Volume 14.7
- Home
- Mushoku Tensei Jobless Reincarnation
- Volume 14.7 - အခန်း (၇) မသေနိုင်သော နတ်ဆိုးဘုရင်မထံ ဝင်ရောက်တွေ့ဆုံခြင်း
အခန်း (၇)
မသေနိုင်သော နတ်ဆိုးဘုရင်မထံ ဝင်ရောက်တွေ့ဆုံခြင်း
အတိုချုပ်ပြောရရင်တော့ ကီရှီရီကာရဲ့ ရဲတိုက်ဟောင်းကြီးဟာ လှပတဲ့ နတ်ဆိုးဗိသုကာလက်ရာတစ်ခုပါပဲ။ အထူးပြုလုပ်ထားတဲ့ သံကျောက်တုံးတွေနဲ့ တည်ဆောက်ထားပြီး ပါရူဂျီးယပ်စ်ရဲ့ လေပေါ်က ရဲတိုက်လောက် အနုစိတ်ပြီး ကျက်သရေမရှိပေမယ့်လည်း ကြည့်လို့ကောင်းတဲ့ နေရာတစ်ခုပါ။ တကယ်တော့ ပိုပြီး လက်တွေ့ကျတဲ့ အရသာရှိသူတစ်ယောက်ဆိုရင် ဒီရဲတိုက်ကို ပိုကြိုက်လိမ့်မယ်။ ဒီရဲတိုက်ရဲ့ တစ်ခုတည်းသော အပြစ်အနာအဆာကတော့ ဗဟိုမျှော်စင်မှာ ရှိနေတဲ့ အတော်အသင့်ကြီးမားတဲ့ အပေါက်ကြီးပါပဲ။
ဒီနေရာက ကမ္ဘာလှည့်ခရီးသည်တွေ လာရောက်လည်ပတ်တဲ့ နေရာဖြစ်တာကြောင့် ပုံမှန်အားဖြင့် (ဝင်ကြေးပေးရင်) အများပြည်သူကို ဖွင့်ပေးထားပေမယ့် ဝင်ခွင့်ရတဲ့ နေရာတွေက ကန့်သတ်ထားပါတယ်။ ကျွန်တော်တို့ကို ဧည့်ခံခန်းမဆီ တန်းခေါ်သွားပါတယ်။ လာရောက်လည်ပတ်သူတွေကို အထင်ကြီးအောင်လုပ်ဖို့ ကျယ်ဝန်းပြီး ခမ်းနားထည်ဝါတဲ့ ခန်းမမဟုတ်ဘဲ ပုံမှန်အသုံးပြုလေ့ရှိတဲ့ ကျဉ်းကျဉ်းကျပ်ကျပ် ခန်းမတစ်ခုပါ။
ခန်းမကျဉ်းလေးထဲမှာ အနက်ရောင်ချပ်ဝတ် သူရဲကောင်းတွေ တန်းစီရပ်နေပြီး သူတို့ရှိနေတာက အခန်းကို ဖိနှိပ်မှုတွေ ကျပ်ညပ်မှုတွေ ဖြစ်စေပါတယ်။ ဒီစိတ်မချမ်းမြေ့စရာ ကိတ်မုန့်ရဲ့ အဆုံးစွန်အမွမ်းကတော့ ကျွန်တော်တို့ရှေ့က ပလ္လင်တော်က လွတ်နေတာပါပဲ။
“သူမ သိပ်ကြာတယ်နော်” လို့ ကျွန်တော် ရေရွတ်လိုက်ပါတယ်။
ဇာနိုဘာက “မင်းမျိုးမင်းနွယ်တွေဟာ ဧည့်သည်တွေကို လက်ခံတွေ့ဆုံခါနီးမှာ ပြင်ဆင်ဖို့ အချိန်လိုအပ်ပါတယ်” လို့ ပြန်ဖြေပါတယ်။
“မင်းလည်း အဲ့ထဲမှာ ပါလား”
“ကျွန်တော်က ဆရာ့ကို စောင့်ရတဲ့အထိ ပြင်ဆင်ဖို့ အချိန်အများကြီး ယူဖူးလို့လား”
“မင်းက အနုပညာကို ဘယ်လောက်ပဲ ချစ်ချစ်၊ အဝတ်အစားကိုတော့ စိတ်မဝင်စားဘူးလို့ ထင်ရတယ်”
ဇာနိုဘာက ဟန့်တားလိုက်ပါတယ်။ “အဲ့လိုပြောတာ ကြားရတော့ စိတ်ပျက်မိတယ်။ ကျွန်တော်က ကြယ်သီးတွေနဲ့ ချယ်လှယ်မှုတွေမှာ ထည့်တဲ့ ဂရုစိုက်မှုကို ဆရာ နားလည်လိမ့်မယ်လို့ ထင်ခဲ့တာ”
“မင်းက အဲ့ဒါတွေကို ဝယ်တဲ့အချိန် ဒါမှမဟုတ် ချုပ်ခိုင်းတဲ့အချိန်မှာ အသေးစိတ်လိုက်စားတာ မဟုတ်ဘူးလား။ အဆင်သင့်ဖြစ်အောင် ပြင်ဆင်တဲ့အချိန်မှာ မဟုတ်ဘူး”
ကျွန်တော်တို့ အနည်းဆုံး နှစ်နာရီလောက် စောင့်နေခဲ့ရပါတယ်။ အဓိပ္ပါယ်မဲ့တဲ့ စကားတွေပြောနေတာက ငြီးငွေ့ပျင်းရိခြင်းရဲ့ အထွတ်အထိပ်ကို မရောက်အောင် တားဆီးပေးခဲ့ပေမယ့် နေဝင်သွားပါပြီ။ မတ်တပ်ရပ်ပြီး စောင့်နေရတာ ပင်ပန်းတယ်လို့ ညည်းညူနေတာမဟုတ်ပေမယ့် စောင့်နေတုန်း ထိုင်ဖို့ ထိုင်ခုံလေးတွေ ပေးစေချင်ပါတယ်။
ဧည့်ခံခန်းမထဲမှာ ကျွန်တော်နဲ့ ဇာနိုဘာပဲ ရှိတာ၊ အစောင့်တွေကလွဲရင်ပေါ့။ အယ်လီနာလစ်ဇ်နဲ့ ကလစ်ဖ်တို့က ရဲတိုက်ရဲ့ မြေအောက်ခန်းထဲက ကျွန်တော်တို့လိုအပ်တဲ့ မြက်ပင်တွေကို သွားယူဖို့ သူရဲကောင်းတစ်ယောက်နဲ့အတူ ထွက်သွားကြပါပြီ။
“ဟေ့၊ အေတိုဖီ အမျိုးသမီးက ဘယ်မှာလဲ။ သူမ လာမှာလား”
“ကျွန်တော် ပြောပြီးပြီလေ၊ သူမကို သွားခေါ်ဖို့ လူလွှတ်ထားပါတယ်”
“နည်းနည်းတော့ နောက်ကျနေတယ်မဟုတ်လား။ မြို့ပြင်ကို ရောက်နေတာလားလို့ မပြောနဲ့”
“သူမက အချိန်တိကျတဲ့သူမဟုတ်ဘူး။ သူမရဲ့ အချိန်အာရုံခံစားမှုက ကျွန်တော်တို့လို မဟုတ်ဘူး။ တစ်ရက်လောက် စောင့်ခိုင်းတာက အကောင်းဆုံးပဲ”
“ဟုတ်ပါပြီ၊ ဒါပေမယ့် ဒီလူတွေကို ဒီအတိုင်း အကြာကြီး စောင့်ခိုင်းထားလို့တော့ မရဘူး”
“မင်းတို့တွေ၊ ပါးစပ်ပိတ်ထားကြ”
သူရဲကောင်းတွေ ငြင်းခုံနေတာကို ကျွန်တော် ကြားလိုက်ရပါတယ်။ သူတို့တွေ အတော်လေး ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြုမူနေကြတာပါ။ သူတို့ရဲ့ စကားပြောသံကို ကြားရတော့ ကျွန်တော် စိတ်အေးသွားတယ်။
ရုတ်တရက် သူရဲကောင်းအိုကြီးက ခေါင်းဆောင်က ကျွန်တော်တို့ဆီ လျှောက်လာပါတယ်။ “သူမ မကြာခင် ရောက်လာတော့မှာမို့ နည်းနည်းလောက် ထပ်စောင့်ပေးပါဦး။ ပြီးတော့ သူမပေးတဲ့ ဆုလာဘ်မှန်သမျှကို ငြင်းပယ်ဖို့ တောင်းဆိုပါတယ်”
“တောင်းပန်ပါတယ်၊ ဆုလာဘ်လား”
“ကိစ္စတွေ အဆင်မပြေဖြစ်ပြီး သူမဆီက ဆုလာဘ်ကို လက်ခံမိရင် မင်းတို့ကို ကူညီဖို့ ငါတို့ ဘာမှလုပ်ပေးနိုင်တော့မှာ မဟုတ်ဘူး”
“အာ၊ ဟုတ်ပြီ… အဲ့ဒါကို သတိရနေမယ်” လို့ ကျွန်တော် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး သူ့အကြံပေးချက်ကို တကယ်လိုက်နာဖို့ ရည်ရွယ်ချက်နဲ့ ပြောလိုက်ပါတယ်။
သူဘာကိုဆိုလိုမှန်း ကျွန်တော် လုံးဝနားမလည်ခဲ့ပေမယ့် ဆုလာဘ်ကိုတော့ လက်ခံဖို့ စိတ်မဝင်စားခဲ့ပါဘူး။ ကီရှီရီကာကို လျော်ကြေးအတွက် ရောင်းစားလောက်တဲ့အထိ ကျွန်တော် မကျဆုံးသေးပါဘူး။ အဲ့ဒီအကြောင်းပြောရရင် အဲ့ဒီနတ်ဆိုးဧကရီဟာ ကြမ်းပြင်ပေါ်မှာ ကျိုင်းကောင်တစ်ကောင်လို ကြိုးတွေနဲ့ တင်းတင်းကျပ်ကျပ် တုပ်နှောင်ခံထားရပါတယ်။ သူမကို နောက်မှ အပြစ်ပေးမှာပါ။ သူတို့ ဘာကိုရည်ရွယ်ထားလဲတော့ မသိဘူး—တင်ပါးကို ရိုက်တာလား။ အိမ်သာသန့်ရှင်းရေးတာဝန်လား—ဒါပေမယ့် သိပ်မပြင်းထန်လောက်ဘူးဆိုတာ သေချာပါတယ်။
ဒါကိုချန်ထားရင် ကျွန်တော် သတိမလွတ်နိုင်ဘူး။ နတ်ဆိုးဘုရင်တစ်ပါးနဲ့ တွေ့ဆုံနေတာပဲလေ။ ကျွန်တော်သိတဲ့ အဆင့်မြင့် နတ်ဆိုးတွေဆိုလို့ ကီရှီရီကာနဲ့ ဘာဒီဂါဒီပဲ ရှိတာ။
သူတို့နှစ်ယောက်လုံးက အမြဲတမ်း ပျော်ပျော်နေတတ်ပေမယ့် စိတ်ဆိုးအောင်လုပ်ရင်တော့…ဟမ်၊ ထူးဆန်းတယ်။ တကယ်တော့ သိပ်မဆိုးဘူးလို့ ခံစားမိတယ်။
“လမ်းဖယ်”
နောက်ကနေ အသံတစ်သံ ထွက်လာတယ်။ ကျွန်တော် ပခုံးကျော်ကြည့်လိုက်တော့ အမျိုးသမီးတစ်ယောက်ကို တွေ့လိုက်တယ်။ ကျွန်တော်တွေ့ဖူးသမျှထဲမှာ သူမဟာ ပုံစံအကျဆုံး နတ်ဆိုးတစ်ကောင်နဲ့ အလားဆုံးပါပဲ။ သူမရဲ့အသားအရေက အနက်ရောင်သန်းတဲ့ အပြာရောင်၊ ဆံပင်က အဖြူရောင်၊ မျက်လုံးတွေက သွေးနီရောင်။ လင်းနို့လိုမျိုး အတောင်ပံတွေရှိပြီး ခေါင်းပေါ်ကနေ ထူထဲတဲ့ ဦးချိုတစ်ချောင်း ထွက်နေတယ်။ သူရဲကောင်းတွေလိုပဲ အနက်ရောင်ချပ်ဝတ်ကို ဝတ်ဆင်ထားပေမယ့် သူမရဲ့ချပ်ဝတ်က သူတို့ထက်စာရင် တိုက်ပွဲတွေ အများကြီး ပိုတွေ့ခဲ့ရတာ ထင်ရှားပါတယ်။ ခြစ်ရာတွေနဲ့ ဖုံးလွှမ်းနေပြီး အလှဆင်ထားတဲ့ အစိတ်အပိုင်းတွေဟာ ဆုတ်ဖြဲခံထားရတာ ကြာပါပြီ။ သူမရဲ့ ခါးမှာ ဧရာမဓားကြီးတစ်လက် ချိတ်ဆွဲထားပြီး အဲ့ဒီဓားက သူမရဲ့ ပိန်ကြုံးတဲ့လက်မောင်းတွေအတွက် အရမ်းကြီးလွန်းနေပါတယ်။ သူမရဲ့ ဓားအိမ်က တခြားစစ်သည်တွေထက် အများကြီး ပိုပြီး ခမ်းနားပါတယ်။ သူမက သိပ်မရှည်ဘူး၊ အရွယ်ရောက်ပြီးသူ အမျိုးသမီးတစ်ယောက်ရဲ့ ပျမ်းမျှအရပ်လောက်ပါပဲ။ အရီရယ်ထက်တော့ ရှည်ပေမယ့် ကျွန်တော်ထက်တော့ ပုပါတယ်။
သူမရဲ့ အထူးခြားဆုံးအချက်က တခြားတစ်ခုပါ။ သူမဆီကနေ ဖော်ပြလို့မရတဲ့ ဒေါသနဲ့ ရန်လိုမှုဝန်းကျင်တစ်ခု ထွက်နေပါတယ်။ အကယ်၍ အကြမ်းဖက်မှုဆိုတာ အနံ့တစ်ခုဖြစ်မယ်ဆိုရင် သူမက အဲ့ဒါကို ရေမွှေးလို လိမ်းထားလိမ့်မယ်။ သူမကို မနာခံဝံ့တဲ့သူတိုင်းကို အင်အားသုံးမယ်ဆိုတာ ထင်ရှားနေလို့ပါ။ အဲ့ဒါက အဲရစ်ကို သတိရစေတယ်။ သူမက အမျိုးသမီး သူရဲကောင်းတစ်ယောက်—မဟုတ်ဘူး၊ သူရဲကောင်းခေါင်းဆောင်တစ်ယောက်လို့ ပြောရင် ပိုတိကျမယ်။ သူမကို မစော်ကားမိဖို့ ပညာသားပါလိမ့်မယ်။
“မကြားဘူးလား။ လမ်းဖယ်လို့ ပြောတယ်” လို့ သူမက ထပ်ပြောပါတယ်။
“အိုး၊ ဟုတ်ကဲ့၊ သေချာတာပေါ့” ကျွန်တော် နာခံစွာ လမ်းဖယ်ပေးလိုက်ပါတယ်။
“အများကြီး ပိုကောင်းတယ်” ဆံပင်ဖြူရှည်တွေက သူမနောက်မှာ ယိမ်းထိုးရင်း ပလ္လင်ဆီ တည့်တည့်လျှောက်သွားပြီး ကျွန်တော်တို့ကို လှည့်ကြည့်ပါတယ်။ သူမ ထိုင်ချလိုက်ပြီး ခါးကဓားအိမ်ကို ဖြုတ်ကာ ဒူးနှစ်လုံးကြားမှာ ဓားကို ဆောင့်ချလိုက်ပြီး ဘုရင်ဆန်တဲ့ပုံစံ ယူလိုက်ပါတယ်။
သူမ အသက်ပြင်းပြင်းရှူသွင်းပြီး ဟိန်းဟောက်လိုက်ပါတယ်၊ “ငါဟာ မသေနိုင်သော နတ်ဆိုးဘုရင်မ အေတိုဖီရာတိုဖီ ရိုင်ဘက်ခ် ဖြစ်သည်”
“…ဟမ်”
ကျွန်တော် ဇဝေဇဝါဖြစ်စွာ ခေါင်းစောင်းလိုက်တဲ့အခါ အနက်ရောင်ချပ်ဝတ် သူရဲကောင်းတွေက သူတို့ရဲ့ဓားတွေကို ဓားအိမ်ထဲက အလျင်အမြန် ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး သူတို့ရဲ့ အရှင်သခင်ကို လေးစားသစ္စာခံကြောင်း ပြသဖို့ မ,တင်ပြကြပါတယ်။ ဒါပေမယ့် သူတို့ထဲက တစ်ယောက်က ရှောင်ထွက်ပြီး ပလ္လင်ဆီ ချဉ်းကပ်လာပါတယ်။ အဲ့ဒါက သူရဲကောင်းအိုကြီးခေါင်းဆောင်ပါ။
“အေတိုဖီ အမျိုးသမီး ဘာကြောင့် ရှေ့ဝင်ပေါက်ကနေ ဝင်လာတာလဲ။ ပလ္လင်ခန်းထဲကို အနောက်တံခါးကနေ ဝင်ဖို့ ဘယ်နှစ်ခါ ပြောထားပြီးပြီလဲ”
“အကြောင်းပြချက်က ရှင်းနေရမယ်။ ရှေ့ကနေဝင်ရတာ ငါပိုသဘောကျတယ်”
“အမျိုးသမီးရဲ့ စိတ်ကူးပေါက်ရာတွေက အပြုအမူကို မဆုံးဖြတ်သင့်ဘူး”
“သူရဲကောင်းတစ်ယောက်အနေနဲ့ နတ်ဆိုးဘုရင်ကို စိန်ခေါ်ရတဲ့ အကောင်းဆုံးအပိုင်းက သူတို့နဲ့ တိုက်ပွဲမဝင်ခင် ပလ္လင်ခန်းထဲကို လျှောက်လာနိုင်တာပဲဆိုတာ မင်းမသိဘူးလား”
“အဲ့ဒါ ဘာနဲ့ဆိုင်လို့လဲ။ မင်းရဲ့ဖခင်က တစ်ချိန်က မဟာနတ်ဆိုးဘုရင်ငါးပါးထဲက တစ်ပါးပဲ။ အိုး၊ မင်းရဲ့အပြုအမူတွေကို သူမြင်ရင် ဘယ်လောက် ငိုကြွေးမလဲ။ သူတစ်ယောက်တည်းမဟုတ်ဘူး၊ မင်းရဲ့ခင်ပွန်း ရိုင်ဘက်ခ် အရှင်က ဘယ်လိုထင်မလဲ”
“တိတ်တော့” အေတိုဖီက သူမရဲ့ဓားကို ဓားအိမ်ထဲက ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး အဘိုးအိုကို ကျွန်တော် မျက်စိမလိုက်နိုင်လောက်အောင် မြန်တဲ့အရှိန်နဲ့ ထိုးလိုက်ပါတယ်။
သူရဲကောင်းအိုကြီးက သူမရဲ့တိုက်ခိုက်မှုကို ချေဖို့ သူ့ဓားကို ဆွဲထုတ်လိုက်ပေမယ့် မမီလိုက်ပါဘူး။ သူ့ရဲ့ခမောက်က လွင့်ထွက်သွားပြီး သူက နောက်ပြန်လဲကျသွားပါတယ်။ အခန်းထဲက တခြားသူရဲကောင်းတွေက ထိတ်လန့်တကြား သူ့ဆီ အပြေးအလွှားသွားကြပါတယ်။
“ငါတို့ရဲ့ ဧည့်သည်တွေရှေ့မှာ အော်ဟစ်တာ ရပ်လိုက်ကြ” အေတိုဖီက ပြောလိုက်ပါတယ်။ “ငါ့အဘိုးအို သင်္ချိုင်းထဲမှာ လူးလိမ့်နေလိမ့်မယ်”
သူရဲကောင်းခေါင်းဆောင်ရဲ့ ခမောက်က ကျွန်တော့်ဆီ လှိမ့်လာပါတယ်။ အလယ်တည့်တည့်မှာ အက်ကွဲသွားပါတယ်။
ဘယ်လောက် မယုံနိုင်စရာ စွမ်းအားလဲ။
ကျွန်တော် ကောက်ယူဖို့ ကုန်းလိုက်တော့ အတွင်းထဲမှာ စိုစွတ်ပြီး စေးကပ်တဲ့ သွေးတွေနဲ့ ဖုံးလွှမ်းနေတာကို တွေ့လိုက်ရပါတယ်။ “အာ”
စောင့်၊ ထိန်းထား။ ဆိုလိုတာက သူမရဲ့ တိုက်ခိုက်မှုက သူ့ခေါင်းကို တကယ်ထိမှန်သွားတာလား။ အား… တကယ်လို့ သူမက သူ့ကို တကယ်သတ်လိုက်တာလား။
“ကောင်းပြီ၊ ဒါပေမယ့် သတိထားဖို့တော့ ကျွန်တော် တောင်းပန်ပါတယ်” ကျွန်တော့်ရဲ့ စိုးရိမ်မှုတွေကြားမှာပဲ သူရဲကောင်းအိုကြီးဟာ လုံးဝကောင်းမွန်စွာနဲ့ ကြမ်းပြင်ပေါ်ကနေ ထလာခဲ့ပါတယ်။ သူ့နဖူးကနေ မီးခိုးငွေ့တန်းတွေ တက်နေချိန်မှာ သူက အေတိုဖီကို ဦးညွှတ်လိုက်ပါတယ်။
သူအဆင်ပြေပုံပဲ။
သူလည်း မသေနိုင်တဲ့သူ ဖြစ်နိုင်ပါတယ်။ တကယ်တော့ ကျန်တဲ့အစောင့်တွေအားလုံးလည်း မသေနိုင်တဲ့သူတွေ ဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်ပါတယ်။
“မင်းနားလည်သွားပြီဆိုတော့ ဝမ်းသာတယ်။ ကောင်းပြီ၊ ဒါကို ပြန်စလိုက်ရအောင်”
“အမိန့်ရှိသလိုပါပဲ”
အေတိုဖီက သူမရဲ့ဓားကို ဓားအိမ်ထဲ ပြန်ထည့်လိုက်ပြီး ကုန်းမြင့်သားလို ပုံစံကို ပြန်ယူလိုက်ပါတယ်။ တခြားသူရဲကောင်းတစ်ယောက်က ခေါင်းဆောင်အတွက် ခမောက်အသစ်တစ်လုံး ယူလာပေးပြီး သူတို့ ပြန်ဖွဲ့စည်းလိုက်ကြပါတယ်။ တစ်ဖန် သူတို့က ဓားတွေကို ဆွဲထုတ်ပြီး သူတို့ရဲ့ အရှင်သခင်ဆီ မ,တင်ပြကြပါတယ်။
“ငါဟာ မသေနိုင်သော နတ်ဆိုးဘုရင်မ အေတိုဖီရာတိုဖီ ရိုင်ဘက်ခ် ဖြစ်သည်”
ဇာနိုဘာက အလျင်အမြန် ဒူးထောက်ထိုင်ချပြီး ခေါင်းငုံ့လိုက်တာကြောင့် ကျွန်တော်လည်း အတုလိုက်လုပ်လိုက်ပါတယ်။ ဒီလိုကျင့်ဝတ်မျိုးနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ကျွန်တော် ဘာမှမသိခဲ့သလို သူ့ရဲ့စံနမူနာကိုပဲ လိုက်လုပ်သင့်တယ်လို့ ယူဆလိုက်ပါတယ်။
“ပထမဆုံး၊ ခွင့်ပြုပါ။ မင်းတို့ကြောင့် ဒီငတုံးကို ငါတို့ ဖမ်းမိနိုင်ခဲ့တယ်” အေတိုဖီက သူမရဲ့အကြည့်ကို ကီရှီရီကာဆီ လှည့်လိုက်ပါတယ်။
ကျွန်တော်တို့ရဲ့ နတ်ဆိုးဧကရီကတော့ ဘူရီတိုလို လိပ်ထားခံရပါတယ်။ သူမဟာ မျှော်လင့်ချက်လုံးဝပျောက်သွားသလိုမျိုး လက်လျှော့အရှုံးပေးထားပုံရပါတယ်။ ကျွန်တော် သူမကို သနားလုနီးပါး ဖြစ်သွားပါတယ်။ သူမက ကျွန်တော်တို့ကို ကူညီပြီး ကျွန်တော်တို့ရှာနေတဲ့ အဖြေတွေပေးပြီးတဲ့နောက်မှာ ကျွန်တော်တို့က သူမကို ပြန်တံတွေးထွေးခဲ့တာပါ။ ဒါပေမယ့် အဲ့ဒါက မလွှဲမရှောင်သာတဲ့ မကောင်းမှုပါ။ ကျွန်တော်တို့မှာ ပြည့်မီဖို့ ကိုယ်ပိုင်ရည်ရွယ်ချက်တွေ ရှိခဲ့ပါတယ်။
“ငါတို့မှာ သူမအတွက် ကိုးကားစရာတွေ မရှိခဲ့လို့ ရှာဖွေမှုက နှောင့်နှေးခဲ့တယ်။ မင်းတို့ သူမကို ငါတို့အတွက် ရှာတွေ့အောင် ကောင်းကောင်းလုပ်ခဲ့တယ်”
အာ၊ ဒါဆို ကျွန်တော် သံသယရှိခဲ့သလိုပါပဲ။ အေတိုဖီ အမျိုးသမီးက အဲ့ဒီပုံကြမ်းဆွဲတုန်းက အသေးစိတ်ကို လျော့ရဲရဲ လုပ်ခဲ့တာပါ။
“ပြီးတော့…” အေတိုဖီက ကျွန်တော်တို့ကို ငေးကြည့်ရင်း ပုံစံဆက်ယူထားပါတယ်။ သူမရဲ့အသံက တိမ်ဝင်သွားပြီး လုံးဝ တိတ်ဆိတ်သွားပါတယ်။ သူမ အဲ့ဒီပုံစံအတိုင်း ငါးမိနစ်လောက် အေးခဲနေပါတယ်။
အာ၊ သူမရဲ့ အင်ဂျင်က ရပ်သွားလို့လား။
“မိုးရ်၊ နောက်ထပ် ငါဘာပြောရမလဲ”
“ဆုလာဘ်။ သူတို့ကို ဆုလာဘ်ပေးရမယ်”
သူရဲကောင်းအိုကြီးခေါင်းဆောင်ရဲ့ နာမည်က မိုးရ်လို့ ထင်ရပါတယ်။ အဲ့ဒီနာမည်က ရူးသွပ်စွာ ရယ်မောနေတဲ့ လူတစ်ယောက်ကို စိတ်ကူးပေါ်လာစေပါတယ်။ မိုး-ဟူး-ဟား-ဟား ဆိုတာမျိုးပေါ့။
“ဟမ်၊ ဟုတ်တယ်။ သူတို့ကို ဆုလာဘ်ပေးဖို့ လိုတယ်” အေတိုဖီက သူ့ဘာသာသူ ရေရွတ်လိုက်ပါတယ်။
“မဟုတ်ပါဘူး၊ အဲ့ဒါ မလိုအပ်ပါဘူး” မိုးရ်ရဲ့အကြံပေးချက်အပြီးမှာ စိတ်ထဲက ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားတဲ့ စာကြောင်းကို ကျွန်တော် ရွတ်လိုက်ပါတယ်။ ဒါဟာ ထုံးစံတစ်ခုလို့ ကျွန်တော်ယူဆခဲ့ပါတယ်။ အဲ့ဒါကြောင့် သူက ငြင်းပယ်ဖို့ အကြံပေးခဲ့တာ ဖြစ်နိုင်ပါတယ်။
အေတိုဖီက သူမရဲ့ခြေထောက်ကို ဆောင့်နင်းလိုက်ပါတယ်။ “မင်းက ငါ့ရဲ့ဆုလာဘ်ကို မလိုချင်ဘူးလို့ ပြောတာလား” သူမက ကျွန်တော့်ကို စိုက်ကြည့်လိုက်ပြီး သူမရဲ့မျက်လုံးတွေက လူသတ်ချင်စရာပါ။
ကျွန်တော့်ရဲ့ ခြေထောက်တွေ တုန်စပြုလာပါတယ်။ သူမထုတ်လွှတ်တဲ့ ရန်ငြိုးက ပြက်လုံးမဟုတ်ပါဘူး။ အဲ့ဒါက လင်းနီးယားနဲ့ ပါဆီနာတို့နဲ့ လုံးဝအဆင့်မတူပါဘူး။ ရုဂျာ့ဒ်က ကျွန်တော့်ကို စိုက်ကြည့်တဲ့အခါ သူ့မျက်လုံးထဲက ရန်လိုမှုမျိုးပါပဲ။
“မ-မဟုတ်ပါဘူး၊ ဆရာမရဲ့ ဆုလာဘ်ကို လက်ခံရတာ ဝမ်းသာပါတယ်”
သူမလို လူစားမျိုးကို ဆန့်ကျင်တာထက် မဆန့်ကျင်တာက ပိုကောင်းပါတယ်။ သူမက ကျွန်တော်တို့ကို တစ်ခုခုပေးချင်တယ်လို့ အခိုင်အမာပြောရင် ယူလိုက်တာက ပိုကောင်းပါတယ်။
ဟုတ်တယ်၊ အဲ့ဒါပဲ ကျွန်တော်လုပ်နိုင်တာ။ မိုးရ်က ဒါကိုဆန့်ကျင်ဖို့ အကြံပေးခဲ့ပေမယ့် အခြားရွေးချယ်စရာက သူမကို တမင်တကာ စိတ်ဆိုးအောင်လုပ်တာဆိုရင် အရှုံးပေးလိုက်တာက ပိုကောင်းပါတယ်။
ကျွန်တော် လည်ချောင်းရှင်းလိုက်ပြီး မေးလိုက်ပါတယ်၊ “မေးလို့ရရင် ကျွန်တော်တို့ကို ဘာပေးဖို့ ရည်ရွယ်ထားတာလဲ”
အေတိုဖီရဲ့ မျက်လုံးတွေ ကျဉ်းသွားပြီး ကျေနပ်တဲ့ ပြုံးခြင်းတစ်ခုက သူမရဲ့မျက်နှာပေါ် ပျံ့နှံ့သွားပါတယ်။ “စွမ်းအား”
စွမ်းအားလား။ စွမ်းအား… အင်း၊ အဲ့ဒါကို ကျွန်တော် မလိုချင်ဘူးလို့ပြောရင် လိမ်ရာကျလိမ့်မယ်။ သူမက အဲ့ဒါကို ကမ်းလှမ်းနေတာဆိုရင် ယူသင့်တဲ့အရာပါ။
ဟုတ်ပြီ၊ ဒါပေမယ့် မိုးရ်က ကျွန်တော်တို့ မယူတာက ပိုကောင်းတယ်လို့ ပြောခဲ့တယ်။ သူက ရဲတိုက်ရဲ့ မြေအောက်ခန်းထဲက အရွက်တွေ ကျွန်တော်တို့ကို ပေးဖို့ သဘောတူထားပြီးသားလို့ သူမကို ပြောပြီး တစ်ခုလုံးကို ပယ်ဖျက်ပြီး အိမ်ပြန်လိုက်ရင် ကောင်းမလား။
“မင်းရဲ့ခန္ဓာကိုယ်ကို လေ့ကျင့်နိုင်ဖို့ ငါ့ရဲ့ကိုယ်ရံတော်အဖွဲ့ထဲ ဝင်ခွင့်ကို ငါပေးတယ်”
“ဘာ”
ဟမ်။ ဒါဆို သူမက ကျွန်တော့်ခေါင်းကို လက်တင်ပြီး ငုပ်လျှိုးနေတဲ့ စွမ်းအားတချို့ကို နှိုးဆွပေးမှာ၊ ဒါမှမဟုတ် ကီရှီရီကာလို နတ်ဆိုးမျက်လုံးတစ်လုံး ပေးမှာ မဟုတ်ဘူးလား။
“မင်းက တော်တော် သေးသိမ်တယ်လို့ ထင်ရတယ်။ ဒါပေမယ့် ဟေး၊ ငါ့ရဲ့ဆယ်နှစ်ကြာလေ့ကျင့်မှုက မင်းကို အဆင့်မီအောင် လုပ်ပေးလိမ့်မယ်”
“အင်း၊ အာ…”
“ဟုတ်တယ်၊ တစ်ဆယ်နှစ်လုံးလုံး မင်းရဲ့ခန္ဓာကိုယ်ကို တော်အောင် ကူညီဖို့ ငါက အနားမယူဘဲ လုပ်မယ်။ အင်း၊ မင်းဘယ်လိုထင်လဲ။ ဒါဟာ ကြီးကျယ်တဲ့ ဂုဏ်ထူးတစ်ခုပဲ၊ မဟုတ်လား”
တစ်ဆယ်နှစ်လုံးလုံး အနားမရှိဘူးလား။
အာ၊ မဟုတ်ဘူး၊ ကျွန်တော့်မှာ ဇနီးနှစ်ယောက်နဲ့ ကလေးတစ်ယောက် အိမ်မှာစောင့်နေတယ်၊ ဒါကြောင့် စစ်သင်တန်းတက်ရတဲ့ ကိစ္စမျိုးကို ကျော်သွားချင်ပါတယ်၊ ကိုယ့်အဆင်ပြေသလိုပဲဆိုရင်ပေါ့။
ဟုတ်ပါတယ်၊ ဆယ်နှစ်ကြာလေ့ကျင့်မှုက ကျွန်တော့်ကို အများကြီး ပိုသန်မာလာစေမှာ သေချာပေမယ့် အရာအားလုံးကို စွန့်လွှတ်ရမယ်ဆိုရင် ဘာအဓိပ္ပာယ်ရှိမှာလဲ။ အဲ့လောက်ထိ သန်မာလာတဲ့ ရည်ရွယ်ချက်က ဘာလဲ။ ဘယ်သူ့ကို အနိုင်ယူဖို့ ရည်ရွယ်ထားတာလဲ။ ဟုတ်ပြီ၊ ကျွန်တော် ပိုသန်မာရင် ကျွန်တော့်ရဲ့ချစ်ရသူတွေကို ပိုကောင်းကောင်း ကာကွယ်ပေးနိုင်မှာပါ၊ ဒါပေမယ့် အဲ့ဒါက သူတို့ကို ဆယ်စုနှစ်တစ်ခုကြာ စွန့်ခွာရလောက်အောင် ထိုက်တန်သလား။
ဒါဆို ကျွန်တော် ဘာလုပ်ရမလဲ။ မဟုတ်ဘူး၊ ဆိုလိုတာက၊ သူမကို ငြင်းပယ်တာကလွဲပြီး ရွေးချယ်စရာမရှိဘူး။ ကျွန်တော် သူမရဲ့ ကိုယ်ရံတော်အဖွဲ့ကို မဝင်နိုင်ဘူး။
ကျွန်တော် မိုးရ်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပါတယ်။ သူက ခေါင်းခါပြီး သူ့မျက်နှာပေါ်မှာ လက်လျှော့အရှုံးပေးတဲ့ အမူအရာနဲ့ပါ။
“တောင်းပန်ပါတယ်၊ ဒါဟာ ကြီးကျယ်တဲ့ ဂုဏ်ထူးတစ်ခုဆိုပေမယ့် ကျွန်တော် ငြင်းပယ်ရပါလိမ့်မယ်”
“အသုံးမကျတဲ့စကား။ အခု တစ်ယောက်ယောက်၊ သူ့အတွက် အနက်ရောင်ချပ်ဝတ် အပိုတစ်စုံနဲ့ စာချုပ်တစ်ခု သွားယူခဲ့”
အေတိုဖီရဲ့ ကိုယ်ရံတော်တွေထဲက တစ်ချို့က သူမရဲ့အမိန့်နဲ့ အခန်းထဲက အပြေးအလွှား ထွက်သွားကြပါတယ်။
“ငါက မင်းကို အကောင်းဆုံးချပ်ဝတ်၊ အကောင်းဆုံးလေ့ကျင့်မှုတွေ ပေးပြီး နတ်ဆိုးတိုက်ကြီးတစ်ခုလုံးမှာ အကျော်ကြားဆုံး ကိုယ်ရံတော်အဖွဲ့ထဲ ဝင်ခွင့်ပေးနေတာ။ ဒီထက်ကြီးကျယ်တဲ့ ဂုဏ်ထူးမရှိဘူး။ မင်း စာချုပ်ထိုးလိုက်တာနဲ့ ငါ့ကို ဆန့်ကျင်နိုင်တော့မှာ မဟုတ်ဘူး။ တရားဝင်ပုံစံမရှိရင်တောင် မင်းကြိုးစားမှာမဟုတ်ဘူးဆိုတာ ငါသေချာပါတယ်။ တကယ်တော့ မင်း အခု သိပ်ပျော်နေရမယ်”
ကျွန်တော် နည်းနည်းလေးတောင် မပျော်ခဲ့ပါဘူး။
ဒါပေမယ့် ကျွန်တော်တွေ့ဖူးတဲ့ အဆင့်မြင့် နတ်ဆိုးတွေထဲမှာ သူမဟာ နတ်ဆိုးဘုရင်တစ်ပါးနဲ့ အလားဆုံးပါပဲ။ ထူးဆန်းတဲ့နည်းလမ်းတစ်ခုနဲ့ သူမနဲ့တွေ့ဆုံခွင့်ရတဲ့အတွက် ကျွန်တော် ဝမ်းသာမိပါတယ်။ သူမက ဒီဆုလာဘ်ကို ကျွန်တော်တစ်ယောက်တည်းကိုပဲ ကမ်းလှမ်းခဲ့တာ မဟုတ်လောက်ဘူး။ သူမရဲ့ အစောင့်တွေထဲက တခြားသူတွေလည်း စာချုပ်ထိုးခိုင်းခံထားရတာ ဖြစ်နိုင်ပါတယ်။
“တောင်းပန်ပါတယ်” လို့ ကျွန်တော်ပြောလိုက်တယ်၊ “ဒါပေမယ့် ကျွန်တော့်မှာ အိမ်မှာ စောင့်နေတဲ့ မိသားစုရှိတယ်။ သူတို့ကို ၁၀ နှစ်ကြာ ထားခဲ့လို့မရဘူး”
“ဘာပြဿနာရှိလဲ ငါမမြင်ဘူး။ ငါ့သားကို နှစ်တစ်ရာကျော်အောင် မတွေ့ခဲ့ရတာ။ ယုံပါ၊ သတင်းမကြားတာ သတင်းကောင်းပဲ။ သူတို့ အသက်ရှင်နေသေးတယ်ဆိုတဲ့ သက်သေပဲ”
ဘာ၊ သူမက သူ့ကလေးကို ရာစုနှစ်တစ်ခုကြာ စွန့်ပစ်ထားခဲ့တာကြောင့် ကျွန်တော့်ကို ကျွန်တော့်မိသားစုကို ဆယ်စုနှစ်တစ်ခုကြာ စွန့်ခွာစေချင်တာလား။ လုံးဝမဖြစ်ဘူး။
“ဒ-ဒါပေမယ့် လူသားတစ်ယောက်အတွက် ဆယ်နှစ်ဆိုတာ မယုံနိုင်လောက်အောင် ကြာတဲ့အချိန်ပါ။ ပြီးတော့ ကျွန်တော် မိသားစုဆီ ပြန်မယ်လို့ ကတိပေးထားတယ်၊ ပြီးတော့…”
“ပြီးတော့” သူမရဲ့နဖူးမှာ သွေးကြောတွေ တဆတ်ဆတ်တုန်နေပါတယ်။ သူမ ဒေါသထွက်လာပါပြီ။
“ပြီးတော့ ကျွန်တော့်မှာ ဖျားနေတဲ့သူငယ်ချင်းတစ်ယောက် စောင့်နေတယ်။ သူမအတွက် ဆေးကို တတ်နိုင်သမျှမြန်မြန်ရှာပြီး အိမ်ပြန်ဖို့လိုတယ်။ ဒါ့အပြင် အခုလုပ်ဖို့ တခြားကိစ္စတွေ အများကြီးရှိတယ်။ ဒီမှာနေပြီး ကိုယ့်အတွက်ပဲ စွမ်းအားကို စုဆောင်းလို့မရဘူး—”
“တိတ်တော့” အေတိုဖီက ကျယ်လောင်စွာ အော်လိုက်တာကြောင့် နံရံတွေကို ပဲ့တင်ထပ်သွားပါတယ်။
အိုး၊ ဘွိုင်း၊ အဲ့ဒါ အနည်းငယ် ကြောက်စရာကောင်းတယ်။ ဟုတ်ပြီ၊ မဟုတ်ဘူး၊ တကယ်ကို ကြောက်စရာကောင်းတယ်။ သူမ ဘာဖြစ်နေတာလဲ။ သူမ ကျွန်တော့်ကို ဘာလို့ အော်နေတာလဲ။
“မင်း ငါ့ရဲ့ ကိုယ်ရံတော်အဖွဲ့ကို ဝင်မှာလား၊ မဝင်ဘူးလား။ စကားလုံးကစားတာ ရပ်ပြီး ဖြေ”
“မ-မဝင်ဘူး”
သူမ အဲ့နေရာမှာ အေးခဲသွားပါတယ်။ သူမရဲ့မျက်နှာတစ်ခုလုံး နီရဲသွားပြီး အမူအရာ ပျက်ယွင်းသွားပါတယ်။ “ဘာကြောင့်လဲ။ ဘာကြောင့် ငါ့ကို ငြင်းပယ်တာလဲ”
ဟမ်။ အာ၊ ကျွန်တော်က အကြောင်းပြချက်တွေအားလုံးကို စာရင်းမပြုစုခဲ့ဘူးလား။
“အာ၊ အင်း…”
အခုအချိန်က ဇာနိုဘာကို ကိစ္စတွေ လွှဲထားဖို့ အချိန်ကောင်းပဲ။ ဒါမှမဟုတ် အနည်းဆုံးတော့ အဲ့ဒါက ကျွန်တော့်အစီအစဉ်ပါ၊ ဒါပေမယ့် ကျွန်တော် သူ့ကိုကြည့်လိုက်တော့ သူ့ခေါင်းပေါ်မှာ မေးခွန်းအမှတ်အသားတွေ တွဲလောင်းကျနေသလိုမျိုး ကျွန်တော့်ကို ဇဝေဇဝါဖြစ်စွာ ပြန်ကြည့်နေပါတယ်။
အာ၊ ကံဆိုးချက်၊ အဲ့ဒါမှန်တယ်။ ကျွန်တော်တို့ တစ်လျှောက်လုံး နတ်ဆိုးဘာသာစကားနဲ့ ပြောနေခဲ့တာ။ သူက ကျွန်တော်တို့ ဘာပြောနေမှန်း လုံးဝနားမလည်ဘူး။ သူ့ကို အားကိုးလို့မရဘူး။
ဒါဆို ကျွန်တော် ဘာလုပ်ရမလဲ။ သူမကို အရှုံးပေးဖို့ ဘယ်လိုစည်းရုံးရမလဲ။
သူရဲကောင်းတွေဟာ ခဏတာအတွင်း စိတ်ဓာတ်မြင့်တက်နေခဲ့ပေမယ့် အေတိုဖီနဲ့ ကျွန်တော့်အပြန်အလှန်ပြောဆိုမှုအပြီးမှာ လေထုက ရန်လိုပြီး တင်းမာသွားပါတယ်။ သူတို့ဟာ ပြိုင်ဘက်ရဲ့အိမ်ကွင်းမှာ ကစားဖို့ ရောက်လာတဲ့ အားကစားအသင်းတစ်သင်းလို ဖြစ်နေပါတယ်။
“ငါပြောခဲ့တယ်လေ” ကီရှီရီကာက ရုတ်တရက်ပြောလာပါတယ်။ “သူမဟာ လုံးဝငတုံးပဲ။ သူမနဲ့ ပတ်သက်မိတာ မကောင်းဘူး။ သူမနဲ့ ကောင်းကောင်း စကားပြောလို့တောင် မရဘူး”
“တိတ်တော့။ ငါဟာ ငတုံးမဟုတ်ဘူး” အေတိုဖီက ရုတ်တရက်အော်လိုက်ပြီး သူမရဲ့ဓားကို ဆွဲထုတ်လိုက်ပါတယ်။ “အခုမှ ငါနားလည်ပြီ။ မင်းတို့ ငါ့ကို လှောင်ပြောင်နေတာ။ ဒါကြောင့် ငါ့ဆုလာဘ်ကို လက်မခံဘူးလို့ ပြောတာ။ ငါ့ကို ငတုံးလို့ထင်ပြီး လှောင်ပြောင်နေတာ” သူမက ကျွန်တော်တို့ဆီ ဒေါသတကြီး လျှောက်လာပါတယ်။
အာ၊ ဘာလဲ။ ဟေး၊ ထိန်းထား။
“အေတိုဖီ အမျိုးသမီး၊ စိတ်အေးအေးထားဖို့ ကြိုးစားပါ။ အဲ့ဒီဓားကို ဆက်လွှဲနေရင် ရဲတိုက်ထဲက တစ်ခုခုကွဲလိမ့်မယ်”
“ငါဟာ ငတုံးမဟုတ်ဘူး၊ ဟုတ်လား။ ငါမဟုတ်ဘူး” သူမက ဒေါသဖြစ်နေတဲ့မျက်နှာနဲ့ ဓားကို ကိုင်ရင်း ကျွန်တော်တို့ဆီ နွားတစ်ကောင်လို တိုးဝှေ့လာပါတယ်။ သူမရဲ့အစောင့်တွေက သူမကို သွားကြိုပြီး တားဖို့ ကြိုးစားပါတယ်။ “လမ်းဖယ်” အေတိုဖီက သူတို့ကို တွန်းဖယ်လိုက်ပြီး ကျွန်တော်တို့ဆီ နွားတစ်ကောင်လို တိုးဝှေ့လာပါတယ်။
အိုး၊ ကံဆိုးချက်။ အိုး၊ ကံဆိုးချက်။ ကျွန်တော် မှော်ပညာကို သုံးသင့်လား။ မဟုတ်ဘူး၊ သူမကို တိုက်ခိုက်ရင် ပိုဆိုးသွားနိုင်တယ်။
“ကျွန်တော် ကိုင်တွယ်လိုက်မယ်” ဇာနိုဘာက ပြောပါတယ်။ သူက ထရပ်ပြီး ကျွန်တော့်ရှေ့မှာ ရပ်လိုက်ပါတယ်။ “ဟမ်” သူက ကျွန်တော်တို့ဆီ ခုန်အုပ်လာတဲ့ အေတိုဖီရဲ့လက်မောင်းတွေကို ဖမ်းဆုပ်လိုက်ပါတယ်။ သူမက သူ့ကို လမ်းကနေ ကန်ထုတ်ဖို့ ကြိုးစားပေမယ့် ကောင်းချီးပေးခံထားရတဲ့ ကလေးတစ်ယောက်ရဲ့ စွမ်းအားနဲ့ သူ မတုန်မလှုပ်ရပ်နေပါတယ်။
“ဟမ်၊ မင်းက တော်တော်သန်မာတယ်” သူမရဲ့မျက်လုံးတွေက စိတ်ဝင်စားမှုနဲ့ ပြူးကျယ်သွားပြီး ဇာနိုဘာကို စိုက်ကြည့်ရင်း ပြုံးတစ်ချက်က သူမရဲ့နှုတ်ခမ်းပေါ် ကွေးတက်လာပါတယ်။
သူမ ဘာပြောနေမှန်း မသိတဲ့ (သူက ဘာသာစကားကို မပြောတတ်လို့) ဇာနိုဘာက သူမကို ပြစ်တင်ဆုံးမပါတယ်။ “စိတ်အေးအေးထားပါ။ ကျွန်တော်တို့က ဘာအမှားမှ မလုပ်မိစေချင်ဘူး။ ကျွန်တော်တို့က မြေအောက်ခန်းထဲက မြက်ပင်ကိုပဲ လိုချင်တာပါ”
“အဲ့ဒီထူးဆန်းတဲ့ တိုင်းတစ်ပါးစကားလုံးတွေ ပြောတာရပ်လိုက်” လို့ သူမက ပြန်အော်ပြီး သူပြောတာကို လုံးဝစိတ်မဝင်စားပါဘူး။ တကယ်တော့ မိုးရ်က လူသားဘာသာစကားကို ကျွမ်းကျင်ပေမယ့် သူမက လူသားဘာသာစကားကို လုံးဝနားမလည်ပုံပါပဲ။
ဓားကို ဆက်ကိုင်ထားရင်း အေတိုဖီက ဇာနိုဘာကို လက်သီးနဲ့ထိုး၊ ကန်ကျောက်ဖို့ ကြိုးစားပေမယ့် အကျိုးမရှိခဲ့ပါဘူး။ နောက်ဆုံးမှာ သူမက မကျေနပ်မှုနဲ့ အော်ဟစ်လိုက်ပါတယ်။
“မင်းက ဖောက်ပြန်ကောင်၊ ကျောက်တုံးလို မာတယ်။ မင်းကို ကာကွယ်ထားတဲ့ ပြင်းထန်တဲ့ တိုက်ပွဲဝိညာဉ်ရှိရမယ်။ စိတ်ဝင်စားစရာပဲ”
အဲ့ဒါနဲ့အတူ သူမက ဇာနိုဘာရဲ့ ကိုင်ထားမှုကနေ လွတ်မြောက်ဖို့ သူမရဲ့လက်မောင်းကို ဓားနဲ့ ဖြတ်တောက်လိုက်ပါတယ်။
အဲ့ဒါမှန်ပါတယ်။ အေတိုဖီက သူ့ဘာသာသူ ခြေလက်ကို တုံ့ဆိုင်းမှုလုံးဝမရှိဘဲ ဖြတ်တောက်လိုက်တာပါ။ သူမရဲ့မျက်လုံးထဲမှာ အဲ့ဒါက သူမကို တားဆီးနေတဲ့ အနှောင့်အယှက်တစ်ခုပါပဲ။ ဆွယ်တာအင်္ကျီငြိပြီးတဲ့နောက် ချောင်ထွက်နေတဲ့အပ်ချည်ကို ညှပ်ပစ်သလိုမျိုး ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ဂရုမထားမှုနဲ့ သူမက ဖြတ်တောက်ပစ်လိုက်တာပါ။
“ဟမ်”
သူမရဲ့လက်မောင်းက သူမရဲ့ခန္ဓာကိုယ်ကနေ ပြတ်ထွက်သွားတဲ့အခိုက် အဲ့ဒါက အသားတုံးတစ်တုံးအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပါတယ်။ ဇာနိုဘာက လွှတ်ချလိုက်တော့ အဲ့ဒါက စိုစွတ်တဲ့အသံနဲ့ ကြမ်းပြင်ပေါ် ပြုတ်ကျသွားပါတယ်။ စက္ကန့်ပိုင်းအကြာမှာ အဲ့ဒါက အေတိုဖီဆီ ပြန်တွားသွားပြီး သူမရဲ့ခန္ဓာကိုယ်နဲ့ ပြန်ဆက်သွားပါတယ်။ ခဏအကြာမှာ သူမရဲ့လက်မောင်းက ပုံမှန်အတိုင်း ပြန်ဖြစ်သွားပါတယ်။ ဘာဒီဂါဒီလည်း အလားတူတစ်ခုခုလုပ်တာကို ကျွန်တော် မြင်ဖူးပါတယ်။ ဒဏ်ရာက ခြစ်ရာတောင်မကျန်အောင် ပျောက်ကင်းသွားပါတယ်။
“ကောင်းပြီ၊ ဒါဆိုရင်။ ငါ့ရဲ့ အပြည့်အစုံ မိတ်ဆက်ခြင်းကို ငါပေးမယ်။ ငါဟာ မသေနိုင်သော နတ်ဆိုးဘုရင်မ အေတိုဖီရာတိုဖီ ရိုင်ဘက်ခ် ဖြစ်တယ်၊ မြောက်နတ်ဘုရားဓားပုံစံကို တည်ထောင်သူ ကောလ်မန် ရိုင်ဘက်ခ်ရဲ့ ဇနီး။ တိုက်ပွဲမှာ အသုံးပြုတဲ့အခါ ဒီပုံစံက တကယ်ဘယ်လိုပုံစံလဲဆိုတာ ငါပြမယ်” သူမက သူမရဲ့ဓားကို လေထဲ မြှောက်လိုက်ပါတယ်။
ဇာနိုဘာက သူ့လက်သီးတွေကို ဆုပ်ထားပြီး သူမကို လက်နက်မဲ့ ရင်ဆိုင်ဖို့ စီစဉ်နေသလိုမျိုး ရပ်နေပါတယ်။ ကျွန်တော့်ရဲ့ ကျောရိုးတစ်လျှောက် တုန်လှုပ်ခြင်းတစ်ခု ပြေးသွားပါတယ်။ တစ်ခုခုတော့ ကောင်းကောင်းဆုံးသွားမှာမဟုတ်ဘူးလို့ ကျွန်တော် ခံစားမိတယ်။ ဇာနိုဘာ သေနိုင်တယ်။ ကောင်းချီးပေးခံထားရတဲ့ ကလေးဖြစ်ပေမယ့် ဇာနိုဘာဟာ ဒဏ်ရာကနေ ခုခံနိုင်စွမ်းမရှိဘူး။ ဥပမာအားဖြင့်၊ နဂါးနတ်ဘုရား အိုးစတက်ဒ်ကိုတောင် ကျွန်တော့်မှော်နဲ့ ခြစ်ရာထင်အောင် လုပ်နိုင်ခဲ့တယ်၊ သူဘယ်လောက် စွမ်းအားကြီးပါစေ။ ဒီကမ္ဘာမှာ အကြွင်းမဲ့တရားဆိုတာ မရှိဘူး။ ဥပမာ၊ ဇာနိုဘာဟာ မီးအတွက် အားနည်းတယ်။ ပြီးတော့ သူဟာ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာတိုက်ခိုက်မှုတွေကို ခံနိုင်ရည်ရှိပေမယ့် အဲ့ဒါတွေက သူ့ကို ဒဏ်ရာမရနိုင်ဘူးလို့ မဆိုလိုဘူး။
“အာ့”
ကျွန်တော် ကျွန်တော့်ရဲ့ မန္တာန်ကို မှော်စာသားထဲကို ချက်ချင်း စတင်လောင်းထည့်လိုက်ပါတယ်၊ တတ်နိုင်သမျှ မြန်မြန်နဲ့ သိပ်သည်းအောင် လုပ်ဖို့ ရည်ရွယ်ပါတယ်။ ကျောက်တုံးအမြောက် သွန်းလုပ်ဖို့က ကံမကောင်းစွာနဲ့ အချိန်အရမ်းကြာလိမ့်မယ်၊ ဒါပေမယ့် ကျွန်တော့်မှာ အရင်ကထက် မှော်ပညာကို အသုံးပြုတဲ့ အတွေ့အကြုံ ပိုရှိလာပါပြီ။
“ဖွာဟားဟားဟား။ အခုသေ။ ဒါဟာ မြောက်နတ်ဘုရားဓားပုံစံရဲ့ အဆုံးစွန်…”
“လျှပ်စစ်”
ကျွန်တော့်ရဲ့ ခြေတုလက်မောင်းကနေ ခရမ်းရောင်လျှပ်စီးတွေ ထွက်လာပါတယ်။ အဲ့ဒါက လေထဲမှာ တဖြောင်းဖြောင်းမြည်လာပြီး တောက်ပစွာ လက်လာတာကြောင့် ကျွန်တော်တို့ ခဏတာ အမြင်အာရုံ ကန်းသွားပါတယ်။
“အွတ်ဂယာ” အေတိုဖီဟာ နောက်ပြန် ထိုးနှက်ခံလိုက်ရပြီး ဓားက သူမရဲ့လက်ချောင်းတွေကနေ လွတ်ကျသွားပါတယ်။
ကျွန်တော့်လက်ထဲမှာ တဆစ်ဆစ်နဲ့ ထုံကျင်တဲ့ ခံစားမှုက တံတောင်ဆစ်အထိ ပျံ့နှံ့သွားပေမယ့် စိုးရိမ်စရာတော့ မဟုတ်ပါဘူး။ သူမကို လျှပ်စစ်ဓာတ်လိုက်ဖို့ လုံလောက်တဲ့ မန္တာန်ကို အဲ့ဒီမှော်ပညာထဲ မထည့်ခဲ့ပါဘူး။
“ဟာ့”
ပြိုင်ဘက် ခုခံကာကွယ်မှုမဲ့နေတဲ့ အခွင့်အရေးကို လက်မလွှတ်တတ်သူ ဇာနိုဘာက သူ့ရဲ့တိုက်ခိုက်မှုကို စတင်လိုက်ပါတယ်။ သူ့ရဲ့လက်သီးက သူမရဲ့မျက်နှာကို တည့်တည့်ထိမှန်သွားပါတယ်။
“ဂျာဟားအား”
သူမရဲ့ အသွင်အပြင်တွေ ပျက်ယွင်းသွားပြီး လေထဲကို ဒုံးပျံလို လွင့်ထွက်သွားကာ ရဲတိုက်နံရံကို ဝင်ဆောင့်မိသွားပါတယ်။ သူမရဲ့ တိုက်မိမှုရဲ့ အင်အားအောက်မှာ နံရံက ကျိုးပဲ့သွားပြီး အေတိုဖီက ပြိုကျလာတဲ့ အပျက်အစီးတွေနဲ့အတူ အပြင်ကို လိမ့်ကျသွားပါတယ်။
“အာ၊ အေတိုဖီ အမျိုးသမီး” သူရဲကောင်းတွေက ဇီဇာကြောင်တဲ့ စာကလေးအုပ်တစ်အုပ်လို နံရံအပေါက်နားမှာ စုပြုံနေကြပါတယ်။
“ဟမ်၊ ကျွန်တော် အမှားလုပ်မိပြီ။ ဆရာ့ကို ကာကွယ်ဖို့ အရမ်းအာရုံစိုက်နေမိတော့ လက်ကို မထိန်းနိုင်ခဲ့ဘူး။ အဲ့ဒါ သူမကို သတ်လိုက်သလားလို့ တွေးမိတယ်”
“မဟုတ်ဘူး၊ သူမ အသက်ရှင်နေမှာ သေချာတယ်” သူတို့က သူမကို မသေနိုင်သော နတ်ဆိုးဘုရင်မလို့ ခေါ်တာပဲလေ။ ပြဿနာက အခုဘာဆက်ဖြစ်မလဲဆိုတာပါ။
“အိုး၊ မဟုတ်ဘူး၊ အခုတော့ သူတို့တွေ တကယ်လုပ်မိပြီ”
“အင်း၊ ဒါ ဆိုးတယ်…”
“ကျွန်တော် မယုံနိုင်ဘူး”
အနက်ရောင်ချပ်ဝတ် အစောင့်နှစ်ဆယ်လောက်က ကျွန်တော်တို့ကို ဝိုင်းထားပြီး ရေရွတ်နေကြပါတယ်။ သူတို့ရဲ့အရှင်ကို ကျွန်တော်တို့လုပ်ခဲ့တဲ့အတွက် သူတို့ ကျွန်တော်တို့ကို ထွက်သွားခွင့်ပြုမှာမဟုတ်ဘူးဆိုတာ ကျွန်တော် သေချာပါတယ်။
“ခ့်” ကျွန်တော် ကျွန်တော့်တောင်ဝှေးကို မြှောက်လိုက်ပြီး သူတို့ကို ရင်ဆိုင်ဖို့ အဆင်သင့်ဖြစ်နေပါပြီ။ ဒါဟာ ကျွန်တော့်အမှားပါ။ မိုးရ်ရဲ့သတိပေးချက်ကို ကျွန်တော် နားထောင်ခဲ့မယ်ဆိုရင် ဒါမျိုး ဘယ်တော့မှ…
စောင့်၊ ဒါက တကယ်ပဲ ကျွန်တော့်အမှားလား။ တကယ်တော့ ကျွန်တော်က အပြစ်မရှိဘူးလို့ ထင်မိတယ်။
သူမ ဒီလိုတုံ့ပြန်လိမ့်မယ်ဆိုတာ ကျွန်တော် မသိနိုင်ခဲ့သလို အစကတည်းက သူမကို ငြင်းပယ်ခဲ့ရင်တောင် ရလဒ်က အတူတူပဲ ဖြစ်နိုင်ပါတယ်။
ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ အပြစ်တင်တဲ့ကစားပွဲကို နောက်မှ သိမ်းထားလို့ရတယ်။ အခု ကျွန်တော် ဒီအခြေအနေကနေ ဘယ်လိုလွတ်မြောက်ရမလဲဆိုတာ အဖြေရှာရမယ်။
ဒါပေမယ့် ဒီသူရဲကောင်းတွေ ကျွန်တော်တို့ကို ဝိုင်းထားတာက စိုးရိမ်စရာကောင်းပေမယ့် သူတို့က ဓားတွေကို မဆွဲထုတ်ကြပါဘူး။ သူတို့က ကျွန်တော်တို့ကို ငေးကြည့်နေရုံပါပဲ။
ဇာနိုဘာက သူ့ရဲ့ဗလာလက်သီးတွေကို မြှောက်ပြထားပါတယ်။ ငါတို့ ဒီကိုမရောက်ခင် သူ့အတွက် လက်နက်တစ်ခု ဖန်တီးပေးသင့်ခဲ့တာပဲ။ အခု ကျွန်တော့်မှာ အချိန်မရှိဘူး။ ကျိုးပဲ့နေတဲ့ နံရံအပျက်အစီးတွေထဲမှာ သစ်တုံးတစ်တုံးရှိကောင်းရှိနိုင်တယ်။
“မင်းတို့နှစ်ယောက်…” မိုးရ်က သူတို့ရဲ့ ကိုယ်စားလှယ်အဖြစ် ဆောင်ရွက်ရင်း လျှောက်လာပါတယ်။ သူက ဒီတစ်ခါ နတ်ဆိုးဘာသာစကားနဲ့ ပြောနေပါတယ်။ “မင်းတို့ကို ကျွန်တော် ထပ်မေးရမယ်၊ ငါ့အမျိုးသမီးကိုယ်စား၊ မင်းတို့ ငါတို့အဖွဲ့ထဲ မဝင်ချင်တာ သေချာလား”
“ကျွန်တော်တို့ မဝင်ဘူး” လို့ ကျွန်တော်က ဒီတစ်ခါ တုံ့ဆိုင်းမှုမရှိဘဲ ပြန်ဖြေလိုက်ပါတယ်။
“အေတိုဖီ အမျိုးသမီးက သန်မာတဲ့သူတွေကို စွဲလမ်းမှုရှိတယ်။ မင်းတို့က သူမရဲ့ အဆုံးစွန်နည်းစနစ်ကို မသုံးခင် တားဆီးနိုင်ခဲ့ပြီး သူမကို ရဲတိုက်နံရံတွေကို ဖောက်ပြီး လက်သီးတစ်ချက်တည်းနဲ့ လွင့်ထွက်သွားစေနိုင်ခဲ့တာကို ထည့်တွက်ရင် သူမက မင်းတို့ကို အခု ပိုတောင်လိုချင်နေမှာ သေချာတယ်”
အဲ့ဒါ အံ့သြစရာတော့ မဟုတ်ပါဘူး။ ကျွန်တော် တွေ့ဖူးသမျှ သို့မဟုတ် ကြားဖူးသမျှ နတ်ဆိုးဘုရင်တွေအားလုံးက အဲ့လိုပါပဲ။ သူတို့ထဲက တစ်ယောက်မှ စိတ်ဖြောင့်တာမရှိဘူး။ ဒါပေမယ့် အဲ့လိုပြောရင်တောင် အေတိုဖီက ကျွန်တော်တို့ကို လိုချင်မယ်ဆိုတာကို သိရက်နဲ့ အစောင့်တွေက ကျွန်တော်တို့ကို ဖမ်းဆီးဖို့ ဘာမှမလုပ်ခဲ့ကြပါဘူး။ တကယ်တော့ အေတိုဖီ ရဲတိုက်အပြင်ကို လွင့်ထွက်သွားတာကို ကြည့်ပြီးနောက် သူတို့ထဲက တစ်ချို့က “ဝိုး၊ သူမ လွင့်သွားတာကိုကြည့်” နဲ့ “အင်း၊ သတိမထားမိရင် ဒါမျိုးပဲဖြစ်မှာ” နဲ့ “ချ်၊ ချ်” လိုမျိုး ပြောခဲ့ကြပါတယ်။
မိုးရ်က ပြောပါတယ်။ “ကျွန်တော်တို့၊ သူမရဲ့ ကိုယ်ရံတော်တွေဟာ အမိန့်မပေးရင် ဘာမှမလုပ်ဘူး။ ဒါပေမယ့် သူမက ငါတို့ကို အမိန့်ပေးလိုက်တာနဲ့ မင်းတို့ကို လွှတ်ပေးနိုင်တော့မှာ မဟုတ်ဘူး” အဲ့ဒါနဲ့အတူ အစောင့်တစ်ချို့က ကျွန်တော်တို့ကို ချွန်ထက်တဲ့အကြည့်တွေ ပေးကြပါတယ်။ အမိန့်မကျမချင်း ဘာမှမလုပ်တဲ့အတွက် သူတို့ကို လှောင်ပြောင်ဖို့ ကျွန်တော်စိတ်မကူးခဲ့ပါဘူး။ တကယ်လို့ တစ်ခုခုပြောရရင် ကျွန်တော်က ကျေးဇူးတင်နေပါတယ်။
“သူမက ကျွန်တော်တို့ကို ဖမ်းမိရင် ဘာဖြစ်မလဲ” လို့ ကျွန်တော်မေးလိုက်ပါတယ်။
“သူမက မင်းတို့ကို ပြိုင်ပွဲတစ်ခု စိန်ခေါ်မယ်ဆိုတာ ကျွန်တော် သေချာတယ်”
ကျွန်တော် နားမလည်စွာ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပါတယ်။
“ပြိုင်ပွဲမှာ မင်းရှုံးရင် သူမက မင်းကို သတိလစ်အောင်ထိုးပြီး သူမနဲ့ စာချုပ်ထိုးခိုင်းလိမ့်မယ်။ အဲ့ဒါပြီးသွားရင် မင်းက သူမကို ဘယ်တော့မှ ဆန့်ကျင်နိုင်တော့မှာ မဟုတ်ဘူး”
“ပြီးတော့၊ အင်း၊ ဒီစာချုပ်က ဘယ်လောက်ကြာကြာလဲ”
“မင်းသေတဲ့အထိပေါ့”
ကျွန်တော် ကျယ်လောင်စွာ မျိုချလိုက်တဲ့အသံက ကျွန်တော့်ဘေးကလူတွေ ကြားနိုင်လောက်အောင်ပါ။
“ဒါပေမယ့် ဆယ်နှစ်တစ်ကြိမ် နှစ်နှစ်အားလပ်ခွင့်ရတယ်”
အဲ့ဒါကို သေးငယ်တဲ့ကိန်းဂဏန်းတွေအဖြစ် ခွဲလိုက်ရင် အခြေခံအားဖြင့် ငါးရက်တစ်ကြိမ် တစ်ရက်အားလပ်ခွင့်ရတယ်လို့ ဆိုလိုတာပါ။ ဒါပေမယ့် ဘာကြောင့် အဲ့ဒါက ဒီလောက် စိတ်ပျက်စရာကောင်းတယ်လို့ ခံစားရတာလဲ။
“သူမရဲ့ အစောင့်တွေအများစုက သူတို့ဖြစ်ချင်လို့ ဒီမှာရှိနေတာ၊ ဒါပေမယ့် အတင်းအကြပ် စစ်မှုထမ်းခိုင်းခံရတဲ့သူတွေ အများကြီးရှိတယ်။ အထူးသဖြင့် ငါတို့ထဲက လူသားတွေအများစုက သူတို့ရဲ့ကံကြမ္မာကို ညည်းညူကြတယ်။ ငါတို့တောင် သူတို့ကို စာနာမိတယ်”
သူရဲကောင်းတစ်ချို့က သူတို့ရဲ့အကြည့်တွေကို အောက်သို့ချလိုက်ကြပါတယ်။ ထင်ရှားတာက သူတို့ထဲက အများအပြားဟာ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အကျပ်အတည်းကို ရင်ဆိုင်ခဲ့ရပြီး အေတိုဖီနဲ့ စာချုပ်ချုပ်ဆိုဖို့ အတင်းအကြပ်လုပ်ခံခဲ့ရပါတယ်။ သူမက အဲ့ဒါကို ဆုလာဘ်လို့ ခေါ်ပေမယ့် အခြေခံအားဖြင့်တော့ ကျွန်စာချုပ်ပါပဲ။
ဒါကြောင့် သူမရဲ့ဆုလာဘ်ကို လက်မခံဖို့ သူပြောခဲ့တာပေါ့။ အသေးစိတ်ကို ကြိုပြောထားစေချင်တယ်။
မဟုတ်ဘူး၊ ရှင်းလင်းချက်မတောင်းခဲ့တာ ကျွန်တော့်အမှားပဲ။ ကျွန်တော်တို့ သတိမလွတ်နိုင်ဘူးလို့ တွေးနေခဲ့ပြီး အဆုံးမှာတော့ သတိလွတ်သွားတဲ့သူက ကျွန်တော်ကိုယ်တိုင်ပါပဲ။
“ဒ-ဒါဆို…” ကျွန်တော် နှုတ်ခမ်းကို လျှာနဲ့သပ်လိုက်ပါတယ်။ “ဒီပြိုင်ပွဲကို ကျွန်တော်တို့ နိုင်ရင် ဘာဖြစ်မလဲ”
“အိုး၊ မင်းတကယ်နိုင်မယ်လို့ ထင်လား။ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ် ၅၀၀၀ အတွင်းမှာ မြောက်နတ်ဘုရား ကောလ်မန်နဲ့ နတ်ဆိုးနတ်ဘုရား လာပလပ်စ်ကလွဲပြီး ငါတို့အရှင်ကို ဘယ်သူမှ မအနိုင်ယူဖူးဘူး။ မင်းတကယ် သူမကို အနိုင်ယူနိုင်မယ်လို့ ထင်လား”
“ဟုတ်တယ်၊ မဖြစ်နိုင်လောက်ဘူး”
သူတို့က သူမကို မသေနိုင်ဘူးလို့ ခေါ်ပြီး သူမမှာ ဘာဒီဂါဒီလောက် ခံနိုင်ရည်ရှိနိုင်ပါတယ်။ ပိုဆိုးအောင် သူမက တိုက်ပွဲမှာ သူ့ထက် အများကြီး ပိုကျွမ်းကျင်ပုံရပါတယ်။ ဘာဒီဂါဒီက မြောက်နတ်ဘုရားဓားပုံစံရဲ့ တပည့်မဟုတ်ခဲ့ဘူး၊ အနည်းဆုံးတော့ ကျွန်တော်တို့နှစ်ယောက် လေ့ကျင့်တုန်းကပေါ့။
“ပြိုင်ပွဲက သရေဖြစ်သွားရင် ဘာဖြစ်မလဲ”
“သူမက မင်းကို ရန်သူလို့ သတ်မှတ်ရင် သူမ မင်းကို ထပ်စိန်ခေါ်လိမ့်မယ်။ မင်းကို မဟာမိတ်အဖြစ် မြင်ရင် သူမက မင်းကို တန်းတူအဖြစ် အသိအမှတ်ပြုလိမ့်မယ်”
ကျွန်တော့်ကိစ္စမှာ သူမ ဘယ်လိုခံစားရမလဲလို့ ကျွန်တော် တွေးမိတယ်။ ကျွန်တော့်ကံကို သိတော့ သူမ ကျွန်တော့်ကို ထပ်စိန်ခေါ်လိမ့်မယ်။ သူမက ကျွန်တော့်ကို ရန်သူအဖြစ် မြင်တာ အတော်လေး ထင်ရှားပါတယ်။ ပြီးတော့ သူမက ကျွန်တော့်ကို ထပ်ခါထပ်ခါ ပြိုင်ပွဲလုပ်နေရင် နောက်ဆုံးမှာ ကျွန်တော် ရှုံးဖို့ပဲရှိပါတယ်။
“ဒ-ဒါဆို ကျွန်တော် ဘာလုပ်သင့်…”
“ပြေး” မိုးရ်က စကားလုံးတွေကို အကျဉ်းချုံးမပြောခဲ့ပါဘူး။ “အခုဆို မင်းတို့ရဲ့သူငယ်ချင်းတွေက ဆိုကာ့စ်မြက်ကို သိမ်းပြီးလောက်ပြီ။ ရဲတိုက်အောက်မှာ မြို့ပြင်ကိုထွက်တဲ့ လျှို့ဝှက်ဥမင်လိုဏ်ခေါင်းတစ်ခုရှိတယ်၊ ဒါကြောင့် အဲ့ဒါကိုသုံးပြီး ထွက်ပြေးလို့ရတယ်”
တခြားသူရဲကောင်းတွေက ဝင်ပြောကြပါတယ်။
“ကျေးဇူးပြုပြီး ကျွန်တော်လို ဖြစ်မသွားပါစေနဲ့”
“ဟေ့၊ မင်း မီလစ် သန့်ရှင်းသောနိုင်ငံကို သွားဖြစ်ရင်…”
“ငတုံး၊ မင်းလည်း နောက်ထပ် သုံးနှစ်စေ့လည်ရင် ကိုယ့်ဘာသာ အဲ့ကိုပြန်နိုင်မှာ”
“ဟုတ်တယ်၊ ဒါပေမယ့်…”
ပိုပြီး နာကျင်တဲ့အသံတွေ သံပြိုင်ထဲ ထပ်ပါလာပေမယ့် ကျွန်တော် လျစ်လျူရှုလိုက်ပါတယ်။ ကျွန်တော်တို့မှာ အခုအချိန် ကိုယ်ပိုင်ပြဿနာတွေနဲ့ လက်တစ်ဖက်စီ အလုပ်ရှုပ်နေပါတယ်။ သူတို့က ကျွန်တော်တို့ကို သွားခွင့်ပြုဖို့ ဆန္ဒရှိတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်စွာနဲ့ပဲ ကျွန်တော် တံခါးဆီ စတင်လျှောက်လာပါတယ်။ ဒါပေမယ့် ကျွန်တော့်အမြင်အာရုံထောင့်မှာ ကီရှီရီကာကို မြင်လိုက်ရတော့ ကျွန်တော် ရပ်တန့်လိုက်ပါတယ်။ သူမက ကျွန်တော့်ကို တောင်းပန်တဲ့ပုံစံနဲ့ စိုက်ကြည့်နေပါတယ်။ အဲ့ဒါတွေအားလုံးဖြစ်ပြီးနောက်မှာ ကျွန်တော်တို့နှစ်ယောက်က အခုအခါ ထွက်ပြေးဖော်တွေ ဖြစ်နေကြပါပြီ။
“ကီရှီရီကာ အမျိုးသမီးကို ကျွန်တော်နဲ့အတူ ခေါ်သွားလို့ အဆင်ပြေလား”
“…အင်း၊ ငါတို့အလုပ်က သူမကို ပထမဆုံးအကြိမ် ဖမ်းဖို့ပဲ၊ ဒါကြောင့် ခေါ်သွားလို့ရတယ်”
ဒါဆို သူတို့က မျက်ကွယ်ပြုဖို့ ဆန္ဒရှိတယ်ပေါ့။ အေတိုဖီက ပထမအကြိမ်ကို ပြီးမြောက်ပြီးကတည်းက သူတို့ကို အမိန့်အသစ် မပေးခဲ့ဘူး။ ဒါအတွက် သူတို့ အပြစ်ပေးခံရမလားလို့ ကျွန်တော် တွေးမိတယ်။
အိုး၊ ကောင်းပြီ၊ ငါ့ပြဿနာမဟုတ်ဘူး။
ကျွန်တော်က ကျွန်တော့်မှော်ကိုသုံးပြီး ကီရှီရီကာကို တုပ်နှောင်ထားတဲ့ ကြိုးတွေကို မီးရှို့ပြီး သူမကို လွှတ်ပေးလိုက်ပါတယ်။
“အား၊ အရမ်းကျေးဇူးတင်တယ်။ မင်းရဲ့ကျေးဇူးကို ငါသိတယ်”
အဲ့ဒီနောက်မှာ ကျွန်တော်တို့ ပလ္လင်ခန်းမကနေ ထွက်ပြေးခဲ့ကြပါတယ်။
—
ကျွန်တော်တို့က ရဲတိုက်ထဲမှာ အယ်လီနာလစ်ဇ်နဲ့ ကလစ်ဖ်တို့နဲ့ ပြန်ဆုံကြပါတယ်။ သူတို့နှစ်ယောက်လုံးက ကျောပိုးအိတ်တွေထဲမှာ လက်ဖက်ခြောက်အရွက်တွေ အပြည့်ထည့်ထားပြီး လက်တစ်ဖက်စီမှာ အိုးနဲ့အပင်တွေ ကိုင်ထားကြပါတယ်။ အရွက်တွေက အဝါရောင်သမ်းတဲ့ အညိုဖျော့ရောင်ဖြစ်ပြီး ရှုံ့တွနေတဲ့ ရှားစောင်းလက်ပတ်လိုမျိုး ဖြစ်နေပါတယ်။
“သူတို့က ဒီအပင်တွေက နေရောင်ခြည်ဒဏ်ကို ခံနိုင်ရည်မရှိဘူး၊ ဒါကြောင့် မြေအောက်မှာ စိုက်ပျိုးရလိမ့်မယ်လို့ ပြောတယ်။ အိမ်ပြန်ယူသွားဖို့ မှတ်စုတစ်ခုပေးတယ်၊ ဒါပေမယ့် အဲ့ဒီမှာ ဘာရေးထားလဲ ကျွန်တော် မဖတ်တတ်ဘူး” လို့ အယ်လီနာလစ်ဇ်က ပြောပါတယ်။
“ရော့ဇီ (သို့) ကျွန်တော် နောက်မှ ဖတ်လို့ရတယ်၊ ဒါပေမယ့် ကျွန်တော်တို့ အမြန်သွားဖို့လိုတယ်”
“တစ်ခုခုဖြစ်ခဲ့လို့လား”
အခြေအနေကို ကျွန်တော် ရှင်းပြလိုက်တော့ အယ်လီနာလစ်ဇ်က နည်းနည်းလေးတောင် အံ့သြသွားပုံမပေါ်ပါဘူး။ “ဒီအကြောင်း တစ်ခုခုကြားဖူးတယ်။ ကီရှီရီကာက နတ်ဆိုးမျက်လုံးတွေ ပေးတယ်၊ ဘာဒီဂါဒီက အသိပညာတွေ ပေးတယ်၊ အေတိုဖီရာတိုဖီက စွမ်းအားပေးတယ်—ဒါမျိုးပေါ့”
“မင်း ကျွန်တော့်ကို ကြိုပြောသင့်တယ်” လို့ ကျွန်တော် ညည်းတွားလိုက်ပါတယ်။
“ငါ နတ်ဆိုးဘာသာစကား မပြောတတ်ဘူး။ မင်းက ငါတို့အတွက် ကောင်းကောင်း စကားပြန်ပေးသင့်တယ်”
သူမပြောတာမှန်ပါတယ်။ ကျွန်တော်က တခြားသူတွေကို ကောင်းကောင်း မရှင်းပြခဲ့ပါဘူး။ ကျွန်တော့်ဘက်က ပြောရရင် ကျွန်တော်ဟာ လိုင်စင်ရ စကားပြန်မဟုတ်တာကြောင့် ကျွန်တော် ဘာလုပ်နေမှန်း မသိသလောက်ပါပဲ။
“ငါတို့မှာ ရပ်ပြီး ငြင်းခုံနေဖို့ အချိန်မရှိဘူး။ သွားကြရအောင်။ ဒါဆို၊ အာ၊ ငါတို့ မြေအောက်လျှို့ဝှက်ဥမင်ကို သွားရမလား၊ ဒါမှမဟုတ် လာတဲ့လမ်းအတိုင်း ပြန်သွားရမလား”
ကလစ်ဖ်ရဲ့စကားက ကျွန်တော့်ရဲ့အာရုံကို သက်ဆိုင်ရာကိစ္စဆီ ပြန်ခေါ်ဆောင်လာပါတယ်။ ဇာနိုဘာက သူမရဲ့မျက်နှာကို ထုချေပြီးနောက် အေတိုဖီက သူမရဲ့မျက်နှာကို ပြန်ပြင်နေဆဲ ဖြစ်နိုင်ပေမယ့် သူမက ကျွန်တော်တို့ကို အချိန်မရွေး လာတိုက်ခိုက်နိုင်ပါတယ်။ ကျွန်တော်တို့ သူမကို လုပ်ခဲ့ပြီးနောက်မှာ သူမက ပိုတောင် တက်ကြွနေလိမ့်မယ်ဆိုတာ သံသယမရှိပါဘူး။
“မင်းတို့ ဥမင်လိုဏ်ခေါင်းကို လက်လျှော့သင့်တယ်” လို့ အောက်ကနေ အသံတစ်သံ ထွက်လာပါတယ်။
ကျွန်တော် အောက်ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်တော့ ကီရှီရီကာကို တွေ့လိုက်ရပါတယ်။ ကျွန်တော်တို့ ပထမဆုံးတွေ့တုန်းက အရပ်ချင်းတူညီပေမယ့် နှစ်တွေကြာလာတာနဲ့အမျှ ကျွန်တော် အရပ်ရှည်လာခဲ့ပြီး သူမကို ကြည့်ဖို့ လည်ပင်းကို ငုံ့ရပါတယ်။
“မင်းကို သစ္စာဖောက်ခဲ့တာအတွက် ပြန်ဆပ်ဖို့ ဘာမှမပြောဘဲနေဖို့ စဉ်းစားခဲ့တယ်” လို့ ကီရှီရီကာက ပြောပါတယ်၊ “ဒါပေမယ့် ဘာဒီက လာပလပ်စ်စစ်ပွဲတုန်းက အဲ့ဒီဥမင်လိုဏ်ခေါင်းကို ဖျက်ဆီးခဲ့တယ်”
“တကယ်လား”
“ဟုတ်တယ်။ မင်းစကားပြောခဲ့တဲ့ အဲ့ဒီလူက သစ္စာဖောက်ပဲ။ မိုးရ်က အေတိုဖီရဲ့ လက်ယာရံလူပဲလေ။ အေတိုဖီအကျိုးအတွက် အရာရာကို လိမ်ညာပြီး ကြိုးကိုင်တယ်။ သူပြောခဲ့တာတွေကို လျစ်လျူရှုပြီး မင်းသူမကို တိုက်ခိုက်တဲ့အခိုက်အတန့်ကတည်းက မင်းကို ဆန့်ကျင်ဖို့ ကြံစည်နေခဲ့တာ ဖြစ်နိုင်တယ်”
သူမပြောတာကို ကျွန်တော် အပြည့်အဝ မယုံကြည်ခဲ့ပေမယ့် သူမမှန်ဖို့ ဖြစ်နိုင်ခြေရှိပါတယ်။ မြေအောက်လျှို့ဝှက်ဥမင်က လမ်းဆုံးနေတာကို တွေ့တဲ့အခါ ကျွန်တော်တို့ကို ထောင့်ဆို့ဖို့ ရည်ရွယ်ချက်နဲ့ သူက ကျွန်တော်တို့ကို လှည့်စားခဲ့တာ ဖြစ်နိုင်ပါတယ်။
မိုးရ်၊ မင်း လူယုတ်မာ… မင်း ငါတို့ကို သစ္စာဖောက်ခဲ့တယ်ဆိုတာ ငါမယုံနိုင်ဘူး။
ဒါပေမယ့် စောင့်၊ သူက ကျွန်တော်တို့ကို လှည့်စားခဲ့ရင်တောင် ပလ္လင်ခန်းမထဲမှာ ကျွန်တော်တို့ကို မတိုက်ခိုက်ခဲ့ဘူး။ ပြီးတော့ အေတိုဖီက သူ့ကိုလည်း အနိုင်ကျင့်ပုံရပေမယ့် အဲ့ဒါက သူကျွန်တော်တို့ဘက်မှာ ရှိတယ်လို့ အလိုအလျောက် မဆိုလိုပါဘူး။ ဒါ့အပြင် သူက ကျွန်တော်တို့လိုအပ်တဲ့ မြက်ပင်နဲ့ ညွှန်ကြားချက်တွေပါတဲ့ မှတ်စုတစ်ခုကို ပေးခဲ့တယ်၊ ဒါကြောင့် သူက လုံးဝမဆိုးပါဘူး။ ကျွန်တော်တို့က သူ့ရဲ့ကောင်းတဲ့ရည်ရွယ်ချက်တွေကို ငြင်းပယ်ပြီး အေတိုဖီနဲ့ သူ့ရဲ့ဆက်ဆံရေးကို တင်းမာစေခဲ့တဲ့အတွက် ကျွန်တော်တို့ဘက်က အပြစ်ရှိတာ ဖြစ်နိုင်ပါတယ်။ ကျွန်တော်က ကီရှီရီကာကို အပ်လိုက်ရုံ၊ သူမရဲ့ကမ်းလှမ်းချက်ကို လုံးဝငြင်းပယ်လိုက်ရုံ၊ ပြီးတော့ အိမ်ကို အမြန်ပြန်လာသင့်ခဲ့တာပါ။ အဲ့ဒါက အေတိုဖီနဲ့ ကျွန်တော့်ရဲ့ဆက်ဆံရေးကို ပျက်စီးစေခဲ့မှာပဲ၊ ဒါပေမယ့် ကျွန်တော်တို့ အခုလက်ရှိ ရင်ဆိုင်နေရတာထက် အဲ့ဒါကို ယူခဲ့မိမှာပါ။
“သူမက မင်းပြောသလောက် ကောက်ကျစ်တယ်ဆိုရင် ပလ္လင်ခန်းမထဲမှာတုန်းက သူ ငါတို့ကို ဖမ်းတာက ပိုကောင်းမလား” လို့ ကျွန်တော် မေးလိုက်ပါတယ်။
“ဒါက ငါတို့ပြောနေတာ အေတိုဖီကိုလေ။ သူမက သားကောင်ကို လိုက်ဖမ်းပြီး သူ့ဘာသာသူ ထောင့်ဆို့ရတာကို ကြိုက်တယ်”
အဓိပ္ပာယ်ရှိပါတယ်။ ဒါဆို သူက သူမအတွက် အခြေအနေတွေ ဖန်တီးပေးနေတာပေါ့။ အဲ့ဒီလို ကျွမ်းကျင်ပိုင်နိုင်မှုမျိုးက အေတိုဖီလို နတ်ဆိုးဘုရင်မကို အစေခံနေတဲ့ သူ့ရဲ့ရာထူးအတွက် အရေးကြီးလောက်ပါတယ်။ ဒါပေမယ့် တခြားသူရဲကောင်းတွေက သူ့ရဲ့ လျှို့ဝှက်တဲ့ ရည်ရွယ်ချက်တွေကို သိသလားလို့ ကျွန်တော် တွေးမိပါတယ်။
“ဒါဆို မင်းပြောချင်တာက ငါတို့ မြေပြင်ပေါ်ကနေ လွတ်မြောက်အောင်ထွက်သင့်တယ်လို့ မဟုတ်လား”
“ဟုတ်တယ်။ သူမရဲ့ ကျန်တဲ့ အစောင့်တွေက အခု စစ်ဆေးမှုတွေနဲ့ အလုပ်ရှုပ်နေသင့်တယ်”
အဲ့ဒါမှန်ပါတယ်—ကျွန်တော်တို့ ဝင်လာတုန်းက ဝင်ပေါက်နားမှာ စစ်ဆေးမှုတစ်ခု လုပ်နေခဲ့တာ။ အေတိုဖီရဲ့ ကိုယ်ရံတော်တစ်ဖွဲ့လုံး အခု ရဲတိုက်ထဲမှာ စုနေလိမ့်မယ်၊ ဆိုလိုတာက ဝင်ပေါက်က အစောင့်အကြပ်မဲ့နေတယ်။
“ဒါပေမယ့် သူတို့က မင်းကို ငါတို့ ခေါ်သွားခွင့်ပြုခဲ့တာကို ထည့်တွက်ရင် မင်းက ငါတို့ကို ဒီအချက်အလက်ကို ပေးပြီး မြေပြင်ပေါ်ကို ပို့ဆောင်ပေးလိမ့်မယ်လို့ သူတို့ တွက်ဆခဲ့တာ ဖြစ်နိုင်တယ်။ ဒါမှမဟုတ် မင်းမသိဘဲနဲ့ သူတို့က တကယ်ပဲ အဲ့ဒီမြေအောက်ဥမင်ကို ပြုပြင်ထားတာ ဖြစ်နိုင်တယ်”
“အဲ့လောက်ထိ အပိုတွေးနေရင် ဘယ်လမ်းကို ရွေးရွေး တကယ်မထူးခြားဘူးမဟုတ်လား”
ဟုတ်တယ်၊ ရန်သူက ကျွန်တော်တို့ကို လိုက်ဖို့ ဘယ်လမ်းကြောင်းကို သုံးမယ်ဆိုတာ ခန့်မှန်းရတာက ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် စွန့်စားရတာပါပဲ။
“အယ်လီနာလစ်ဇ်” ကျွန်တော် သူမဆီ လှည့်လိုက်ပါတယ်။ “မင်းဆိုရင် ဘယ်တစ်ခုကို ရွေးမလဲ”
“ငါ့ကိုပဲ ဆုံးဖြတ်ခိုင်းရင် လမ်းဆုံးသွားဖို့ အခွင့်အလမ်းမြင့်တဲ့ လမ်းကြောင်းကိုတော့ ငါ သေချာပေါက် မရွေးဘူး”
“ဇာနိုဘာ”
“ပိတ်ထားတဲ့နေရာတွေက ကျွန်တော်တိုက်ခိုက်ဖို့ ပိုလွယ်ကူတယ်”
“ပြီးတော့ ကလစ်ဖ်”
“ကျ-ကျွန်တော်လည်း မြေပြင်ပေါ်ကို သွားမယ်။ မှောင်တဲ့နေရာတွေကို မကြိုက်ဘူး”
ကောင်းပြီ၊ ဒါဆို အများစုမဲနဲ့ သွားကြမယ်။
“ဟုတ်ပြီ၊ မြေပြင်ပေါ် သွားကြမယ်” လို့ ကျွန်တော် ကြေညာလိုက်ပါတယ်။ “အယ်လီနာလစ်ဇ်၊ မင်းက ရှေ့ကနေပြီး တယ်လီပို့တေးရှင်းစက်ဝိုင်းဆီ တန်းခေါ်သွား။ ဇာနိုဘာနဲ့ ကလစ်ဖ်က မင်းနောက်ကနေ ချက်ချင်းလိုက်မယ်၊ ပြီးတော့ ကျွန်တော်က နောက်ဆုံးကနေ လိုက်မယ်။ ဇာနိုဘာနဲ့ ကျွန်တော်က ပစ္စည်းအားလုံးကို သယ်လို့ရတယ်”
ကျွန်တော်က အယ်လီနာလစ်ဇ်ဆီက ကျောပိုးအိတ်နဲ့ အပင်တွေကို ယူလိုက်ပါတယ်။ ဒီပစ္စည်းတွေကို ဇာနိုဘာနဲ့ ကျွန်တော် သယ်တာက ပိုကောင်းပါတယ်။ ကျွန်တော်က ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးဖြစ်နေရင်တောင် မှော်ပညာကိုပဲ သုံးလို့ရပြီး ဇာနိုဘာရဲ့ လွန်ကဲတဲ့လူ့စွမ်းအားက သူ့ကို လေးလံတဲ့ဝန်ကို လွယ်ကူစွာ ထမ်းနိုင်စေလို့ပါ။
“ပြီးတော့ ကျွန်မ ဘာလုပ်သင့်လဲလို့ မေးပါရစေ” လို့ ကီရှီရီကာက တောင်းဆိုပါတယ်။
“သင့်ကိစ္စအတွက်တော့ ဘုရင်မကြီး၊ ဇာနိုဘာက အဲ့ဒီပစ္စည်းတွေကို သယ်နေတာပဲ၊ ဒါကြောင့် သူ့ပေါ်မှာ ထိုင်လိုက်ရင်ကောင်းမလား”
“အလွန်ကောင်းပါတယ်” သူမက သူ့ပခုံးပေါ် နာခံမှုရှိရှိ ခိုနားလိုက်ပါတယ်။
အဲ့ဒါက ပြက်လုံးဖြစ်မယ်လို့ ထင်ခဲ့တာ… ဒါပေမယ့် ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ အဲ့ဒါက သူမအတွက် ဘေးအကင်းဆုံးနေရာပါပဲ။
“ကောင်းပြီ၊ သွားကြရအောင်”
ကျွန်တော်တို့ ရဲတိုက်ထွက်ပေါက်ဆီ ပြေးသွားကြပါတယ်။ အပြင်ကို ချော်ထွက်လိုက်တာနဲ့ အကွာအဝေးမှာ ဒေါသသံတစ်သံ ပေါက်ကွဲထွက်လာပါတယ်။
“မိုးရ်။ သူတို့နောက်ကို လိုက်”
အရင်ကမကြောက်ခဲ့ရင်တောင် အခုတော့ ကျွန်တော် သေချာပေါက် ကြောက်နေပါပြီ။
—
မြို့ပေါ်မှာ အမှောင်ထုက ဖုံးလွှမ်းနေချိန်မှာ ကျွန်တော်တို့ ပင်မလမ်းမကြီးအတိုင်း အပြေးအလွှားဆင်းလာခဲ့ကြပါတယ်။ အရိပ်ထဲကို အရည်ပျော်ဝင်ချင်သလောက်ရှိပေမယ့် နေရာတစ်ခုလုံးက လင်းလွန်းနေပါတယ်။ မီးတောင်ချိုင့်ဝှမ်းနံရံတွေကနေ ထွက်လာတဲ့အလင်းက ကျွန်တော်တို့အပေါ် ကျရောက်နေပါတယ်။
မြေပြင်လမ်းကြောင်းကို ရွေးခဲ့တာက မှန်ကန်တဲ့ရွေးချယ်မှုပါပဲ။ အနက်ရောင်ချပ်ဝတ် စစ်သားတစ်ယောက်မှ မြင်ကွင်းထဲမှာ မရှိသလို ကျွန်တော်တို့ကို လိုက်ဖမ်းနေတဲ့သူလည်း မရှိပါဘူး။ ကီရှီရီကာ ပြောတာ အလွန်မှန်ပါတယ်။ အခုအချိန်မှာ အစောင့်တွေက မြေအောက်ဥမင်လိုဏ်ခေါင်းတွေကို ရှာဖွေဖို့ အလုပ်ရှုပ်နေကြပါတယ်။
ကံကောင်းရင် အေတိုဖီက သူမရဲ့ လိုက်လံရှာဖွေမှုကို လက်လျှော့သွားနိုင်ပါတယ်… ဒါပေမယ့် အဲ့ဒါက ဖြစ်နိုင်ခြေမရှိပါဘူး။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ကျွန်တော်တို့က ကီရှီရီကာကို ခေါ်သွားခဲ့တာပဲလေ။ အဲ့ဒါက အေတိုဖီကို ကျွန်တော်တို့နောက် လိုက်လာဖို့ ပိုပြီး မက်လုံးပေးလိုက်သလိုပါပဲ။
ပင်မလမ်းမကနေ ခွဲထွက်လာတော့ စွန့်စားသူများအသင်းကို ဖြတ်ကျော်သွားပါတယ်။ နိုကိုပါရာ အတွင်းထဲမှာ ရှိနေသေးလားလို့ ကျွန်တော် တွေးမိပါတယ်။ ကျွန်တော်တို့ မြို့ထဲကနေ ဒီလောက်မြန်မြန် ထွက်ခွာရလိမ့်မယ်လို့ ဘယ်တုန်းကမှ မထင်ခဲ့မိပါဘူး။ ကျွန်တော်တို့က ညအတွက် တည်းခိုခန်းခကြိုပေးထားပြီး အဝတ်အစားတွေက အခန်းတွေထဲမှာ ကျန်နေခဲ့ပါတယ်။ အဲ့ဒီပစ္စည်းတွေကို ထားခဲ့ရတာ နှမြောစရာပါပဲ၊ ဒါပေမယ့် အဲ့ဒါတွေက သိပ်မအရေးကြီးပါဘူး။ ဆုံးရှုံးမှုတွေကို လျှော့ချတာက ပိုကောင်းပါတယ်။
အများအားဖြင့် လူသူကင်းမဲ့နေတဲ့ ဈေးကိုဖြတ်ကျော်တဲ့အခါ တစ်ချိန်က ရုဂျာ့ဒ်ရဲ့ဆံပင်ကို ဆေးဆိုးခဲ့တဲ့ လမ်းကြားလေးကို ကျွန်တော် တွေ့လိုက်ရပါတယ်။ အဲ့ဒီတုန်းကလည်း ကျွန်တော်တို့ မြို့ကနေ ထွက်ပြေးခဲ့ရတာပါ။ အခုလည်း အလားတူကိစ္စမျိုး ထပ်ဖြစ်နေတယ်ဆိုတာ ယုံဖို့ခက်ပါတယ်။ ရခိခါရစုနဲ့ပတ်သက်ရင် ကျွန်တော့်မှာ ခါးသီးတဲ့အမှတ်တရတွေပဲ ရှိပါတယ်။
နောက်ဆုံးမှာ မြို့ဝင်ပေါက်ဖြစ်တဲ့ အက်ကြောင်းကြီးဆီ ရောက်လာပါတယ်။ အဲ့ဒီမှာ အစောင့်နှစ်ယောက်ရှိပေမယ့် အနက်ရောင်ချပ်ဝတ် စစ်သားတွေ မရှိပါဘူး။ တစ်ယောက်က အိမ်မြှောင်ခေါင်း၊ နောက်တစ်ယောက်က ဝက်ခေါင်းနဲ့ပါ။ သူတို့က ဇဝေဇဝါဖြစ်စွာ စိုက်ကြည့်နေပေမယ့် ကျွန်တော်တို့ကို လွှတ်ပေးလိုက်ပါတယ်။
တယ်လီပို့တေးရှင်းစက်ဝိုင်းက မြို့ဆင်ခြေဖုံးနဲ့ သိပ်မဝေးပါဘူး။ မီးတောင်ချိုင့်ဝှမ်းရဲ့ အဝန်းအဝိုင်းအတိုင်း ကျွန်တော်တို့ ပတ်သွားကြပါတယ်။
“အိုး။ မင်းတို့ ဘယ်သွားမလို့လဲ” လို့ ကီရှီရီကာက မေးပါတယ်။
“ဒီဘက်မှာ တယ်လီပို့တေးရှင်းစက်ဝိုင်းတစ်ခုရှိတယ်။ ဒီကိုရောက်ဖို့ အဲ့ဒါကိုသုံးခဲ့တာ”
“ဟမ်၊ ဒီလိုအရာမျိုး ဒီအပြင်မှာ ကျန်နေသေးတယ်ဆိုတာ ယုံဖို့ခက်တယ်၊ ဒါပေမယ့်—ဂတ်။ လျှာကိုက်မိတယ်…”
ပြန်ထွက်ခွာချိန်ရောက်ရင် ကျွန်တော်တို့ကို ပြန်လမ်းညွှန်ဖို့ မြေကြီးထဲမှာ အမှတ်အသားတစ်ခု ချန်ထားခဲ့ပါတယ်။ စက်ဝိုင်းကို ရှာဖွေရာမှာ ပြဿနာမရှိပါဘူး။ မြို့ပြင်က မှောင်နေပေမယ့် အယ်လီနာလစ်ဇ်ရဲ့ ဧ့လ်ဖ်အမြင်အာရုံက ကျွန်တော်တို့ကို လမ်းပြပါလိမ့်မယ်။ အမှတ်အသားမှာ ဘယ်ဘက်ကွေ့ပြီး တောင်စောင်းကိုတက်ရုံပါပဲ၊ ပြီးရင် တယ်လီပို့တေးရှင်းစက်ဝိုင်းက ကျွန်တော်တို့ရှေ့မှာ ရှိနေပါလိမ့်မယ်။
ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အမှတ်အသားဆီ ရောက်တဲ့အခါ ကျွန်တော်က ဘရိတ်အုပ်ပြီး ရပ်တန့်လိုက်ပါတယ်။ တခြားရွေးချယ်စရာ မရှိခဲ့ပါဘူး။
“ဟမ်။ ဒီကိုရောက်ဖို့ မင်းတို့ အချိန်ယူခဲ့တယ်”
ကျွန်တော်တို့အပေါ် တောင်စောင်းမှာ၊ တယ်လီပို့တေးရှင်းစက်ဝိုင်းဝင်ပေါက်မှာ အေတိုဖီက ရပ်နေပါတယ်။ သူမနဲ့အတူ သူမရဲ့အစောင့် အနည်းဆုံး ဆယ်ယောက်က ပါလာပါတယ်။ အဲ့ဒီအခိုက်မှာ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ မှော်စက်ဝိုင်းဝင်ပေါက်နားက မြေကြီးထဲက အပေါက်တစ်ခုကို ကျွန်တော် သတိထားမိလိုက်ပါတယ်။ အဲ့ဒါက ရဲတိုက်အောက်က ဥမင်လိုဏ်ခေါင်းရဲ့ထွက်ပေါက် ဖြစ်နိုင်ပါတယ်။
“မိုးရ်က ဘယ်တော့မှ အထင်ကြီးစရာမပျက်ဘူး။ သူပြောခဲ့တဲ့အတိုင်းပဲ။ သူ့ကို နောက်မှ ချီးမွမ်းဖို့ သေချာပေါက်မှတ်ထားမယ်” လို့ အေတိုဖီက သူ့ဘာသာသူ ရေရွတ်လိုက်ပါတယ်။
သူ ငါတို့ရဲ့လှုပ်ရှားမှုတွေကို ဖတ်ခဲ့တာလား။
မဟုတ်ဘူး၊ အဲ့ဒါမဟုတ်ဘူး။ သူတို့က ကျွန်တော်တို့ကို ကျော်တက်သွားခဲ့တာ။ သူတို့ဖတ်ခဲ့တာက ကျွန်တော်တို့ရဲ့လှုပ်ရှားမှုတွေမဟုတ်ဘူး၊ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ဦးတည်ရာပါ။
“အင်း၊ မင်းက တော်တော် ကြောက်စရာကောင်းလောက်အောင် မြန်မြန်ရောက်လာတာပဲ၊ မဟုတ်လား” လို့ ကျွန်တော်က ကသိကအောက်နဲ့ ပြောလိုက်ပါတယ်။
“ဟမ်။ ဒီကို ပျံသန်းလာတာ ရိုးရှင်းတယ်။ ကောင်းကင်ကနေ မင်းနဲ့မင်းရဲ့အပေါင်းအပါတွေကို လွယ်လွယ်ကူကူ မြင်နိုင်တယ်” သူမဖြေနေတုန်း သူမရဲ့အတောင်ပံတွေက သူမနောက်မှာ တဆတ်ဆတ်တုန်နေပါတယ်။ “မိုးရ်လည်း လိုက်မီသွားပုံပဲ”
ကျွန်တော် ပခုံးကျော်ကြည့်လိုက်တော့ အနက်ရောင်ချပ်ဝတ် သူရဲကောင်းအုပ်တစ်အုပ်က ကျွန်တော်တို့ဆီ ဦးတည်လာနေပါတယ်။ သူတို့ကလည်း မီးတောင်ချိုင့်ဝှမ်းအစွန်းအတိုင်း ပတ်လာခဲ့တာ ဖြစ်ရမယ်။ အေတိုဖီက ကောင်းကင်ကနေ ဒီကိုလာချိန်မှာ သူမရဲ့အစောင့် ဆယ်ယောက်က မြေအောက်လမ်းကြောင်းကိုယူပြီး ကျန်တဲ့သူတွေက ကျွန်တော်တို့နောက် မြေပြင်ကနေ လိုက်လာခဲ့တာပါ။
ဒါဆို သူတို့က ကျွန်တော်တို့ကို လိုက်ဖမ်းဖို့ သူတို့ရနိုင်တဲ့ လမ်းကြောင်းတိုင်းကို သုံးခဲ့တာပေါ့။
စဉ်းစားကြည့်ရင် သိသာပါတယ်။ သူတို့က စုံစမ်းထောက်လှမ်းရေးမှူး ဇန်နီဂါတာ မဟုတ်တာကြောင့် ဒီလိုခွဲပြီးလိုက်ဖို့ လိုအပ်ပါတယ်။ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ဦးတည်ရာကို သိတယ်ဆိုရင် ဖြစ်နိုင်ခြေရှိတဲ့ လွတ်မြောက်ရေးလမ်းကြောင်းတိုင်းကို စစ်ဆေးဖို့ အကြောင်းပြချက်အပြည့်ရှိပါတယ်။
အစောင့်တွေက ကျွန်တော်တို့နောက်မှာ ဖြန့်ကျက်နေကြပါတယ်။ ကျွန်တော်တို့ ဝိုင်းရံခံထားရပါတယ်။ ပြေးစရာလမ်းမရှိပါဘူး။ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ တစ်ခုတည်းသော ထွက်ပေါက်က ပိတ်ဆို့ခံထားရပါတယ်။
“မိုးရ်၊ မင်း အံ့မခန်းအလုပ်လုပ်ခဲ့တယ်။ မင်းပြောခဲ့တဲ့အတိုင်း အရာအားလုံးဖြစ်သွားတယ်” လို့ အေတိုဖီက ပြောပါတယ်။
“အဲ့လောက် ကျေနပ်တယ်ဆိုရင် သခင်မက ကတိတည်ပြီး ကျွန်တော်တောင်းဆိုခဲ့တဲ့အတိုင်း လုပ်ပေးလိမ့်မယ်လို့ မျှော်လင့်ပါတယ်”
“မဟုတ်ဘူး” အေတိုဖီရဲ့ တုံ့ပြန်မှုက သူမလက်တစ်ဖက်ကို မြှောက်လိုက်ချိန်မှာ တိုတောင်းပါတယ်။ သူမရဲ့အမူအရာအရ တခြားသူရဲကောင်းတွေက သူတို့ရဲ့ဓားတွေကို ဆွဲထုတ်လိုက်ကြပါတယ်။ “ကဲ၊ အခုတော့…”
နတ်ဆိုးဘုရင်မက ကျွန်တော်တို့ဆီ လှမ်းလာပြီး သူမရဲ့ကိုယ်ပိုင်လက်နက်ကို ဆွဲထုတ်လိုက်ပါတယ်။ သူမက တောင်စောင်းပေါ်မှာ ကျွန်တော်တို့အပေါ် မိုးမိုးကြီးရပ်နေရင်း သူမရဲ့ဓားကို ကျွန်တော့်ကို ချိန်ရွယ်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်ပါတယ်၊ “ဖွာဟားဟားဟား။ ငါဟာ မသေနိုင်သော နတ်ဆိုးဘုရင်မ အေတိုဖီရာတိုဖီ ရိုင်ဘက်ခ် ဖြစ်တယ်။ မင်းတို့ ငါ့ကို အနိုင်ယူရင် မင်းတို့ကို သူရဲကောင်းလို့ ငါကြေညာမယ်။ မင်းတို့ ရှုံးရင် မင်းတို့ နောက်ဆုံးထွက်သက်ထွက်တဲ့နေ့အထိ ငါ့ရဲ့ရုပ်သေးရုပ်ဖြစ်လိမ့်မယ်”
သူမရဲ့မျက်နှာပေါ်က ပြုံးခြင်းက ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်ပြီး သူမဆီကနေ သွေးဆာတဲ့အငွေ့အသက်တွေ လွှမ်းခြုံလာပါတယ်။ ကျွန်တော့်ထက် အရပ်ပုပေမယ့် သူမက အခုအခါ ငါးမီတာရှည်တဲ့ တိုက်တန်ကြီးတစ်ကောင်လို ထင်ရပါတယ်။
တောင်းပန်ပါတယ်၊ ဆီလ်ဖီ။ ငါ အိမ်ကို ပြန်နိုင်တော့မှာ မဟုတ်ဘူး။
Madara Info
Madara stands as a beacon for those desiring to craft a captivating online comic and manga reading platform on WordPress
For custom work request, please send email to wpstylish(at)gmail(dot)com