တဲ့အိမ်တစ်လုံး ဝယ်နိုင်တယ်။

ဆီလ်ဖီကို ခေါ်လာသင့်ခဲ့တာလား။ ဒီလိုကြီးမားတဲ့ ဝယ်ယူမှုတွေက အဖော်နဲ့ တိုင်ပင်သင့်တာ မဟုတ်လား။ ဒါပေမဲ့ ဒီကမ္ဘာမှာတော့ ယောက်ျားက အိမ်ဝယ်ပြီး မိန်းမကို အဲဒီအိမ်ထဲ ကြိုဆိုတာမျိုး ဖြစ်ပုံရတယ်။ ဒါကို ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် မလုပ်နိုင်ရင် ဆီလ်ဖီက ကျွန်တော့်ကို သနားစရာလို့ထင်သွားနိုင်တယ်။ အနည်းဆုံးတော့ ကိုယ့်ကိုကိုယ် အားကိုးလို့ရတယ်ဆိုတာ ပြသရမယ်။

“ဒါဆို စျေးပေါ၊ ကြီးတယ်၊ အခန်းတွေအများကြီးပါတဲ့ အိမ်ပေါ့။” စာရင်းထဲမှာ အဲဒီလိုကိုက်ညီတာကို ရှာကြည့်တယ်။ “ဟမ်။”

စာရင်းအောက်ဆုံးက စာတစ်ရွက်က ကျွန်တော့်အာရုံကိုဖမ်းစားသွားတယ်။ ဟောင်းနွမ်းပြီးအရောင်ပျက်နေတဲ့ စာမျက်နှာပေါ်မှာ အိမ်ကြီးတစ်လုံးလို ကြော်ငြာထားတယ်။ အဲဒါက လူနေရပ်ကွက်ရဲ့ ထောင့်တစ်နေရာမှာရှိပြီး ဆိုလိုတာက တက္ကသိုလ်နဲ့ သိပ်မဝေးဘူး။ သတ်မှတ်ထားတဲ့စျေးနဲ့ဆို ဝယ်ပြီးတာတောင် ငွေနည်းနည်းကျန်ဦးမယ်။ တစ်ခုတည်းသော အားနည်းချက်က သက်တမ်းကြာနေတာပဲ။

“ဒီတစ်ခုကော ဘယ်လိုလဲ။ ဘာလို့ ဒီလောက်စျေးပေါတာလဲ။”

ကျွန်တော်မေးလိုက်တဲ့ ဝန်ထမ်းက စိတ်ညစ်တဲ့အပြုံးနဲ့ ပြန်ဖြေတယ်။ “ရိုးရိုးသားသားပြောရရင် အဲဒီအိမ်ကြီးက ကျိန်စာသင့်နေတယ်။”

“ကျိန်စာသင့်တယ်ဟုတ်လား။”

“ညသန်းခေါင်မှာ တဂျစ်ဂျစ်မြည်သံကြားရပြီး အဲဒီအသံရဲ့ဇာစ်မြစ်ကိုရှာရင် ဘာမှမတွေ့ဘူးလို့ ပြောကြတယ်။ အရင်ပိုင်ရှင်က လေကြောင့် အိမ်လှုပ်တာပဲလို့ ပြောပြီး လျစ်လျူရှုခဲ့တယ်… ပြီးတော့ နောက်တစ်နေ့မှာ သူတို့ ရက်ရက်စက်စက် အသတ်ခံလိုက်ရတယ်။”

တကယ်လား။ ဒါပေမဲ့ မကောင်းဆိုးဝါးဝိညာဉ်တွေက ကျိန်စာသင့်အိမ်ကြီးတွေအကြောင်း ပုံပြင်တွေက ခရိုင်းနဲ့ချီပြီးရှိတယ်။ “မင်းတို့ နတ်မောင်းမထုတ်ခဲ့ဘူးလား။”

“စွန့်စားသူများအဖွဲ့မှာ တောင်းဆိုချက်တစ်ခုတော့ တင်ခဲ့ပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့… အဲဒါကို ပထမဆုံးလက်ခံတဲ့သူတွေကလည်း ရက်ရက်စက်စက် အသတ်ခံလိုက်ရတယ်။ အဲဒီကတည်းက ဘယ်သူမှ ဒီအလုပ်ကို မလုပ်ချင်ကြတော့ဘူး။”

သူတို့တင်ခဲ့တဲ့ တောင်းဆိုချက်က အီးအဆင့်ဖြစ်တယ်လို့ ဆက်ပြောတယ်။ အဲဒါကို အဆင့်မြှင့်ချင်ပေမဲ့ လိုအပ်တဲ့ရန်ပုံငွေ မရခဲ့ဘူး။ အဲဒီအပြင် သူတို့နဲ့ စွန့်စားသူများအဖွဲ့ကြား သဘောထားကွဲလွဲမှုအချို့ရှိတာကိုပါ ထည့်လိုက်ရင် ရှုပ်ထွေးတဲ့အချက်တွေ အများကြီးရှိနေပုံပဲ။

“မှော်ဆရာများအဖွဲ့ကရော။”

“သူတို့က မြေယာကိစ္စက သူတို့တာဝန်မဟုတ်ဘူး၊ ဒါကြောင့် ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် အဖြေရှာသင့်တယ်လို့ ပြောတယ်။”

“ကျွန်တော်သာ အဲဒီနေရာကို အောင်အောင်မြင်မြင် စင်ကြယ်အောင်လုပ်နိုင်ရင် အခမဲ့ပေးမှာလား။”

အဲဒီဝန်ထမ်းက ကျွန်တော့်ကို မင်းဘာတွေ ဆေးလိပ်သောက်နေတာလဲဆိုတဲ့ အကြည့်နဲ့ကြည့်တယ်။

“တောင်းပန်ပါတယ်” လို့ ကျွန်တော်က ဆိုတယ်။ “ဒါဆို ယာယီစာချုပ်ကရော။ လာမယ့်ရက်အနည်းငယ်အတွင်း အဲဒီနေရာကို ကိုယ်တိုင်သွားစစ်ဆေးမယ်။ ကြိုက်တယ်ဆိုရင် ရောင်းရတာကို တရားဝင်လုပ်မယ်။ အဲဒါအဆင်ပြေမလား။”

“ဒါဆို ဒီမှာ ဆရာ့နာမည် ရေးပေးပါ။”

စျေးဆစ်ဖို့ကြိုးစားတာ မအောင်မြင်ခဲ့ပေမဲ့ ဆက်ပြီးတော့ ကျွန်တော့်နာမည်ကို ပြောတဲ့နေရာမှာ ရေးလိုက်တယ်။ အာမခံသူစာရင်းထည့်လို့ရတဲ့နေရာမှာ မင်းသမီး အရီရယ်နဲ့ ဘာဒီဂါဒီတို့ရဲ့နာမည်ကို ထည့်လိုက်တယ်။ ပြီးတော့ တင်သွင်းလိုက်တယ်။

စာရင်းကိုကြည့်ပြီးတဲ့နောက် ဝန်ထမ်းက ဖြူဖျော့သွားပြီး အနောက်ဖက်ကို ဆုတ်သွားတယ်။ ချက်ချင်းဆိုသလို မန်နေဂျာနဲ့တူသူတစ်ယောက် လက်ပွတ်ရင်း ထွက်လာတယ်။ ကိုယ့်နာမည်ကိုပဲ ထည့်လိုက်ရုံနဲ့ ဒီလိုဆက်ဆံမှုမျိုးရဖို့ ကျွန်တော် အတော်နာမည်ကြီးနေရမယ်။ ခဏ၊ တကယ်တော့ ဒါက မင်းသမီး အရီရယ်နဲ့ ဘာဒီဂါဒီတို့ရဲ့နာမည်ကို သုံးလိုက်တာရဲ့ အာနိသင်လား။ ဒါမှမဟုတ် သုံးခုပေါင်းရဲ့ အကျိုးသက်ရောက်မှုလား။

ခဏတာ ဆွေးနွေးပြီးနောက် ကျွန်တော် စျေးတစ်ဝက်လျှော့ဖို့ အောင်မြင်သွားတယ်။ ကျွန်တော့်မှာ ဒီလိုဖြစ်လာအောင် ဘာတစ်ခုမှ ရည်ရွယ်ချက်မရှိပေမဲ့ ဇီဇာကြောင်တဲ့ အရေးပါအရာရောက်တဲ့ ဖောက်သည်တစ်ယောက် ဖြစ်သွားပုံရတယ်။

—

ရက်အနည်းငယ်ကြာပြီးနောက် ကျွန်တော် အဲဒီအိမ်ကြီးကို ရောက်လာခဲ့တယ်။ လွန်ခဲ့တဲ့ရာစုနှစ်တစ်ခုကျော်က ဆောက်လုပ်ခဲ့ပေမဲ့ အဆောက်အဦးကိုယ်နှိုက်က ခိုင်မာပုံရတယ်။ ဒီကမ္ဘာမှာ မန္တာန်စွမ်းအင်ကို အရာဝတ္ထုအမျိုးမျိုးမှာ သွတ်သွင်းထားတာမို့ အဆောက်အဦးထဲမှာ ပျက်စီးယိုယွင်းခြင်းကနေ ကာကွယ်ပေးတဲ့အရာတစ်ခုခု ရှိနေနိုင်တယ်။

အိမ်ကြီးရဲ့ဘောင်ကို ရွှံ့နဲ့ကျောက်နဲ့တည်ဆောက်ထားပြီး သစ်သားကြမ်းခင်းတွေပါတယ်။ နံရံတွေတစ်လျှောက် ရေညှိနဲ့ နွယ်ပင်တွေ တက်နေပေမဲ့ အဲဒါကလွဲရင် လှနေတယ်။ ဒီထက်ပိုပြီး ပြိုလဲနေတာမျိုး ကျွန်တော် စိတ်ကူးထားခဲ့တာ။

“အထဲဝင်ကြရအောင်၊ မစ္စတာ ဇာနိုဘာ။ မစ္စတာ ကလစ်ဖ်။”

ကျွန်တော်က အေအဆင့် စွန့်စားသူတစ်ယောက်ဖြစ်နိုင်ပေမဲ့ မသိကျွမ်းပြီး သရဲခြောက်နိုင်တဲ့နေရာကို တစ်ယောက်တည်း ဇာတ်ဆန်ဆန်လျှောက်ဝင်လောက်အောင် မာနကြီးမနေဘူး။ ဇာနိုဘာကို ကျွန်တော့်ရဲ့ယုံကြည်ရတဲ့ဒိုင်းအဖြစ် လိုက်ခဲ့ဖို့ တောင်းဆိုခဲ့တယ်။ ဓားကိုင်ထားတဲ့ ဆံပင်နီအရုပ်တစ်ရုပ် ဘယ်ကမှန်းမသိ ထွက်လာပြီး တိုက်ခိုက်ရင် သူက ချက်ချင်းရပ်တန့်ပစ်လိမ့်မယ်။ ကလစ်ဖ်ကလည်း သူလိုက်ချင်တဲ့အကြည့်မျိုးနဲ့ ကြည့်နေတော့ သူ့ကိုလည်း ပါဝင်ဖို့ ဖိတ်ခေါ်လိုက်တယ်။ သူက အဆင့်မြင့် နတ်မှော်ပညာမှာ ပါရမီရှင်ဖြစ်တယ်၊ ဒါကြောင့် ကျွန်တော်တို့ တကယ်ပဲ မကောင်းဆိုးဝါးဝိညာဉ်အမျိုးအစား မိစ္ဆာတွေနဲ့ ရင်ဆိုင်ရရင် သူက တကယ်ကို အသုံးဝင်လိမ့်မယ်။

“လေးစားဖွယ်အိမ်ပါပဲ။ နည်းနည်းတော့ သေးတယ်ထင်ရပေမဲ့ ဒီအရွယ်က သင့်တော်ပါတယ်။” ဇာနိုဘာက မှတ်ချက်ပြုတယ်။

ကလစ်ဖ်ကတော့ သဘောမတူဘူး။ “မင်းတို့အတွက် ဒါက နှစ်ယောက်တည်းအတွက် ကြီးလွန်းတယ်လို့ မထင်ဘူးလား။ မင်းသိတယ်မဟုတ်လား၊ အစပိုင်းမှာ သေးသေးလေးဝယ်ပြီး ကျဉ်းလာတဲ့အခါ ပြောင်းဖို့ ငွေစုလို့ရတယ်။”

ကွာဟချက်ကို ခွဲလိုက်ရင် ဒီနေရာက အရွယ်တော်ပဲဆိုတဲ့သဘောပဲ။ “သူ့ရဲ့အထူးအခြေအနေကြောင့် ဒီနေရာက သိပ်စျေးမကြီးဘူး။ ကဲ၊ အထဲဝင်ကြရအောင်။”

“ဆရာ ဒီနေရာကိုကြိုက်ရင် ကျွန်တော် ဒီထက်ပိုပြောစရာမရှိပါဘူး။” ဇာနိုဘာက ရဲရင့်စွာ ရှေ့ကဦးဆောင်ပြီး ပြောတယ်။ သူက ကျွန်တော် သူ့အတွက် ပြင်ဆင်ပေးထားတဲ့ ဂဒါတစ်လက်ကိုင်ထားတယ်။ လက်နက်မပါဘဲ မဝင်ချင်ဘူးလို့တွေးမိပေမဲ့ ဇာနိုဘာကိုယ်တိုင်ဝန်ခံထားသလို သူ့ရဲ့လူထက်ထူးကဲတဲ့ခွန်အားက သူ့လက်ထဲရောက်တဲ့ ဘယ်လက်နက်ကိုမဆို ကျိုးစေလိမ့်မယ်။ ဒါကြောင့် သူ့အတွက် ဂဒါတစ်လက်ကို မှော်ပညာသုံးပြီး ဖန်တီးပေးလိုက်တယ်။ သူကျိုးပစ်လိုက်ရင်တောင် အနည်းဆုံး အခမဲ့ရထားတာပဲ။

ကလစ်ဖ်က အလယ်မှာ။ သူက စျေးကြီးပုံရတဲ့တောင်ဝှေးတစ်ချောင်းကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ထားပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ကို ခေါင်းလှည့်ကြည့်နေတယ်။ သူနိုးနိုးကြားကြားရှိဖို့ကြိုးစားနေတာဖြစ်နိုင်ပေမဲ့ ကျွန်တော့်အတွက်တော့ သူကြောက်နေသလိုပဲ။

နောက်ဆုံးမှာ ကျွန်တော်က နောက်ဆုံးတန်းကနေပြီး နောက်ဖေးကနေ ထိုးစစ်အစွမ်းကို ပံ့ပိုးပေးတယ်။ ဒီပါတီမှာ အရေးအကြီးဆုံးအရာက ကလစ်ဖ်ကိုကာကွယ်ဖို့ပဲ၊ သူက ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ကုသပေးသူဖြစ်ပြီး ပစ်ခတ်စွမ်းအားအချို့လည်း ထောက်ပံ့နိုင်တယ်။ ကျွန်တော်တို့အဖွဲ့ရဲ့ အတွေ့အကြုံအရှိဆုံးအဖွဲ့ဝင်အနေနဲ့ ကျွန်တော်တို့နောက်ကျောကို စောင့်ကြည့်နေတာ အန္တရာယ်အကင်းဆုံးပဲ။

အက်ကွဲနေတဲ့ ကျောက်ခင်းလမ်းအတိုင်း လျှောက်သွားပြီး ဝင်ပေါက်ကိုရောက်တယ်။ သစ်သားတံခါးတွေက အက်ကွဲနေပြီး တစ်ဖက်က ပတ္တာပြုတ်နေတယ်။ အဲဒါကို ပြုပြင်ရလိမ့်မယ်။

“ထောင်ချောက်တွေ နင်းမိနိုင်မယ်မထင်ပေမဲ့ သတိထားပြီး လုပ်ဆောင်ပါ” လို့ ကျွန်တော်က အနာဂတ်မြော်မြင်ရေးမျက်လုံးကို ဖွင့်ရင်း တိုက်တွန်းလိုက်တယ်။

“ဟုတ်ကဲ့ပါ ဆရာ။”

ဇာနိုဘာက တံခါးလက်ကိုင်ဘုကို လက်တင်လိုက်ပြီး ဘောင်ထဲကနေ ဆွဲဖြုတ်ပစ်လိုက်တယ်။ တုံ့ဆိုင်းခြင်းမရှိဘူး။

“အိုကေ၊ ချက်ချင်းကြီး ဖျက်ဆီးမပစ်နဲ့။” ကျွန်တော် ဆူလိုက်တယ်။

“တောင်းပန်ပါတယ်။ တံခါးက ကောက်နေပြီး မဖွင့်နိုင်ဘူး။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဆရာ ပြုပြင်ဖို့လိုမယ်ဆိုတာ သေချာပါတယ်။”

“အင်း၊ နောက်တစ်ခါ မလုပ်ခင် အသိပေးဦးနော်။”

“ဟုတ်ကဲ့ပါ ဆရာ” လို့ ဇာနိုဘာက ပြန်ဖြေတယ်။ အနည်းဆုံးတော့ သူ့မှာ အမူအကျင့်ကောင်းတွေ ရှိတယ်။

နောက်ဆုံး အိမ်ထဲကိုဝင်လာခဲ့တယ်။ ပထမဆုံးအခန်းက ဧည့်ခန်းမပဲ။ ကျွန်တော်တို့ရှေ့မှာ နောက်ထပ်အထပ်ကိုသွားတဲ့ လှေကားတစ်ခုရှိပြီး ဘယ်ညာမှာ တံခါးတွေရှိတယ်။ လှေကားရဲ့ ဘယ်ညာနှစ်ဖက်မှာ အိမ်အတွင်းပိုင်းကိုသွားတဲ့ စင်္ကြံတွေရှိတယ်။ ဖုန်တွေသိပ်မရှိတော့ မြေယာအကျိုးဆောင်က ဒီနေရာကို ပုံမှန်သန့်ရှင်းရေးလုပ်နေတာဖြစ်ရမယ်။ အပြင်ကကြည့်ရင် သရဲအိမ်လိုထင်ရပေမဲ့ အခုအထဲကိုရောက်တော့ သဘာဝအလင်းရောင် ကောင်းကောင်းရတာကို တွေ့နိုင်တယ်။ ဒါက နေလို့ကောင်းတဲ့နေရာပဲ။

“ဆရာ၊ ဘယ်လိုဆက်လုပ်ကြမလဲ။”

“ပထမထပ် ညာဘက်ခြမ်းကနေစမယ်။ အခန်းတိုင်းကို သေချာကြည့်မယ်။ ထောင်ချောက်တွေရှိမယ်မထင်ပေမဲ့ ကြမ်းပြင်ဒါမှမဟုတ် မျက်နှာကြက်တွေ ဆွေးမြည့်နေနိုင်တယ်၊ ဒါကြောင့် ခေါင်းနဲ့ခြေကို သတိထားပါ။”

“သဘောပေါက်ပါပြီ။” ဇာနိုဘာ ခေါင်းညိတ်တယ်။

ကလစ်ဖ်က ပခုံးကျော်ပြီး ကျွန်တော့်ကိုကြည့်တယ်။ “နင်-နင်က တကယ်ပဲ အစွမ်းကုန်လုပ်နေတာပဲ။”

“အင်း၊ ငါက အေအဆင့် စွန့်စားသူတစ်ယောက်လေ။” ကျွန်တော်ပြောတယ်။

“အင်း-အင်း၊ အဲဒါမှန်တယ်နော်။” ကလစ်ဖ်က တစ်ခုခုအတွက် စိတ်လှုပ်ရှားနေပုံရတယ်။ စဉ်းစားကြည့်တော့ သူက မနေ့တစ်နေ့က အယ်လီနာလစ်ဇ်နဲ့ ပျော်စရာကောင်းတဲ့ စွန့်စားမှုတစ်ခု ထွက်ခဲ့တယ်၊ ဟုတ်တယ်မလား။ ဘယ်လိုဖြစ်ခဲ့လဲလို့ တွေးမိတယ်။

“အိုး ဟုတ်သား၊ မနေ့တစ်နေ့က မင်းထွက်ခဲ့တဲ့ စွန့်စားမှုက ဘယ်လိုလဲ။”

“…သူတို့ ကျွန်တော့်ကို လုံးဝဝေဖန်ပစ်လိုက်တယ်။”

“အင်း၊ သူတို့က အက်စ်အဆင့်ပဲကိုး။”

Stepped Leader အဖွဲ့သားတွေက သူ့ကို ဒီလောက်ကြမ်းတမ်းခဲ့မှာမဟုတ်ဘူး။ နောက်ဆုံးမှာ သူတို့က လူသစ်တစ်ယောက်နဲ့ ဆက်ဆံနေတာကို သိခဲ့တယ်။ အဲဒီဝေဖန်မှုကိုလက်ခံတဲ့သူက ဘယ်လို အဓိပ္ပာယ်ကောက်ဖို့ ဆုံးဖြတ်တယ်ဆိုတာက တခြားကိစ္စပဲ။ ကလစ်ဖ်က သူ့ကိုယ်သူ ပါရမီရှင်လို့ကြေညာထားသူ။ သူ့ရဲ့အားနည်းချက်တွေကို အရင်က ဘယ်သူမှ ထောက်ပြဖူးမှာမဟုတ်ဘူး။

“ကျွန်တော် ဘာလုပ်သင့်လဲ။”

“ရန်သူနဲ့တွေ့ရင် အခြေခံအဆင့် နတ်မှော်ပညာကိုသုံးပြီး တိုက်ခိုက်ပါ။”

“ရ-ရပြီ။ ဒါပေမဲ့ သူတို့က ဝိညာဉ်မဟုတ်ရင်ကော။” သူကမေးတယ်။

“အဲဒီအခြေအနေမှာ နောက်ဆုတ်နေပါ။ ဇာနိုဘာဒါမှမဟုတ် ငါတစ်ယောက်ယောက် ကိုင်တွယ်မယ်။” ကျွန်တော်အဲဒီလိုပြောလိုက်တာနဲ့ ကလစ်ဖ်က နည်းနည်းမကျေမနပ်ဖြစ်သွားပုံရတယ်၊ ဒါကြောင့် နောက်ဆက်တွဲတစ်ခုခုပြောသင့်တယ်ဆိုတာ သိလိုက်တယ်။ “မင်းရဲ့မှော်က အရမ်းပြင်းထန်လွန်းလို့ အိမ်ကိုပျက်စီးသွားစေနိုင်တယ်။”

ကံကောင်းစွာပဲ သူ အဲဒီရှင်းပြချက်ကို ကျေနပ်ပုံရတယ်။ သူလိုအစပြုသူတစ်ယောက်ကို တစ်ကြိမ်မှာ တစ်ခုပဲအာရုံစိုက်ခိုင်းတာ အကောင်းဆုံးပဲ။

“ဇာနိုဘာ၊ ဒီမှာ မှော်ပညာသုံးနိုင်တဲ့ မိစ္ဆာတစ်ကောင် ခိုအောင်းနေဖို့ ဖြစ်နိုင်ခြေရှိတယ်၊ ဘယ်လောက်ပဲ နည်းနည်းလေးပဲဖြစ်ဖြစ်။ သတိထားပါ။”

“အားလုံး ကျွန်တော့်ကိုပဲ လွှဲထားပါ။” ကျွန်တော်အံ့သြမိတာက ဇာနိုဘာက လုံးဝမကြောက်ဘူး။ သူ့မှာ စစ်သည်စိတ်ဓာတ်ရှိပြီး အဲဒါက အားတက်စရာပဲ။

ညာဘက်တံခါးက အနည်းဆုံး တာတာမီအချပ်နှစ်ဆယ်ကျယ်တဲ့ ကျယ်ဝန်းတဲ့အခန်းဆီကို ဦးတည်သွားတယ်။ နေရောင်ခြည်အများကြီးရပြီး မီးဖိုကြီးတစ်ခုရှိတယ်။ ဒါက ထမင်းစားခန်း ဒါမှမဟုတ် ဧည့်ခန်းဖြစ်နိုင်တယ်။

မီးဖိုက ကျွန်တော့်အာရုံကို ဖမ်းစားသွားတယ်။ “ဆရာ ကလစ်ဖ်၊ ဒီမီးဖိုက မှော်ပစ္စည်းတစ်ခုလား။”

“မ-မသေချာဘူး။ ကြည့်လိုက်ဦးမယ်။” ကလစ်ဖ်က အထဲကို ချောင်းကြည့်ဖို့ကြိုးစားတယ်။

“စောင့်ပါ။ အထဲမှာ တစ်ခုခုရှိနေနိုင်တယ်။” သူ့ကိုတားပြီး မီးဖိုကို ကိုယ်တိုင်စစ်ဆေးတယ်။ တစ်ခုခုတော့ မှားယွင်းနေပေမဲ့ ဘာလဲဆိုတာ မဖော်ထုတ်နိုင်ဘူး။ “ဟမ်။”

ဒီမှာရှိတဲ့ အေးစိမ့်တဲ့ဆောင်းရာသီတွေက မီးဖိုကို မရှိမဖြစ်လိုအပ်စေတယ်။ ဒီတစ်ခုက မှော်ပစ္စည်းဆိုရင် အိမ်တစ်အိမ်လုံးကို အပူပေးနိုင်တယ်။ မဟုတ်ရင်တော့ ပြန်မွမ်းမံဖို့ စဉ်းစားမယ်။ ဆီလ်ဖီနဲ့ကျွန်တော် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် အဝတ်မဲ့ကိုယ်ထည်ချင်း ဖက်ထားပြီး အပူရှာဖို့ဆိုတဲ့ အိုင်ဒီယာကိုတော့ စွန့်လွှတ်ဖို့ခက်ပေမဲ့…

“မီးခိုးခေါင်းထဲကို လေမှုတ်ထည့်မယ်။ အထဲမှာ မိစ္ဆာရှိရင် ကျွန်တော်တို့ဆီကို ပျံထွက်လာနိုင်တယ်၊ ဒါကြောင့် သတိရှိကြပါ။” သူတို့နှစ်ယောက်ကို သတိပေးထားပြီး မီးဖိုရဲ့မီးခိုးခေါင်းထဲကို မှော်စွမ်းအင်သွင်းပြီး လေပြင်းတစ်ချက်နဲ့ တိုက်ထုတ်လိုက်တယ်။

ဘာမှမဖြစ်ဘူး။ နားစွင့်ထားပေမဲ့ ဘယ်လှုပ်ရှားမှုကိုမှ မအာရုံခံမိဘူး။ မီးခိုးမှိုင်းတချို့ ပြုတ်ကျလာပေမဲ့ အဲဒါပဲ။ မီးခိုးခေါင်းထဲကို မီးထည့်လို့ရပေမဲ့ တစ်နည်းနည်းနဲ့ ပျက်စီးနေရင် အိမ်မီးစွဲလောင်နိုင်တယ်။ လောလောဆယ်တော့ မီးခိုးခေါင်းထဲကို ခေါင်းထိုးထည့်ပြီး အပေါ်ကိုမော့ကြည့်တယ်။ ကောင်းကင်ကို ဝေးဝေးမှာမြင်ရပေမဲ့။

သေချာအောင်လို့ အနီးတစ်ဝိုက်ကို မီးနဲ့ထွန်းညှိလိုက်တယ်။ အထဲမှာ တစ်ခုခုပုန်းအောင်းနေတာကို မခံစားမိဘူး။ စိတ်ချရလောက်တယ်။

“ဒါဆို ဆရာ ကလစ်ဖ်ကို လွှဲပါတယ်။”

“သဘောပေါက်ပြီ။” သူက မီးဖိုအတွင်းပိုင်းကိုရှာပြီး မှော်စက်ဝိုင်းတစ်ခုကို ချက်ချင်းတွေ့လိုက်တယ်။ သူက မကြာသေးခင်ကစပြီး မှော်ပစ္စည်းတွေနဲ့ ကျိန်စာတွေကို အလုပ်များများနဲ့ သုတေသနလုပ်နေတာမို့ အံ့သြစရာမဟုတ်ဘူး။

“အသုံးပြုလို့ရမယ့်ပုံလား။” ကျွန်တော်မေးတယ်။

“မီးမမွှေးကြည့်မချင်း သေချာမပြောနိုင်ပေမဲ့ မပျက်စီးသေးဘူးထင်တယ်။” ကလစ်ဖ်က အကဲဖြတ်တယ်။

ကောင်းပြီ။ “အားလုံး ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။”

ကျွန်တော် ခေါင်းညိတ်ပြီး ဝင်ပေါက်ရဲ့ညာဘက်အစွန်ဆုံးက နောက်တစ်ခန်းဆီကို သွားခဲ့တယ်။ အဲဒီမှာ ကျောက်ခင်းကြမ်းပြင်နဲ့ အိုးဖုတ်ဖိုလိုမျိုး တစ်ခုခုပါတော့ ဒါက မီးဖိုချောင်ဖြစ်နိုင်ခြေအရှိဆုံးပဲ။ အဲဒီအိုးဖုတ်ဖိုဘေးမှာ ကြမ်းပြင်ပေါ်မှာ စုတ်ပြတ်နေတဲ့အဝတ်စတစ်စုရှိတယ်။ ကောက်ယူလိုက်တော့ ဒါက စုတ်ပြဲနေတဲ့ ခါးစည်းစဖြစ်နေတာကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ ဒီမှာ ဆီလ်ဖီက ကျွန်တော့်အတွက် ခါးစည်းစတစ်ခုတည်းပဲဝတ်ပြီး အဝတ်မဲ့ကိုယ်ထည်နဲ့ ချက်ပြုတ်ပေးရင်ကောင်းမယ်။ အဲဒါက စိတ်လှုပ်ရှားစရာတစ်ခုခုကို ပေးတယ်။

မဟုတ်သေးဘူး၊ မေ့လိုက်၊ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်ပြောတယ်။ ဒီနေရာကို ခြောက်လှန့်နေတဲ့ မကောင်းဆိုးဝါးဝိညာဉ်—ဒါမှမဟုတ် ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်—ကို ရှင်းထုတ်ဖို့ ငါတို့ ဒီမှာရှိတာ။ ဒါက ငါ့ဘောင်းဘီထဲမှာ တဲထိုးဖို့အချိန်မဟုတ်ဘူး။

အိုးဖုတ်ဖိုနဲ့ သက်ရှိပုန်းအောင်းနေနိုင်တဲ့ တခြားနေရာတိုင်းကို ရှာကြည့်တယ်။ “အိုကေ၊ ဒီမှာ ဘာမှမတွေ့ဘူး။ နောက်တစ်ခု။”

လှေကားနောက်ဘက်မှာ မြေအောက်ခန်းကိုသွားတဲ့တံခါးတစ်ခုတွေ့ပေမဲ့ အဲဒါကို နောက်မှမှထားဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်။ ပထမထပ်ရဲ့အခန်းတိုင်းကို နာရီလက်တံပြောင်းပြန်လည်ပတ်ပြီး ဘာမှမူမမှန်တာ မတွေ့ဘူး။ ဖုန်တွေစုနေတဲ့နေရာတချို့ရှိပေမဲ့ အိမ်က လွန်ခဲ့တဲ့ရာစုနှစ်တစ်ခုကျော်က ဆောက်လုပ်ထားတယ်လို့ မထင်ရလောက်အောင် အခြေအနေကောင်းတယ်။ အရင်ပိုင်ရှင်က ပြုပြင်မှုတချို့ လုပ်ခဲ့တာဖြစ်နိုင်တယ်။

“ဒါဆို ဒါက နောက်ဆုံးပေါ့နော်။”

ပထမထပ်တစ်ခုလုံးကို စုံစမ်းပြီးသွားပြီ။ အပြင်အဆင်အရ ဒီအိမ်ကြီးရဲ့ နှစ်ဖက်စလုံးက တစ်ခုနဲ့တစ်ခု ထပ်တူညီစွာ ပုံတူကူးထားတာကို သိလိုက်ရတယ်၊ ဘယ်ဖက်တောင်ပံက မီးဖိုချောင်နဲ့ဆက်စပ်တဲ့အခန်းမှာ အိုးဖုတ်ဖိုမရှိတာကလွဲရင်ပေါ့။ အဲဒါကို ချက်ပြုတ်တာကလွဲပြီး အဝတ်လျှော်တာလို တခြားရည်ရွယ်ချက်အတွက် သုံးခဲ့တာဖြစ်နိုင်တယ်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် လောလောဆယ်တော့ မီးဖိုချောင်လို့ပဲခေါ်ကြရအောင်။

မီးဖိုချောင်နှစ်ခု၊ အခန်းကျယ်နှစ်ခန်း၊ အခန်းငယ်လေးခန်း၊ အိမ်သာနှစ်ခု။ အိမ်နှစ်လုံးကို အဆောက်အဦးတစ်ခုတည်းအဖြစ် ချိတ်ဆက်ထားသလိုပဲ။ တစ်ခုတည်းသော လှေကားက ဧည့်ခန်းမမှာပဲရှိတယ်။

“ဘယ်ဟာက မကောင်းဆိုးဝါးဝိညာဉ်တွေကို လက်ခံကျင်းပဖို့ ပိုဖြစ်နိုင်ခြေရှိလဲ။ မြေအောက်ခန်းလား၊ ဒုတိယထပ်လား။”

“မြေအောက်ခန်းလို့ ကျွန်တော်ထင်တယ်” လို့ ဇာနိုဘာက ဆိုတယ်။

“ကျွန်တော်လည်း မြေအောက်ခန်းကို လောင်းတယ်” လို့ ကလစ်ဖ်ကဆိုတယ်။

သဘောတူညီချက်ရတဲ့အတွက် မြေအောက်ခန်းကို အရင်သွားဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်။ ဒုတိယထပ်ကိုသွားတဲ့ လှေကားနောက်ဘက်မှာရှိတဲ့ တံခါးက အောက်ကိုဆက်ဆင်းတဲ့ နောက်ထပ်လှေကားတစ်ခုဆီ ဦးတည်သွားတယ်။ ကျွန်တော်တို့ ယူလာတဲ့ မီးအိမ်တွေကို ထွန်းညှိပြီး ဇာနိုဘာနဲ့ ကလစ်ဖ်ကို ပေးလိုက်တယ်။

“ကျွန်တော်က ကျွန်တော့်ရဲ့ မျက်လုံးနဲ့ အလယ်ကနေ စောင့်ကြည့်မယ်။ အန္တရာယ်ရှိတယ်ထင်ရင်တောင် မီးအိမ်ကို မချမိပါစေနဲ့။ အမှောင်ထဲမှာ ကျွန်တော် အရန်မပေးနိုင်ဘူး။”

“ဟားဟားဟား၊ ကျွန်တော်က ကောင်းချီးခံစားရတဲ့ကလေးပါ။ ကြောက်စရာဘာမှမရှိပါဘူး” လို့ ဇာနိုဘာက လှေကားအတိုင်းဆင်းရင်း ကြေညာတယ်။ ဒါက သေခြင်းအလံတစ်ခု အာမခံချက်ရှိတယ်။

ပိုသတိထားပါ၊ ငါ အတွင်းထဲ ဆူလိုက်တယ်။ တံခါးဖွင့်လိုက်တာနဲ့ မြှားတစ်စင်း ပျံထွက်လာမလားဆိုတာ ဘယ်တော့မှ မသိဘူး။ ဇာနိုဘာကိုသိပေမဲ့ အဲဒါက သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကို ဆူညံသံတစ်ချက်နဲ့ ပြန်ကန်ထွက်သွားလိမ့်မယ်။

မြေအောက်ခန်းထဲကို ဆက်သွားတဲ့ တံခါးတစ်ခုဆီ ရောက်သွားတယ်။

“ဟမ်။ ဒီမှာ ဘာမှမရှိဘူး။”

အလွတ်သစ်သားစင်တချို့ရှိပေမဲ့ အဲဒါကလွဲရင် အသုံးမပြုတဲ့ သိုလှောင်ရုံလိုထင်ရတယ်။ မီးကို နည်းနည်းဝှေ့ယမ်းကြည့်ပေမဲ့ တစ်ခုခု ခိုအောင်းနေတာကို မခံစားမိဘူး။ နံရံမှာ အစွန်းအထင်းတစ်ခုလိုရှိပေမဲ့ လူပုံစံမဟုတ်ဘူး။ နံရံပျဉ်တွေရဲ့အနားတွေ နည်းနည်းဆွေးမြည့်နေပေမဲ့ အဲဒါပဲ။ နောက်မှ လဲလှယ်ရမယ်။

မိစ္ဆာတွေ မရှိဘူး။ နည်းနည်းတော့ အားမလိုအားမရဖြစ်မိတယ်။

“အိုကေ၊ ဒုတိယထပ်ကိုသွားရအောင်။”

မြေအောက်ခန်းကထွက်ပြီး ဝင်ပေါက်ဆီ ပြန်လာခဲ့တယ်။ အဲဒီကနေ ဒုတိယထပ်ကိုသွားတဲ့ လှေကားအတိုင်း တက်ခဲ့တယ်။ ခြေထောက်အောက်က သစ်သားက တဂျစ်ဂျစ်တောင်မမြည်ဘူး။

ဒုတိယထပ်ကလည်း လုံးဝအချိုးကျတယ်။ တောင်ပံနှစ်ခုရဲ့ ထိပ်နှစ်ဖက်စလုံးမှာ အတွင်းအိပ်ခန်းနဲ့ဆက်ထားတဲ့အခန်းတစ်ခုရှိတယ်။ အဲဒါအပြင် တစ်ခန်းစီ တာတာမီခြောက်ချပ်စာလောက်ရှိတဲ့ နောက်ထပ်အိပ်ခန်းတချို့လည်းရှိတယ်။ ဒါက စုစုပေါင်း အခန်းခြောက်ခန်းဖြစ်စေတယ်- အဲဒီအခန်းငယ်လေးခန်း၊ ပြီးတော့ တာတာမီနှစ်ဆယ့်လေးချပ်စာလောက်ရှိတဲ့ အလယ်အလတ်အခန်းနှစ်ခန်း။ နောက်ဆုံးအခန်းနှစ်ခန်းက အတွင်းအိပ်ခန်းတွေနဲ့ဆက်ထားတယ်။ နောက်ဆုံး လသာဆောင်တစ်ခုလည်းရှိတယ်။

“အင်း…”

ဒီအိပ်ခန်းထဲမှာ အိပ်ရာကြီးတစ်ခုထားရအောင်၊ ကျွန်တော် ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်။ လူသုံးယောက် လှဲဖို့ လုံလောက်တဲ့အခန်းကျယ်တစ်ခုပေါ့။ ပုံမှန်အိပ်ရာနှစ်ခုကို တွဲထားတာလည်း ကောင်းနိုင်တယ်။ မဟုတ်ဘူး၊ စောင့်ပါ—အိပ်ရာသေးရင် အိပ်ဖို့ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကပ်ပြီးအိပ်ရမှာဖြစ်ပြီး အဲဒါလည်း မဆိုးဘူး။ ပြီးတော့ နိုးလာတဲ့အခါ ကျွန်တော့်ဘေးမှာ သူမရဲ့နွေးထွေးမှုရှိနေမယ်။ သူမရဲ့ရင်သားငယ်လေးတွေကို အမြဲတမ်းကိုင်တွယ်လို့ရမယ့် အကွာအဝေးမှာ ရှိနေမယ်။ မဟုတ်ဘူး၊ လုံးဝမဆိုးဘူး။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အိပ်ရာက အရေးကြီးတယ်။ နေ့တိုင်းသုံးမှာပဲ၊ ပြီးတော့ ဟုတ်တယ်၊ လိင်ဆက်ဆံဖို့တင်မဟုတ်ဘူး။ လူတွေက အိပ်စက်ဖို့လည်းလိုတယ်။

“ဆရာ ကလစ်ဖ်။”

“ဘာ-ဘာလဲ။ တစ်ခုခုတွေ့လို့လား။”

“အိမ်ထောင်သည်စုံတွဲအတွက် အိပ်ရာကြီးကြီးက အကောင်းဆုံးလို့ထင်လား။”

“ဟင်။” ကလစ်ဖ်က စဉ်းစားရင်း စက္ကန့်အနည်းငယ်ကြာအောင် တိတ်ဆိတ်သွားတယ်။ ပြီးတော့ အသက်တစ်ချက်ရှူသွင်းတယ်။ နောက်ဆုံးမှာ သက်ပြင်းချတယ်။ “အိုး၊ နင်။ ဟုတ်တယ်၊ အဲဒါက ဆက်ဆံရေးရဲ့အရေးကြီးတဲ့ကဏ္ဍတစ်ခုပဲ။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီတစ်ခုတည်းကိုပဲ အာရုံစိုက်နေရင် မင်းရဲ့အဖော်ကို တရားမျှတမှုမပေးရာကျဘူး။”

“အိုး။ အင်း၊ ဟုတ်တယ်၊ မင်းပြောတာ မှန်တယ်ထင်တယ်။”

အကြောင်းတစ်ခုခုကြောင့် သူ့စကားက ဩဇာရှိတယ်—သူက အတွေ့အကြုံကနေ ပြောနေတာကြောင့် ဖြစ်နိုင်တယ်။ အယ်လီနာလစ်ဇ်က သူတို့နှစ်ယောက်တည်းရှိတဲ့အချိန်မှာ တဏှာအပြည့်နဲ့သူ့ဆီကို ခုန်အုပ်လာတာကို အလွယ်တကူ စိတ်ကူးကြည့်လို့ရတယ်။

သူပြောတာကို နှလုံးသွင်းမယ်။ ဒါဆို အိပ်ရာအကြီးနဲ့ပဲသွားမယ်။

“ဖူး၊ ဒီမှာ ဘာမှမရှိဘူးနော်။” နောက်ဆုံးအခန်းကို စူးစမ်းပြီးနောက် အသက်တစ်ချက်ရှူရင်း ကျွန်တော်ပြောလိုက်တယ်။

“ဒါဆို ဒီည ဒီမှာပဲအိပ်ကြမယ်လို့ ကျွန်တော်ထင်တယ်။ ကျွန်တော်တို့ စီစဉ်ထားတဲ့အတိုင်းပဲ။” ဇာနိုဘာက ပြောတယ်။

“ဟုတ်ပြီ။ မင်းတို့ကို အားကိုးနေတယ်။”

သေချာအောင်လို့ အိမ်ကို ကြိုရှာချင်ခဲ့ပေမဲ့ တကယ်တမ်းတော့ တစ်ခုခုထွက်လာမယ်လို့ မမျှော်လင့်ထားဘူး။ ပုံပြင်တွေအရ ညအချိန်ရောက်မှ တဂျစ်ဂျစ်မြည်သံနဲ့အတူ ဝိညာဉ်က ပေါ်လာတယ်။ ကြောက်စရာကောင်းတယ်။ ဒီမှာ ခိုအောင်းနေတဲ့ မိစ္ဆာတစ်ကောင်ပဲဖြစ်နိုင်ပေမဲ့ ဘယ်အမျိုးအစားမှန်း ကျွန်တော်မသိဘူး။ မြို့လယ်မှာဆိုတော့ သိပ်အင်အားကြီးနိုင်မယ်မထင်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ အိမ်ရှင်းလင်းဖို့စေလွှတ်ခံရတဲ့ အဆင့်နိမ့်စွန့်စားသူတွေက ရက်ရက်စက်စက် အသတ်ခံခဲ့ရတယ်။ သတိလက်မလွှတ်နိုင်ဘူး။

တကယ်တမ်းက ရိုးရှင်းနိုင်တယ်- ဥပမာ အိမ်ကို ပုန်းအောင်းရာအဖြစ်သုံးတဲ့ ဓားပြတွေပေါ့။ တဂျစ်ဂျစ်မြည်သံက သူတို့ အိမ်ရှေ့တံခါးကို သော့ဖောက်ရာက ဖြစ်စေနိုင်တယ်။ မဟုတ်ဘူး—အိမ်ရှေ့တံခါးက ကျိုးနေတယ်။ ဒါဆို အနောက်တံခါးလား။ ဒါပေမဲ့ ဒီမှာ ဘယ်သူမှနေတဲ့ လက္ခဏာလုံးဝမရှိဘူး။

အင်း၊ ကျွန်တော်ရှုံးပြီ။ အယ်လီနာလစ်ဇ်တို့နဲ့ တခြားသူတွေကိုပါ ခေါ်လာသင့်ခဲ့တာလား။ သူမရဲ့ရှည်လျားတဲ့ဘဝမှာ အများကြီးမြင်ခဲ့တယ်၊ သူမက ကျွန်တော်တို့ကို ကူညီနိုင်ခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ အခု ကျွန်တော့်ရဲ့လူငယ်လေး ပြန်အလုပ်လုပ်လာပြီဆိုတော့ သူမရဲ့အနားမှာရှိတာက ကျွန်တော့်ကို မစိတ်လှုပ်ရှားစေဘူးလို့ အာမမခံနိုင်ဘူး။ အဲဒါကို စိတ်ကူးကြည့်လို့ရတယ်—ညသန်းခေါင်မှာ ကျွန်တော် စောင့်ကြည့်နေမယ်၊ အရိပ်တစ်ခုက ကျွန်တော့်ဆီ တိတ်တဆိတ်တိုးကပ်လာပြီး နားထဲ သွေးဆောင်သံတွေ တိုးတိုးလေးပြောနေမယ်။ ဒါပေမဲ့ ကလစ်ဖ်က ငါတို့ဘေးမှာ အိပ်ပျော်နေတယ်လို့ ငါပြောလိမ့်မယ်။ ပြီးတော့ သူမက ဒါဆိုဘာဖြစ်လဲလို့ ပြန်ဖြေလိမ့်မယ်။

“သတိရှိကြ” လို့ ကျွန်တော်တို့ ဒုတိယထပ် အိပ်ခန်းဧရိယာမှာ ရပ်နေရင်း ကြေညာလိုက်တယ်။ “ဝိညာဉ်က ချက်ချင်းပေါ်မလာနိုင်ဘူး၊ ဒါကြောင့် ငါတို့ ဒီည ဒီမှာအိပ်မယ်။”

“ဟမ်။ ကျွန်တော် ယူလီကို စိတ်ပူတယ်။”

“ကျွန်တော် အယ်လီနာလစ်ဇ်ကို စိတ်ပူတယ်။”

ယူလီက လိမ္မာတဲ့ကလေးပဲ။ သူမရဲ့ကျေးကျွန်အဆင့်အတန်းကို သူမသိတယ်၊ ပြီးတော့ အဓိကအားဖြင့် မှူးမတ်တွေနေတဲ့ အဆောင်ရဲ့အစိတ်အပိုင်းမှာနေတုန်းမှာ သူမက ဘယ်သူ့ကိုမှ မိုက်မဲစွာ နှိုးဆော်မှာမဟုတ်ဘူး။ ဇာနိုဘာမှာ စိတ်ပူစရာအကြောင်းမရှိဘူး။ အခြားတစ်ဖက်မှာ အယ်လီနာလစ်ဇ်က လူကြိုက်များပြီး စိတ်ကစဉ့်ကလျားဖြစ်တယ်။ သူမက ကလစ်ဖ်မရှိတာကို အခွင့်ကောင်းယူပြီး ဖောက်ပြန်ကောင်းဖောက်ပြန်နိုင်တယ်။

ကျွန်တော့်အတွေးတွေက ဆီလ်ဖီဆီ ရောက်သွားတယ်၊ သူမက ထုံးစံအတိုင်း မင်းသမီးရဲ့ကိုယ်ရံတော်အဖြစ် တာဝန်ထမ်းဆောင်နေတာဖြစ်နိုင်တယ်။ စိတ်ပူစရာဘာမှမရှိဘူး။ ခဏ၊ ကျွန်တော် ဒီနေ့အပြင်ထွက်မယ်လို့ ပြောခဲ့ပေမဲ့ ညအိပ်မယ်လို့တော့ မပြောခဲ့ဘူး။ သူမက အိပ်ရာမဝင်ခင် စကားပြောဖို့ ကျွန်တော့်အခန်းကိုလာရင် ကျွန်တော်မရှိရင် ဘာဖြစ်မလဲ။ သူမက အဲဒီအေးစက်တဲ့ စင်္ကြံမှာ ကျွန်တော့်ကို စောင့်ရင်း “ရူဒီ တကယ်နောက်ကျနေတယ်” လို့ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်နေနိုင်တယ်။

“နေဝင်တော့မယ်” လို့ ဇာနိုဘာက ကြားဖြတ်ပြောတယ်။

အိပ်ခန်းပြတင်းပေါက်မှာ ညနေခင်းနေရောင်ပြန်ဟပ်နေတာကို ကျွန်တော်မြင်နိုင်တယ်။ အခုထွက်သွားရင် ကျောင်းဝင်းကိုပြန်ရောက်တဲ့အချိန်မှာ ညကျလိမ့်မယ်။ ဆီလ်ဖီက မိန်းကလေးအဆောင်ကို ပြန်ရောက်နေလောက်ပြီ။ သူမကို တိုက်ရိုက်မပြောနိုင်ရင်တောင် အနည်းဆုံး ဒီညမရှိဘူးဆိုတဲ့ စာတစ်စောင်ကို တံခါးမှာ ချန်ထားခဲ့သင့်တယ်။ ဟုတ်တယ်မဟုတ်လား။

ကောင်းပြီ၊ လုပ်ကြရအောင်။ အခုချက်ချင်းသွားမယ်။

မဟုတ်ဘူး၊ စောင့်ပါ။ ငါမရှိတုန်း ဒီနှစ်ယောက် အသတ်ခံလိုက်ရရင် ဘာဖြစ်မလဲ။ အဲဒါက မဖြစ်သင့်ဘူး။ နောက်ဆုံးမှာ ငါက ဒီပါတီရဲ့ခေါင်းဆောင်ပဲ။

စိတ်အေးအေးထား၊ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်ပြောတယ်။ ဒါက ကြီးကြီးမားမားကိစ္စမဟုတ်ဘူး။ နောက်မှအားလုံးရှင်းပြသရွေ့ ဆီလ်ဖီက နားလည်လိမ့်မယ်။ ဒါပေမဲ့… ခဏ။ ဒီအကြောင်း ဟိုးအရင်ကတည်းက တစ်ခုခုကြားဖူးတယ်။ ဆက်ဆံရေးတစ်ခုမှာ “ဒီတစ်ခါတည်းပါ” လို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်ပြောမိတဲ့ အကြိမ်အားလုံးက စုပုံလာပြီး နောက်ဆုံးမှာ ကိုယ်နဲ့အဖော်ကြား အက်ကွဲမှုကို ဦးတည်စေတယ်တဲ့။ ကံဆိုးချက်ပဲ။ အခု ကျွန်တော့်မှာ ဒီကိစ္စအတွက် မကောင်းတဲ့ခံစားချက်တစ်ခုရှိတယ်။

ဖြေရှင်းနည်းက ရှင်းတယ်- ကိုယ့်ရဲ့သေခြင်းအလံကို ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ လွှင့်ထူလိုက်တာ။ “ဇာနိုဘာ။”

“ဟုတ်ကဲ့။ ဘာများလဲ။”

“ဒီမစ်ရှင်ပြီးတာနဲ့ ငါ အိမ်ထောင်ပြုတော့မယ်။”

“ဟုတ်ပါတယ်။ ဒီမှာ ခမ်းနားတဲ့အခမ်းအနားလုပ်ဖို့ မြန်မြန်ပြီးအောင် လုပ်ကြရအောင်” လို့ ဇာနိုဘာက ခေါင်းနည်းနည်းစောင်းပြီး ခေါင်းညိတ်ရင်း ပြောတယ်။

ခဏ။ အခု တကယ်ပြောမိပြီးမှ ကျွန်တော့်ရဲ့ မကောင်းတဲ့ခံစားချက်က ပိုတောင်ဆိုးလာသေးတယ်။ “အခမ်းအနားတစ်ခု၊ ဟုတ်တယ်။ အဲဒါ ငါတို့လိုအပ်တာ” လို့ ပြန်ဖြေလိုက်ရင် အိမ်ထောင်ပြုဖို့ လုံလောက်တဲ့အထိ အသက်မရှင်နိုင်တော့မယ့် ခံစားချက်မျိုး ရတယ်။ လောလောဆယ် ကျွန်တော့်ရဲ့ရင်ဘတ်အိတ်ထဲမှာ မာကျောတဲ့အရာတစ်ခုခု ထည့်ထားသင့်တယ်။ ရင်ဘတ်အိတ်မရှိတာကလွဲရင်ပေါ့။ .၃၅၇ မက်ဂနမ်ကျည်ဆံတစ်တောင့် ရုတ်တရက်လာထိရင် ကာကွယ်ဖို့နည်းလမ်းမရှိဘူး။

ကလစ်ဖ်က စကားဝိုင်းထဲ ထပ်ဝင်လာတယ်။ “ကျွန်တော်နဲ့ လီဇယ်ကို ဖိတ်ဖို့ သေချာအောင်လုပ်ပါ။”

“ဟုတ်ပါတယ်။ ဘာလို့ မဖိတ်ရမှာလဲ။”

“သေချာအောင်လို့ပါ။ ကျွန်တော်ကျန်ခဲ့ရင် ကိစ္စတစ်ခုပဲ၊ ဒါပေမဲ့ သူမကိုဖြစ်သွားတာမြင်ရင် ကျွန်တော်ဝမ်းနည်းမှာ။”

ကလစ်ဖ်က တကယ်ပဲ လေထုကိုမဖတ်တတ်ဘူး… အဲဒါကြောင့် သူက ဒီလိုစုဝေးမှုတွေကနေ အမြဲကျန်ခဲ့တာဖြစ်နိုင်တယ်။ ဒါပေမဲ့ သူ့ကိုဖိတ်ဖို့ သေချာအောင်လုပ်မယ်၊ ပြီးတော့ အယ်လီနာလစ်ဇ်ကိုလည်း ဖိတ်မှာပါ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဒီယောက်ျားချည်းပဲစုထားတဲ့ပွဲကို ကျွန်တော်ငြီးငွေ့နေပြီ။ မြန်မြန်ပြီးအောင်လုပ်ပြီး ဆီလ်ဖီနဲ့ သူမရဲ့ရင်သားတွေဆီ အိမ်ပြန်ချင်တယ်—မဟုတ်ဘူး၊ အာရုံစိုက်ပါ။ နောက်မှ သူမကို စိတ်ကြိုက်ကိုင်တွယ်လို့ရတယ်။

ဒီအတွေးတွေနဲ့ အလုပ်ရှုပ်နေရင်း နေ့ညပြောင်းသွားတယ်။

—

တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ မိန်းကလေးအဆောင်မှာ ဆီလ်ဖီက ရူဒီးယပ်စ် အိမ်ရှာထွက်သွားတယ်ဆိုတဲ့ သတင်းကို ကြားပြီးသားဖြစ်နေတယ်။ သူမက လက်ရှိအိပ်ယာထဲမှာ ခေါင်းအုံးကို တင်းတင်းဖက်ထားရင်း ဖြစ်နိုင်ခြေတွေကို စိတ်ကူးယဉ်ရင်း လူးလှိမ့်နေတယ်။