Volume 16.7
အခန်း (၇): စာကြည့်တိုက် ဝင်္ကပါ
တယ်လီပို့တေးရှင်းစက်ဝိုင်းထဲက လှမ်းထွက်လိုက်တာက အိပ်မက်တစ်ခုထဲက နိုးထလာသလိုပါပဲ။ ဘယ်နှစ်ခါ တွေ့ကြုံဖူးနေပါစေ၊ ဘယ်တော့မှ အသားကျအောင် မနေနိုင်ခဲ့ပါဘူး။ အဲဒါက လူသားနတ်ဘုရားနဲ့ ကျွန်တော်တွေ့ကြုံခဲ့ရတာတွေကို အရမ်းပြန်သတိရစေလွန်းလို့ပါ။
ကျွန်တော် အဖော်တွေကို ဝေ့ကြည့်လိုက်တယ်။ အားလုံးနီးပါး အံ့ဩတဲ့မျက်နှာတွေ ဖြစ်နေကြတယ်။ ပုံမှန်အားဖြင့် တည်တည်ငြိမ်ငြိမ်ရှိတတ်တဲ့ အဲရစ်တောင် ပါးစပ်အဟောင်းသားနဲ့ ပတ်ဝန်းကျင်ကို လှည့်ပတ်ကြည့်နေတယ်။ ဂစ်လိန်းကတော့ ဘာမှမထူးဆန်းသလို အေးဆေးပဲ။
စဉ်းစားကြည့်ရင်၊ သူမက တယ်လီပို့တေးရှင်းစက်ဝိုင်းကို အသုံးပြုဖူးတဲ့ ပထမဆုံးသော သားရဲလူမျိုးပဲလေ။
အရီရယ်ကို လုံးဝအံ့ဩပြီး ငေးမောနေတဲ့ပုံစံနဲ့ ပထမဆုံးအကြိမ် မြင်ဖူးတာပဲ။ သူမက ခေါင်းကို မော့ပြီး ပါးစပ်တစ်ဝက် ဟလျက်၊ မျက်လုံးတွေက ဆုံမှတ်မဲ့ကာ အဝေးကို ငေးစိုက်ကြည့်နေတယ်။
သူ့ပါးစပ်ထဲကို လက်ညှိုးထိုးထည့်လိုက်ရင် သူ စိတ်ဆိုးသွားမလားလို့ တွေးမိတယ်။
နေပါစေ။ သူက စိတ်မဆိုးဘူးဆိုရင်တောင် ဆီလ်ဖီက ဒေါသထွက်မှာ သေချာတယ်။
“အာ!” အရီရယ်က နောက်ဆုံးမှာ မျက်တောင်ခတ်ပြီး သတိပြန်ဝင်လာတယ်။ သူမက ကျွန်တော့်ကို လှည့်ကြည့်တယ်။ “ငါတို့ သွားမယ့်နေရာကို… ရောက်ပြီမဟုတ်လား?”
“ဟုတ်ပါတယ်။”
ကျွန်တော်တို့ဟာ အရင်က လည်ပတ်ဖူးတဲ့ တခြားနဂါးမျိုးနွယ် အပျက်အစီးတွေလိုပဲ ကျောက်သားကြမ်းပြင်နဲ့ နံရံတွေရှိတဲ့ အခန်းထဲမှာ ရှိနေကြတယ်။ ကျွန်တော် အသုံးပြုဖူးတဲ့ တခြား တယ်လီပို့တေးရှင်းစက်ဝိုင်းတွေ အားလုံးက ဒီလိုနေရာမျိုးတွေကို ဦးတည်တယ်။ ဒီနေရာက တခြားနေရာတွေနဲ့ တစ်ခုတည်းသော ကွာခြားချက်က သင့်တော်တဲ့ တံခါးတစ်ခုရှိပြီး အခန်းထဲမှာ မှင်၊ စာရွက်နဲ့ မှိုနံ့တွေ ပြည့်နှက်နေတာပဲ။ အဲဒါက ဒီအခန်းထဲမှာ စာအုပ်တွေ မရှိဘူးဆိုပေမယ့် ကျွန်တော်တို့ စာကြည့်တိုက် ဝင်္ကပါကို သေချာပေါက် ရောက်နေပြီဆိုတာ သေချာစေတယ်။
“ဒီနေရာက တကယ့်အန္တရာယ် မရှိဘူးလို့ ပြောခဲ့တယ်၊ ဒါပေမယ့် ဒီနေရာက ဝင်္ကပါပဲလေ၊” လို့ ကျွန်တော်က ပြောတယ်။ “သတိတော့ ဆောင်ပြီးသွားရအောင်။”
ဆီလ်ဖီနဲ့ လူခ်ရဲ့ မျက်နှာတွေပေါ် တင်းမာမှုတွေ ပြန်ရောက်လာတယ်။ ဂစ်လိန်းရဲ့မျက်နှာက အမြဲလိုလို ဖတ်လို့မရနိုင်ပေမယ့် အဲရစ်ကတော့… အင်း၊ အဲရစ်က တော်တော်လေး တက်ကြွနေပုံရတယ်။
“ကျွန်မ ရှေ့ကနေ ဦးဆောင်မယ်!” လို့ သူမက ကြေညာရင်း ဝင်္ကပါရဲ့ အတွင်းပိုင်းဆီ ဦးတည်တဲ့ စင်္ကြန်ဆီကို လှမ်းသွားတယ်။
“ရပ်!”
“ဂါး?!”
သူမကို ရပ်ဖို့ သူမရဲ့ ကုတ်အင်္ကျီကို ဖမ်းဆွဲလိုက်တယ်။ သူမက တဂျ�်ဂျစ်နဲ့ လှည့်ပြီး ကျွန်တော့်ကို မျက်စောင်းထိုးတယ်။ “မင်းပြဿနာကဘာလဲ?!”
“အဲရစ်၊ ဒီမှာ ထောင်ချောက်တွေ ရှိနိုင်တယ်။ တခြားတစ်ယောက်ကို ရှေ့ကနေဦးဆောင်ခိုင်းပါ။ တိုက်ပွဲဖြစ်ရင်တော့ မင်း ရှေ့တန်းကနေလုပ်လို့ရတယ်၊ ဒါပေမယ့် အခုတော့ နောက်ဆုတ်ပေးပါ။”
“…အေး။” သူမက နှုတ်ခမ်းစူရင်း မကျေမနပ်နဲ့ နောက်ကို တွန့်ဆုတ်သွားတယ်။
အိုကေ၊ ဒါပေမယ့် ပြဿနာက ဒီမှာ ဘယ်သူက ရှေ့ကနေဦးဆောင်သင့်သလဲ? ဝင်္ကပါနဲ့ပတ်သက်တဲ့ အတွေ့အကြုံရှိတဲ့ လူက ကျွန်တော်နဲ့…
“ဟမ်?” ဂစ်လိန်းက တွန့်လိမ်လိုက်တယ်။
ဂစ်လိန်း ထင်တယ်။
ဂစ်လိန်းကို အဖွဲ့တစ်ဖွဲ့ကို ဦးဆောင်ခိုင်းရင် ဘယ်လောက် ဆိုးကျိုးတွေ ဖြစ်လာနိုင်တယ်ဆိုတာကို ဂီးစ်နဲ့ တခြားလူတော်တော်များများက ကျွန်တော့်ကို ပြောပြထားတယ်။ သားရဲလူမျိုးတစ်ယောက်အနေနဲ့ အန္တရာယ်ကို အနံ့ခံပြီး ရှောင်နိုင်ပေမယ့်၊ သူမမှာ ဖြစ်နိုင်သမျှ ထောင်ချောက်တိုင်းကို ခလုတ်တိုက်မိပြီး မွန်စတာအုပ်ကြီးထဲကို ဦးတည်ပြေးဝင်တတ်တဲ့ အရည်အချင်းရှိတယ်။ သူမကို ဦးဆောင်ခိုင်းဖို့ ရွေးချယ်မှုကတော့ လုံးဝမကောင်းဘူး။
“ကျွန်တော့်မှာ အမြော်အမြင်မျက်လုံး ရှိတဲ့အတွက် ကျွန်တော်က ရှေ့ကဦးဆောင်မယ်၊” လို့ ကျွန်တော်က ပြောတယ်။ “အဲရစ်က ကျွန်တော့်နောက်က ချက်ချင်း လိုက်မယ်။ ဂစ်လိန်းနဲ့ လူခ်က အရီရယ် မင်းသမီးကို ဘေးနှစ်ဖက်ကနေ ကာကွယ်ပြီး ဆီလ်ဖီက နောက်ကနေ စောင့်ကြည့်မယ်။ အဲဒါက အကောင်းဆုံးနည်းလမ်းလို့ ထင်တယ်။ တခြားသူတွေကော ဘယ်လိုထင်လဲ?”
ကျွန်တော် ကိုယ်တိုင်ကတော့ ဒါက ထက်မြက်တဲ့ ဖွဲ့စည်းပုံလို့ ထင်ခဲ့ပြီး တခြားသူတွေအားလုံးကလည်း သဘောတူပုံရပြီး တိတ်ဆိတ်စွာ ခေါင်းညိတ်ကြတယ်။
“ကျွန်မကတော့ ကန့်ကွက်စရာမရှိပါဘူး၊” လို့ အရီရယ်က ပြောတယ်။ “ရှေ့ကဦးဆောင်ဖို့ ရူဒီးယပ်စ် ဆရာကို အပ်လိုက်ပါမယ်။”
အရီရယ်ရဲ့ သဘောတူညီချက်တံဆိပ်နဲ့အတူ ကျွန်တော်တို့ စီတန်းလိုက်တယ်။
ရှေ့လမ်းကို ကျွန်တော်က ကင်းထောက်မယ်၊ ဒါပေမယ့် အိုးစတက်ဒ် ပြောတာအရ၊ စာကြည့်တိုက် ဝင်္ကပါက တခြားဝင်္ကပါတွေနဲ့ မတူဘဲ ထောင်ချောက် လုံးဝမရှိသလောက်ပဲ။ သော့ချက်စည်းကမ်းတစ်ခုကို မချိုးဖောက်သရွေ့တော့ အဆင်ပြေမှာပဲ။
စကားမစပ်… တခြားသူတွေကို သတိပေးသင့်တယ်။
“ဒီမှာရှိတုန်း မီးမှော်ကို မသုံးဖို့ မေတ္တာရပ်ခံပါတယ်၊” လို့ ကျွန်တော်က ပြောတယ်။
“ဘာလို့လဲ?” အဲရစ်က မေးတယ်။
ဆီလ်ဖီက ကျွန်တော့်ရဲ့အကြောင်းပြချက်ကို ချက်ချင်းနားလည်သွားတယ်။ “ဘာလို့ဆိုတော့ ဝင်္ကပါထဲမှာ မီးမှော်သုံးရင် အောက်ဆီဂျင်အားလုံးကုန်သွားလို့လေ။”
အဲရစ်ရဲ့ မျက်နှာက နောက်ဆုံးစကားလုံးက ဘာကိုဆိုလိုမှန်း မသိသလို ရှုပ်ထွေးသွားတယ်။ ဆီလ်ဖီက ဒီနယ်ပယ်မှာ သိသိသာသာ ပိုဗဟုသုတရှိတာ ထင်ရှားပေမယ့် သူမရဲ့ ခန့်မှန်းချက်က မှန်ပေမယ့် တကယ်တော့ တာမဟုတ်ဘူး။
“အဲဒါလည်း ရှိတာပေါ့၊” လို့ ကျွန်တော်က ဝန်ခံတယ်။ “ဒါပေမယ့် တကယ်တမ်းက ဒီမှာရှိတဲ့ မွန်စတာတွေက စာအုပ်တွေကို ပျက်စီးအောင်လုပ်ရင်၊ မီးရှို့ရင်၊ ဒါမှမဟုတ် ခိုးရင် ဒေါသထွက်ပြီး တိုက်ခိုက်ကြလို့ပါ။ တိုက်ပွဲဖြစ်ဖို့ မမျှော်လင့်ထားပေမယ့် ဖြစ်လာခဲ့ရင် စာအုပ်စာတမ်းတွေ မပျက်စီးအောင် အထူးသတိထားကြပါ။”
“ထူးဆန်းတဲ့ မွန်စတာတွေပဲ၊” အဲရစ်က တီးတိုးပြောတယ်။
“အင်း၊ ပိုတိတိကျကျပြောရရင်၊ သူတို့က ဒီဝင်္ကပါရဲ့ အတွင်းဆုံးမှာနေတဲ့ နတ်ဆိုးဘုရင်ရဲ့ အစေခံမိစ္ဆာတွေပဲ။ သူတို့ပစ္စည်းတွေကို တစ်ယောက်ယောက်က ပျက်စီးအောင်လုပ်ရင် ဘယ်သူမဆို ဒေါသထွက်မှာပဲလေ။”
“အဓိပ္ပာယ်ရှိတယ်။” အဲရစ်က ခေါင်းညိတ်တယ်။ “အိုကေ၊ နားလည်ပါပြီ!”
ကံကောင်းတာက ဒီတစ်ကြိမ်မှာ သူမက တကယ်နားလည်သွားပြီး သတ္တိရှိရှိ ဟန်ဆောင်နေတာမဟုတ်ဘူးဆိုတဲ့ အကြိမ်ပဲ။
“အဲရစ်ကိုပဲ ပြောနေတာမဟုတ်ဘူး။ ဂစ်လိန်း၊ လူခ်၊ မင်းတို့လည်း သတိထားစေချင်တယ်။”
“နားလည်ပါပြီ၊” ဂစ်လိန်းက တွန့်လိမ်လိုက်တယ်။
စိုးရိမ်တဲ့မျက်နှာနဲ့ လူခ်က မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး “တခြားရွေးချယ်စရာမှ မရှိရင်ကော?” လို့ မေးတယ်။
“ဒီနတ်ဆိုးဘုရင်က ဘယ်လောက်ထိ သည်းခံမလဲဆိုတာ ကျွန်တော် လုံးဝမသိဘူး။ ဒါက ကျွန်တော့်အတွက်လည်း ပထမဆုံးအကြိမ်ပဲ။”
“အိုကေ…” လူခ်က မျက်မှောင်တွန့်ရင်း သူ့ဓားကိုင်ထားတဲ့လက်ဆီ လက်လှမ်းတယ်။ သူက သိပ်မကျွမ်းကျင်တဲ့ ဓားသမားမဟုတ်ဘူး။ ပျမ်းမျှစံနှုန်းအရဆိုရင် သူက မဆိုးဘူး၊ ဒါပေမယ့် အဲရစ်နဲ့ ဂစ်လိန်းတို့လို ထိန်းချုပ်မှု ပြည့်ဝတဲ့အဆင့်နဲ့တော့ ဝေးတယ်။ သူ့ဓားကို ဝှေ့ယမ်းမိရင် စာအုပ်ကို မှန်ဖို့ ဖြစ်နိုင်ခြေများတယ်ဆိုတာ သူလည်း သိနေမှာပဲ။
“ကျွန်တော့်ကို ပြောထားတာတွေအရဆိုရင်တော့ တိုက်ပွဲဖြစ်မယ်လို့ မထင်ပါဘူး၊” လို့ ကျွန်တော်က ပြောတယ်။
“အဲဒါကို ယုံပါတယ်၊ ဒါပေမယ့်… တကယ်လို့ တိုက်ခိုက်ရမယ့်အခြေအနေ ရောက်ခဲ့ရင် ကျွန်တော် နောက်ဆုတ်နေတာက အကောင်းဆုံးဖြစ်လိမ့်မယ်။”
“အဲဒီကိစ္စဆိုရင် အရီရယ် မင်းသမီးကို စောင့်ရှောက်ဖို့ မင်းကို တာဝန်ပေးမယ်။”
လူခ်က အနည်းဆုံးအဲဒီလောက်တော့ သူလုပ်နိုင်မယ်ဆိုတဲ့ ယုံကြည်မှုနဲ့ ခေါင်းညိတ်တယ်။
“ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဆက်လှုပ်ရှားကြရအောင်။”
အဲဒါတွေအားလုံး ပြောပြီးတဲ့အခါ၊ ကျွန်တော်တို့ရှေ့က တံခါးကို ဖွင့်လိုက်တယ်။
—
“အိုး… ဝိုး…”
တံခါးထဲက ထွက်လာတာနဲ့ ကျွန်တော် အသက်ရှူရပ်လုမတတ် ဖြစ်သွားတယ်။ ကိုယ့်ကိုယ်ကို မထိန်းနိုင်ခဲ့ဘူး။ ရှေ့မှာ အဆုံးမရှိတဲ့ စင်္ကြန်တစ်ခု ဖြန့်ကျက်နေတယ်၊ ဒါပေမယ့် အဲဒါတင်မဟုတ်ဘူး။ သုံးမီတာအမြင့်ရှိတဲ့ ၎င်းရဲ့ နံရံတွေဟာ အနန္တအကွာအဝေးအထိ ဆက်လျှောက်နေတဲ့ ကျောက်သားစာအုပ်စင်တွေနဲ့ ဖွဲ့စည်းထားတယ်။ စာအုပ်စင်တွေပေါ်မှာ စာအုပ်တွေ သိပ်သည်းစွာ စီတန်းထားတယ်။
“အိုး… ဒါဆိုရင် ဒါက စာကြည့်တိုက် ဝင်္ကပါပဲကိုး…”
စာအုပ်စင်တစ်ခုဆီ လှမ်းသွားလိုက်တယ်။ စာအုပ်တွေက အဖုံးမာမာနဲ့ ချုပ်ထားတာမဟုတ်ဘဲ လက်ရေးစာမူတွေလိုမျိုးပဲ။ တကယ်တော့ တချို့မှာ ကျောခိုင်းတောင်မရှိဘဲ စာရွက်အစုအဝေးကို ချည်နှောင်ထားရုံပဲ။ မဟုတ်ဘူး၊ တချို့ဆိုတာထက် အဲဒါက စာအုပ်စင်ပေါ်က စာအုပ်စာတမ်းရဲ့ အများစုပဲ။ အများစုက စနစ်တကျ မှတ်စုတွေအစုအဝေးထက် ဖရိုဖရဲဖြစ်နေတဲ့ စာရွက်အပိုင်းအစတွေ၊ မှတ်တမ်းတိုလေးတွေနဲ့ ပိုတူတယ်။ ဒီဗရုတ်သုတ်ခထဲမှာ၊ တကယ့်အဖုံးပါတဲ့ အုပ်တစ်အုပ်တည်းကိုပဲ တွေ့လိုက်တယ်။ ခေါင်းစဉ်က နတ်ဆိုးနတ်ဘုရားဘာသာစကားနဲ့ ရေးထားတဲ့ စာရင်းစာအုပ်ပါ။ အဲဒါအပေါ် အခြေခံပြီး၊ နတ်ဆိုးတိုက်ကြီးပေါ်က တစ်နေရာရာက ဆိုင်တစ်ဆိုင်ရဲ့ စာရင်းဇယားမှတ်တမ်းတွေ ပါဝင်တယ်လို့ ခန့်မှန်းမိတယ်။
ဆန့်ကျင်ဘက်နံရံက စာအုပ်စင်ကိုလည်း တိတ်တဆိတ် ကြည့်လိုက်တယ်။ အတူတူပဲ။ ဒီလို စာရွက်အပိုင်းအစတွေ အများကြီးက ဘယ်သူ့အတွက် အသုံးဝင်မှာလဲ? အဲဒါက ကျွန်တော့်အတွက်တော့ နက်နဲတဲ့အရာပဲ။ အနည်းဆုံးတော့ အဲဒါက စာကြည့်တိုက် ဝင်္ကပါရဲ့ ပုံရိပ်နဲ့ ကိုက်ညီတယ်၊ သူ့ရဲ့အကြောင်းအရာတွေကတောင် ဝင်္ကပါတစ်ခုလိုပါပဲလေ။
“ရူဒီးယပ်စ်? ဘာဖြစ်တာလဲ?” အဲရစ်က မေးတယ်။
“အိုး၊ ဘာမှမရှိပါဘူး။”
ငါတို့ရှာနေတဲ့ စာအုပ်ကိုရှာဖို့က မြက်ပုံထဲက အပ်တစ်ချောင်းကို ရှာသလိုပဲ ဖြစ်လိမ့်မယ်။ ဘုရင် ဂေါင်းနစ်စ်နဲ့ပတ်သက်တဲ့ စာတမ်းတွေကို တကယ်ရှာနိုင်ပါ့မလားလို့ တွေးမိတယ်။
“လာပါ၊ ဆက်လှုပ်ရှားရအောင်၊” လို့ ကျွန်တော်က ပြောတယ်။
—
အဲဒီနောက် အချိန်အတော်ကြာ လမ်းလျှောက်ခဲ့ကြတယ်။ စာအုပ်စင်တွေက ထာဝရ ဆက်လျှောက်နေခဲ့တယ်။ အစပိုင်းမှာ၊ ရှေ့တည့်တည့်ကို ဦးတည်တဲ့ စင်္ကြန်ကိုပဲ မြင်ခဲ့ရတယ်၊ ဒါပေမယ့် အဲဒါက အနည်းငယ် ကွေ့ကောက်နေပုံရတယ်။ စာအုပ်စင်တွေမှာ ခေတ္တကွာဟချက်တစ်ခုရှိပြီး စင်္ကြန်က H ပုံသဏ္ဌာန် ခွဲထွက်သွားတဲ့နေရာတစ်ခုရှိတယ်။
ရှေ့တည့်တည့်ကို ဆက်လှုပ်ရှားဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်ပြီး၊ အမှတ်အသားတစ်ခု ထားခဲ့ကာ ဆက်သွားတယ်။ လမ်းမှာ မွန်စတာအတော်များများနဲ့ တွေ့ခဲ့တယ်။ တစ်ခုက စင်္ကြန်ရဲ့ တစ်ဝက်ကို ပိတ်ဆို့နိုင်လောက်တဲ့ ခရုကြီးတစ်ကောင်ပါ။ ၎င်းရဲ့အခွံထဲက တွန့်လိမ်နေတဲ့ လက်တံတွေ ထွက်လာတယ်။ မြင်ရုံနဲ့တင် ကျောရိုးတစ်လျှောက် အအေးဓာတ် စီးဆင်းသွားတယ်။ အဲဒီလက်တံတွေက မရေမတွက်နိုင်တဲ့ စာအုပ်တွေကို ကိုင်ထားတယ်ဆိုတာ သိလိုက်တဲ့အချိန်အထိ သတိမထားမိခဲ့ဘူး။ ဒီသတ္တဝါကို ဘယ်လိုခေါ်မှန်းမသိတဲ့အတွက် Cthulhu-ခရုလို့ စမ်းသပ်ခေါ်ကြည့်ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်။
အနက်ရောင် စလိုင်းမ်သတ္တဝါတစ်ကောင်နဲ့လည်း တွေ့ခဲ့တယ်။ အကွာအဝေးကနေဆိုရင်၊ စလိုင်းမ်တစ်ကောင်ဆိုတာအပြင် တခြားထူးခြားချက်ကို မခွဲခြားနိုင်ခဲ့ဘူး၊ ဒါကြောင့် အခုအချိန်မှာတော့ အဲဒါကို အဲဒီလိုပဲ ခေါ်ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်။ သတ္တဝါနှစ်ကောင်စလုံးက စာအုပ်တွေကို ကိုင်ပြီး သူတို့ရဲ့ သက်ဆိုင်ရာ ခန္ဓာကိုယ်ထဲကို ဆွဲသွင်းကာ စင်္ကြန်အတိုင်း ဆင်းသွားကြတယ်။ သူတို့ရဲ့ ဦးတည်ရာကို ချက်ချင်းရောက်မှာ မဟုတ်ပေမယ့် သူတို့မှာ စိတ်ထဲမှာ ဦးတည်ချက်တစ်ခုရှိတယ်ဆိုတာ ရှင်းနေတယ်- သူတို့က လမ်းလျှောက်ရုံသက်သက်ထက်ပိုပြီး ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ ရွေ့လျားနေကြတယ်။
ဒူးခေါင်းလောက်အမြင့်ရှိတဲ့ အနက်ရောင် ခြေနှစ်ချောင်းပါ ပုရွက်ဆိတ်တွေလည်း ရှိတယ်။ သူတို့မှာလည်း ကိုယ်ပိုင်ဦးတည်ရာ ရှိပုံရပြီး၊ ငါတို့ကို တစ်ချက်တောင်မကြည့်ဘဲ သူတို့လမ်းအတိုင်း ဆက်သွားကြတယ်။ သူတို့မှာ ထူးခြားတဲ့ လက္ခဏာတွေမရှိဘူး—ဒါကြောင့် ပိုကောင်းတာမရှိတဲ့အတွက်—သူတို့ကို ပုရွက်ဆိတ်တွေလို့ပဲ ခေါ်ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်။
ပုရွက်ဆိတ်တွေက ကျွန်တော်တို့ကို တွေ့သွားပေမယ့် ရန်လိုတဲ့ပုံမပြဘဲ ဝင်္ကပါထဲကို ပျောက်သွားတယ်။ မွန်စတာတွေက ခွဲခြားမှုမရှိ တိုက်ခိုက်တာကို အရမ်းကျင့်သားရနေတဲ့အတွက် နည်းနည်း ရင်အေးစရာပဲ။ အဲရစ်နဲ့ ဂစ်လိန်းက အဲဒါတွေကို သတ်ဖို့ တွေ့တိုင်းပြေးထွက်သွားတယ်။ သူတို့ကို တားဖို့က အိပ်မက်ဆိုးကြီးပဲ။
ထောင်ချောက်တွေတော့ မတွေ့သေးဘူး။ အစပိုင်းမှာ အလွန်သတိကြီးစွာနဲ့ ခန်းမတွေကို ဖြတ်သွားခဲ့ပေမယ့် ဘာမှမရှိတဲ့ တစ်နာရီကြာပြီးနောက် ကြက်ဥခွံပေါ်လမ်းလျှောက်သလို ဆက်လုပ်နေတာက မိုက်မဲပုံရတယ်။ ဒါက အိုးစတက်ဒ်ရဲ့ သတင်းအချက်အလက်က တိကျတယ်ဆိုတဲ့ အထောက်အထားပဲ။ သူက ကျွန်တော်တို့ကို မလှည့်စားခဲ့ဘူး။ ဒီနှုန်းအတိုင်းဆိုရင် သူ့ကို တကယ်စတင်ယုံကြည်မိတော့မှာပဲ။
ဒါပေမယ့်၊ ကျွန်တော့်ကို နောက်ကျောဓားနဲ့မထိုးခင် ယုံကြည်မှုရအောင် ကြိုးစားခဲ့တဲ့ အဖွဲ့တစ်ဖွဲ့နဲ့ အတွေ့အကြုံရှိထားပြီးသားပဲ။
နာမည်တွေတော့ မထည့်ဘူး၊ ဒါပေမယ့် သူတို့နာမည်က M နဲ့စပြီး ဇော့ဒ် လို့ အသံထွက်တယ်လို့ပဲ ပြောရမယ်။
“အာ၊ လမ်းဆုံးသွားပြီ။”
ပထမဆုံးလမ်းဆုံးကို ရှာတွေ့ဖို့ တစ်နာရီလမ်းလျှောက်ခဲ့ရတယ်။ လမ်းတစ်လျှောက် စာအုပ်စင်တွေကို စူးစမ်းရင်း အမြဲသတိဝီရိယထားပြီး ဒီနှေးကွေးတဲ့အရှိန်နဲ့တောင် လေးကီလိုမီတာလောက် ခရီးနှင်ခဲ့တယ်။ ခန်းမရဲ့ ကွေ့ကောက်မှုက ဝင်္ကပါတစ်ပတ်ကို ပတ်မိသွားလောက်အောင်ထိ မချွန်ထက်ဘူးလို့ ကျွန်တော်ထင်တယ်။
ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ဒီစင်္ကြန်မှာ ဘုရင် ဂေါင်းနစ်စ်နဲ့ပတ်သက်တာ ဘာမှမရှိဘူး။ စာအုပ်တွေက အကြောင်းအရာနဲ့ ဘာသာစကားအမျိုးမျိုး ရောထွေးနေပေမယ့် တူညီတဲ့အချက်တစ်ခုက သူတို့ရဲ့ ထုတ်ဝေတဲ့ရက်စွဲပဲ။ အားလုံးက လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ် ၃၀၀ လောက်က ဖြစ်တဲ့ ဒုတိယ မဟာလူသား-နတ်ဆိုး စစ်ပွဲအဆုံးပိုင်းလောက်မှာ ထုတ်ဝေခဲ့တာတွေပဲ။
“လမ်းခွဲထွက်တဲ့နေရာကို ပြန်သွားကြရအောင်၊” လို့ ကျွန်တော်က ပြန်လှည့်ရင်း ပြောတယ်။
အထက်မှာပြောခဲ့တဲ့ နေရာက H ပုံစံ ခွဲထွက်သွားပြီး၊ အတွင်းဘက်ကို ဦးတည်တဲ့ လမ်းနှစ်ခုနဲ့ အပြင်ဘက်ကို ဦးတည်တဲ့ လမ်းနှစ်ခု ရှိတယ်။
အပြင်ဘက်ကို ဦးတည်တဲ့ စင်္ကြန်တွေထဲက တစ်ခုက အနီးဆုံးဖြစ်မယ်ထင်တယ်။
“ဟေး၊ ရူဒီ… အတွင်းဘက်ကို အရင်သွားကြည့်ရအောင်လား?” ဆီလ်ဖီက အကြံပေးတယ်။
“အိုး? ဘာလို့ အတွင်းဘက်ကို?” ကျွန်တော်က မေးတယ်။
“ကျွန်မ လှမ်းကြည့်လိုက်တော့ အပြင်ဘက်ကို ဦးတည်တဲ့ စင်္ကြန်တွေမှာ ပိုဟောင်းတဲ့ စာအုပ်တွေရှိပြီး၊ အတွင်းဘက်ကို ဦးတည်တဲ့ဟာတွေက ပိုသစ်တဲ့ပုံပေါ်တယ်။”
အဲဒါမှန်ရင် အတွင်းဘက်ကိုသွားတာက ဂေါင်းနစ်စ် စိုးစံတဲ့နှစ်တွေ—လာပလပ်စ်စစ်ပွဲနောက်ပိုင်း—ဆီကို ဦးတည်လိမ့်မယ်။ “အိုကေ၊” လို့ ကျွန်တော်က ပြောတယ်။ “အဲဒီကိစ္စဆိုရင်၊ အတွင်းဘက်ကို လှည့်တဲ့ စင်္ကြန်ဆီ နည်းနည်းလောက် ပြန်လျှောက်ရအောင်။”
အမြဲလိုလို စူးစမ်းတတ်တဲ့ ဆီလ်ဖီ။ မင်းက ဒါကို စူးစမ်းတဲ့မျက်လုံးရှိမှန်း ငါသိသင့်တယ်။
အဲဒီနောက် ခဏလမ်းလျှောက်ပြန်တယ်။ ဆီလ်ဖီ သတိထားမိသလိုပဲ၊ အတွင်းဘက်ကို ဝင်လေလေ စာအုပ်တွေက ပိုသစ်လေလေပဲ။ တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ၊ ခန်းမရဲ့ ကွေ့ကောက်မှုက သိသိသာသာ ပိုသိသာလာတယ်။ ဒါက စင်္ကြန်တွေကိုယ်တိုင်က အရင်ကထက် ပိုတိုတယ်လို့လည်း ဆိုလိုတယ်။ စက်ဝိုင်းရဲ့ဗဟိုနားကို နီးကပ်လာနေကြတယ်။
အလယ်မှာ ဘာတွေ့မလဲလို့ တွေးမိတယ်။ ဒါက ဝင်္ကပါဖြစ်တဲ့အတွက်၊ ဒီနေရာရဲ့သခင် ဖြစ်နိုင်တယ်။ ဒါမှမဟုတ် ၎င်းရဲ့အုပ်ထိန်းသူလား? အိုးစတက်ဒ်က စာအုပ်တွေကို စာအုပ်ကိုချစ်မြတ်နိုးတဲ့ နတ်ဆိုးတစ်ယောက်က ဖန်တီးခဲ့တာလို့ ပြောခဲ့တယ်၊ ဒါပေမယ့် အဲဒါချည်းပဲ မဟုတ်လောက်ဘူး။ ဒီမှာ တခြားအရာတစ်ခု နေထိုင်ကောင်း နေထိုင်နေလိမ့်မယ်။ တယ်လီပို့တေးရှင်း ဝင်္ကပါရဲ့ ကျွန်တော့်အမှတ်တရတွေကို စဉ်းစားမိတဲ့အခါ မလိုအပ်ရင် မတိုက်ခိုက်ချင်ဘူး။
အင်း၊ လာပလပ်စ်စစ်ပွဲက လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ် ၄၀၀ လောက်က စတင်ခဲ့တာ။ အဲဒီအပိုင်းကိုရှာဖို့ အလယ်ဗဟိုအထိ သွားစရာမလိုဘူးဆိုတာ ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် သတိပေးရင်း စိုးရိမ်စိတ်ကို ထိန်းချုပ်ဖို့ ကြိုးစားတယ်။
“ဒီနေရာက နည်းနည်းပျင်းစရာကောင်းတယ်၊” အဲရစ်က ငြီးငြူသံနဲ့ ညည်းညူတယ်။
အာ၊ ဒါက အမှတ်ရစရာတွေ ပြန်သတိရစေတယ်။
အဲရစ် ပျင်းနေတာကို အရင်က မြင်ဖူးတယ်။ သူမ ဖျော်ဖြေမှု မရတာနဲ့ ရယ်စရာတစ်ခုခု ကြိုးစားလုပ်တာကို သတိပေးတာက ပိုကောင်းတယ်။
“အဲရစ်၊ မင်းမပျော်ဘူးဆိုတာ ငါသဘောပေါက်တယ်၊ ဒါပေမယ့် မင်းတစ်ခုခု ကြိုးစားလုပ်ရင်—”
“ငါသိတယ်၊ ငါ…” အဲရစ်က ရုတ်တရက် သူမရဲ့ဓားကို ဓားအိမ်ထဲက ဆွဲထုတ်လိုက်တယ်။ ခဏအကြာမှာပဲ ဂစ်လိန်းကလည်း သူမဓားကို ထုတ်လိုက်တယ်။
“ဘယ်နှစ်ကောင်လဲ!” ကျွန်တော်က မေးတယ်။
ရုဂျာ့ဒ်နဲ့ အရင်က အတူခရီးသွားဖူးတဲ့အတွက် ဒါက အနီးအနားမှာ မွန်စတာတွေရှိတယ်လို့ ဆိုလိုမှန်း သိတယ်။ ဆီလ်ဖီနဲ့ တခြားသူတွေလည်း သတိဝီရိယထားနေကြတယ်။ ကျွန်တော့်ရဲ့ အမြော်အမြင်မျက်လုံးက ဘာကိုမှ မဖမ်းမိသေးဘူး။
“နောက်ထောင့်… ဘယ်ဘက်… အနောက်မှာ၊” လို့ အဲရစ်က ဒီသူစိမ်းရန်သူ တည်ရှိရာကို ဘယ်လောက်ကောင်းကောင်း တည်နေရာပြနိုင်လဲဆိုတာနဲ့ ကျွန်တော့်ကို အံ့ဩစေခဲ့တယ်။
“အတိအကျ ဘယ်နှစ်ကောင်လဲ မပြောနိုင်ဘူး၊ ဒါပေမယ့် အများကြီးပဲ၊” ဂစ်လိန်းက ထပ်ဖြည့်တယ်။
အရေအတွက်နဲ့ပတ်သက်ရင် ဒီလောက်မပီပြင်တာက သူမနဲ့တူတယ်။ အတူတူသင်ယူခဲ့တဲ့ သင်ခန်းစာတွေကို မေ့သွားပြီလား? သူမ ဘယ်လောက်ကြိုးစားခဲ့ရတယ်ဆိုတာကိုတောင်?
အိုကေ၊ အခုက အဲဒီအကြောင်းတွေးဖို့ အချိန်မဟုတ်ဘူး။
“ငါသွားကြည့်လိုက်မယ်၊” လို့ ကျွန်တော်က ရှေ့တိုးရင်း ပြောတယ်။ တတ်နိုင်သမျှ တိတ်တိတ်လေး လှုပ်ရှားရင်း H ပုံစံလမ်းဆုံဆီ တိုးကပ်ပြီး ထောင့်ကို သတိကြီးစွာ ချောင်းကြည့်တယ်။
တကယ်ပဲ မွန်စတာအများကြီးရှိတယ်၊ အများစုက စလိုင်းမ်တွေနဲ့ ပုရွက်ဆိတ်တွေပဲ။ စလိုင်းမ်တွေက ထပ်တလဲလဲ ပေါင်းစည်းလိုက် ကွဲထွက်လိုက်နဲ့၊ အဲဒါက သူတို့ဘယ်နှစ်ကောင်ရှိမှန်း မသိနိုင်အောင် ဖြစ်စေတယ်။
ကျေးဇူးတင်စရာ။ ဂစ်လိန်း သူမရဲ့ ဂဏန်းသင်္ချာကို မမေ့သေးဘူး။
ဒါပေမယ့် ဒီအကောင်တွေ ဘာလုပ်နေတာလဲ?
“သူတို့က နံရံကို တူးဖော်နေတယ်… ပြီးတော့ စင်တွေ လုပ်နေတယ်?”
ကျွန်တော် ပြောနိုင်သလောက်တော့၊ ပုရွက်ဆိတ်တွေက ကျောက်တုံးကို ထွင်းထုနေပြီး၊ စလိုင်းမ်တွေက ရလာတဲ့ အပျက်အစီးတွေကို စုဆောင်းပြီး စားသုံးနေတယ်။ ပြီးတော့ သူတို့ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှာ အဲဒါတွေကို ဖြိုခွဲပြီး ပြန်လည်ပုံဖော်ကာ နံရံတစ်လျှောက်မှာ စင်အသစ်တွေလုပ်ဖို့ ပြန်ထွေးထုတ်ကြတယ်။ အခြေခံအားဖြင့်၊ ဒီစာကြည့်တိုက် ဝင်္ကပါက သူတို့ဖန်တီးထားတဲ့ စင်္ကြန်တွေရဲ့ ဝင်္ကပါတစ်ခုပဲ။
“ဘာအန္တရာယ်မှ မရှိဘူးလို့ ထင်ရတယ်၊” လို့ ကျွန်တော်က ကြေညာရင်း လူတိုင်းကို လက်ယပ်ခေါ်လိုက်တယ်။
သူတို့က စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ချဉ်းကပ်လာပြီး ကျွန်တော် ခုနက လုပ်သလိုပဲ ထောင့်ကို ချောင်းကြည့်ကြတယ်။ ဘာတွေဖြစ်နေမှန်း မြင်တာနဲ့ သက်ပြင်းချကြတယ်။
“ဒါဆို သူတို့က နောက်ထပ် စင်တွေကို ဆောက်လုပ်နေတာပဲ၊” အရီရယ်က မှတ်ချက်ပြုတယ်။
“အိုးစတက်ဒ်က ဒီကမွန်စတာတွေက အခြေခံအားဖြင့် အစေခံမိစ္ဆာတွေလို့ ပြောခဲ့တယ်။ သူတို့က ငါတို့အရင်က မြင်ဖူးတဲ့ တခြားသားရဲတွေနဲ့ နည်းနည်းကွဲပြားတယ်လို့ ထင်ပါတယ်၊” လို့ ကျွန်တော်က ပြောတယ်။
အဲဒါကို ဘေးဖယ်ပြီးတော့၊ ရှေ့ဆက်သွားတဲ့အရှိန်ကို မြန်ဆန်စေခဲ့တယ်။
—
အဲဒီနောက် နောက်ထပ် ငါးနာရီလောက် လမ်းလျှောက်ခဲ့ကြရမယ်။ အတွင်းဘက်ကို ဦးတည်တဲ့ထောင့်တိုင်း ရောက်တိုင်း ချိုးကွေ့ခဲ့ပေမယ့်၊ အများအပြားက လမ်းဆုံးသွားပြီး၊ တချို့လမ်းဆုံတွေမှာ အပြင်ဘက်ကိုသာ ဦးတည်တဲ့ စင်္ကြန်တွေပဲ ရှိတယ်။ ဒါက အလယ်ဗဟိုဆီ မရောက်နိုင်အောင် ဖြစ်စေတယ်။ ဒါပေမဲ့လည်း၊ တဖြည်းဖြည်းနဲ့ ပိုသစ်တဲ့ စာအုပ်တွေကို စတွေ့လာရတဲ့အတွက် နီးကပ်လာပြီဆိုတာ သိခဲ့တယ်။
အနားယူဖို့ ခဏရပ်ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်။ ဆီလ်ဖီနဲ့ လူခ်က သိပ်မဆိုးဘူး၊ ဒါပေမယ့် အရီရယ်က အတော်လေး ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေတယ်။ ကျွန်တော်တို့အဖွဲ့အများစုက ကာယကြံ့ခိုင်မှုအရ အလွန်ကောင်းမွန်တဲ့အနေအထားမှာရှိပေမယ့် အရီရယ်က ဒီလောက်လမ်းလျှောက်တာကို အကျွမ်းတဝင်မရှိဘူး။ သူမက တကယ်ပဲ စကားလုံးရဲ့ အနှစ်သာရအရ မင်းသမီးတစ်ပါးပဲ။ တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ၊ ငါတို့အဖွဲ့ထဲက မှူးမတ်ဟောင်းသမီးကတော့ ငိုချင်လောက်အောင် ပျင်းနေတယ်။
“ဒီနေရာက တကယ်ပဲ စာအုပ်တွေပဲ။ ဝင်္ကပါတစ်ခုက ဒီထက် နည်းနည်းလေး ပိုစိတ်ဝင်စားစရာကောင်းမယ်လို့ ထင်ခဲ့တာ၊” အဲရစ်က တီးတိုးပြောတယ်။
သူမသာ ဂစ်လိန်းရဲ့ ပုံဆောင်ချက်ကနေ သင်ယူနိုင်မယ်ဆိုရင်။
ဒီလောက်အဝေးကြီး လမ်းလျှောက်လာရတဲ့ လေ့ကျင့်ခန်းကြောင့် ဂစ်လိန်းက ကျေနပ်နေပုံရတယ်။
“အဲရစ်၊ ဝင်္ကပါတစ်ခုက ပျော်စရာနေရာမဟုတ်ဘူး၊” ကျွန်တော်က ပြောတယ်။
“မင်းအဲလိုမထင်ဘူးလား? ဒါပေမယ့် ဒါက စွန့်စားခန်းရဲ့ အဓိကအစိတ်အပိုင်းပဲ။ အမြဲတမ်းလည်ပတ်ချင်ခဲ့တာ၊ ဒါပေမယ့် ဒါက ပျင်းစရာပဲ။”
“ဟုတ်လား…”
ဝင်္ကပါထဲမှာရှိနေတဲ့ အမှတ်တရကောင်းတွေ သိပ်မရှိဘူး။ ပေါလ်က အဲဒီမှာ သေဆုံးခဲ့တာလေ။ အဲဒီလို စိတ်ထိခိုက်စရာမျိုး ထပ်မကြုံချင်ဘူး။ အရမ်းခိုင်လုံတဲ့အကြောင်းပြချက်မရှိရင် ဘဝမှာ နောက်ထပ် ဝင်္ကပါတစ်ခုကို မမြင်ချင်တော့ဘူး။ အဲရစ်က ကျွန်တော်ဘာတွေဖြတ်သန်းခဲ့ရမှန်း သိသင့်တယ်၊ ဒါပေမယ့် သူမရဲ့ စိတ်ဝင်စားမှုအတွက် သူမကို တကယ်အပြစ်မတင်နိုင်ဘူး။
“မွန်စတာတွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေတဲ့ ခန်းမတွေ၊ ရှာဖွေတွေ့ရှိဖို့ စောင့်မျှော်နေတဲ့ မထိရသေးတဲ့ ရတနာတွေ၊ ပြီးတော့ အဆုံးမှာတော့ အုပ်ထိန်းသူ မွန်စတာကြီး!” အဲရစ်က စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ပြောပြတယ်။
“အဲရစ်၊” ဆီလ်ဖီက ကြားဖြတ်ပြောတယ်၊ “ရပ်လိုက်ပါတော့။ ရူဒီက ဝင်္ကပါထဲမှာ သူ့အဖေ ဆုံးရှုံးခဲ့ရတာလေ။”
“ဟမ်?” ခဏလောက် အဲရစ်က အံ့ဩပြီး ပါးစပ်ဟောင်းလောင်းဖြစ်သွားတယ်။ “အိုး…” သူမမျက်နှာ လျင်မြန်စွာ ဖြူဖျော့သွားပြီး နှုတ်ခမ်းတွေ တွန့်သွားတယ်။ မျက်ခုံးတွေကို တင်းတင်းကျုံ့ပြီး ကြမ်းပြင်ကို စိုက်ကြည့်ရင်း “တောင်းပန်ပါတယ်…” လို့ တီးတိုးပြောတယ်။
“အဆင်ပြေပါတယ်။ တောင်းပန်စရာမလိုပါဘူး၊” လို့ ကျွန်တော်က ပြောတယ်။ “မင်း ငယ်ငယ်ကတည်းက ဝင်္ကပါတစ်ခုကို လည်ပတ်ဖို့ စောင့်မျှော်နေခဲ့တာ ငါသိတယ်။”
“မင်းစိတ်မဆိုးဘူးလား?”
“တကယ့်ကို အန္တရာယ်များတဲ့ ဝင်္ကပါတွေလည်း ရှိတယ်ဆိုတာ မင်းသတိရဖို့ပဲ လိုတယ်။ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပဲ မင်းချစ်ရတဲ့သူကို လုယူသွားနိုင်တဲ့ အရာတွေပဲ။”
“အင်း၊ နားလည်ပါပြီ။” အဲရစ်က ခေါင်းညိတ်တယ်။
နှစ်တွေအရင်ကဆိုရင်၊ သူမက ဒီလောက်စိတ်ရင်းမှန်နဲ့ ဘယ်တော့မှ တောင်းပန်မှာမဟုတ်ဘူး။
—
ထောင့်တစ်ခုကို ချိုးကွေ့လိုက်တော့၊ ကျွန်တော်တို့ဟာ ပွင့်လင်းတဲ့နေရာတစ်ခုမှာ ရောက်သွားတယ်။ အဲဒါက မယုံနိုင်လောက်အောင် ကျယ်ဝန်းတဲ့ ကတော့ပုံသဏ္ဌာန် အခေါင်းပေါက်ကြီးပါ။ အဆင့်များစွာရှိပြီး၊ စာအုပ်စင်တွေရဲ့ကြားမှာ လှေကားထစ်တွေ ညှပ်ထားတယ်။ ရောမမြို့က ကိုလော့စီယမ်ရဲ့ အဆင့်ဆင့်ထိုင်ခုံတွေကို သတိရစေတယ်။
၎င်းရဲ့အလယ်ဗဟိုမှာ ဧရာမ စလိုင်းမ်ကြီးတစ်ကောင်ရှိတယ်။ ၎င်းရဲ့ခန္ဓာကိုယ်က တဆတ်ဆတ်တုန်ယမ်းနေပြီး၊ လက်တံတွေလို ဆယ်ချောင်းနဲ့ချီတဲ့ လက်မောင်းတွေက ၎င်းရဲ့အလယ်ကနေ ထွက်လာကာ၊ တစ်ခုချင်းစီမှာ ဘောပင်တစ်ချောင်းစီ ကိုင်ထားပြီး လျှပ်စီးလက်သလို အရှိန်နဲ့ တစ်ခုခုကို ရေးခြစ်နေတယ်။ ၎င်းရဲ့အပိုပစ္စည်းတွေထဲက တစ်ခုကပဲ ကွဲပြားတယ်- အဲဒါက အပေါ်ကို တည့်တည့်ညွှန်ပြနေတယ်။ ၎င်းရဲ့အစွန်းမှာ ဧရာမ မျက်လုံးတစ်လုံးရှိပြီး၊ မျက်နှာကြက်ကို စိုက်ကြည့်နေတယ်။
ဒီသတ္တဝါကို မြင်လိုက်တာနဲ့ ကျွန်တော့်စိတ်ထဲမှာ အတွေးတစ်ခု ပြေးဝင်သွားတယ်- အိုး၊ ကံဆိုးပြီ။
ဒါက သံသယဖြစ်စရာမလိုဘဲ ဝင်္ကပါရဲ့သခင်ဖြစ်ပြီး၊ ကျွန်တော်တို့က အမှတ်တမဲ့ တိုက်ခိုက်နိုင်တဲ့အကွာအဝေးထဲကို လှမ်းဝင်လာခဲ့တယ်။ အန္တရာယ်ကို အာရုံခံမိတဲ့သူက ကျွန်တော်တစ်ယောက်တည်း မဟုတ်ဘူး၊ ကျွန်တော့်နောက်ကလူတွေလည်း အလားတူ စကားမပြောနိုင်အောင် ဖြစ်နေကြတယ်။ အဲရစ်နဲ့ ဂစ်လိန်းက သူတို့လက်နက်တွေကို ဆွဲထုတ်ရင်းတောင် ပါးစပ်အဟောင်းသားနဲ့ ငေးကြည့်နေကြတယ်။
“အဲဒီအကောင်က ဘာလဲကွ” လူခ်က ရုတ်တရက် အော်ပြောလိုက်တယ်။
ကျေးဇူးပဲ လူခ်၊ ငါတို့အားလုံး တွေးနေတာကို မင်းပြောလိုက်တယ်။
“ဒါက ဒီနေရာရဲ့ အုပ်စိုးရှင် ဖြစ်ရမယ်၊” လို့ ကျွန်တော်က ပြောတယ်။ “အိုးစတက်ဒ်က သူတို့က စာအုပ်ပိုးနတ်ဆိုးဘုရင်လို့ ပြောခဲ့တယ်၊ ဒါပေမယ့် ဒါမျိုးကို ကျွန်တော် ပုံဖော်မထားခဲ့ဘူး…”
“ဒီတစ်ယောက်က ဆရာ ဘာဒီဂါဒီနဲ့ အတော်လေး ကွဲပြားတယ်၊” ဆီလ်ဖီက ပြောတယ်။
အတိအကျပဲ။ ကျွန်တော်က ဘာဒီဂါဒီလိုမျိုး တစ်ခုခုကို မျှော်လင့်ထားခဲ့ပေမယ့်၊ ဒါက ကျွန်တော့်စိတ်ထဲမှာရှိတာထက် အများကြီး ပိုပြီး… စလိုင်းမ်ဆန်တယ်။ ဒါပေမဲ့၊ နတ်ဆိုးတွေရဲ့ မျိုးစိတ်ခွဲပေါင်းများစွာရှိတဲ့အတွက်၊ သူတို့ထဲမှာ စလိုင်းမ် နတ်ဆိုးဘုရင်တစ်ပါးရှိတာက သိပ်မထူးဆန်းပါဘူး။
ဒါပေမယ့် စာဖတ်တဲ့ စလိုင်းမ်တစ်ကောင်တဲ့လား? အိုကေ၊ အိုကေ။ အကဲမဖြတ်တာကောင်းတယ်။ စလိုင်းမ်တွေတောင် စာဖတ်ရတာကို နှစ်သက်မယ်ဆိုတာ ကျွန်တော်သေချာပါတယ်။
“ဒါက တကယ်ပဲ နတ်ဆိုးဘုရင်ဆိုရင်၊ သူ့ကို နှုတ်ဆက်သင့်မဟုတ်လား?” အရီရယ်က မေးတယ်။
“သူ စကားပြောနိုင်ပါ့မလားလို့ တွေးမိတယ်…” ကျွန်တော်က တီးတိုးပြောတယ်။
နတ်ဆိုးအမျိုးအစားများစွာရှိတယ်။ တချို့မှာ အသံကြိုးမရှိလို့ စကားမပြောနိုင်ဘူး။ ဒီစလိုင်းမ်က အဲဒီအမျိုးအစားထဲမှာ ပါနေနိုင်ပုံရတယ်။ နတ်ဆိုးဘုရင်တွေနဲ့ ကျွန်တော့်ရဲ့အတိတ်အတွေ့အကြုံတွေက ဘာကိုညွှန်ပြသည်ဖြစ်စေ၊ သူတို့က တကယ်ပဲ လူတွေစကားကို နားမထောင်ဘူး။ ဘာဒီဂါဒီနဲ့ အာတိုဖေးက ကျွန်တော်တွေ့ဖူးသမျှ တစ်ခုတည်းသောသူတွေဆိုတာ ဝန်ခံပါတယ်၊ ဒါပေမယ့် သူတို့နှစ်ယောက်စလုံးက တခြားသူတွေစကားကို နားမထောင်ဘူး။ ဒီစလိုင်းမ်ကို ကြည့်ရုံနဲ့ အကဲမဖြတ်နိုင်ပေမယ့်၊ ငါတို့ဘာသာငါတို့ သီးသန့်နေတာက ပိုဘေးကင်းနိုင်တယ်။
“သူ ငါတို့ကို သတိမထားမိသေးပုံရတဲ့အတွက်၊ အဲဒီအတိုင်းထားဖို့ကြိုးစားပြီး တိတ်ဆိတ်စွာ လှုပ်ရှားကြရအောင်။”
နောက်ဆုံးတော့ တိတ်ဆိတ်ခြင်းက စာကြည့်တိုက်တစ်ခုရဲ့ ရွှေစည်းမျဉ်းတစ်ခုပဲလေ။
တိတ်ဆိတ်စွာနေဖို့ သတိထားရင်း ရှာဖွေမှုကို ပြန်စတယ်။ အဲဒီနေရာမှာ သေးငယ်တဲ့ စလိုင်းမ်တွေလည်း လှုပ်ရှားနေတယ်။ သူတို့က အခုအချိန်မှာ ငါတို့ကို လျစ်လျူရှုနေပုံရတယ်၊ ဒါပေမယ့် ပိုကြီးတဲ့ စလိုင်းမ်က ငါတို့ကို တွေ့သွားရင် ဘာဖြစ်လာမလဲဆိုတာ မသိနိုင်ဘူး။ အစေခံမိစ္ဆာတွေက သိပ်အင်အားကြီးပုံမရဘူး၊ ဒါပေမယ့် သေချာမသိတဲ့အတွက် သတိထားနေတာက အကောင်းဆုံးပဲ။ သူတို့အားလုံး တစ်ပြိုင်နက် ဒေါသထွက်လာရင် ငါတို့ ဒုက္ခရောက်နိုင်တယ်။
“အာ!” ဆီလ်ဖီက ရုတ်တရက် အသက်ရှူမှားသလို မြည်လိုက်တယ်။
“ဘာလဲ?” စပ်စုချင်ပေမယ့် အခန်းအလယ်က ဧရာမစလိုင်းမ်ကြီးဆီကနေ အကြည့်ကို မခွာနိုင်ခဲ့ဘူး။
“ဒီမှာပဲ၊ ရူဒီ။ ဒီနေရာ။”
ဘာတွေ့လို့လဲ?
နောက်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်တယ်။ ဆီလ်ဖီက အပြင်ဘက်နံရံတစ်လျှောက်က စာအုပ်စင်ဆီ လက်လှမ်းပြီး အလယ်ကနေ စာအုပ်တစ်အုပ် ဆွဲယူလိုက်တယ်၊ ခေါင်းစဉ်က ဘုရင် ဂေါင်းနစ်စ်- ထွန်းတောက်ခြင်းနှင့် စိုးစံခြင်း။ အဲဒါက အများအပြားထဲက တစ်အုပ်ပါ။
ဧရာမ စလိုင်းမ်ကို အရမ်းအာရုံစိုက်နေမိတဲ့အတွက် သတိမထားမိခဲ့ဘူး၊ ဒါပေမယ့် ဒါက လာပလပ်စ်စစ်ပွဲအပြီးမှာ ရေးသားခဲ့တဲ့ စာအုပ်တွေကို သိမ်းဆည်းထားတဲ့ နေရာဖြစ်ပုံရတယ်။ အဲဒီပဋိပက္ခရဲ့ အလယ်နဲ့အဆုံးကို ဖုံးလွှမ်းတဲ့အပိုင်းကို ကျော်သွားပုံရတယ်၊ ဒါပေမယ့် အဲဒီတုန်းက လူတွေက စာအုပ်တွေရေးဖို့ အချိန်မရလောက်အောင် တိုက်ပွဲတွေနဲ့ အလုပ်ရှုပ်နေခဲ့တာဖြစ်နိုင်တယ်။ ဒါပေမယ့် သူတို့အနိုင်ရပြီး လူတွေရဲ့ဘဝတွေ ပုံမှန်ပြန်ဖြစ်လာတာနဲ့အမျှ၊ အဲဒီအဖြစ်အပျက်ရဲ့အသေးစိတ်ကို ပြန်ပြောပြနိုင်တဲ့သူတွေက အဲဒါကို စတင်ရေးသားခဲ့ပြီး၊ ဒီနေရာက စာအုပ်တွေက အဲဒီလိုစာရေးဆရာတွေရဲ့ လက်ရာတွေ ဖြစ်နိုင်တယ်။
“အဲဒီကိစ္စဆိုရင် နောက်ဆုံးလမ်းဆုံးကိုပြန်ပြီး အဲဒီမှာ စခန်းချရအောင်၊” လို့ ကျွန်တော်က အဆိုပြုတယ်။
အဲရစ်က ခေါင်းညိတ်တယ်။ “ဟုတ်တယ်၊ အဲဒီအကောင်ကို မြင်နေရမယ့်နေရာမှာ အိပ်ချင်တယ်လို့ မပြောနိုင်ဘူး။”
“သဘောတူတယ်။ အဲဒါကို ကြည့်လိုက်ရုံနဲ့တင် တုန်လှုပ်ချမ်းသီတယ်၊” ဂစ်လိန်းက ပြောတယ်။
“တကယ်လား?” အရီရယ်က ခေါင်းစောင်းတယ်။ “တော်တော် ဉာဏ်ရည်ထက်မြတ်ပုံ ရတယ်လို့ ကျွန်မထင်တယ်။”
အဲရစ်က လက်မောင်းကားရင်း “ဒီလိုစလိုင်းမ်တွေကို ဓားကောင်းကောင်း မဖြတ်နိုင်ဘူးမဟုတ်လား?”
“စလိုင်းမ်တစ်ကောင်က သူ့ရဲ့အူတိုင်ကို ဖျက်ဆီးလိုက်ရင် သေတယ်၊” ဂစ်လိန်းက ပြောတယ်။ “ဒါပေမယ့် အဲဒီအကောင်က အရမ်းကြီးတဲ့အတွက် မင်းရဲ့ဓားက အူတိုင်ကိုတောင် ရောက်မှာမဟုတ်ဘူး။”
အရီရယ်ရဲ့ မှတ်ချက်က ထူးဆန်းပေမယ့် အဲရစ်နဲ့ ဂစ်လိန်းက တိုက်ပွဲဝင်ဖို့ ဘယ်လောက်အသင့်ဖြစ်နေသလဲဆိုတာက ကျွန်တော့်ကို ပိုပြီး စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စေတယ်။ ကံကောင်းတာက၊ လူတိုင်းက ငါတို့ထွက်ခွာသင့်တယ်ဆိုတာကို သဘောတူပုံရတယ်။ ဘာမှန်းမသိပဲ ရွေ့လျားမှုကို ခန့်မှန်းလို့မရတဲ့ အရာအနားမှာ မနေချင်ဘူး။
ဒါပေမဲ့၊ ရှည်လျားတဲ့ခရီးပြီးတဲ့နောက်၊ နောက်ဆုံးမှာ ငါတို့ရဲ့ပန်းတိုင်ကို ရောက်ခဲ့ပြီး အဲဒါက အနည်းဆုံးတော့ အောင်ပွဲခံစရာပါပဲ။
—
စခန်းချပြီးတဲ့နောက် တစ်ပတ်လုံး ကုန်ဆုံးသွားတယ်။ ကျွန်တော်တို့အဖွဲ့က အချိန်တစ်ခုလုံးကို ငါတို့ရဲ့အခြေစိုက်စခန်းနဲ့ ဘုရင် ဂေါင်းနစ်စ်ဆိုင်ရာ စာအုပ်အပိုင်းကြားမှာ ပြောင်းရွှေ့နေထိုင်ခဲ့တယ်။ စာအုပ်တွေကို တစ်နေ့လုံး လှန်လှောကြည့်တယ်။ အစပိုင်းမှာ၊ သူတို့ကို ခိုးယူပြီး ဧရာမ စလိုင်းမ်က မမြင်နိုင်တဲ့နေရာကို ဆုတ်ခွာသွားပြီး၊ စာမျက်နှာတွေကို လှန်လှောကာ မှတ်စုတွေယူတယ်။ ပြီးရင်၊ စာအုပ်ကို ၎င်းရဲ့မူလနေရာကို ဂရုတစိုက် ပြန်ပို့တယ်။
သုံးရက်ကြာပြီးနောက်၊ ဘယ်လောက်ပဲ ဆူညံနေပါစေ ပိုင်ရှင်ရဲ့အာရုံကို မဆွဲဆောင်နိုင်ဘူးဆိုတာ သိလာတယ်၊ ဒါကြောင့် ကျွန်တော်တို့ရဲ့ သုတေသနကို စာအုပ်စင်နားမှာပဲ စတင်လုပ်ဆောင်ခဲ့တယ်။ ဒါက အဲရစ်နဲ့ ဂစ်လိန်းမှာ လုပ်စရာမရှိဘူးဆိုတဲ့ အဓိပ္ပာယ်ဖြစ်ပြီး၊ သူတို့နှစ်ယောက်က သူတို့ရဲ့ဓားတွေနဲ့ လေ့ကျင့်တာ ဒါမှမဟုတ် ဧရိယာတစ်ဝိုက်ကို လမ်းလျှောက်ထွက်သွားတယ်။ ဒီနေရာက လုံးဝဘေးကင်းမှန်း မသေချာသေးတဲ့အတွက် သတိထားစေချင်ပေမယ့် တစ်ချိန်လုံး ထိုင်နေဖို့ မမျှော်လင့်နိုင်ခဲ့ဘူး။ ငါးရက်မြောက်နေ့မှာ၊ အဲဒီအတွက် စိတ်ပူတာကို လက်လျှော့လိုက်တယ်။ သူတို့ရဲ့လှုပ်ရှားမှုတွေနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ပြဿနာမရှိခဲ့ဘူး။
တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ၊ ဘုရင် ဂေါင်းနစ်စ်နဲ့ပတ်သက်တဲ့ စာအုပ်စာတမ်းတွေ ပြတ်လပ်မှုမရှိခဲ့ဘူး။ အဲဒါက သူက စစ်ပွဲကိုအနိုင်ရတဲ့နိုင်ငံရဲ့ ဧကရာဇ်ဖြစ်လာခဲ့တာကြောင့် မထူးဆန်းပါဘူး။
ဂေါင်းနစ်စ်က လာပလပ်စ်စစ်ပွဲနောက်ပိုင်းခေတ်မှာ ဘုရင်တစ်ပါးဖြစ်ရုံသာမက၊ တစ်ချိန်က မင်းသားများစွာထဲက တစ်ပါးလည်းဖြစ်တယ်။ စာအုပ်စာတမ်းတွေက ဂဏန်းတွေအပေါ်မှာ နည်းနည်းအကွက်စိပ်ရှိတယ်—တချို့ပုံပြင်တွေက သူ့မှာ ညီအကိုဒါဇင်နဲ့ချီရှိတယ်လို့ ဆိုပြီး၊ တချို့က အထူးသဖြင့် ကလေးတွေအတွက် ရည်ရွယ်တဲ့ဟာတွေက သူက သားသုံးယောက်ထဲက အငယ်ဆုံးဖြစ်တယ်လို့ ဆိုတယ်။ အားလုံးသဘောတူတဲ့အချက်တစ်ခုက သူ့မှာ အစ်ကိုကြီးနှစ်ယောက်ရှိတယ်ဆိုတာပဲ။ ဒါက အရီရယ် သိပုံရတဲ့အကြောင်းနဲ့ ကိုက်ညီတယ်။ အကြီးဆုံးက အထင်ကြီးစရာကောင်းပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ စစ်သည်တော်ဖြစ်ပြီး၊ ဒုတိယအကြီးဆုံးက အရင်းအမြစ်ရှိတဲ့ နည်းဗျူဟာမှူးဖြစ်တယ်။ တတိယသားဖြစ်တဲ့ ဂေါင်းနစ်စ်က ဉာဏ်ရည်နဲ့ ခွန်အားနှစ်မျိုးလုံး ပါရမီပါလာတယ်။
ဒီမင်းသားသုံးပါးက လာပလပ်စ်ရဲ့ ချီတက်လာတဲ့စစ်တပ်ကို ဆန့်ကျင်ရပ်တည်ဖို့ ဆုံးဖြတ်ခဲ့တယ်။ ဒါပေမယ့် လာပလပ်စ်ရဲ့တပ်တွေက အင်အားကြီးမားတယ်။ အကြီးဆုံးရဲ့ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာခွန်အား၊ ဒုတိယအကြီးဆုံးရဲ့ နည်းဗျူဟာစစ်စစ်တွေက ရန်သူ့စစ်တပ်ကို မယှဉ်နိုင်ခဲ့ဘဲ သူတို့နှစ်ယောက် ကျဆုံးခဲ့တယ်။
စစ်ပွဲက အလယ်တိုက်ကြီးရဲ့ တောင်ပိုင်းစစ်မျက်နှာမှာ အဆုံးအဖြတ်တိုက်ပွဲတစ်ခုနဲ့ အထွတ်အထိပ်ရောက်ခဲ့ပြီး နောက်ဆုံးမှာ အာဆူရာဘုရင်—ဂေါင်းနစ်စ်ရဲ့ဖခင်—သေဆုံးမှုနဲ့ အဆုံးသတ်ခဲ့တယ်။ ဒါကြောင့် ဂေါင်းနစ်စ်က သူ့ရဲ့ငယ်ရွယ်မှုကြားက ထီးနန်းကို ဆက်ခံခဲ့တယ်။ သူက ပါရမီရှင်တစ်ယောက်ဖြစ်ပေမယ့်၊ သူ့ရဲ့ခွန်အားက အစ်ကိုကြီးနဲ့မမီသလို၊ သူ့ရဲ့နည်းဗျူဟာတွေကလည်း ဒုတိယအစ်ကိုနဲ့ တန်းတူမဟုတ်ဘူး။ သူ့အစ်ကိုတွေနဲ့ ယခင်ဘုရင်တွေ သူ့ရှေ့မှာ ကျဆုံးခဲ့ပြီးတဲ့နောက်၊ သူလိုလူတစ်ယောက်က လာပလပ်စ်ရဲ့စစ်တပ်ကို အနိုင်ယူနိုင်မလား?
သူ့မှာ မိတ်ဆွေများစွာရှိလို့ အဲဒါက သူ့အတွက် ဖြစ်နိုင်ခဲ့တယ်လို့ စာအုပ်စာတမ်းတွေက ဖော်ပြတယ်- နဂါးနတ်ဘုရား အုရူပဲန်၊ မြောက်နတ်ဘုရား ကောလ်မန်၊ နဲ့ လက်နက်ချပ်ဝတ် နဂါးဘုရင် ပါရူဂျီးယပ်စ်၊ သူရဲကောင်းချင်းလို့ ခေါ်တဲ့ မရေမတွက်နိုင်တဲ့ သူရဲကောင်းတွေထဲက တချို့ကို အမည်တပ်ဖော်ပြဖို့ပါ။ ဂေါင်းနစ်စ်က သူတို့ဆီသွားပြီး ပျပ်ဝပ်ကာ လာပလပ်စ်ကို အနိုင်ယူဖို့ နည်းလမ်းရှာရာမှာ ကူညီဖို့ တောင်းပန်ခဲ့တယ်။ သူရဲကောင်းခုနစ်ဦးက သူ့ရဲ့တောင်းဆိုချက်ကို တုံ့ပြန်ပြီး ဂေါင်းနစ်စ်ရဲ့ ကျိန်ဆိုရန်သူကို ချေမှုန်းဖို့ ခရီးစတင်ခဲ့တယ်။
အသေးစိတ်တွေက လွန်ခဲ့တဲ့အချိန်ကြာကြာက လက်နက်ချပ်ဝတ်နဂါးဘုရင်၏ ဒဏ္ဍာရီများ မှာ ကျွန်တော်ဖတ်ခဲ့တာနဲ့ ကိုက်ညီတယ်။ ဒီစာအုပ်တွေက ပါရူဂျီးယပ်စ်နဲ့ သူ့အပေါင်းအဖော်တွေရဲ့ စွန့်စားခန်းတွေအကြောင်းကို ဘုရင် ဂေါင်းနစ်စ်အကြောင်းထက် ပိုပြီးပြောပြတယ်။
သူရဲကောင်းတွေ သူတို့ရဲ့မစ်ရှင်ကို ထွက်ခွာသွားပြီးတဲ့နောက်၊ ဘုရင် ဂေါင်းနစ်စ်က အာဆူရာနိုင်ငံမှာ အာဏာကို စုစည်းပြီး လာပလပ်စ်ရဲ့စစ်တပ်ကို ရင်ဆိုင်ဖို့ စစ်ချီထွက်ခဲ့တယ်။ အဲဒါက တစ်ခုပြီးတစ်ခု ခုခံကာကွယ်တဲ့ တိုက်ပွဲတွေဖြစ်ပြီး စစ်ပင်ပန်းမှုတိုက်ပွဲတစ်ခုပါ။ ဒါပေမယ့် ဘုရင် ဂေါင်းနစ်စ်က ရန်သူ့တိုးတက်မှုကို တားဆီးနိုင်ခဲ့ပြီး ပါရူဂျီးယပ်စ်နဲ့ တခြားသူတွေ ပြန်မလာမီအထိ အာဆူရာ မကျဆုံးအောင် အောင်မြင်စွာ ထိန်းထားနိုင်ခဲ့တယ်။ သူက တကယ်ပဲ နောက်ကွယ်က လူပဲ။
ဘုရင် ဂေါင်းနစ်စ်က ဘယ်လိုလူစားလဲဆိုတဲ့အပိုင်းမှာ… စာအုပ်စာတမ်းတွေက အတော်လေး စိတ်မချရပါဘူး။ စာအုပ်စာတမ်းအများစုက သူ့ကို စံပြအုပ်စိုးရှင်တစ်ဦးအဖြစ် ဖော်ပြပြီး သူ့ရဲ့မြင့်မြတ်မှုမှာ တုမရှိ၊ အရည်အချင်းတွေနဲ့ လျှံထွက်နေတယ်လို့ ဆိုတယ်။ သူ့မှာ ဒီအရည်အသွေးတွေ ဘယ်လိုရှိတယ်ဆိုတာကို အတိအကျ ဖော်ပြခဲပေမယ့် ချီးမွမ်းစကားတွေကိုတော့ ထောက်ပံ့ပေးခဲ့တယ်။
အရီရယ်က သူမကြားဖူးတာနဲ့ အတိအကျကိုက်ညီတဲ့အတွက် ဒီမှတ်တမ်းတွေနဲ့ ကျေနပ်နေပုံရတယ်၊ ဒါပေမယ့် ကျွန်တော် ပိုရှာလေလေ၊ တခြားအချက်အလက်တွေနဲ့ ရောနှောနေတဲ့ ထူးဆန်းတဲ့အချက်အလက်တွေ ပိုတွေ့လေလေပဲ။ တခြားသတင်းရင်းမြစ်တွေအရ၊ ဂေါင်းနစ်စ်က သူ့ရဲ့ပါရမီရှင် အစ်ကိုကြီးတွေ စစ်ပွဲမှာပါဝင်နေချိန်မှာ မြို့ထဲကို ခိုးထွက်ပြီး ဟိုဟိုဒီဒီ လုပ်တတ်တဲ့ အရည်အချင်းမရှိတဲ့ အရက်သမားတစ်ယောက်ပါ။ သူက နေ့တိုင်းလိုလို အရက်သောက်ပြီး ရန်ဖြစ်တတ်တယ်လို့ ဆိုပါတယ်။
အစပိုင်းမှာ ဘုရင်ကိုမုန်းတီးတဲ့ တစ်စုံတစ်ယောက်က သူ့ကို အညစ်အကြေးလိမ်းဖို့ ဒါကို ရေးသားခဲ့တယ်လို့ ထင်ခဲ့တယ်၊ ဒါပေမယ့် ဒီမှတ်တမ်းတွေက သူ့ကို ချီးမွမ်းတဲ့ သတင်းရင်းမြစ်တွေနဲ့မတူဘဲ သူ့ရဲ့အပြုအမူနဲ့ ဒီအဖြစ်အပျက်တွေ ဖြစ်ပျက်ခဲ့တဲ့ တိကျတဲ့ရက်စွဲတွေကို တိကျတဲ့ ဥပမာတွေပေးခဲ့တယ်။ ဒါက ကျွန်တော့်မျက်စိထဲမှာ သူတို့ကို ပိုပြီးယုံကြည်လက်ခံနိုင်စေတယ်။
ဒါတောင်မှ၊ ကျွန်တော်ဖတ်ရှုရင်း “မဟုတ်ဘူး၊ မဟုတ်ဘူး၊ ဒါက တကယ်ဖြစ်နိုင်မှာမဟုတ်ဘူး” လို့ ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် ပြောနေမိတုန်းပဲ။ ဒီနေ့ နောက်ဆုံးမှာ ယုံကြည်စိတ်ချရဆုံး သတင်းရင်းမြစ်ကို ရှာတွေ့တဲ့အခါ အဲဒါအားလုံး ပြောင်းလဲသွားတယ်။
လာပလပ်စ်စစ်ပွဲရဲ့ နောက်ဆုံးနှစ်တွေဝန်းကျင်က ရက်စွဲတပ်ထားတဲ့ အဲဒါက ဘုရင် ဂေါင်းနစ်စ် ကိုယ်တိုင်ရေးတဲ့ ဒိုင်ယာရီပါ။ သူထီးနန်းမတက်ခင်က စခဲ့ပြီး သူ့ရဲ့အစ်ကိုကြီးနှစ်ယောက် စစ်ပွဲမှာ တက်ကြွစွာပါဝင်နေချိန်ကပါ။ အဲဒါက ဂေါင်းနစ်စ် ဖရီးယန် အာဆူရာရဲ့ နေ့စဉ်အတွေးတွေနဲ့ အတိတ်အတွေ့အကြုံတွေရဲ့ အသေးစိတ်မှတ်တမ်းကို ပုံဖော်ထားတယ်။
ဂေါင်းနစ်စ်က မိသားစုရဲ့ သိုးမဲလေးပါ။ သူ့အစ်ကိုကြီးနှစ်ယောက်က အရမ်းကိုပါရမီရှင်တွေဖြစ်တဲ့အတွက် သူ့ဆီကနေ ဘယ်သူမှ ဘာမှမျှော်လင့်မထားခဲ့ကြဘူး၊ အဲဒါက သူ့ကိုပဲ ဒေါသထွက်စေခဲ့တယ်။ သူညည်းညူရင်တောင် ဘယ်သူမှ သူ့ကို ဂရုမစိုက်ခဲ့ကြဘူး။ အဲဒါကြောင့် သူက တစ်ချိန်လုံး ရဲတိုက်ထဲက ခိုးထွက်ပြီး မြို့ထဲမှာ သွားလည်တယ်။
စစ်ပွဲဖြစ်နေတဲ့အတွက် မြို့က အလုံခြုံဆုံးမဟုတ်ပေမယ့်၊ အဲဒါက ဂေါင်းနစ်စ်အတွက် သူ့ရဲ့စိတ်ပျက်အားငယ်မှုတွေကို ထုတ်ဖော်ဖို့ အကောင်းဆုံးနေရာကိုလည်း ဖန်တီးပေးခဲ့တယ်။ သူက မူးတူးမူးတူးဖြစ်တဲ့အထိ သောက်မယ်၊ ဘဝက ဘယ်လောက်မမျှတလဲဆိုတာ ညည်းညူမယ်၊ ပြီးရင် ရန်ဖြစ်မယ်။ မြို့ရဲ့ နောက်ဖေးလမ်းကလူဆိုးတွေကို သူ ရိုက်နှက်တာအတွက် အကျိုးဆက်တွေ မရှိခဲ့ဘူး။
အဲဒီအချိန်က ဂေါင်းနစ်စ်ဟာ ဘယ်လိုလူစားလဲဆိုတာကို အကျဉ်းချုံးဖော်ပြဖို့ စကားလုံးတစ်လုံးရှိရင်၊ အဲဒါက ရိုးရိုးလေးပဲ- အမှိုက်ပဲ။
သူ့ရဲ့ဒိုင်ယာရီကိုဖတ်ပြီးတဲ့နောက်၊ အရီရယ်က အရမ်းကို ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားပြီး တစ်နေ့တာဝက်လောက် ဘာမှမလုပ်ဘဲ ငုတ်တုတ်ထိုင်နေခဲ့တယ်။ အခုတောင် သူမက စာအုပ်စင်တစ်ခုကို မှီပြီး ခြေထောက်တွေကို ရင်ဘတ်ဆီဆွဲတင်လျက်၊ မျက်နှာက မည်းမှောင်နေပြီး “ဒါပဲလား? ဒါက ဆရာ ပါရူဂျီးယပ်စ် ရှာဖွေနေတဲ့ ဘုရင်မျိုးလား?” လို့ သူမဘာသာသူမ တီးတိုးရေရွတ်နေတယ်။
လူခ်နဲ့ ဆီလ်ဖီက သူမကို ကိုယ့်ဟန်ကိုယ်ပြန်ထိန်းနိုင်အောင် ကူညီဖို့ ကြိုးစားနေပေမယ့်၊ ဂေါင်းနစ်စ် တကယ်ဘယ်လိုလူစားမှန်း သိလိုက်ရတဲ့ တုန်လှုပ်မှုကြောင့် သူတို့ရဲ့အသံတွေတောင် တင်းမာနေတယ်။
ကျွန်တော် ကိုယ်တိုင်ကတော့… ဘုရင်ကောင်းပဲဖြစ်ဖြစ် မဖြစ်ဖြစ်၊ ဂေါင်းနစ်စ်က လူသားတစ်ယောက် ပထမဆုံးနဲ့ အဓိကဖြစ်တဲ့အတွက် သူ့ရဲ့အပြုအမူက ကျွန်တော့်အတွက် သိပ်မထူးဆန်းပါဘူး။ တစ်ခုခုပြောရရင်၊ အဲဒါက သူ့ကို ပိုပြီးစာနာမိဖို့ လွယ်ကူစေတယ်။
ဒါပေမယ့် သူ့ရဲ့အပြုအမူက ဘုရင်တစ်ပါးနဲ့ သိပ်မတူဘူးဆိုတာ ဝန်ခံရမယ်။
အဲဒါကြားကပဲ၊ ပါရူဂျီးယပ်စ်က ဂေါင်းနစ်စ်လိုလူကို ထောက်ခံဖို့ မြင်ခဲ့တယ်။ ဒါကြောင့် ဂေါင်းနစ်စ်က အမှိုက်လူသားဖြစ်နေတာက တကယ်တမ်းက သဲလွန်စတစ်ခုဖြစ်နိုင်တယ်။ ဒါကြောင့်၊ ကျွန်တော် ဆက်ရှာဖွေခဲ့ပြီး၊ အဲဒီအချိန်မှာပဲ ကောင်းချီးခံစားရသောကလေးငယ်များ အကြောင်း နက်ရှိုင်းစွာ စိတ်ဝင်စားဖွယ်ကောင်းတဲ့ စာအုပ်တစ်အုပ်ကို တွေ့ရှိခဲ့တယ်။
ဒီစာအုပ်က အဲဒီအချိန်က ဘယ်ကောင်းချီးခံစားရသောကလေးငယ်တွေကို ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့သလဲ၊ သူတို့မှာ ဘာအစွမ်းတွေရှိသလဲ၊ သူတို့က ဘယ်လိုလူမျိုးတွေလဲဆိုတာကို ဖုံးလွှမ်းထားတယ်။ အဲဒါက ဂေါင်းနစ်စ်နဲ့ ဘာမှမဆိုင်ပုံရတယ်။ အနည်းဆုံးတော့ “စွမ်းအားမဲ့သော ကောင်းချီးခံစားရသောကလေးငယ်” အကြောင်း ဖော်ပြတဲ့ ဆောင်းပါးတစ်ပုဒ်ကို မတွေ့မီအထိပေါ့။ ခေါင်းစဉ်တစ်ခုတည်းက လူထက်ပိုတဲ့ခွန်အားကို ကြွားကြွားလုံးထွေးနိုင်တဲ့ ဇာနိုဘာရဲ့ ဆန့်ကျင်ဘက်ကို ကျွန်တော့်ကို စိတ်ကူးကြည့်စေတယ်။ စွမ်းအားမဲ့ခြင်းက ဒီလူက အားနွဲ့ပြီး ညံ့ဖျင်းတယ်လို့ ဆိုလိုတယ်။
ကျွန်တော့်ရဲ့အထင်တွေကြားက၊ ဖော်ပြထားတဲ့စွမ်းအားက အလွန်အန္တရာယ်များတယ်လို့ သတ်မှတ်ခံရပြီး၊ အဲဒါကိုပိုင်ဆိုင်သူတိုင်းကို ချက်ချင်းသတ်သင့်တယ်လို့ အလေးပေးဖော်ပြထားတယ်။ စွမ်းအားမဲ့သော ကောင်းချီးခံစားရသောကလေးငယ်တစ်ဦးက တခြား ကောင်းချီးခံစားရသောကလေးငယ်တွေရဲ့ စွမ်းအားတွေကို ပိတ်ပင်နိုင်တယ်။
စူပါပါဝါတွေပါတဲ့ Light Novel တွေမှာ ဒီပုံစံကို အတော်လေး မြင်ဖူးတယ်။ ကိစ္စအများစုမှာ၊ တခြားသူတွေရဲ့ စွမ်းအားတွေကို ပိတ်ပင်နိုင်တဲ့စွမ်းရည်ရှိတဲ့သူက ကိုယ်ပိုင်စွမ်းရည်တွေ မရှိဘူး။ ဒါက သူတို့ကို မကြာခဏ အားနည်းချက်တစ်ခုဖြစ်စေပြီး တခြားသူတွေက အထင်သေးကြတယ်။ ဒါပေမယ့် ဒီစီးရီးတွေမှာ၊ အဓိကဇာတ်ကောင်တွေရဲ့ အများစု၊ ကိုးဆယ်ရာခိုင်နှုန်းလိုလိုက စူပါပါဝါတွေ ပိုင်ဆိုင်ကြတဲ့အတွက် သူတို့ရဲ့စွမ်းရည်တွေကို ပျက်ပြယ်စေနိုင်တဲ့ စွမ်းရည်က ဂိမ်းကိုပြောင်းလဲစေတဲ့အရာပဲ။ သဘာဝကျကျပဲ၊ ဒီရှားပါးလက်ဆောင်ကို ပိုင်ဆိုင်တဲ့သူက ပုံမှန်အားဖြင့် အဓိက ဇာတ်လိုက်ပဲ။
ဒီကမ္ဘာမှာ ကောင်းချီးခံစားရသောကလေးငယ်တွေက အရမ်းရှားပါးတဲ့အတွက်၊ သူတို့ထဲက လက်တစ်ဆုပ်စာလောက်ပဲ တည်ရှိနိုင်တယ်။ သူတို့ရဲ့ စွမ်းရည်တွေကို ပျက်ပြယ်အောင်လုပ်နိုင်တာက သိပ်ပြီး အစွမ်းထက်တယ်လို့ မထင်ရဘူး။ တစ်ခုခုပြောရရင်၊ အဲဒါက ကျွန်တော့်အတွက် အလွန်အသုံးမဝင်ဘူးလို့ ထင်ရတယ်။ ဒီလိုလူမျိုးထက် ဓားနတ်ဘုရားစတိုင် စစ်သည်တစ်ယောက်ကို ကိုယ့်ဘက်မှာရှိတာက ပိုကောင်းလိမ့်မယ်။
ဒါပေမယ့်၊ တခြားကောင်းချီးခံစားရသောကလေးငယ်တွေက သူတို့ရဲ့သက်ဆိုင်ရာနိုင်ငံတွေမှာ အာဏာပိုင်ပုဂ္ဂိုလ်တွေ ဖြစ်လေ့ရှိတယ်။ သူတို့က ပုံမှန်မှော်ပညာအားဖြင့် ဖြစ်ပေါ်လာလေ့မရှိတဲ့ အံ့ဖွယ်ရာတွေကို သူတို့ရဲ့စွမ်းအားတွေနဲ့ ဖန်တီးနိုင်တယ်။ အဲဒီအကြောင်းကြောင့်ပဲ၊ နိုင်ငံတစ်နိုင်ငံရဲ့ ကောင်းချီးခံစားရသောကလေးငယ်ရဲ့ စွမ်းအားကို ငြိမ်းသတ်ခံရရင် အဲဒါက ကြီးမားတဲ့အားနည်းချက်ဖြစ်လိမ့်မယ်။ တခြားနိုင်ငံတွေက စွမ်းအားမဲ့သော ကောင်းချီးခံစားရသောကလေးငယ်ကို အနှောင့်အယှက်တစ်ခုအဖြစ် မြင်ကြမှာဖြစ်ပြီး၊ သူတို့ရဲ့ကိုယ်ပိုင်နိုင်ငံက သူတို့ကို နိုင်ငံခြားစိစစ်မှုအောက်ကိုပဲ ရောက်စေတဲ့ အသုံးမဝင်တဲ့ ဝန်ထုတ်ဝန်ပိုးတစ်ခုအဖြစ် သတ်မှတ်ကြလိမ့်မယ်။ ဒါကြောင့် ဒီလိုကလေးမျိုးကို ချက်ချင်းသတ်ဖို့ အကြံပေးထားတယ်။
ဖော်ပြထားတဲ့စွမ်းအားက ကျွန်တော့်ရဲ့စိတ်ဝင်စားမှုကိုတော့ ဖမ်းစားခဲ့တယ်။ စွမ်းအားမဲ့သော ကောင်းချီးခံစားရသောကလေးငယ်တွေက ကျိန်စာတိုက်ခံရသောကလေးငယ်တွေရဲ့ စွမ်းအားတွေကိုလည်း ချေဖျက်နိုင်ပုံရတယ်။ နောက်ဆုံးတော့ သူတို့က အတူတူပါပဲ။ သူတို့ကြားက တစ်ခုတည်းသော ကွာခြားချက်က သူတို့ပိုင်ဆိုင်တဲ့စွမ်းအားက အကျိုးရှိသလား မရှိဘူးလားဆိုတာပဲ၊ ဒါကြောင့် စွမ်းအားမဲ့ရဲ့စွမ်းရည်တွေက သူတို့အပေါ်မှာလည်း ထိရောက်မယ်ဆိုတာ အဓိပ္ပာယ်ရှိတယ်။
ဒါပေမယ့် တခြား ကောင်းချီးခံစားရသောကလေးငယ်တွေနဲ့ ကျိန်စာတိုက်ခံရသောကလေးငယ်တွေရဲ့ စွမ်းအားတွေကို ဖျက်ပစ်နိုင်တဲ့ ဒီစွမ်းရည်ကို တခြားအရာတွေကို ပျက်ပြယ်အောင်လုပ်ဖို့လည်း သုံးလို့ရမလားလို့ တွေးမိတယ်။ ပုံမှန်ကျိန်စာတွေလိုပေါ့။ ကျိန်စာတိုက်ခံရသောကလေးငယ် ဆိုတဲ့ ခေါင်းစဉ်က သူတို့ကို တကယ့်ကျိန်စာတစ်ခုက အမှတ်အသားပြုထားတယ်ဆိုတဲ့ ယုံကြည်မှုကို ဖြစ်စေပေမယ့် အဲဒီအရာနှစ်ခုက လုံးဝမဆက်စပ်ပါဘူး။
ဒီစာအုပ်က ဒါကို အတိအကျမဖော်ပြထားတဲ့အတွက်၊ စွမ်းအားမဲ့ရဲ့စွမ်းရည်တွေက ကျိန်စာတွေကို မကုစားနိုင်ဘူးလို့ ကျွန်တော်ယူဆတယ်၊ ဒါပေမယ့် ပိုကြီးမားတဲ့ပုံရိပ်ကို ကြည့်ဖို့လိုကောင်းလိုလိမ့်မယ်။ ကောင်းချီးခံစားရသောကလေးငယ်တွေက စွမ်းရည်အမျိုးမျိုးကို ပိုင်ဆိုင်ကြတယ်။ တစ်ခုချင်းစီတိုင်းက ကမ္ဘာရဲ့ သဘာဝနိယာမတွေကို ချိုးဖျက်တယ်။ သူတို့ထဲက တစ်ခုက ကျိန်စာတွေကို ဖျက်ပစ်နိုင်တာ ဒါမှမဟုတ် အချိန်ရဲ့လက်တံတွေကို နောက်ပြန်လှည့်နိုင်တယ်ဆိုတာ ဖြစ်နိုင်ခြေရှိတယ်။ တစ်နည်းပြောရရင်၊ မှန်ကန်တဲ့ ကောင်းချီးခံစားရသောကလေးငယ်ရဲ့စွမ်းအားနဲ့၊ ဇင်းနစ်တ်ရဲ့မှတ်ဉာဏ်တွေကို သူမဆီ ပြန်ပေးနိုင်ကောင်း ပြန်ပေးနိုင်တယ်။
အဲဒါက ကျွန်တော့်ရဲ့ ဆန္ဒပြင်းပြတဲ့ လေ့လာမှုတစ်ခုသာဖြစ်ပေမယ့် အိမ်ပြန်ရောက်တဲ့အခါ အိုးစတက်ဒ်ကို မေးကြည့်သင့်တယ်။
“အာ၊ မမေ့ခင် ငါ့ဒိုင်ယာရီထဲ ဒါကို ချရေးလိုက်တာ ပိုကောင်းမယ်၊” လို့ ကျွန်တော်က တီးတိုးပြောတယ်။
ဖတ်နေတဲ့စာအုပ်ကိုပိတ်ပြီး ကျွန်တော့်ဒိုင်ယာရီကို ဆွဲထုတ်လိုက်တယ်။ ပြောရရင်၊ အနာဂတ်ကိုယ့်ကိုယ်ရဲ့ ဂျာနယ်ကိုဖတ်ပြီးတဲ့နောက်၊ ဒီအရာကို ဆက်လုပ်ဖို့ အရန်သင့်ရှိနေပေမယ့် အဲဒါက ကျွန်တော့်အသားအရည်ကို ကယ်တင်ခဲ့တယ်။ အတိတ်ကိုပြန်သွားဖို့တော့ ရည်ရွယ်ချက်မရှိဘူး။ အဲဒီလိုမဖြစ်ရအောင် ငါတတ်နိုင်သမျှ အကုန်လုပ်မယ်။ ဒါပေမယ့်၊ တစ်နေ့မှာ ငါ့ရဲ့ဒိုင်ယာရီကို တစ်စုံတစ်ယောက်ဆီ အပ်နှံချင်လိမ့်မယ်။ ငါ့အချိန်တန်တဲ့အခါ၊ ငါ့ရဲ့ဆန္ဒကို လက်ဆင့်ကမ်းပေးချင်လိမ့်မယ်။ ဖတ်တဲ့သူက ငါထည့်သွင်းထားတဲ့ သတင်းအချက်အလက်အားလုံးရဲ့ လမ်းညွှန်မှုကနေ အကျိုးကျေးဇူးရလိမ့်မယ်။
“ကြည့်ရအောင်… ကောင်းချီးခံစားရသောကလေးငယ်တွေမှာ မတူညီတဲ့စွမ်းအားတွေ အများကြီးရှိနိုင်တယ်ဆိုတာ ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့တယ်။ တခြားကောင်းချီးခံစားရသူ ဒါမှမဟုတ် ကျိန်စာတိုက်ခံရသူတွေရဲ့ စွမ်းရည်တွေကို ကိုင်တွယ်နိုင်တဲ့သူတွေတောင် ရှိတယ်။ အဲဒီစွမ်းအားတွေကိုသုံးပြီး မဖြစ်နိုင်ဘူးလို့ထင်ရတဲ့အရာတစ်ခုကိုတောင် ဖြစ်မြောက်အောင် ငါလုပ်နိုင်ကောင်း လုပ်နိုင်တယ်… ဒီလောက်ဆို လုံလောက်ပြီလို့ ထင်တယ်။”
ရေးခြစ်ပြီးတဲ့နောက် ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်တော့ အခေါင်းပေါက်အလယ်က ဧရာမစလိုင်းမ်ကြီး အမြဲလိုလို တွန့်လိမ်လှုပ်ရှားနေတာကို လှမ်းမြင်လိုက်တယ်။ ပထမဆုံးတွေ့တုန်းက ကျွန်တော့်ကို လန့်ဖျပ်သွားစေခဲ့ပေမယ့် ဒီတစ်ပတ်ကျော်လာတာနဲ့အမျှ အဲဒီမြင်ကွင်းနဲ့ ကျင့်သားရလာခဲ့တယ်။ အရင်ကထက် ကြောက်စရာမနည်းပေမယ့် သူက ငါတို့ဆီကို ခုန်မတက်ခဲ့ဘူး။ သူက မျက်နှာကြက်ကို စိုက်ကြည့်ပြီး စာအုပ်တွေ ကူးရေးနေတာပဲ၊ အဲဒါက အနည်းဆုံးတော့ သူ့မှာ ဉာဏ်ရည်ရှိတယ်ဆိုတာ ညွှန်ပြနေတယ်။
ရုတ်တရက် ကျွန်တော့်ဒိုင်ယာရီကို ပြန်ကြည့်မိတယ်။ “ခဏလေး၊ ‘အဲဒီအရာက မဖြစ်နိုင်ဘူးထင်ရတာတောင် တစ်ခုခုကို ဖြစ်မြောက်အောင် ငါလုပ်နိုင်ကောင်း လုပ်နိုင်တယ်’ ဆိုတာက နည်းနည်း ဝိုးတဝါးဖြစ်မနေဘူးလား? အဲဒီစွမ်းအားတွေကို ဘာအတွက်သုံးနိုင်မလဲဆိုတဲ့ တိကျတဲ့ဥပမာတစ်ခုကို ရေးသင့်တယ်။”
ဒီအချိန်အထိတော့ တစ်ခုခုကို အသေးစိတ်ရေးဖို့ သိပ်မစဉ်းစားမိခဲ့ဘူး။ ဒီဝင်္ကပါထဲရောက်နေတာက ကျွန်တော့်ရဲ့အကျင့်တွေကို ပြောင်းလဲဖို့ အားပေးခဲ့သလားလို့တောင် တွေးမိတယ်။ ဟားဟား။ ကောင်းပြီ၊ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အဲဒီဝိုးတဝါးအပိုင်းကို ပြန်ရေးဖို့ အချိန်ရောက်ပြီ။ လက်ရှိစာမျက်နှာကို ဆုတ်ဖြဲပြီး နောက်တစ်ရွက်နဲ့ အစားထိုးကာ ကျွန်တော့်ရဲ့လက်ရှိအတွေးတွေကို ပြန်ရေးဖို့ အဲဒါကိုသုံးခဲ့တယ်။
သိလား၊ တည့်ဆေးရှိရင် ဒါက အများကြီး ပိုလွယ်လိမ့်မယ်လို့ ခံစားမိတယ်။ ဒါပေမယ့် အဲဒါကို ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲ? ဒါမှမဟုတ် စာမျက်နှာပေါ်မှာ အဖြူရောင်ဆေးကို လူးသင့်လား?
“ဟမ်?” ခေါင်းမော့လိုက်တော့ ဧရာမ စလိုင်းမ်ကြီးရဲ့ လက်တံများစွာထဲက တစ်ခုက သူရေးနေတဲ့စာအုပ်ထဲက စာမျက်နှာတစ်ရွက်ကို ဆုတ်ဖြဲလိုက်တာကို သတိထားမိတယ်။
တိတ်ဆိတ်စွာ စိုက်ကြည့်နေမိတယ်။ အဲဒါနဲ့ပတ်သက်ပြီး တစ်ခုခုက ကျွန်တော့်ကို တွေးမိစေတယ်…
သေချာအောင်၊ ကျွန်တော့်စာအုပ်ထဲမှာ ကြုံရာစာကြောင်းတစ်ကြောင်း ရေးခြစ်လိုက်တယ်။ ချက်ချင်းဆိုသလိုပဲ၊ လက်တံက ကျွန်တော့်ရဲ့လှုပ်ရှားမှုကို အတုခိုးလာတယ်။ ပြီးတော့ စာမျက်နှာတစ်ခုလုံးကို မင်နဲ့ မည်းအောင်လုပ်လိုက်တယ်။ စလိုင်းမ်က အတူတူပဲ လုပ်တယ်။
သူက… ကျွန်တော့်ကို အတုခိုးနေတာလား?
မဟုတ်ဘူး၊ အဲဒါ မမှန်ဘူး။ သူက ကျွန်တော့်ကို အတုခိုးနေတာမဟုတ်ဘူး၊ သူက ကျွန်တော်ရေးခဲ့တာကို ကူးယူနေတာ။
“သူက စာအုပ်တွေကို ကြိုက်ရင်၊ သူ စာဖတ်တတ်တယ်လို့ ဆိုလိုတာပဲမဟုတ်လား?” လို့ ကျွန်တော် ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် တီးတိုးပြောတယ်။
စလိုင်းမ်မှာ ပါးစပ် ဒါမှမဟုတ် နားမရှိဘူး၊ ဒါကြောင့် စကားသံကို နားမလည်းနိုင်ဘူး၊ ဒါပေမယ့် သူ့ရဲ့လက်တံတစ်ချောင်းရဲ့အစွန်းမှာ ဧရာမ မျက်လုံးကြီးရှိတယ်။ အဲဒါက သူ စာဖတ်တတ်တယ်လို့ ဆိုလိုရမယ်မဟုတ်လား?
“စမ်းကြည့်လိုက်သင့်တယ် ထင်တယ်။”
ဒါပေမယ့် သူနဲ့မဆက်သွယ်ခင် အရီရယ်နဲ့ တခြားသူတွေကို အကြံဉာဏ်တောင်းသင့်လား? နေပါစေ၊ အဲဒါက ကျွန်တော့်အတွက် ဘာအကျိုးမှရှိမှာ မဟုတ်ဘူး။ အရီရယ်က ငါတို့ရဲ့လက်ရှိအခြေအနေနဲ့ပတ်သက်ပြီး ဉာဏ်ကုန်နေပြီဖြစ်ပြီး လက်လျှော့ပြီး အိမ်ပြန်ဖို့ အသင့်ဖြစ်နေပြီ။ ဒီအချိန်မှာ စွန့်စားကြည့်သင့်တယ်။
“ကြည့်ရအောင်… ‘နတ်ဆိုးဘုရင်မင်းမြတ် မင်္ဂလာပါ။ တွေ့ဆုံခွင့်ရတာ ဝမ်းသာပါတယ်။ ကျွန်တော်က ရူဒီးယပ်စ် ဂရေးရက်တ်ပါ။ ဒါက မယုံနိုင်စရာ စာကြည့်တိုက်တစ်ခုပါပဲ။’” ကျွန်တော်က ဂျာနယ်ထဲမှာ ဒီစကားလုံးတွေကို ရေးချရင်း ရွတ်ဆိုလိုက်တယ်။
ဧရာမ စလိုင်းမ်ကြီးရဲ့ လက်တံတစ်ချောင်းက စာမျက်နှာကို အရှိန်ပြင်းပြင်းနဲ့ ဖြတ်ပြေးသွားပြီး ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားတယ်။ အဲဒါက သူ အရင်က မလုပ်ဖူးတာမျိုးပဲ။ သူက ကျွန်တော်ရေးခဲ့တာကို ကူးယူရုံသာမက၊ သူ့ရဲ့တခြားလက်မောင်းတွေက လုံးဝလှုပ်ရှားမှုရပ်သွားတယ်။
ကတော့ပုံသဏ္ဌာန် အခေါင်းပေါက်ကို ထူးဆန်းတဲ့လေထုတစ်ခု ဖုံးလွှမ်းသွားတယ်။
“ငါ အရမ်းမြန်နေတာလား?” ကျွန်တော် တွေးမိတယ်။ ခဏလောက် သတ္တိလျော့သွားပေမယ့် အခုမှ နောင်တရလို့ နောက်ကျနေပြီ။
ဒီတစ်ချိန်လုံး မျက်နှာကြက်ကို စိုက်ကြည့်နေခဲ့တဲ့ ဧရာမ စလိုင်းမ်ရဲ့ မျက်လုံးက အခုတော့ ကျွန်တော့်ဆီကို လှည့်လာတယ်။ အဲဒီအရာက ဧရာမကြီးပဲ။ ကျွန်တော် ပါးစပ်ဟောင်းလောင်းနဲ့ ငေးကြည့်နေတာကို သူ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်နိုင်တယ်။
စလိုင်းမ်က ခဏလောက် ကျုံ့သွားတယ်။ နောက်တစ်စက္ကန့်မှာ၊ ၎င်းရဲ့လက်တံတွေက မယုံနိုင်လောက်တဲ့အရှိန်နဲ့ အပြင်ကိုထွက်လာပြီး ဖြူကောင်ရဲ့ဆူးတွေ အရပ်ရပ်ကို ပေါက်ကွဲထွက်သွားသလိုပဲ။
ကျွန်တော့်ရဲ့ အမြော်အမြင်မျက်လုံးက ပြောတယ်- လက်တံတစ်ချောင်းက ကျွန်တော့်ဆီ တည့်တည့်ဦးတည်လာတယ်။
ကျွန်တော့်ကို ထိုးဖောက်ဖို့ ရည်ရွယ်တယ်လို့ ယူဆပြီး ကုန်းရှောင်လိုက်တယ်။ ကျွန်တော် အံ့ဩမိတာက၊ လက်တံက ကျွန်တော့်ရှေ့မှာ ရပ်သွားတယ်။ အဲဒါက စာရွက်တစ်ရွက်တည်းကို ဆုပ်ကိုင်ထားတယ်။ မဟုတ်ဘူး၊ အဲဒါ မမှန်ဘူး—သူက ဘာကိုမှ ဆုပ်ကိုင်မထားဘူး၊ သူ့ရဲ့ခန္ဓာကိုယ်က ကော်တစ်ခုလိုဖြစ်တဲ့အတွက် စာရွက်က သူ့ဆီမှာ ကပ်ညိနေတာပဲ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ သူက စာရွက်ကို ကျွန်တော့်ရှေ့ တည့်တည့်မှာ ကိုင်ထားပြီး အဲဒီပေါ်မှာ မက်ဆေ့ချ်တစ်ခု ရေးခြစ်ထားတယ်- ငါက နန်မျိုးနွယ်၊ နတ်ဆိုးဘုရင် ဘီသိုဗ် တိုဗက်သာ ဖြစ်သည်။ ငါ့ရဲ့ရဲတိုက်၊ အနာဂတ်စာရေးဆရာလောင်းသို့ ကြိုဆိုပါ၏။
အိုး… အိုးးး! ဆက်သွယ်ရေး အောင်မြင်စွာ တည်ဆောက်နိုင်ခဲ့ပြီ! စိတ်ထဲက လက်သီးဆုပ်ပြီး အောင်ပွဲခံမိတယ်။ ခဏလေး၊ မရပ်နဲ့။ ခဏလေး။ တကယ်ပဲလား? ဒီအကောင်နဲ့ စကားပြောဖို့ စိတ်ကူးကို ချက်ချင်းလက်ငင်း တွေးမိတာ။ ဒီလောက်ချောချောမွေ့မွေ့ ဖြစ်လိမ့်မယ်လို့ အိပ်မက်တောင်မက်ခဲ့ဘူး။ အင်း… အခု ဘာလုပ်ရမလဲ…
ကျွန်တော် အလျင်အမြန် ကျွန်တော့်ရဲ့အကြောင်းပြန်စာ ရေးခြစ်လိုက်တယ်- စောစောက အရိုအသေမပေးမိခဲ့တာအတွက် နက်ရှိုင်းစွာ တောင်းပန်ပါတယ်။ မင်းကြီးနဲ့တွေ့ဆုံရတာ တကယ့်ကို ဂုဏ်ယူစရာပါ။ ကျွန်တော်တို့ ဒီကိုလာတာက အကြောင်းအရာတစ်ခုကို သုတေသနလုပ်ဖို့ မျှော်လင့်ချက်နဲ့ပါ။ ဒီမှာရှိတုန်း ကျွန်တော်တို့ တည်းခိုခွင့်ကို ခွင့်ပြုပေးမှာလား?
သူ့ရဲ့တုံ့ပြန်မှုက တိုတောင်းပြီး ရိုးရှင်းတယ်- ဟုတ်ကဲ့။
ဟူး… ဒီတစ်ချိန်လုံး စိတ်တင်းထားရာကနေ နောက်ဆုံးမှာ သက်ပြင်းချနိုင်ခဲ့တယ်။ နဖူးက ချွေးအေးတွေကို သုတ်လိုက်တယ်။
အိုကေ၊ ငါ တကယ်လုပ်နိုင်တယ်လို့ တွေးလိုက်တယ်။ ဒါပေမယ့် နောက်တစ်ခါ တစ်ခုခုမကြိုးစားခင် အဲရစ်ကို သတိပေးသင့်တယ်။ အဲဒါက နည်းနည်းလွန်တယ်။
ဒါတောင်၊ ဘယ်လောက်စိတ်ဝင်စားဖို့ကောင်းတဲ့ နာမည်လဲ။ အဲဒါက တစ်သက်လုံး ဂီတဖန်တီးခဲ့တဲ့ တေးရေးဆရာတစ်ချို့ကို သတိရစေတယ်။ အိုးစတက်ဒ်က ဒီနတ်ဆိုးဘုရင်က သိပ်မဆိုးဘူးလို့ ပြောခဲ့ပြီး၊ ငါတို့ရဲ့တိုတောင်းတဲ့ အပြန်အလှန်ဆက်သွယ်မှုအပေါ် အခြေခံပြီး၊ သူမှန်တယ်လို့ ထင်ရတယ်။
ဒါပေမယ့် အခုဘာဆက်လုပ်မလဲ? သူတို့နဲ့ စကားစပြောပြီးရင် ဘာပြောရမလဲလို့ တွေးမိတယ်။ ဂေါင်းနစ်စ်နဲ့ ဆက်စပ်တဲ့ သတင်းအချက်အလက်တစ်ချို့ကို မေးကြည့်လို့ရမလား။ သူတို့က တကယ်ပဲ ဒီဝင်္ကပါရဲ့သခင်ဆိုရင်၊ သူတို့က သူ့အကြောင်းကို သိနေသင့်တယ်။
တကယ်တော့၊ ကျွန်တော်တို့ စာအုပ်တစ်အုပ်ကို ရှာနေပါတယ် လို့ ရေးလိုက်တယ်။
မင်းဘာသာရှာ ဆိုပြီး စလိုင်းမ်က ချက်ချင်းပြန်ဖြေတယ်။
အိုး၊ အေးစက်လိုက်တာလို့ တွေးမိတယ်။
ဒါပေမယ့်၊ ငါတို့က ဘယ်ကလာမှန်းမသိတဲ့ သူစိမ်းတွေပဲ။ ကမောက်ကမဖြစ်စရာလို့ သူတို့သတ်မှတ်မယ့် တောင်းဆိုချက်တစ်ခုကို စလိုင်းမ်က ငြင်းပယ်တာအတွက် အပြစ်မတင်နိုင်ဘူး။ အနည်းဆုံးတော့ သူတို့က ငါတို့ကို လုံးဝမောင်းမထုတ်သေးဘူး။
သို့သော်၊ စလိုင်းမ်က ဆက်ပြောသည်၊ မင်းက ငါ့ကို ဖျော်ဖြေနိုင်ခဲ့တယ်။
ကျွန်တော် ပထမဆုံးထင်ခဲ့သလို သူတို့က ကျွန်တော့်ကို ရိုးရိုးရှင်းရှင်း ငြင်းဆန်နေတာမဟုတ်ပုံရတယ်။ စိတ်ရှုပ်ထွေးသွားပြီး ကျွန်တော့်ဂျာနယ်ကို ပြန်ကိုင်ကာ ပြန်ရေးလိုက်တယ်- ကျွန်တော် ဒီလောက်ရယ်စရာတစ်ခုခု ပြောခဲ့လို့လား?
စလိုင်းမ်က ပြန်ဖြေတယ်- မင်းက အနာဂတ်က စာအုပ်တစ်အုပ်ကို ယူလာတယ်။ အဲဒါက တကယ့်ကို တုန်လှုပ်စရာပဲ။ ပြီးတော့ အခု မင်းက အဲဒါရဲ့အကြောင်းအရာတွေရဲ့ အဆက်ကို ငါတို့ပြောနေတုန်း ဆက်ရေးနေတယ်။ အဲဒါကို စိတ်ဝင်စားစရာ ဒါမှမဟုတ် ဖျော်ဖြေမှုလို့ မခေါ်ရင် ဘာခေါ်မလဲ? ငါ့ကို ဖျော်ဖြေတဲ့အတွက် ဆုချီးမြှင့်တဲ့အနေနဲ့ မင်းရဲ့ဆန္ဒတစ်ခုကို ဖြည့်ဆည်းပေးမယ်။
အနာဂတ်ကစာအုပ်တဲ့လား? အာ၊ သူတို့က အနာဂတ်ကိုယ့်ကိုယ်က ဒီကို—ဒီအချိန်ကာလကို—ယူလာတဲ့ ဒိုင်ယာရီကို ရည်ညွှန်းနေတာဖြစ်ရမယ်။ ကျွန်တော်က အဲဒါကို ဝင်္ကပါထဲ ယူမလာခဲ့ဘူး။ ပြီးတော့ စလိုင်းမ်ပြောနေတဲ့အတိုင်းပဲဆိုရင်၊ သူတို့က အဲဒီဒိုင်ယာရီရဲ့အကြောင်းအရာတွေကို ကူးယူပြီးသားဖြစ်နိုင်တယ်။ စလိုင်းမ်ရဲ့ရှုထောင့်ကနေ၊ ကျွန်တော့်ရဲ့လက်ရှိဂျာနယ်က အရင်တစ်ခုရဲ့နောက်ဆက်တွဲပဲ။ အဲဒါက ကံကြမ္မာရဲ့ ရယ်မောစရာပဲ။ အတိတ်က ဒိုင်ယာရီတစ်ခုက အနာဂတ်ကတစ်ခုရဲ့ နောက်ဆက်တွဲဖြစ်နေတာ။ ဒီလိုထူးခြားတဲ့ စာအုပ်စီးရီးကို သူတို့ ဒီလောက်ဖျော်ဖြေမှုဖြစ်စရာအဖြစ် ဘာကြောင့်မြင်လဲဆိုတာ ကျွန်တော် မြင်နိုင်တယ်။
အဲဒါတွေအားလုံးကို ဘေးဖယ်ထားရင်၊ နတ်ဆိုးဘုရင်တွေက ကောင်းမှုတွေအတွက် လူတွေရဲ့ဆန္ဒကို ဖြည့်ဆည်းပေးခြင်းအားဖြင့် ဆုချီးမြှင့်ရတာကို နှစ်သက်ပုံပေါ်တယ်။ အဲဒါက သူတို့ရဲ့ယဉ်ကျေးမှုရဲ့ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုလား?
ဆန္ဒတစ်ခုတဲ့လား? ကျွန်တော်တောင်းသမျှကို ဖြည့်ဆည်းပေးမှာလား? ကျွန်တော်က မေးတယ်။
နတ်ဆိုးဘုရင် ဘီသိုဗ် တိုဗက်သာ ငါက မင်းအတွက် လုပ်ပေးနိုင်တဲ့ တစ်ခုတည်းသောအရာက မင်းရှာတဲ့ ဘယ်စာအုပ်ကိုမဆို ရှာဖွေပေးတာပဲ၊ လို့ သူတို့က ပြန်ဖြေတယ်။
ကောင်းပြီ၊ ငါဆက်ဆံနေတဲ့ သတ္တဝါအမျိုးအစားအရ၊ သူတို့က ကြီးမားတဲ့စည်းစိမ် ဒါမှမဟုတ် မသေခြင်းတရား ဒါမှမဟုတ် အဲဒီလိုအရာတွေကို ပေးမယ်လို့ မမျှော်လင့်နိုင်ခဲ့ဘူး။ ဒီဆန္ဒဖြည့်ဆည်းမှုရဲ့ ဘောင်တွေကို သိပြီဆိုတော့ ဘယ်စာအုပ်ကို ရှာခိုင်းရမလဲ? အုပ်တစ်အုပ်တည်းကို ရွေးထုတ်ဖို့က ခက်ခဲလိမ့်မယ်။ တောင်းဖို့ တစ်ခုခုတိကျဖို့က ခေါင်းစဉ်ကို သိရမယ်။ ဂေါင်းနစ်စ်နဲ့ပတ်သက်တဲ့ စာအုပ်စာတမ်းအများစုကို ရှာဖွေပြီးပြီ၊ ဒါပေမယ့် ငါတို့လိုအပ်တဲ့သော့ချက်ကို မတွေ့သေးဘူး…
ခဏလေး။ ဂေါင်းနစ်စ်နဲ့ပတ်သက်တာကို ရှာဖွေတာကို လက်လျှော့ပြီး ဇင်းနစ်တ်ရဲ့အခြေအနေကို ကုသနိုင်တဲ့နည်းလမ်းကို အလင်းပြနိုင်မယ့် ဘယ်စာအုပ်ကိုမဆို ရှာခိုင်းသင့်တယ်။ ဒီစာကြည့်တိုက်ထဲမှာ ပါဝင်တဲ့ ကျယ်ပြန့်တဲ့အသိပညာနဲ့ ဒီနေရာက ဘယ်လောက်ကြီးမားသလဲဆိုတာကိုကြည့်ရင်၊ သူမကို ကုသတဲ့နည်းလမ်းနဲ့ပတ်သက်တဲ့ သတင်းအချက်အလက်တစ်ချို့ ရှိနိုင်တယ်။ ဒါပေမယ့် အဲဒီလိုပဲ မရှိတာလည်း ဖြစ်နိုင်တယ်။
မရှိဘူး၊ အဲဒါကို မမေးနိုင်ဘူး။ ဇင်းနစ်တ်ကို ကုသဖို့နည်းလမ်းရှာဖို့ ကျွန်တော် ဒီစာကြည့်တိုက် ဝင်္ကပါကို လာခဲ့တာမဟုတ်ဘူး။ ကျွန်တော့်ရဲ့ ဦးစားပေးက အရီရယ်ပဲ။ သူမကို ကူညီဖို့ ကျွန်တော် ဒီကိုလာခဲ့တာ။ ဇင်းနစ်တ်က ကျွန်တော့်စိတ်ထဲမှာ ရှိနေသေးပေမယ့် သူမရဲ့အခြေအနေက အခုအချိန်မှာ တည်ငြိမ်နေတယ်။ ကိုယ့်ကိုယ်ကို အာရုံမပြောင်းအောင် မလုပ်နိုင်ဘူး။ အိုးစတက်ဒ်က ကျွန်တော့်ကို စိတ်မချရဘူးလို့ စထင်ပြီး ကျွန်တော့်ကို စွန့်ပစ်ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်ရင်၊ လူသားနတ်ဘုရားက ကျွန်တော့်မိသားစုတစ်ခုလုံးကို သတ်ဖြတ်ဖို့ အခွင့်အရေးယူလိမ့်မယ်။ ဒီဖြစ်နိုင်ခြေကို ဘယ်လိုနည်းနဲ့မဆို ရှောင်ရှားရမယ်။ ဇင်းနစ်တ်က အရေးကြီးပေမယ့် အခုအချိန်မှာ သူမက ကျွန်တော့်ရဲ့ ပထမဆုံးဦးစားပေး မဖြစ်နိုင်ဘူး။ သူမကို မေ့ထားရမယ်။
“အိုး၊ ဟုတ်သားပဲ။” ကျွန်တော့်အိတ်ကပ်ထဲမှာ ထည့်ထားတဲ့ စာရွက်လေးကို ရုတ်တရက် သတိရသွားတယ်။ အဲဒါက ကျွန်တော် ထွက်ခွာခါနီးမှာ အိုးစတက်ဒ်က ကျွန်တော့်ကို ကမ်းပေးခဲ့တဲ့ စာရွက်ပဲ။ အဲဒါပေါ်မှာ စာအုပ်အဖုံးတစ်ခု ဆွဲထားတယ်။ သူက ကျွန်တော်တို့ရှာနေတာကို ရှာမတွေ့မှာကို ကြိုမြင်ခဲ့ပြီး၊ အဲဒါကြောင့် သူက အဲဒါကို ကျွန်တော့်ကို ပေးခဲ့တာ ဖြစ်နိုင်တယ်။ နတ်ဆိုးဘုရင်ကိုပြဖို့ သူရည်ရွယ်ခဲ့တာ ဖြစ်ကောင်းဖြစ်လိမ့်မယ်။ သူက အနာဂတ်ကို ဒါမှမဟုတ် အဲဒီလိုတစ်ခုခုကို မြင်နိုင်တယ်လို့ ပြောခဲ့တယ်မဟုတ်လား။
အဲဒီကိစ္စဆိုရင်၊ ဒီလိုအဖုံးမျိုးနဲ့ စာအုပ်တစ်အုပ်ကို ရှာပေးစေချင်ပါတယ် လို့ ရေးလိုက်တယ်။
ကောင်းပြီ၊ လို့ စလိုင်းမ်က ပြန်ဖြေတယ်။
သူတို့ကို စာရွက်အပိုင်းအစလေး ကမ်းပေးလိုက်တယ်၊ ခဏအကြာမှာပဲ သူတို့က အခန်းထဲက စာအုပ်စင်တစ်ခုကနေ အုပ်တစ်အုပ်ကို ဆွဲယူလိုက်တယ်။ ထင်ရတာက အဲဒီအုပ်က တစ်ချိန်လုံး အနီးအနားမှာ ရှိနေခဲ့တာပဲ။
စလိုင်းမ်က စာအုပ်ကိုဆွဲယူပြီး သူ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲကို ဆွဲသွင်းကာ၊ ကျွန်တော့်ရှေ့မှာ တွဲလောင်းကျနေတဲ့ လက်တံဆီ လွှဲပြောင်းပေးတယ်။ ကျွန်တော် အဲဒါကို ဆွဲယူလိုက်တယ်၊ စလိုင်းမ်ရဲ့ အကျိအတွဲတွေ စိုရွှဲနေမယ်လို့ မျှော်လင့်ထားပေမယ့်၊ အံ့ဩစရာကောင်းတာက အဲဒါက လုံးဝခြောက်သွေ့နေတယ်။
မအံ့ဩသင့်ဘူး ထင်တယ်။ ဒီစလိုင်းမ်က စာအုပ်ပိုးတစ်ကောင်ဖြစ်တဲ့အတွက်၊ စာအုပ်တွေကို ဘယ်လိုစနစ်တကျကိုင်တွယ်ရမလဲဆိုတာ သိတာ သေချာတယ်။
စာအုပ်ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်တယ်။ အဲဒါမှာ သစ်သီးတွေသီးနေတဲ့သစ်ပင်တွေနဲ့ အလှဆင်ထားတဲ့ အနီရောင်သားရေအဖုံးရှိပြီး အထူးအားဖြင့် ထူတယ်။ အဲဒါကို လှန်လှောကြည့်လိုက်ပြီး အပေါ်ယံ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်တယ်။ စာမျက်နှာတွေက အနားသတ်ကနေ အနားသတ်အထိ ကျပ်တည်းစွာ ညှစ်ထားတဲ့ စာတွေနဲ့ ပြည့်နေတယ်။
မင်းရဲ့ဆန္ဒ ပြည့်ဝပြီ၊ လို့ ဘီသိုဗ်က ရေးတယ်။ အချိန်ယူပြီး ဖတ်ရှုခံစားပါ။
ပြီးတော့ သူတို့က သူတို့ရဲ့လက်တံတွေကို ပြန်ရုတ်သိမ်းပြီး သူတို့ရဲ့ကူးရေးတဲ့အလုပ်ကို ပြန်စတယ်။
ဒီစာအုပ်က ကျွန်တော်ရှာနေတဲ့ဟာနဲ့ အဖုံးအတူတူပဲဆိုပေမယ့် အဲဒါက မှန်ကန်တဲ့စာအုပ်မဟုတ်ရင်ကော? လဲလှယ်ဖို့တောင်းလို့ရမလား? ဒါပေမယ့်၊ နောက်ကျောအဖုံးမှာတောင် အနားသတ်မှာ တူညီတဲ့ရေးခြစ်ရာတွေရှိတဲ့အတွက်၊ ဒါက မှားယွင်းတဲ့စာအုပ်ဖြစ်ဖို့ အခွင့်အလမ်းက နည်းပါးတယ်။
“ကောင်းပြီ၊ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ဒီအုပ်ကို ဖွင့်ဖတ်ဖို့ အချိန်ရောက်ပြီထင်တယ်။” ကိုယ့်ကိုယ်ကို ထိုင်ချလိုက်ပြီး ပထမစာမျက်နှာကို လှန်လိုက်တယ်။ စာကြောင်းအနည်းငယ်လောက်ပဲ ဆင်းဖတ်လိုက်ရတာနဲ့ အသက်ရှူမှားသွားတယ်။ “ဒီစာအုပ်က…” အဲဒါက ငါတို့လိုအပ်တဲ့ သဲလွန်စတွေ ရှိမရှိ မသေချာသေးဘူး၊ ဒါပေမယ့် ဒါကို အရီရယ်ကို ချက်ချင်းပြသရမယ်ဆိုတာတော့ သေချာသိတယ်။
ငါတို့ရဲ့စခန်းကို ပြန်ရောက်တဲ့အခါ၊ အရီရယ်က ဒူးတွေကို ရင်ဘတ်ဆီဆွဲတင်ပြီး ထိုင်နေတုန်းပဲ။ ဆီလ်ဖီနဲ့ လူခ်ကို ဘယ်မှာမှ မတွေ့ရဘူး၊ အဲရစ်ကိုလည်း မတွေ့ရဘူး။ သူတို့အားလုံး စူးစမ်းဖို့ နောက်ထပ်စာအုပ်စာတမ်းတွေ ရှာဖွေဖို့ ထွက်သွားတာ ဖြစ်နိုင်တယ်။ သူတို့နေရာမှာ၊ ဂစ်လိန်းက အစောင့်ခွေးတစ်ကောင်နဲ့ မခြားဘဲ မင်းသမီးရဲ့ဘေးမှာ ရှိနေခဲ့တယ်။
အရီရယ်ရဲ့ရှေ့ကို လှမ်းသွားလိုက်တယ်။ သူမက စကတ်ဝတ်ထားတဲ့အတွက်၊ သူမရဲ့အဖြူရောင်အတွင်းခံက ရှင်းရှင်းလင်းလင်းမြင်နေရပေမယ့် အကြည့်လွှဲဖို့ ကြိုးစားတယ်။ အဲရစ်နဲ့ ဆီလ်ဖီက ဒီမှာ စောင့်ကြည့်မနေဘူးဆိုပေမယ့် အဲဒါက ကျွန်တော် ခိုးကြည့်နိုင်တယ်လို့ မဆိုလိုဘူး။ အဲဒါက တားမြစ်နယ်မြေပဲ။
“အိုး၊ ရူဒီးယပ်စ် ဆရာ၊” သူမက တီးတိုးပြောတယ်။
“မင်းသမီး ပင်ပန်းနေပြီလား။”
“ကျွန်မကို ဒီလိုပုံစံနဲ့ မြင်ခွင့်ပေးတာအတွက် တောင်းပန်ပါတယ်။” သူမက ကိုယ်နေဟန်ထားကို ပြင်ဆင်ပြီး ဒီတစ်ခါ ပိုပြီး ကျော့ရှင်းစွာ ထိုင်လိုက်တယ်။
နှုတ်ဆက်ပါတယ်၊ ပျော်ရွှင်ဖွယ်ရာ အဖြူရောင်အတွင်းခံ။ ငါတို့အတူတူရှိခဲ့တဲ့အချိန်က တိုတောင်းလွန်းတယ်။
ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ အဲဒါက အခုအရေးမကြီးဘူး။ “အရီရယ် မင်းသမီး၊ ကောင်းတဲ့အရာတစ်ခု တွေ့ခဲ့ပါတယ်၊” လို့ ကျွန်တော်က ပြောတယ်။
“ကောင်းတဲ့အရာတစ်ခုလား? အဲဒါ ဘာဖြစ်မလဲ?”
“မင်းသမီးကို စိတ်လှုပ်ရှားစေမယ့် အရာတစ်ခုလို့ ကျွန်တော်ထင်တယ်။”
“ဟမ်… အဲဒါ ဘာဖြစ်မလဲ? အာဆူရာနိုင်ငံတည်ထောင်ချိန်ဝန်းကျင်က ရေးသားခဲ့တဲ့ ကာမဂုဏ်ဆန်တဲ့ ဝတ္ထုတစ်အုပ်လား?”
ဒီလိုအရာမျိုးက သူမကို တကယ်စိတ်လှုပ်ရှားစေမှာလားလို့ တွေးမိတယ်။
“အိုး၊ ခွင့်လွှတ်ပါ၊” လို့ သူမက ပြောတယ်။ “ကျွန်မ လမ်းလွဲသွားတယ်၊ မင်းဆီမှာ ဘာရှိလဲ?”
အခု သူမက စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ထောင့်တစ်နေရာကို ရောက်နေတဲ့အတွက် ထူးဆန်းတဲ့အရာတွေ ဗလုံးဗထွေးပြောနေတယ်၊ အဲဒါက ရယ်စရာပဲ။ ဒီအခြေအနေမှာ သူမကို နည်းနည်းကြာအောင် ထားတာက သိပ်မဆိုးဘူး။ ဒါပေမယ့်၊ အာဆူရာကို ထွက်ခွာဖို့ အချိန်သိပ်မကျန်တော့ဘူး။ ဒီလို ဆော့ကစားနေဖို့ အချိန်အလဟဿမရှိဘူး။
“ဒါပါ၊” လို့ ကျွန်တော်ကိုင်ထားတဲ့ စာအုပ်ကို သူမကို ကမ်းပေးရင်း ပြောတယ်။
အရီရယ်က အဖုံးကို ကြည့်လိုက်တာနဲ့ မျက်လုံးတွေ ပြူးကျယ်သွားတယ်။ “သစ်ပင်တွေကနေ တွဲလောင်းကျနေတဲ့ ဒီအရာတွေ… ဒါက လင်းနို့တံဆိပ်ပဲ။”
အိုး၊ ဒါတွေက သစ်သီးတွေမဟုတ်ဘဲ လင်းနို့တွေလား။ ကျွန်တော့်ကို လှည့်စားသွားတယ်။
“ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ကျေးဇူးပြုပြီး ဖတ်ကြည့်ပါ။ ကာမဂုဏ်ဝတ္ထုထက် ပိုပြီးစိတ်လှုပ်ရှားစရာကောင်းမယ်လို့ ကျွန်တော်ကတိပေးပါတယ်၊” လို့ ကျွန်တော်က ပြောတယ်။
သူမက အဖုံးကို စိုက်ကြည့်ရင်း သံသယနဲ့ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်တယ်။ နောက်ဆုံးမှာ၊ သူမက ပထမစာမျက်နှာကို ဖွင့်လိုက်တယ်။ “အာ၊” လို့ ပထမဆုံးစာကြောင်းတစ်ချို့ကို ဖတ်လိုက်တာနဲ့ သဘောပေါက်သွားသလို အသက်ရှူမှားသွားတယ်။
ကျွန်တော် ခုနက ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့တဲ့အတိုင်း သူမ ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့တယ်၊ ဒါက ဒဲရစ်ခ် ရက်ဒ်ဘက်တ်(Redbat) ရဲ့ ဒိုင်ယာရီပဲ။
—
ဒိုင်ယာရီဆိုတာက လူတစ်ယောက်ရဲ့ သာမန်နေ့စဉ်ဘဝရဲ့ ဖြစ်ပျက်မှုတွေကို မှတ်တမ်းတင်တဲ့နေရာပါ။ အဲဒါက လူတစ်ယောက်ကို မကြာသေးခင်က ဖြစ်ပျက်မှုတွေကို အတိုချုံးပြီး၊ အရာတွေကို ရိုးရှင်းပြီး တိကျအောင်ထားရင်း၊ အဲဒီအချိန်က ခံစားနေရတဲ့ စိတ်ခံစားမှုတွေကို ဖော်ပြခွင့်ပေးတယ်။ တကယ်တော့၊ ဒိုင်ယာရီတစ်ခုက အဖြစ်အပျက်တွေရဲ့ အစီအရင်တစ်ခုသာမဟုတ်ပါဘူး၊ အဲဒါက စာရေးသူရဲ့ခံစားချက်တွေရဲ့ မှတ်တမ်းတစ်ခုပါ။ စာရေးသူက သူတို့ကို ဘာကဒေါသထွက်စေသလဲ၊ ဘာကမျက်ရည်ကျစေသလဲ၊ ဘာကရယ်မောစေသလဲ၊ ဘာကပျော်ရွှင်မှုပေးသလဲ၊ ဘာကနာကျင်စေသလဲ၊ ဘယ်လိုအစွဲအလမ်းတွေရှိသလဲဆိုတာကို ရေးသားတယ်။ သူတို့ အထီးကျန်တဲ့အခါ၊ ပျော်ရွှင်တဲ့အခါ၊ တပ်မက်တဲ့အခါ၊ နဲ့ ကြားထဲက တခြားစိတ်ခံစားမှုတိုင်းကို ရေးသားတယ်။ ဒီအရာတွေကို မှတ်တမ်းတင်တဲ့နည်းလမ်းက တစ်ချိန်တည်းမှာ အသေးစိတ်ကျပြီး ဝိုးတဝါးဖြစ်နေတယ်။
ဒဲရစ်ခ်ရဲ့ ဒိုင်ယာရီထဲမှာ၊ သူက သူ့ရဲ့ကိုယ်ပိုင်နာမည်ကို ဘယ်တုန်းကမှ မဖော်ပြခဲ့ဘူး၊ ဒါပေမယ့် အရီရယ်နဲ့ လူခ်အကြောင်း နေ့တိုင်းရေးခဲ့တယ်။ အဲဒါက သာမန်၊ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ဂျာနယ်တစ်ခုပါ၊ ကမ္ဘာပေါ်က ဘယ်နေရာမှာမဆို ရှာတွေ့နိုင်တဲ့အမျိုးအစားပါ။ ပြီးတော့ ဒီအကြောင်းကြောင့်ပဲ သူ့ရဲ့စစ်မှန်တဲ့အတွေးတွေက အထဲမှာ ပါဝင်နေခဲ့တာ။
ကျွန်တော်မျှော်လင့်ထားတာထက် ပိုပြီး သူ့စကားလုံးတွေထဲမှာ ပြင်းထန်တဲ့ဂုဏ်ယူမှုတွေရှိတယ်။ သူက အရီရယ်ကို အခြေခံအားဖြင့် ဘယ်လောက်ယုံကြည်ခဲ့သလဲ၊ ကျွန်တော်အရင်က တွေ့ဖူးသမျှ ဘယ်သူ့ထက်မဆို ပိုတယ်ဆိုတာကို ကျွန်တော် မဖုံးကွယ်နိုင်ခဲ့ဘူး။ ပြီးတော့ သူမမှာ ဘယ်လောက် ဆွဲဆောင်မှုရှိသလဲဆိုတာ ကျွန်တော် ကောင်းကောင်းသိတယ်။
အရီရယ်က စာအုပ်ကို အစပြုဖြတ်သန်းခဲ့တယ်။ သူမက စကားလုံးတိုင်းကို တိတ်ဆိတ်စွာ၊ စနစ်တကျ ဝါးမြိုခဲ့တယ်။ သူမ ပြီးဆုံးတဲ့အထိ အနီးအနားမှာ စောင့်ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်။
သူမ စာမျက်နှာတွေလှန်တာကို စောင့်ကြည့်နေတုန်း ဆီလ်ဖီ၊ လူခ်နဲ့ အဲရစ်တို့ ပြန်ရောက်လာတယ်။ သူတို့က လက်မောင်းတွေထဲမှာ စာအုပ်တွေ အပြည့်သယ်လာတယ်။ နောက်ထပ် စာအုပ်စင်တစ်ခုမှာ ဂေါင်းနစ်စ်နဲ့ပတ်သက်တဲ့ စာအုပ်စာတမ်း တောင်ပုံယာပုံကို သူတို့ ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့တယ်။ ဆီလ်ဖီနဲ့ အဲရစ်က ကျွန်တော် အရီရယ်ကို စိုက်ကြည့်နေတာကို သတိထားမိတဲ့အခါ၊ အနည်းဆုံးတော့ အရီရယ်က စာအုပ်ထဲ ဘယ်လောက်စိတ်ဝင်စားနေမှန်း သတိမထားမိခင်အထိ သူတို့ရဲ့မျက်နှာတွေ တင်းသွားခဲ့တယ်။
ဆီလ်ဖီက ကျွန်တော့်ဘေးမှာ တိတ်ဆိတ်စွာ ထိုင်ချလိုက်တယ်၊ ကျွန်တော့်အာရုံက တခြားနေရာကို ရောက်နေလို့ စူတူမထားတော့ဘူး။ “ရူဒီ၊ ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ?” လို့ သူမက မေးတယ်။
“စိတ်ဝင်စားစရာ စာအုပ်တစ်အုပ် တွေ့တယ်၊ ဒါကြောင့် အရီရယ် မင်းသမီးကို ဖတ်ခိုင်းနေတယ်၊” လို့ ကျွန်တော်က ပြောတယ်။
“အိုး? ဘာစာအုပ်လဲ?”
“ဒဲရစ်ခ် ရက်ဒ်ဘက်တ်(Redbat) ရဲ့ ဒိုင်ယာရီ။”
လူခ်ရဲ့ မေးရိုး လွင့်သွားတယ်။ သူက အရီရယ်ကို စိုက်ကြည့်တယ်။ “စဉ်းစားကြည့်ရင်၊ သူက အဲဒီအုပ်ထဲကို နေ့တိုင်းလိုလို ရေးခဲ့တာပဲ။”
“မင်းလည်း နောက်ပြီးမှ ဖတ်ကြည့်ဖို့ စဉ်းစားသင့်တယ်၊” လို့ ကျွန်တော်က အကြံပေးတယ်။
“…အင်း၊ ဒီတိုင်းပဲ ထင်တယ်။ ဒါပေမယ့် သူက ကျွန်တော့်အကြောင်း သိပ်ကောင်းတဲ့အရာတွေ ရေးထားမှာ မဟုတ်ဘူးဆိုတာ သေချာတယ်။”
ကျွန်တော်က ပခုံးတွန့်လိုက်တယ်။ အဲဒါက သူ့ဘာသာသူ ဖတ်ကြည့်မှ သိနိုင်မယ့်အရာပဲ။
“ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်၊” ဆီလ်ဖီက ပြောတယ်၊ “ဒီလောက် တိကျတဲ့အရာကို ရှာတွေ့နိုင်တာ မယုံနိုင်စရာပဲ။”
“အင်း၊ ကျွန်တော်က ဒိုင်ယာရီတွေနဲ့ ပတ်သက်ပြီး တစ်မျိုးတစ်ဖုံ ရှိတယ်၊” လို့ ကျွန်တော်က ပြောပြီး အဲဒါကို အိုးစတက်ဒ်ဆီက သတင်းအချက်အလက်နဲ့ ရှာတွေ့ခဲ့တာကို မမျှဝေဖို့ ရွေးချယ်လိုက်တယ်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အဲဒါက အမှန်ပဲ- ကျွန်တော့်မှာ ဒိုင်ယာရီတွေနဲ့ ဆက်စပ်မှု တကယ်ရှိတယ်။ ကျွန်တော်ရေးခဲ့တဲ့ တစ်အုပ်ရှိတယ်၊ ဂေါင်းနစ်စ်ရေးခဲ့တဲ့ တစ်အုပ်ရှိတယ်၊ အခု ဒဲရစ်ခ် ရက်ဒ်ဘက်တ်(Redbat) ရေးခဲ့တဲ့ တစ်အုပ်ရှိတယ်။
ခဏကြာပြီးတဲ့နောက်၊ အရီရယ်က စာဖတ်ပြီးသွားတယ်။ သူမက စာအုပ်ကို တဖြောင်းခနဲ ပိတ်လိုက်တယ်။ သူမရဲ့မျက်နှာက တကယ့်စိတ်ခံစားမှုမရှိသလို ဖတ်ရခက်ပေမယ့်၊ သူမရဲ့ရဲနေတဲ့ပါးတွေနဲ့ မြူဝေနေတဲ့မျက်လုံးတွေကိုကြည့်ရင် တစ်ခုခုကို ခံစားနေရမှန်း သိသာပါတယ်။
“အရီရယ် မင်းသမီး?” လူခ်က သူမဆီ ချက်ချင်းသွားပြီး သူမရဲ့ဘေးမှာ ဒူးထောက်လိုက်တယ်။
“အိုး၊ လူခ်။ မင်းလည်း ဒါကို ဖတ်သင့်တယ်။”
“…မင်းသမီးရဲ့အလိုတော်အတိုင်းပါ။”
အရီရယ်က ကျွန်တော့်ဆီမလှည့်ခင် လူခ်ဆီ စာအုပ်ကို ကမ်းပေးလိုက်တယ်။ သူမမျက်လုံးတွေထဲက တုံ့ဆိုင်းမှုက လုံးဝပျောက်ကွယ်သွားတယ်။ သူမက အဲဒီစာအုပ်ဖတ်ရင်း တစ်ခုခုကို ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့ရမယ်။ အပြင်လူကျွန်တော် ဖမ်းမိနိုင်မှာမဟုတ်တဲ့ အရာတစ်ခုခုပေါ့။ သူမရဲ့အသိစိတ်ဖွင့်ဟမှုက ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ဒဲရစ်ခ် အသက်ရှင်သေးရင် သူမကို တိုက်ရိုက်ပြောပြလိမ့်မယ့် အရာတစ်ခုခုဖြစ်နိုင်တယ်။
“ကောင်းပြီ၊ မင်းသမီး၊ အဲဒါနဲ့ ကျေနပ်ရဲ့လား?” လို့ ကျွန်တော်က မေးတယ်။
“ဟုတ်ပါတယ်။ အဲဒါကိုရှာတွေ့တာ အရမ်းကောင်းတဲ့အလုပ်ပါပဲ။” သူမရဲ့မျက်နှာပေါ်က အမူအရာက စကားလုံးတွေ နှုတ်ကမထွက်ခင်ကတည်းက အကုန်ပြောပြနေတယ်။ “ဆရာ ပါရူဂျီးယပ်စ်ရဲ့မေးခွန်းအတွက် အဖြေကို အခု ကျွန်မ သိပါပြီ။”
သူမမျက်လုံးတွေထဲမှာ ဒီလောက်ခွန်အားတွေရှိတယ်။ ကျွန်တော်က တိတ်ဆိတ်စွာ ခေါင်းညိတ်ပြရုံပဲ တတ်နိုင်ခဲ့တယ်။
—
အဲဒီနောက်၊ အိမ်ပြန်ဖို့ ပြင်ဆင်မှုတွေ စတင်ခဲ့တယ်။ ဆီလ်ဖီနဲ့ ကျွန်တော်က ငှားထားတဲ့စာအုပ်တွေကို ပြန်သွင်းတယ်၊ အဲရစ်၊ ဂစ်လိန်းနဲ့ လူခ်က ငါတို့ရဲ့စခန်းကို ရှင်းလင်းတယ်။ ဒီစာအုပ်တွေကို ပစ်ထားခဲ့လို့ရမယ့် နေရာမရှိဘူး၊ ဒါကြောင့် သူတို့ကို တွေ့ခဲ့တဲ့နေရာအတိုင်း အတိအကျပြန်ထားဖို့ ခက်ခဲတဲ့အလုပ်ကို လုပ်ခဲ့ရတယ်။
အပြန်ပြန်အလှန်လှန် ပြေးလွှားပြီး မှန်ကန်တဲ့နေရာမှာ ထားဖို့ ကြိုးစားခဲ့ပေမယ့် အကြိမ်အနည်းငယ် မှားခဲ့ပုံရတယ်။ ကျွန်တော်သိတဲ့တစ်ခုတည်းသောနည်းလမ်းက စလိုင်းမ်တစ်ကောင်က လာပြီး ငါတို့စင်ပေါ်တင်ထားတဲ့နေရာကနေ စာအုပ်ကို ဆွဲယူသွားပြီး ၎င်းရဲ့မူလနေရာကို ပြန်ပို့ဖို့ အပြေးသွားတာကို မြင်လိုက်ရလို့ပါပဲ။
ဒီစာအုပ်တွေအားလုံးကို စုစည်းတဲ့တာဝန်ကို နတ်ဆိုးဘုရင်ရဲ့ အစေခံတွေဆီ အပ်သင့်တယ်လို့ တစ်စိတ်တစ်ပိုင်း တွေးမိပေမယ့်၊ စာအုပ်တွေအများကြီးကို နေရာပြန်မထားဘဲ ထားခဲ့တာက သိသာစွာ မကောင်းတဲ့ကျင့်ဝတ်ပဲ။ ဒီစာကြည့်တိုက်က ဆိုးရွားတဲ့အဖွဲ့အစည်းစနစ်တစ်ခုရှိတာ ဝန်ခံပါတယ်၊ ဒါပေမယ့် အဲဒါမှာ သတင်းအချက်အလက်ကြွယ်ဝမှုတစ်ခုပါဝင်တယ်။ ဒီနေရာကို ထပ်သုံးဖို့လိုတဲ့နေ့တစ်နေ့ ရောက်လာနိုင်တယ်၊ ဒါကြောင့် အမူအကျင့်ကောင်းဖို့က ငါတို့အတွက် အကောင်းဆုံးအကျိုးစီးပွားပဲ။ နတ်ဆိုးဘုရင် ဘီသိုဗ်ရဲ့ သဘောကောင်းတဲ့ဘက်မှာ ဆက်ရှိနေနိုင်မယ်ဆိုရင်၊ သူက ကျွန်တော့်အတွက် နောက်တစ်ခါ စာအုပ်ရှာပေးဖို့ ဆန္ဒရှိလိမ့်မယ်။
အဲဒီအချက်ကိုစိတ်ထဲထားပြီး၊ စာအုပ်အားလုံးကို ပြန်နိုင်ခဲ့ပြီး နောက်ဆုံးမှာ စခန်းကို ပြန်ရောက်လာခဲ့တယ်။ တခြားလူတိုင်းက အဲဒီအချိန်မှာ ထုပ်ပိုးပြီးသားဖြစ်ပြီး ငါတို့ကို စောင့်ရင်း လက်မတွေ ထောင်နေကြတယ်။
အဲရစ်က ပျင်းလွန်းလို့ ခြေထောက်နှစ်ဖက်စလုံးကို ဆန့်တန်းပြီး ထိုင်နေတယ်။ ဂစ်လိန်းက ခြေထောက်တွေကို ခွေပြီး တရားထိုင်နေတယ်။ အရီရယ်က လူခ်ရဲ့ဘေးမှာ ကျော့ရှင်းစွာထိုင်ပြီး ငါတို့ပြီးဆုံးတာကို စောင့်နေတယ်။
လူခ်က ဒဲရစ်ခ်ရဲ့ဒိုင်ယာရီကို သူ့လက်မောင်းတွေထဲမှာ ပိုက်ထားဆဲဖြစ်ပြီး သူ့မျက်လုံးတွေထဲမှာ မျက်ရည်တွေ ဝဲနေတယ်။ “ကျွန်တော်… မယုံနိုင်ဘူး…” သူ့မျက်ခုံးတွေ တွန့်ထုံးနေပြီး စာမျက်နှာတွေလှန်ပြီး စကားလုံးတွေကို စုပ်ယူရင်း သူ့လက်တွေ တုန်ယင်နေတယ်။ “ကျွန်တော်က… ဒီလောက်မိုက်မဲခဲ့တာပဲ…”
“လူခ်၊” အရီရယ်က ပြစ်တင်တဲ့လေသံနဲ့ ပြောတယ်၊ “အဲဒါက ငါတို့နှစ်ယောက်စလုံးအတွက်ပဲ။”
“မင်းသမီး…”
အရီရယ်က သူ့ကို ပြုံးပြတယ်၊ နောက်ဆုံးမှာ မျက်ရည်တွေ လွတ်ထွက်ကျလာပြီး သူ့ပါးတွေပေါ် စီးဆင်းသွားတယ်။ သူ့ကိုကြည့်ရင်း သူမရဲ့မျက်နှာ တင်းသွားတယ်။
ဒိုင်ယာရီရဲ့တစ်ချို့ကို ဖတ်ပြီးတဲ့အတွက်၊ ဒဲရစ်ခ်က လူခ်အကြောင်း ဘယ်လိုထင်ခဲ့မှန်း ကျွန်တော် သိထားပြီးသားပါ။ အပေါ်ယံကြည့်ရင်တော့ ဘာမှ မကောင်းဘူး။ သူက လူခ်က ဘယ်လောက်ပုပ်တဲ့ကောင်လေးဖြစ်ပြီး အရီရယ်ကို မကောင်းတဲ့အပြုအမူပဲ သင်ပေးနေတယ်လို့တောင် ရေးခဲ့တယ်။ ဒါပေမယ့် သူရေးတဲ့ပုံစံကနေ အရီရယ်အပေါ် သူ့ရဲ့ချစ်ခင်မှုက ဘယ်လောက်နက်ရှိုင်းမှန်း ရှင်းနေတယ်။
ဒဲရစ်ခ်က လူခ်ရဲ့ငယ်ရွယ်မှုကြားကပဲ၊ ကောင်လေးမှာ လူတွေနဲ့ဆက်ဆံရာမှာ ပင်ကိုယ်အရည်အချင်းရှိတယ်ဆိုတာ အာရုံခံမိနိုင်ခဲ့တယ်။ လူခ်က အဲဒီသဘာဝအရည်အချင်းကို အမျိုးသမီးတွေသာမက အမျိုးသားတွေအပေါ်မှာပါ စတင်အသုံးပြုမယ်ဆိုရင်၊ သူက ရာထူးတက်လာပြီး တစ်နေ့မှာ သူ့ကိုယ်ပိုင်နောက်လိုက်တွေ ရှိလာနိုင်တယ်။ ရိုးရိုးလေးပြောရရင်၊ ဒဲရစ်ခ်က အနာဂတ်မှာ သူ့ဆီကနေ ကြီးမားတဲ့အရာတွေကို မျှော်လင့်ခဲ့တယ်။ သူက လူခ်ရဲ့ ရယ်စရာကောင်းလောက်အောင် အမျိုးသမီးတွေအပေါ် အာရုံစိုက်မှုကို ညည်းညူရင်းတောင်မှ၊ အဲဒီအသွင်အပြင်နောက်ကွယ်က အလားအလာကိုလည်း မြင်ခဲ့တယ်။
ဒဲရစ်ခ်သာ အသက်ရှင်နေသေးရင်၊ အရီရယ်နဲ့ လူခ်က ထီးနန်းရယူဖို့ အခုလောက် စိတ်အားထက်သန်နေမှာမဟုတ်ဘူး။ ဒါပေမယ့် သူက အခုသူတို့ကို မြင်နိုင်မယ်ဆိုရင်၊ သူက သူတို့ကို သူ့ရဲ့အကူအညီပေးဖို့ ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာထက် ပိုဖြစ်လိမ့်မယ်—ဒါပေမယ့် သူ တကယ်ရှိနေမယ်ဆိုရင်၊ ဆီလ်ဖီအတွက် သူတို့နဲ့အတူ နေရာရှိမှာမဟုတ်ဘူး။ ဒဲရစ်ခ်က သူတို့နှစ်ယောက်စလုံးကို အနီးကပ် စောင့်ကြည့်ခဲ့ပြီး သူတို့နောက်ဆုံးမှာ အောင်မြင်နိုင်မယ့်အရာအတွက် ကြီးမားတဲ့မျှော်လင့်ချက်တွေရှိခဲ့တယ်။
ကျွန်တော့်ဘေးမှာရပ်နေတဲ့ ဆီလ်ဖီကို လှမ်းကြည့်လိုက်တယ်။ သူမရဲ့သူငယ်ချင်းနှစ်ယောက်ကို ကြည့်ရင်း သူမရဲ့မျက်နှာက ဝိရောဓိဖြစ်နေတဲ့အမူအရာတစ်ခု ဆွဲငင်နေတယ်။ ဒါက သူမအတွက်တော့ သိပ်ပျော်စရာကောင်းတဲ့ တိုးတက်မှုမဟုတ်ဘူး။ သူမက ကိုယ့်ကိုယ်ကို သူတို့အဖွဲ့ရဲ့ တည်ထောင်သူအဖွဲ့ဝင်တစ်ယောက်လို့ ယူဆခဲ့တယ်၊ ဒါပေမယ့် ဒီဒိုင်ယာရီက အဲဒီအယူအဆကို ချေဖျက်ခဲ့တယ်။
သူမကို အနားဆွဲယူပြီး ခေါင်းကိုပွတ်သပ်ပေးဖို့၊ ငါရှိနေသေးတဲ့အတွက် စိတ်ပူစရာမလိုဘူးလို့ပြောဖို့ စဉ်းစားခဲ့ပေမယ့် အခုအချိန်မှာ သူမလိုအပ်တာက အဲဒါမဟုတ်ဘူးဆိုတဲ့ ခံစားချက်ရခဲ့တယ်။
ကျွန်တော် အတွေးတွေနဲ့ ဗျာများနေတုန်း၊ ဆီလ်ဖီက “အိုကေ၊ ဒီမှာသွားပြီ။” လို့ တီးတိုးပြောတယ်။ သူမရဲ့သတ္တိကို ဆွတ်ယူပြီး သူမရဲ့သူငယ်ချင်းနှစ်ယောက်ဆီ လှမ်းသွားပြီး ဒူးထောက်လိုက်တယ်။ “ဟေး၊ မင်းတို့နှစ်ယောက်…”
“ဆီလ်ဖီ…”
အရီရယ်နဲ့ လူခ်က သူမကိုကြည့်ရင်း နှစ်ယောက်စလုံး ခက်ထန်တဲ့မျက်နှာတွေ ဖြစ်နေကြတယ်။ သူတို့က ဘာအမှားမှ မလုပ်ခဲ့ပေမယ့်၊ သူတို့ အပြစ်ရှိသလို ခံစားရတာကို ကျွန်တော် နားလည်နိုင်တယ်။ သူတို့က သူမကို အစကတည်းက သူတို့နဲ့အတူရှိခဲ့သလို အမြဲဆက်ဆံခဲ့တယ်။
သူမက သူတို့ကို ဘာပြောဖို့ စီစဉ်ထားသလဲလို့ တွေးမိတယ်? ကျွန်တော့်ဗိုက်က စိုးရိမ်စိတ်နဲ့ တင်းကျပ်လာတယ်။
ဆီလ်ဖီရဲ့အသံက သူမပြောတဲ့အခါ တုန်ယင်နေတယ်၊ “အင်း… ဒီ ဒဲရစ်ခ်ဆိုတဲ့လူ… အိမ်ပြန်ရောက်ရင် သူ့အကြောင်း ကျွန်မကို ထပ်ပြောပြလို့ရမလား? သူက မင်းတို့နှစ်ယောက်စလုံးအပေါ် ဒီလောက်ကြီးမားတဲ့မျှော်လင့်ချက်တွေရှိခဲ့ပုံရတဲ့အတွက်၊ ကျွန်မလည်း သူ့အကြောင်း သိချင်တယ်။”
“တကယ်ပါ၊” လူခ်က ခေါင်းညိတ်ရင်း ပြောတယ်။ “တကယ်တော့၊ မင်းက သူ့အကြောင်း ပိုသိစေချင်တယ်။ သူက အရီရယ် မင်းသမီးရဲ့ စစ်မှန်တဲ့အလားအလာကို ပထမဆုံး အသိအမှတ်ပြုခဲ့တဲ့သူပဲ။”
အရီရယ်က နှုတ်ဆိတ်နေပေမယ့် သူမပြုံးတဲ့ပုံစံက သူပြောသမျှကို သဘောတူကြောင်း ရှင်းစေတယ်။
ဆီလ်ဖီက သူတို့ရဲ့ပြန်ကြားချက်ကို ကျေနပ်ပြီး ပြုံးလိုက်တယ်။
ကျွန်တော် ဘာလုပ်မိမှန်းတောင် မသိလိုက်ဘဲ ပါးစပ်ကို လက်နဲ့အုပ်မိတယ်။ သူတို့ကိုကြည့်ရင်း ကျွန်တော့်ရင်ထဲ စိတ်လှုပ်ရှားမှုတွေ ပြည့်နှက်လာတယ်။ ကျွန်တော်က ဆီလ်ဖီရဲ့ငယ်ရွယ်တဲ့နှစ်တွေ၊ ဘွီနာကျေးရွာမှာ နေထိုင်ခဲ့တုန်းကို ပြန်သတိရမိတယ်။ သူမက အမြဲတမ်း တစ်ယောက်တည်း၊ တခြားကလေးတွေရဲ့ အနိုင်ကျင့်တာခံရတယ်။ ကျွန်တော်က သူမရဲ့တစ်ခုတည်းသော သူငယ်ချင်းဖြစ်ပြီး၊ ကျွန်တော် ထွက်သွားမယ်လို့ သူမထင်တဲ့အခါ သူမရဲ့မျက်လုံးတွေ မျက်ရည်တွေနဲ့ ပြည့်လာခဲ့တယ်။
ဒါပေမယ့် အခုဒါကိုကြည့်၊ ကျွန်တော် တွေးမိတယ်။ အဲဒီအထီးကျန်တဲ့ မိန်းကလေးလေး အခုတော့ ဒီလောက်အံ့ဩစရာကောင်းတဲ့ သူငယ်ချင်းတွေရှိနေပြီ။
သူမကို ဒီလိုဖြစ်အောင် ကူညီဖို့ ကျွန်တော် ဘာမှမလုပ်ခဲ့ဘူး။ အရီရယ်နဲ့ လူခ်က ဆီလ်ဖီ ကိုယ်တိုင်ဖွဲ့ခဲ့တဲ့ သူငယ်ချင်းတွေပဲ။
သူမက ကျွန်တော့်ရဲ့တစ်ဦးတည်းသော မဟုတ်တော့ဘူးဆိုတာ သိလိုက်ရတာ ဝန်ခံရမယ်ဆိုရင် နည်းနည်းဝမ်းနည်းစရာပဲ၊ ဒါပေမယ့် ဒါက ကောင်းတဲ့အရာပဲ။ ကျွန်တော် သေချာပါတယ်။ အတိတ်တုန်းကဆိုရင် အဲလိုထင်မှာမဟုတ်ပေမယ့် ဒါက အရာတွေ ဖြစ်သင့်တဲ့နည်းလမ်းပဲ။ ကျွန်တော်ရော၊ တခြားဘယ်သူမှ သူမကို အုပ်ထိန်းသူအဖြစ် စောင့်ကြည့်မနေသင့်ဘူး။ သူမက တန်းတူညီမျှဖြစ်ဖို့လိုတယ်၊ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ဆက်ဆံရေးမှာရော အရီရယ်နဲ့ လူခ်တို့နဲ့ သူမရဲ့ချစ်ကြည်ရင်းနှီးမှုမှာပါ။ သူမက အဲဒီဆက်ဆံရေးတွေကို သူမဘာသာ ပြုစုပျိုးထောင်နိုင်ခဲ့တယ်။ သူမက ကျွန်တော့်နဲ့လည်း တန်းတူညီမျှတဲ့ခြေရာပေါ် ရပ်တည်ဖို့ အကောင်းဆုံးကြိုးစားနေတယ်။
အဲဒါက သူမရဲ့ကြိုးစားအားထုတ်မှုတွေကို ကျွန်တော် လိုက်မီဖို့လိုတယ်လို့ ဆိုလိုတယ်။
ချစ်ကြည်ရင်းနှီးမှုတွေနဲ့ တန်းတူညီမျှတွေအကြောင်း လာပြောတဲ့အခါ၊ ကျွန်တော့်စိတ်ထဲ ပထမဆုံးပေါ်လာတဲ့လူတွေက ကလစ်ဖ်နဲ့ ဇာနိုဘာပဲ။
“ဟေး… ရူဒီးယပ်စ်…”
ဘေးကိုကြည့်လိုက်တော့ အဲရစ်က အဲဒီမှာရပ်ပြီး သူမရဲ့တံတောင်ဆစ်ကို ကျွန်တော့်တံတောင်နဲ့ တိုက်နေတယ်။
သူမ ဘာလိုချင်တာလဲ? ဒီတစ်ချိန်လုံး ဆီလ်ဖီကို ကျွန်တော်စိုက်ကြည့်နေတာ သူမ မနာလိုဖြစ်နိုင်တယ်။ မစိုးရိမ်ပါနဲ့။ မင်းကို ကျွန်တော် ချန်ထားမှာမဟုတ်ဘူး။ ငါတို့ အခုအိမ်ထောင်ကျပြီ၊ ဒါကြောင့် မင်းကိုလည်း အဲဒီလောက်ပဲ ချစ်ခင်ကြောင်း သေချာပေါက်ပြသ… ဟမ်?
အဲရစ်က ကျွန်တော်တို့ရဲ့နောက်ကို၊ စင်္ကြန်အတိုင်း လှမ်းကြည့်နေတယ်။
သူမ ဘာကိုကြည့်နေတာလဲ?
“အား?!” နောက်ဆုံးမှာ သူမရဲ့အာရုံကို ဘာကဖမ်းစားသွားမှန်း သိလိုက်တဲ့အခါ ကျွန်တော် အသက်ရှူမှားသွားတယ်။
စင်္ကြန်က မရေမတွက်နိုင်တဲ့ စလိုင်းမ်တွေနဲ့ ပုရွက်ဆိတ်တွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေတယ်။ နှစ်မျိုးစလုံးက အနီရောင်တောက်ပနေတယ်၊ စလိုင်းမ်တွေရဲ့ကိစ္စမှာ သူတို့ရဲ့အူတိုင်က အလင်းထုတ်လွှတ်နေပြီး၊ ပုရွက်ဆိတ်တွေရဲ့ကိစ္စမှာတော့ သူတို့ရဲ့မျက်လုံးတွေကပါ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ သူတို့ ဒေါသထွက်နေတာ ရှင်းနေတယ်။
“ဖိုင်တင်… လိုက်…”
“မင်း… ဖျက်ဆီး…”
အုပ်ကြီးက ညည်းသံတွေနဲ့ ပြောလာတယ်၊ ဒါပေမယ့် သူတို့ အဲဒီအသံကို ဘယ်လိုထုတ်လွှတ်နေမှန်း ပြောရခက်တယ်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ သူတို့က တဖြည်းဖြည်း ချဉ်းကပ်လာနေတယ်။
ဘာလို့? ဘာလို့ သူတို့ ဒေါသထွက်နေတာလဲ?!
ကျွန်တော်တို့က စာအုပ်တွေကို သူတို့ရဲ့မူလနေရာတွေမှာ ပြန်ထားခဲ့တယ်။ ဒဲရစ်ခ်ရဲ့ဒိုင်ယာရီက ဘယ်နေရာမှာရှိမှန်း မသိခဲ့ဘူး၊ ဒါကြောင့် အဲဒါကို နတ်ဆိုးဘုရင်ဆီ ပြန်အပ်ပြီး မထွက်ခွာခင် အရိုအသေပေးဖို့ စီစဉ်ထားတယ်။ အဲဒါက ငါတို့မှာ ရှိနေသေးတဲ့ တစ်ခုတည်းသောစာအုပ်ပဲ။
“မင်း… ဖျက်ဆီး…”
“ဖိုင်တင်… လိုက်…”
မင်း… ဖျက်ဆီးလိုက်… တယ်…? ဘာကို ဖျက်ဆီးခဲ့တာလဲ? စာအုပ်တစ်အုပ်ကိုလား?
“အိုး!” လူခ်ဆီ ခေါင်းတဆတ်ဆတ်လှည့်ကြည့်လိုက်တယ်။
သူက ပါးစပ်အဟောင်းသားနဲ့ မွန်စတာအုပ်ကြီးကို စိုက်ကြည့်နေတယ်။ သူကိုင်ထားတဲ့စာအုပ်ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်တဲ့အခါမှပဲ သဘောပေါက်သွားတယ်။ သူ့ရဲ့မျက်ရည်တွေက စာမျက်နှာထဲကို စိမ့်ဝင်သွားပြီး မင်တွေကို သွေးထွက်စေကာ စကားလုံးတစ်ချို့ကို ခွဲခြားမရအောင် ဖြစ်စေတယ်။
“ကျွန်တော်… ကျွန်တော် အရမ်းတောင်းပန်ပါတယ်!” လူခ်က လျင်မြန်စွာ တောင်းပန်ပြီး စာအုပ်ကို သုတ်ဖို့ သူ့အိတ်ကပ်ထဲက လက်ကိုင်ပုဝါကို ဆွဲထုတ်လိုက်တယ်။
“မလုပ်နဲ့ လူခ်၊ မင်းအဲလိုမလုပ်နိုင်ဘူး!” ဆီလ်ဖီက အော်ပြောရင်း သူ့ကိုတားဖို့ကြိုးစားပေမယ့် သူမရဲ့သတိပေးချက်က နောက်ကျသွားတယ်။ သူ့ရဲ့ကြိုးပမ်းမှုက မင်ကို ပိုပြီးသွေးထွက်စေကာ သူ့မျက်ရည်တွေက စာရွက်ရဲ့ကြံ့ခိုင်မှုကို အားနည်းစေတဲ့အတွက် သူ့လက်ရဲ့အားနဲ့ စုတ်ပြဲသွားတယ်။
“ဂရား!”
ပုရွက်ဆိတ်တွေရဲ့နောက်ကနေ၊ Cthulhu-ခရုတစ်ကောင်က ဦးခေါင်းပြတ်တောက်တဲ့အရှိန်နဲ့ ပြေးဝင်လာတယ်။ ပုရွက်ဆိတ်တွေက သူတို့ရဲ့မေးရိုးတွေကို ဖွင့်လိုက်ပြီး စလိုင်းမ်တွေက သူတို့ကိုယ်တိုင်ကို အတွင်းဘက်ကို ကျုံ့သွင်းလိုက်တယ်။ သူတို့က အရမ်းဒေါသထွက်ပြီး သတိလက်လွတ်ဖြစ်သွားကြတယ်။
အဲရစ်က တုံ့ဆိုင်းမနေဘဲ ငါတို့ရှေ့ကို ခုန်ထွက်လိုက်တယ်။
“တောင်းပန်ပါတယ်၊ တကယ်ကို မလုပ်ချင်ဘဲ လုပ်မိတာပါ!” လို့ သူမရဲ့နောက်ကနေ အော်ပြောလိုက်ပေမယ့် ကျွန်တော့်ရဲ့အသနားခံချက်က နားပင်းတွေအတွက်ပဲ။
စလိုင်းမ်တွေက ငါတို့ဆီ ခုန်အုပ်လာပြီး အဲရစ်နဲ့ ဂစ်လိန်းက သူတို့ကို ဖြတ်တောက်ဖို့ ရှေ့ကိုခုန်ထွက်သွားတယ်။ တစ်ချက်တည်းနဲ့ သူတို့က စလိုင်းမ်ခြောက်ကောင်ရဲ့အူတိုင်ကို တစ်ဝက်စီဖြတ်တောက်နိုင်ခဲ့ပြီး ကြမ်းပြင်ပေါ်မှာ ပျစ်ချွဲနေတဲ့ အိုင်တွေကျန်ခဲ့တယ်။
အဲရစ်က ငါတို့ကို လှည့်ကြည့်ပြီး “ရူဒီးယပ်စ်!” လို့ ဟစ်အော်တယ်။
ကျွန်တော်တို့ကို လိုက်လျောညီထွေပေးဖို့ နည်းလမ်းထုတ်ခဲ့တဲ့ နတ်ဆိုးဘုရင်ကို ကျေးဇူးတင်ချင်ခဲ့တယ်၊ ပြီးတော့ သူတို့ရဲ့စာအုပ်တစ်အုပ်ကို ဖျက်ဆီးမိတဲ့အတွက် တောင်းပန်ချင်ခဲ့တယ်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ၊ သူတို့က ငါတို့ရဲ့ဖြစ်ရပ်ကို နားထောင်ဖို့ ဆန္ဒရှိကောင်းရှိလိမ့်မယ်လို့ မျှော်လင့်ခဲ့တယ်။ ဒါပေမယ့် ဒီသတ္တဝါတွေက ဒေါသနဲ့ ရူးသွပ်သွားကြတယ်။ ငါတို့ စကားပြောဖို့ ကြိုးစားရင်တောင် သူတို့က အကြောင်းပြချက် နားထောင်မှာမဟုတ်ဘူး။
“ထွက်ပြေးကြရအောင်!” ကျွန်တော်က ငါတို့ရဲ့အထုပ်အပိုးတွေကို ဆွဲယူဖို့ လှည့်လိုက်တယ်။
ဆီလ်ဖီနဲ့ တခြားသူတွေက လျင်မြန်စွာ လှုပ်ရှားပြီး ကျွန်တော့်ရဲ့ဦးဆောင်မှုကို လိုက်လာတယ်။ လူခ်တစ်ယောက်တည်းက နောက်ကျကျန်ခဲ့ပြီး သူ့ရဲ့လုပ်ရပ်တွေက ဒါအားလုံးကို စတင်ဖြစ်ပေါ်စေတယ်ဆိုတဲ့အချက်ကို အံ့ဩငေးမောနေတုန်းပဲ။ ကံကောင်းတာက၊ သူက အလျင်အမြန် ဆုတ်ခွာဖို့ အကျွမ်းဝင်နေတယ်။ သူက ကျန်တာတွေကို ဆွဲယူပြီး ငါတို့ရဲ့ကာကွယ်ရေးကို ဖောက်ထွက်လာမယ့်အရာအတွက် အရီရယ်ကို ကာကွယ်နိုင်ဖို့ သူ့ဓားကို ဆွဲထုတ်တယ်။
“ဆီလ်ဖီ!” ကျွန်တော်က အော်တယ်။
“ဟုတ်! ကျွန်မ ရှေ့ကဦးဆောင်မယ်။ အားလုံး ကျွန်မနောက်ကိုလိုက်ခဲ့!”
ကျွန်တော်လုပ်ခဲ့တာက သူမရဲ့နာမည်ကို ခေါ်လိုက်တာပဲ၊ ဒါပေမယ့် အဲဒါက ကျွန်တော့်ရဲ့ညွှန်ကြားချက်တွေကို အဓိပ္ပာယ်ကောက်ယူဖို့ သူမအတွက် လုံလောက်ခဲ့တယ်။
ဒါကို သူတို့က လှိုင်းအလျားတူတယ်လို့ ခေါ်တာပဲ။ ဒါက တိုက်ဆိုင်မှုသက်သက်ဖြစ်နိုင်ပေမယ့် ကျွန်တော့်ကို ပျော်ရွှင်စေခဲ့တယ်။
“ဂစ်လိန်း၊ ဆီလ်ဖီကို နောက်ကနေ ထောက်ကူပေး။ လူခ်၊ မင်းက မင်းသမီးဘေးမှာကပ်ပြီး သူမကို ဘေးကင်းအောင်ထား။ အဲရစ်နဲ့ ငါက ကာဗာပေးမယ်။”
“ကာဗာပေးတယ်လား? ဘယ်ကနေ ကာဗာပေးမှာလဲ!” အဲရစ်က ဟုန်းဟုန်းအော်တယ်။
“နောက်ကနေ!”
ချဉ်းကပ်လာတဲ့ စလိုင်းမ်တွေဆီ ကျွန်တော့်ရဲ့တောင်ဝှေးကို လှည့်လိုက်တယ်။
တောင်းပန်ပါတယ်၊ ဆရာ ဘီသိုဗ်၊ ဒါပေမယ့် လူခ်က မကောင်းတဲ့ရည်ရွယ်ချက်မရှိခဲ့ပါဘူး။
အိုကေ၊ ဝန်ခံရရင်၊ သူက လူသားနတ်ဘုရားရဲ့ တမန်တော်တစ်ယောက်ဖြစ်နိုင်တယ်၊ ဒါကြောင့် သူက လူသားနတ်ဘုရားရဲ့အမိန့်အတိုင်း လုပ်ဆောင်နေတာဖြစ်နိုင်ခြေရှိတယ်…
မဟုတ်ဘူး၊ အဲဒါ ရူးတာပဲ။ အဲဒါမဟုတ်ဘူးလို့ ကျွန်တော်မထင်ဘူး။ ကောင်းပြီ၊ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ တောင်းပန်ပါတယ်၊ နတ်ဆိုးဘုရင်!
“ဖရော့စ် နိုဗာ!”
ကျွန်တော့်တောင်ဝှေးရဲ့ထိပ်မှာ ရေခဲတွေဖြစ်ပေါ်လာပြီး အပြင်ဘက်ကို လှိုင်းထနေတဲ့ အအေးပေါက်ကွဲမှုတစ်ခု စတင်ဖြစ်ပေါ်စေတယ်။ အဲဒါကြောင့် ထိမှန်ခံရတဲ့ မွန်စတာတွေက ချက်ချင်းအေးခဲစပြုလာပေမယ့် သူတို့ရဲ့လှုပ်ရှားမှုတွေက လုံးဝမရပ်သွားဘူး။ ကျွန်တော့်ရဲ့မှော်စာလုံးက သူတို့ကို နှေးကွေးသွားစေရုံပဲ။ ထင်ရတာက သူတို့က အပြည့်အဝသက်ရောက်မှုကို ခုခံနိုင်စွမ်းရှိပေမယ့် သူတို့ရဲ့တိုးတက်မှုကို နှောင့်နှေးစေတာက လုံလောက်တယ်။
“ယား!”
ဂစ်လိန်းက ကျွန်တော်တို့လမ်းကို ပိတ်ဆို့နေတဲ့ ရန်သူတွေကို ချက်ချင်းဖြတ်တောက်ပစ်လိုက်ပြီး သူမဓားကို လေထဲ ဝှေ့ယမ်းလိုက်တယ်။ သူမက စလိုင်းမ်တွေနဲ့ ပုရွက်ဆိတ်တွေကို ထောပတ်လို လှီးဖြတ်ပစ်လိုက်တယ်။ သူမက အဲဒီအရှိန်ကိုသုံးပြီး ရှေ့ဆက်တိုးဖို့ လုပ်မယ်၊ ဒါပေမယ့် Cthulhu-ခရုတစ်ကောင်က သူမရဲ့တိုးတက်မှုကို ရပ်တန့်စေခဲ့တယ်။ သူမရဲ့တိုက်ခိုက်မှုတွေက ၎င်းရဲ့အခွံပေါ်မှာ ချောင်းခနဲမြည်ပြီး ပြန်ကန်ထွက်သွားတယ်။ ၎င်းရဲ့တင်းပုတ်ပုံသဏ္ဌာန် လက်တံတွေက တန်ပြန်တိုက်ခိုက်မှုမစတင်ခင် ကျုံ့သွားတယ်။ ခေတ်မီအသုံးအနှုန်းတွေနဲ့ပြောရရင်၊ အဲဒါက ရုတ်တရက် လှံတစ်ချောင်းကို ဆွဲထုတ်ပြီး ထိုးစစ်စတင်နေတဲ့ တင့်ကားတစ်စီးလိုပဲ။ တခြားရွေးချယ်စရာမရှိဘဲ၊ ဂစ်လိန်းက ၎င်းရဲ့တိုက်ခိုက်မှုကို ရှောင်တိမ်းခဲ့တယ်။
“အိုက်စ် လန့်စ်!” ဆီလ်ဖီက ဟစ်အော်တယ်။
ခရုက အခွံထဲမှာပုန်းပြီး သူ့ကိုယ်သူ ဘေးကင်းအောင်ထားနိုင်ခဲ့ပေမယ့် ၎င်းရဲ့ဝမ်းဗိုက်အောက်ပိုင်းက အကာအကွယ်မဲ့နေတယ်။ ဆီလ်ဖီရဲ့လှံက မြေကြီးထဲကနေ ထိုးထွက်လာပြီး သတ္တဝါကို ထိုးဖောက်လိုက်တယ်။
“အခု သွားကြရအောင်!”
“ဟုတ်!”
ဆီလ်ဖီက ရှေ့ကိုတိုးထွက်သွားပြီး ရန်သူ့အဆင့်တွေကို ဖောက်ထွက်ကာ ဂစ်လိန်းက သူမရဲ့နောက်မှာ အပူတပြင်း လိုက်ပါလာတယ်။ အရီရယ်နဲ့ လူခ်က သူတို့နောက်မှာ တွယ်ကပ်လိုက်ပါလာပေမယ့် ကျွန်တော့်ရဲ့ ဖရော့စ် နိုဗာကို မျက်နှာကြက်တစ်လျှောက် ပြေးလွှားရှောင်တိမ်းခဲ့တဲ့ ပုရွက်ဆိတ်တစ်ကောင်က သူတို့ဆီ ပြိုကျလာတယ်။
“ဟား!” အဲရစ်က ချက်ချင်း ဝင်ရောက်စွက်ဖက်လိုက်တယ်။ သူမရဲ့အလှဲထိုးချက်က အရမ်းပြင်းထန်တဲ့အတွက် သတ္တဝါရဲ့ဦးခေါင်းကို ခန္ဓာကိုယ်ကနေ ဖြတ်တောက်ပြီး ကြမ်းပြင်ပေါ်မှာ ထိခိုက်မှုချိုင့်တစ်ခု ကျန်ခဲ့တယ်။
“စတုန်း ကင်နန်!” မဆိုင်းမတွဘဲ ကျွန်တော်က ၎င်းဆီကို မှော်စာလုံးတစ်ခု ပစ်လွှတ်လိုက်တယ်။ ဒီအင်းဆက်အမျိုးအစားသတ္တဝါတွေက တစ်ခါတစ်ရံ ဦးခေါင်းမရှိဘဲ ဆက်လှုပ်ရှားနိုင်တယ်။ ဘာကိုမှ အခွင့်အရေးမပေးဘူး။
ရန်သူကို အပြီးသတ်တိုက်ခိုက်တာက တိုက်ပွဲရဲ့ သံမဏိစည်းမျဉ်းတစ်ခုပဲ၊ ဒါပေမယ့် နတ်ဆိုးဘုရင်က ကျွန်တော်တို့ကို သူတို့ရဲ့စာကြည့်တိုက်ထဲကို ဘယ်လောက်လိုလိုလားလား ဝင်ခွင့်ပြုခဲ့တယ်ဆိုတာကို စဉ်းစားမိတဲ့အခါ၊ သူတို့ရဲ့အစေခံမိစ္ဆာတွေကို ဒီလိုသတ်ပစ်တာအတွက် နည်းနည်းအပြစ်ရှိသလို ခံစားမိတယ်။
“ဒါမှ နည်းနည်း စိတ်ဝင်စားစရာကောင်းလာပြီ!” အဲရစ်က ပြောတယ်။
“စိတ်ဝင်စားစရာလား? ကျွန်တော့်ကိုတော့ ဗိုက်အောင့်စေတယ်၊” လို့ အရီရယ်နဲ့ တခြားသူတွေနောက်ကို အမြန်လိုက်ရင်း ကျွန်တော်က ညည်းညူတယ်။
—
“ကံဆိုးချင်တော့၊ ဒီအကောင်တွေ ဘယ်နှစ်ကောင်ရှိလဲ!”
အုပ်ကြီးရဲ့လိုက်လံဖမ်းဆီးမှုက မဆုတ်မနစ်ပဲ။ သူတို့တစ်ကောင်ချင်းစီက သိပ်မခြိမ်းခြောက်နိုင်ပုံမပေါ်ပေမယ့်၊ ဒီသားရဲတွေက အတော်လေး စွမ်းအားရှိတယ်။ အထူးသဖြင့် စလိုင်းမ်တွေက အစပိုင်းမှာထင်ရတာထက် အများကြီးပိုမြန်တယ်—ဂိမ်းထဲက သတ္တုစလိုင်းမ်တွေလိုပဲ။ ငါတို့ တစ်စက္ကန့်လောက် ရပ်လိုက်ရင်တောင် အဲဒီပုရွက်ဆိတ်တွေက ငါတို့ပေါ်ရောက်နေမှာဖြစ်ပြီး သူတို့ရဲ့မေးရိုးတွေက အမာဆုံးကျောက်သားကို ကိုက်ဖြတ်နိုင်လောက်အောင် စွမ်းအားရှိတယ်။ ဒါပေမယ့် သူတို့ထဲမှာ အဆိုးဆုံးက ရှေ့ကနေ ဝင်တိုက်လာတဲ့ Cthulhu-ခရုတွေပဲ။ ဂစ်လိန်းနဲ့ အဲရစ်က သူတို့ရဲ့တိုက်ခိုက်မှုမှာ သူတို့ဓားတွေရဲ့ စွမ်းအားအပြည့်ကို မသုံးခဲ့ရင် အဲဒါက ပြန်ကန်ထွက်သွားလိမ့်မယ်။ သူတို့က ဖြတ်တောက်နိုင်ခဲ့ရင်တောင် အဲဒါက သားရဲကို ချက်ချင်းသတ်ဖို့ မလုံလောက်ဘူး၊ အဲဒါက ငါတို့ကို သူ့ရဲ့တင်းပုတ်လို လက်တံတွေနဲ့ ဆက်လွှဲနေဦးမှာပဲ။
ကျေးဇူးတင်စရာက၊ စာကြည့်တိုက် ဝင်္ကပါမှာ အခန်းတွေမရှိဘဲ အဲဒီအစား အပြန်အလှန်ချိတ်ဆက်ထားတဲ့ စင်္ကြန်တွေရဲ့ အစုအဝေးတစ်ခုပဲ။ ဒါကြောင့်၊ ငါတို့က အရှေ့နဲ့အနောက်စွန်းမှာ အစိုင်အခဲထိုးစစ်ကို ဆက်ထိန်းထားနိုင်သရွေ့၊ သူတို့က ငါတို့ကို လုံးဝဝိုင်းပြီး သတ်ပစ်နိုင်မှာမဟုတ်ဘူး။ ဆီလ်ဖီနဲ့ ဂစ်လိန်းက အမှတ်ယူပြီး ဦးဆောင်ကာ ငါတို့ကိုလမ်းညွှန်ပေးတယ်၊ အဲရစ်နဲ့ ကျွန်တော်က အနောက်ကို ကာဗာပေးတယ်။ ကျွန်တော်က ဖရော့စ် နိုဗာတွေကို ဆက်ပစ်ထုတ်နေပြီး ဂစ်လိန်းက ရှေ့လမ်းကို ဖြတ်တောက်တယ်။ ဆီလ်ဖီက အောက်ကမြေကြီးထဲကနေ အိုက်စ် လန့်စ်တွေကို ဆက်ပစ်လွှတ်ပြီး ခရုတိုင်းကို ထိုးဖောက်ကာ အဲရစ်က ကျန်တာတွေကို ရှင်းလင်းတယ်။ နောက်က ဘာမှမလိုက်လာအောင် သေချာအောင်လုပ်ရင်း တဖြည်းဖြည်း ရှေ့ကိုတိုးတယ်။ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်စရာကောင်းတဲ့ ရန်သူအရေအတွက်ရှိပေမယ့် အနည်းဆုံး ရှေ့ကို တစ်စုံတစ်ရာ တိုးတက်မှုတော့ လုပ်နေနိုင်ခဲ့တယ်။
“အဲဒီမှာ၊ ရှေ့က!” ဂစ်လိန်းရဲ့ထက်မြက်တဲ့အသံက လေထုကို ဖြတ်တောက်သွားတယ်။
ကျွန်တော် တဂျ�်ဂျစ်နဲ့ လှည့်ကြည့်လိုက်တယ်။ ငါတို့ရှေ့မှာ အတူတကွစုပြုံနေတဲ့ ဧရာမစလိုင်းမ်အုပ်ကြီးတစ်အုပ်ရှိတယ်။ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပဲ၊ သူတို့က ငါတို့လမ်းကို လုံးဝပိတ်ဆို့လိုက်တဲ့ တစ်ခုတည်းသော ဧရာမ စလိုင်းမ်အဖြစ် ပုံပြောင်းလဲသွားတယ်။
“မင်း ငါ့ကို နောက်နေတာလားကွ”
တကယ်ပဲလား? အခု ငါတို့ ဘုရင်စလိုင်းမ်ကို ရင်ဆိုင်ရတော့မှာလား?
“ဟား! လေဆင်နှာမောင်း အရှိန်ထိုး!” ဆီလ်ဖီက သူမရဲ့မှော်ကို ၎င်းဆီ ပစ်လွှတ်လိုက်ပြီး ဂစ်လိန်းက သူမဓားကို ၎င်းအပေါ် ဆောင့်ချလိုက်တယ်၊ ဒါပေမယ့် ဘုရင်စလိုင်းမ်က ပျက်စီးမှုကနေ ချက်ချင်းနီးပါး ပြန်လည်သက်သာလာပြီး ငါတို့ကို ဆက်ပိတ်ဆို့ထားတယ်။
“ရူဒီ၊ ကျွန်မ ဒီအကောင်ကို မနိုင်ဘူး!” ဆီလ်ဖီက ပြောတယ်။
“ငါ ဒီကနေ တာဝန်ယူမယ်!” ဆီလ်ဖီရဲ့နေရာကိုယူဖို့ ရှေ့ကို အမြန်သွားလိုက်တယ်၊ ဒါမှ သူမက အနောက်ကို ကာဗာပေးဖို့ အဲရစ်ကို ကူညီဖို့ နောက်ဆုတ်နိုင်မယ်။ အဲဒါက ချောမွေ့တဲ့အကူးအပြောင်းပဲ။ ကျွန်တော်က သူမကို အတိအကျ ညွှန်ကြားချက်တွေ ပေးစရာမလိုဘူး၊ သူမက သူမဘာသာ လှုပ်ရှားခဲ့တယ်။
စဉ်းစားကြည့်ရင်၊ ဒါက ငါတို့နှစ်ယောက် အတူတူ တစ်ခုခုကို ဆန့်ကျင်ပြီး ပထမဆုံးအကြိမ် တိုက်ခိုက်ဖူးတာပဲမဟုတ်လား? သူမက ငါထင်ထားတာထက် ပိုပြီး သတ္တိရှိတယ်။
ရိုးရိုးသားသားပြောရရင်၊ အဲဒါက ကျွန်တော့်ရဲ့လုပ်ရပ်မဟုတ်ဘူး။ သူမက ကျွန်တော့်ရဲ့တိတ်ဆိတ်တဲ့အချက်ပြမှုတွေကို ဖမ်းယူပြီး သင့်လျော်စွာ တုံ့ပြန်နေတာ။ ငါတို့ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ဖြတ်ကျော်သွားတဲ့ ခဏလေးမှာ၊ ငါတို့ရဲ့မျက်လုံးတွေ ဆုံခဲ့တယ်။ သူမရဲ့မျက်နှာက သူမခံစားနေရတဲ့ ထိတ်လန့်မှုကို ဖော်ပြနေပေမယ့် အဲဒီအချိန်မှာ သူမရဲ့နှုတ်ခမ်းတွေ နည်းနည်းပြေလျော့သွားပြီး နားရွက်တွေ တဆတ်ဆတ်လှုပ်သွားတယ်။ ဒီအတွေးတွေက သူမရဲ့စိတ်ထဲကို ဖြတ်သန်းသွားသလို၊ အဲဒါနဲ့အတူ ပျော်ရွှင်မှုနဲ့ ရှက်ကိုးရှက်ကန်းရဲ့ တွန့်လိမ်မှုတစ်ခု ဖြစ်နိုင်တယ်။
အိုး၊ ခဏစောင့်။ အခုက အဲဒီအချိန်မဟုတ်ဘူး။
အဲဒါတွေအားလုံးကို ဘေးဖယ်ထားရင်၊ ဒီစလိုင်းမ်က ဧရာမကြီးပဲ။ နတ်ဆိုးဘုရင်က ဒီနည်းအတိုင်း တည်ရှိလာခဲ့တာလားလို့ တွေးမိတယ်။ မဟုတ်ဘူး၊ အဲဒါ မဖြစ်နိုင်ဘူး။ ဒီအကောင်ထဲမှာ အူတိုင်တွေ အများကြီးရှိတယ်။ အဲဒါက တစ်ခုတည်းသော သက်ရှိမဟုတ်ဘဲ အများအပြားရဲ့ စုပေါင်းမှုတစ်ခုပဲ။
အဲဒါကို ဖြိုခွဲဖို့ အကောင်းဆုံးနည်းလမ်းက…
“ဂစ်လိန်း၊ ငါ အင်အားပြင်းတဲ့ ပေါက်ကွဲမှုတစ်ခုနဲ့ အဲဒါကို အပိုင်းပိုင်းကွဲအောင် လုပ်မယ်။ မင်း တတ်နိုင်သမျှ စလိုင်းမ်အသေးတွေကို နှိမ်နင်းပစ်စေချင်တယ်၊” လို့ ကျွန်တော်က ပြောတယ်။
“နားလည်ပါပြီ။”
သူမက အာရုံလွင့်နေတာမဟုတ်ပေမယ့်၊ ကျွန်တော်က သူမကို အသေးစိတ်ညွှန်ကြားချက်တွေ ပေးခဲ့တာက ကျွန်တော်မှော်သုံးတဲ့အချိန်မှာ သူမက တစ်ပြိုင်နက်တည်း အပြေးမဝင်စေချင်လို့ပါ။
“ဖူး…”
အသက်ပြင်းပြင်းရှူပြီး ညာဘက်လက်ထဲ မန္တာကို စတင်စုစည်းတယ်။ ဧရာမ စလိုင်းမ်ကို အပေါက်တစ်ပေါက် ဖောက်ထွင်းနိုင်တဲ့ မှော်စာလုံးတစ်ခု လိုအပ်တယ်။ ဆီလ်ဖီရဲ့ လေဆင်နှာမောင်း အရှိန်ထိုးက လေကို လေ့ကျင့်ခန်းစက်တစ်ခုလို လျင်မြန်စွာ လည်ပတ်စေတဲ့ အဆင့်မြင့်မှော်တစ်ခုပါ။ အဲဒါက သတ္တဝါမှာ အပေါက်တစ်ခု ဖောက်ခဲ့ပေမယ့် အဲဒါကို အပိုင်းပိုင်းကွဲအောင်လုပ်ဖို့ လုံလောက်တဲ့အားမရှိခဲ့ဘူး။ စုစည်းထားတဲ့ နေရာတစ်ခုတည်းမှာမဟုတ်ဘဲ ကျယ်ပြန့်တဲ့ဧရိယာတစ်ခုကို ပျက်စီးစေမယ့်၊ ပြီးတော့ ဆီလ်ဖီ စုစည်းနိုင်တဲ့ စွမ်းအားထက် ပိုပြီးစွမ်းအားရှိတဲ့ အရာတစ်ခု လိုအပ်တယ်။
“အဆင့်မြှင့် အသံထက်မြန်သော လှိုင်း!”
ကျွန်တော် ထုတ်လွှတ်လိုက်တဲ့အရာက ပုံသဏ္ဌာန်မရှိတဲ့ တုန်လှိုင်းတစ်ခုပါ။ နာမည်အရဆိုရင်၊ အဲဒါက အလယ်အလတ်တန်းစား မှော်စာလုံးဖြစ်တဲ့ အသံထက်မြန်သော လှိုင်း နဲ့ ဆင်တူပေမယ့် အခြေခံမှော်စာလုံးထက် အဆပေါင်းများစွာ ကျော်လွန်တဲ့ ထိုးဖောက်အား ထပ်ဖြည့်ထားပါတယ်။
မမြင်နိုင်တဲ့ ပေါက်ကွဲသံတစ်ခုက ခန်းမတွေကို ပဲ့တင်ထပ်သွားပြီး မယုံနိုင်လောက်တဲ့အရှိန်နဲ့ စလိုင်းမ်ကို ဖောက်ထွင်းသွားတယ်။ စွမ်းအားက သတ္တဝါကို အစိတ်စိတ်အမြွှာမြွှာ ကွဲအက်သွားစေခဲ့တယ်။
“ဂရား!” ကြမ်းပြင်နဲ့ နံရံတွေကို ဖြတ်သန်းသွားတဲ့ တုန်ခါမှုတွေအတိုင်း မနောက်ကျချင်သလို၊ ဂစ်လိန်းက ပြင်းထန်တဲ့ဟုန်းဟုန်းသံကို ထုတ်လွှတ်ပြီး ရှေ့ကို တိုးဝင်သွားတယ်။ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပဲ၊ သူမက အနည်းဆုံး စလိုင်းမ်တစ်ဒါဇင်ရဲ့ အူတိုင်တွေကို ဖြတ်တောက်ပစ်လိုက်တယ်။
“ဟမ်?!” အဲဒီဧရာမအကျိတွေရဲ့ နံရံနောက်ကွယ်မှာ နောက်ထပ်ရန်သူတစ်ကောင် စောင့်ဆိုင်းနေတာကို သိလိုက်ရလို့ အသက်ရှူမှားသွားတယ်။ မဟုတ်ဘူး၊ တစ်ကောင်မဟုတ်ဘူး။ Cthulhu-ခရု ငါးကောင်ရှိတယ်။ ကျွန်တော့်ရဲ့တိုက်ခိုက်မှုနောက်ဆက်တွဲက သူတို့ကို ထိမှန်တဲ့အခါ သူတို့ရဲ့တိုးတက်မှုကို ခဏရပ်တန့်ခဲ့ပေမယ့်၊ ချက်ချင်းဆိုသလိုပဲ သူတို့က ပြန်လည်လှုပ်ရှားလာပြီး ငါတို့ဆီ ဦးတည်ပြေးလာကြတယ်။ ခရုတွေက ဂစ်လိန်းကို လွတ်သွားအောင် ဖြတ်ကျော်ပြီး ကျွန်တော့်ဆီ တိုးဝင်လာတယ်။
“ဂရား!” ဂစ်လိန်းက နောက်ကို ခုန်ဆုတ်ပြီး သူမဓားကို တစ်ကောင်ပေါ် ဆောင့်ချလိုက်တယ်။ သူမက ၎င်းရဲ့အခွံမှာ အားနည်းတဲ့နေရာကို တွေ့သွားပုံရတယ်၊ အဲဒါက ၎င်းကို ယိမ်းယိုင်သွားစေဖို့ လုံလောက်တယ်။ အဲဒါက အနီးအနားက စာအုပ်စင်တစ်ခုနဲ့ တိုက်မိပြီး စာအုပ်တောင်ပုံအောက်မှာ မြုပ်သွားတယ်။
“ဟမ်!” ကျွန်တော်က ညည်းတွားရင်း တခြားနှစ်ကောင်ဆီ စတုန်းကင်နန်တွေကို ပစ်လွှတ်လိုက်တယ်။ မှော်စာလုံးတွေက စူးရှတဲ့အသံနဲ့ လေကိုဖြတ်ပြီး သတ္တဝါတွေရဲ့အခွံတွေကို တည့်တည့်ထိုးဖောက်ကာ သူတို့နောက်မှာ ပျစ်ချွဲနေတဲ့အရှုပ်အထွေးတွေ ကျန်ခဲ့ပြီး တခြားတစ်ဖက်ကို ပေါက်ကွဲထွက်သွားတယ်။
ဝမ်းနည်းစရာက အဲဒါက အဆုံးမဟုတ်ဘူး။ ခရုအူတွေ နေရာအနှံ့ ပက်ကုန်ပေမယ့်၊ သူ့အဖော်ရဲ့အတွင်းသားတွေနဲ့ ရွှဲနေတာတောင် စတုတ္ထမြောက်ခရုက ရှေ့ဆက်ရွက်လွှင့်လာတယ်။ ဂစ်လိန်းက ကျွန်တော့်ကိုဖြစ်နိုင်တဲ့တိုက်ခိုက်သူနဲ့ ကျွန်တော့်ကြားမှာ ရပ်ပြီး ၎င်းကိုပိတ်ဆို့ဖို့ လှုပ်ရှားတယ်။
ဒါပေမယ့် နောက်ထပ်တစ်ကောင်ကျန်သေးတယ်မဟုတ်လား? အဲဒါက လေးကောင်ပဲရှိသေးတယ်။
ကျွန်တော် အဲဒီလိုတွေးမိတဲ့အချိန်မှာ နောက်ကျနေပြီ။ ကျွန်တော့်ရဲ့ အမြော်အမြင်မျက်လုံးက ပဉ္စမမြောက်ကို တွေ့တဲ့အခါ အသက်ရှူသွင်းလိုက်မိတယ်။ အဲဒါက စတုတ္ထမြောက်ရဲ့အရိပ်ထဲမှာ ပုန်းအောင်းပြီး သတိမထားမိအောင် တိတ်တဆိတ် ကပ်လာတယ်။ ၎င်းရဲ့လက်တံရဲ့ တင်းပုတ်က ကျွန်တော့်ရဲ့အမြင်ကို ပြည့်လာတယ်။
တန်ပြန်တိုက်ခိုက်ဖို့ နောက်ကျသွားပြီ။ တစ်နည်းနည်းနဲ့ ရှောင်ရမယ်။ ချက်ချင်းဆုံးဖြတ်လိုက်ပြီး ကိုယ်ခန္ဓာအပေါ်ပိုင်းကို နောက်ကို ဆတ်ခနဲ ဆုတ်လိုက်တယ်။
“အေ့?!”
အဲဒါက ကျွန်တော့်ရဲ့နံဘေးကို ထိမှန်သွားတယ်။ လက်တံကို ရှောင်နိုင်ခဲ့ပေမယ့် ခရုက ကျွန်တော့်ကို ဝင်တိုက်ဆဲဖြစ်ပြီး နောက်ကို လွင့်ထွက်သွားစေတယ်။
“ဂွပ်!”
စာအုပ်စင်တစ်ခုနဲ့ အရှိန်ပြင်းပြင်း ဆောင့်မိတဲ့အတွက် ကျွန်တော့်အဆုတ်ထဲက လေတွေ ထွက်ကုန်တယ်။
သေချာတာပေါ့။ သူတို့ ငါတို့ကို ဖောက်ထွင်းနိုင်ခဲ့တယ်။
ကျွန်တော့်ကိုဝင်တိုက်ခဲ့တဲ့ ခရုက အခု အရီရယ်ပေါ် ဝန်ပိနေတယ်။ မင်းသမီးက တတ်နိုင်သမျှ အကောင်းဆုံး ပြန်တိုက်ခိုက်ဖို့ ကြိုးစားနေတယ်။ သူမမှာ ဓားသေးသေးလေးတစ်ချောင်းရှိပြီး သားရဲကို ခေါင်းချင်းဆိုင်ရင်ဆိုင်ရင်း မျက်လုံးတွေ ပြူးကျယ်နေတယ်။ ထိတ်လန့်နေပေမယ့် စိတ်ပိုင်းဖြတ်ထားပြီး ကြောက်ရွံ့မတုန်လှုပ်ဘူး။ သူမက ဒီလိုအံ့အားသင့်စရာ တိုက်ခိုက်မှုတွေကို မရေမတွက်နိုင်အောင် ရင်ဆိုင်ခဲ့ဖူးမှာပဲ။ ဒါတောင်၊ ခရုက သောင်းကျန်းနေပြီး သူမဆီ ဦးတည်ပြေးလာရင်း ၎င်းရဲ့လက်တံတွေကို ဝှေ့ယမ်းနေတယ်။
အရီရယ် ဒါကို ကိုင်တွယ်နိုင်မယ်လို့ မထင်ဘူး။ ညာဘက်လက်ကိုမြှောက်ပြီး ခရုဆီ ပစ်လွှတ်ဖို့ စတုန်းကင်နန်တစ်ခု ဖန်တီးလိုက်တယ်။
အဆင်ပြေပါတယ်။ ငါ အချိန်မီလိမ့်မယ် လို့ တွေးလိုက်တယ်။
ဒါပေမယ့် အဲဒီတစ်ချိန်တည်းမှာပဲ၊ ကျွန်တော့်ရဲ့အမြင်အာရုံရဲ့အစွန်းမှာ တခြားအရာတစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရတယ်—စလိုင်းမ်တွေ။ ခရုတွေရဲ့ အသွင်အပြင်က ဂစ်လိန်းကို သူတို့ကို ဖြတ်တောက်ခြင်းကနေ အာရုံလွင့်သွားစေခဲ့တယ်။ သူမရဲ့ဓားချက်ကနေ အရင်က လွတ်မြောက်သွားတဲ့အကောင်တွေက လဲကျနေတဲ့ခရုတွေကို ကျော်ဖြတ်ပြီး ငါတို့ဆီ ဦးတည်ပြေးလာကြတယ်။ ဂစ်လိန်းကတော့ စတုတ္ထမြောက်ခရုကို မပြီးသေးဘူး။ သံသယက ကျွန်တော့်ကို ထိမှန်သွားပေမယ့် ကျွန်တော့်ရဲ့မှော်စာလုံးကို နှေးကွေးသွားစေဖို့ မလုံလောက်ခဲ့ဘူး။
“စတုန်း ကင်နန်!”
အဲဒါက လေကိုဖြတ်ပြီး ရည်ရွယ်ထားတဲ့အတိုင်း တိကျစွာ ပစ်မှတ်ကို ထိမှန်သွားတယ်။ ကျေနပ်စရာကောင်းတဲ့၊ ရင်းနှီးတဲ့ ပေါက်ကွဲသံက ခရုရဲ့ခန္ဓာကိုယ်ကို ဖြိုခွဲလိုက်စဉ် ပဲ့တင်ထပ်သွားတယ်။ အဲဒီအခိုက်အတန့်မှာ၊ စလိုင်းမ်တွေက ဂစ်လိန်းကို ရှောင်တိမ်းပြီး အရီရယ်ဆီ အပြေးအလွှားသွားကြတယ်။
သူတို့နဲ့ မင်းသမီးကြားမှာ လူတစ်ယောက်တည်းပဲ ရပ်တည်ခဲ့တယ်—လူခ်။ ကျွန်တော်က ခရုကိုသတ်တဲ့အထိ သူက အဲဒါကို ရင်ဆိုင်ဖို့ ပြင်ဆင်နေခဲ့တာ ဖြစ်နိုင်တယ်။ သူ့ရဲ့အာရုံက အခု ချဉ်းကပ်လာတဲ့ စလိုင်းမ်ဆယ်ကောင်ဆီ ပြောင်းသွားတယ်။ သူတို့ထဲက နှစ်ကောင်က စာအုပ်စင်တစ်ခုဘေးမှာ ကျွန်တော် ဒူးထောက်နေတဲ့ဆီကို ခွဲထွက်သွားတယ်။ နောက်ထပ် သုံးကောင်က ဂစ်လိန်းကို ဘေးကနေဝိုင်းဖို့ သူတို့လမ်းကြောင်းကို ပြန်လှည့်သွားတယ်။
ကျွန်တော့်ရဲ့ အမြော်အမြင်မျက်လုံးကို ချဉ်းကပ်လာတဲ့ နှစ်ကောင်ပေါ် အာရုံစိုက်လိုက်တယ်။ လူခ်ကို စောင့်ကြည့်ရင်း သူတို့ကို အေးဆေးစွာ ကိုင်တွယ်ခဲ့တယ်။ သူ့ကိုဝန်းရံနေတဲ့ ငါးကောင်ပေါ် သူ့ရဲ့ကြိုတင်တိုက်ခိုက်မှုက တစ်ကောင်ကို သတ်နိုင်ခဲ့တယ်။ ဒါပေမယ့် တခြားလေးကောင်က အတူတကွ လှုပ်ရှားနေပြီးသားပဲ။ တစ်ကောင်က သူ့ခြေထောက်တွေဆီ ပစ်လွှတ်လိုက်ပြီး နောက်တစ်ကောင်က သူ့ဗိုက်ကို ဝင်ဆောင့်တယ်။ လူခ်က ဒူးတစ်ဖက်ပေါ် လဲကျသွားတယ်၊ အဲဒီအချိန်မှာ တတိယစလိုင်းမ်က သူ့ဓားကို ရစ်ပတ်လိုက်ပြီး သူတို့ထဲက နောက်ဆုံးတစ်ကောင်က သူ့ရဲ့အကာအကွယ်မဲ့ဦးခေါင်းကို တိုက်ခိုက်ဖို့ ရည်ရွယ်တယ်။
“အာ့?!”
လူခ်က ဦးခေါင်းခွံကို ပြင်းထန်တဲ့ထိုးနှက်ချက် ခံလိုက်ရတယ်။ သူ့နဖူးကနေ သွေးတွေထွက်ကျလာပြီး နှာခေါင်းကနေ ပန်းထွက်လာပေမယ့် အဲဒါက သူ့ကို မတားဆီးနိုင်ခဲ့ဘူး။ သူက သူ့ခါးပေါ်က ဓားအိမ်ထဲကနေ ဓားတိုတစ်ချောင်းကို ဆွဲထုတ်ပြီး သူ့ရဲ့အဓိကလက်နက်ကို ရစ်ပတ်ထားတဲ့ စလိုင်းမ်ကို ထိုးသတ်လိုက်တယ်။ အဲဒါကို လွတ်သွားအောင်လုပ်ပြီး အရီရယ်ကို ခုန်အုပ်လာတဲ့ နောက်ထပ်နှစ်ကောင်ကို သူက ဖြုတ်ချလိုက်တယ်။
“အရီရယ် မင်းသမီးကို လက်တစ်ချောင်းမှ မထိစေရဘူး!” လို့ သူက ဟစ်အော်တယ်။
ဒါပေမယ့် စလိုင်းမ်တစ်ကောင် ကျန်သေးတယ်—သူ့ဦးခေါင်းကို ဒီလောက်ပြင်းထန်တဲ့ ထိုးနှက်ချက် ပေးခဲ့တဲ့အကောင်။ လူခ်က တခြားအကောင်တွေကို ဖြုတ်ချဖို့ အဲဒါကို ကျောခိုင်းထားခဲ့ပြီး အခု အဲဒါက သူ့ဦးခေါင်းနောက်ကို ရည်ရွယ်ပြီး သူ့ဆီကို ပစ်လွှတ်လိုက်တယ်။ သူ့ခန္ဓာကိုယ်က ဘယ်လောက်ပျော့ပျောင်းနေပါစေ၊ အဲဒါက အမြောက်ဆန်တစ်တောင့်ရဲ့ ထိုးဖောက်အားရှိတယ်။ နေရာမှားပြီး ထိမှန်ရင် သူ့ဦးခေါင်းခွံကို ဖြိုခွဲနိုင်တယ်။
ကံကောင်းတာက၊ စလိုင်းမ်က ၎င်းရဲ့ပစ်မှတ်ကို မထိမှန်ခဲ့ဘူး၊ ဘာလို့ဆိုတော့ အရီရယ်က သူမရဲ့ဓားကို ၎င်းရဲ့အူတိုင်ထဲ တည့်တည့်မောင်းသွင်းခဲ့လို့ပဲ။ အဲဒါက ပုံသဏ္ဌာန်မဲ့အကျိအချွဲအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး ကြမ်းပြင်ပေါ်က အိုင်ထဲမှာ ဖျန်းကျသွားတယ်။
“အရီရယ် မင်းသမီး၊” လူခ်က အသက်ရှူမှားသွားတယ်။
“လူခ်၊ ဒီလိုအချိန်တွေမှာ ကျွန်မက ရိုးရိုးလေး နံရံပန်းချီတစ်ချပ် အဖြစ်သာ ဆက်နေဖို့ အကြံမရှိဘူး။” သူမက ပြုံးလိုက်တယ်။
အဲဒါနဲ့အတူ၊ ရှေ့လမ်းက ရှင်းသွားတယ်။
ဂစ်လိန်းက ကျွန်တော့်ကို စူးရှတဲ့အကြည့်တစ်ချက် ပေးလိုက်တယ်။
“ရှေ့ဆက်သွား!” လို့ ကြမ်းပြင်ပေါ်ကနေ ထရင်း အမိန့်ပေးလိုက်တယ်။ အဖွဲ့ကို ကုသရေးမှော်နဲ့ ပွတ်တိုက်ပေးရင်း ရှေ့တန်းက သူမနဲ့အတူ ပြန်ပူးပေါင်းဖို့ အပြေးအလွှား သွားခဲ့တယ်။ ဒီလောက် ကြည်နူးစရာကောင်းတဲ့ မြင်ကွင်းကို ဖျက်ဆီးမိတဲ့အတွက် အပြစ်ရှိသလို ခံစားရပေမယ့်၊ အနောက်ကနေ ငါတို့ဆီ ဦးတည်ပြေးလာတဲ့ ရန်သူတွေ ရေလွှမ်းမိုးနေတယ်။ ငါတို့ ဆက်လှုပ်ရှားဖို့ လိုတယ်။
—
အဲဒီနောက်၊ ထွက်ပေါက်ဆီ အပြေးအလွှားသွားရင်း ရန်သူတွေကို ဆက်ပြီး သုတ်သင်ရှင်းလင်းခဲ့တယ်။ သားရဲတွေက ငါတို့ရဲ့ဆုတ်ခွာမှုကို ရပ်တန့်ဖို့ နည်းအမျိုးမျိုး ကြိုးစားခဲ့တယ်။ စလိုင်းမ်တွေက နံရံတွေဖွဲ့စည်းတယ်၊ ခရုတွေက အုပ်လိုက်ရောက်လာတယ်၊ ပုရွက်ဆိတ်တွေက မျက်နှာကြက်တစ်လျှောက် ပြေးလွှားပြီး ငါတို့ပေါ် အစုလိုက်အပြုံလိုက် ပြုတ်ကျဖို့ ကြိုးစားတယ်။ ရန်သူတွေ မလွှဲမရှောင်သာ ဖောက်ထွက်လာတဲ့အခါ၊ လူခ်က သူ့အသက်က အဲဒါအပေါ်မူတည်သလို မင်းသမီးကို ပြင်းထန်စွာ ကာကွယ်ခဲ့တယ်။ အရီရယ်ကလည်း သူမရဲ့ကိုယ်ပိုင်မှော်နဲ့ ဓားတိုနဲ့ သူ့အပိုင်းကို လုပ်ဆောင်ခဲ့ပြီး ရောက်လာသမျှကို ဖြုတ်ချခဲ့တယ်။
ဒီလုံ့လစိုက်ထုတ်မှုတွေကြောင့်၊ တယ်လီပို့တေးရှင်းစက်ဝိုင်းဆီကို ထိခိုက်မှုအနည်းငယ်နဲ့ ရောက်ရှိခဲ့တယ်။ အရီရယ်က နံရံပန်းချီသက်သက်ဖြစ်ခဲ့မယ်ဆိုရင်၊ ဒါမှမဟုတ် လူခ်က သူ့ကိုယ်သူ လူသားနတ်ဘုရားရဲ့ တမန်တော်အဖြစ် ဖော်ထုတ်ပြီး တစ်စုံတစ်ယောက်ကို နောက်ကျောကနေ ဓားနဲ့ထိုးခဲ့မယ်ဆိုရင်၊ ငါတို့ရဲ့ဖွဲ့စည်းပုံက သံသယဖြစ်စရာမလိုဘဲ ပြိုလဲသွားလိမ့်မယ်။
ဒါတောင်မှ၊ ဒါက ကျရှုံးမှုတစ်ခုပဲ။ တခြားတစ်ခုခုကို သုတေသနပြုဖို့ လိုအပ်ရင် ဒီကို ပြန်လာဖို့ မျှော်လင့်ခဲ့ပေမယ့် အခုတော့ အဲဒါက မဖြစ်နိုင်တော့ဘူးလို့ ထင်ရတယ်။ ငါတို့ရဲ့ဆုတ်ခွာမှုအတွင်း နတ်ဆိုးဘုရင်ရဲ့ အစေခံမိစ္ဆာအတော်များများကို သတ်ပစ်ခဲ့ပြီး စာအုပ်အများအပြားကို ပျက်စီးစေခဲ့တယ်။
စာအုပ်တစ်အုပ်ပေါ်မှာ တစ်စုံတစ်ယောက်က မျက်ရည်ကျတာက သူတို့ကို ဒီလောက်ဒေါသထွက်စေလိမ့်မယ်လို့ ဘယ်သူထင်ခဲ့မလဲ?
မျှော်လင့်ချက်ရဲ့မှတ်စုတစ်ခုက ဒီအစေခံမိစ္ဆာတွေက တကယ့်အာရုံခံစားနိုင်တဲ့သားရဲတွေထက် ရုပ်သေးရုပ်တွေလို ပိုလှုပ်ရှားကြတယ်ဆိုတာပဲ။ ဒါပေမယ့် သူတို့က စိတ်မဲ့စက်တွေဖြစ်နေရင်တောင် ငါတို့က သူတို့ကို ဖျက်ဆီးခဲ့တယ်။ သူတို့ရဲ့ အာရုံခံစားမှုမရှိတာကို နတ်ဆိုးဘုရင်ဆီကနေ ခွင့်လွှတ်မှုကို ဖဲ့ယူဖို့ အကြောင်းပြချက်အဖြစ် သုံးဖို့ ကျွန်တော်က အတော်လေး မျက်နှာပြောင်တိုက်နေလိမ့်မယ်။ မရှိဘူး။ တောင်းပန်စာတစ်စောင်နဲ့တောင် သူက ဒါတွေကို ဘယ်လိုမှ လျစ်လျူရှုမှာမဟုတ်ဘူးဆိုတာ ကျွန်တော် အတော်လေးသေချာတယ်။
အနည်းဆုံးတော့ အားသာချက်တစ်ချို့ရှိတယ်- လူခ်က လူသားနတ်ဘုရားရဲ့ တမန်တော်ဖြစ်သည်ဖြစ်စေ မဟုတ်သည်ဖြစ်စေ၊ သူက အရီရယ်ကို သူ့အသက်နဲ့ ကာကွယ်ဆဲဖြစ်ကြောင်း သက်သေပြခဲ့တယ်။ ပြီးတော့ အရီရယ်က ပါရူဂျီးယပ်စ်ရဲ့မေးခွန်းအတွက် သူမရဲ့အဖြေကို ရှာတွေ့ခဲ့တယ်။ ငါတို့လာခဲ့တဲ့အရာကို ရခဲ့တယ်။ ငါတို့ရဲ့ရည်မှန်းချက်ကို ရှင်းလင်းခဲ့တယ်။ အခုအချိန်အတွက်တော့ အဲဒါက လုံလောက်တယ်။
Madara Info
Madara stands as a beacon for those desiring to craft a captivating online comic and manga reading platform on WordPress
For custom work request, please send email to wpstylish(at)gmail(dot)com